1715-1810 жылдардағы Үнді мұхитындағы француз колониясы
Isle de France (Mauritius)
Маврикий аралының (Иль-де-Франс) 1715-1810 Француз отар тәжірибесі. Ауыл шаруашылығы, құлдар, Порт-Луи қаласының дамуы, Наполеон соғыстары мен теңіз шайқастары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1715–1810 жылдар аралығында Үнді мұхитындағы француз колониясы
1715–1810 French colony in the Indian Ocean
Isle de France – 1715-1810 жылдар аралығында Үнді мұхитындағы француз колониясы, қазіргі Маврикий аралы және оның тәуелді аумақтарын қамтыды. Ол Француз Ост-Инд компаниясы тарапынан басқарылды және француз отаршылдық империясының бір бөлігі болды. Француз үкімшілігі кезінде аралда маңызды өзгерістер болды. Ауыл шаруашылығының маңыздылығы артуы құлдардың "импортталуына" және елорда Порт-Луисті ірі портқа, қоймаларға және сауда орталығына айналдырған кең ауқымды инфрақұрылымдық жұмыстарға алып келді. Наполеон соғыстары кезінде Isle de France француз флотының базасына айналды, одан контр-адмирал Линуа немесе коммодор Жак Хамелиннің эскадрильялары, сондай-ақ Роберт Суркуф сияқты каперлер британдық сауда кемелеріне шабуылдар ұйымдастырды. Кейін арал бұрынғы атауы "Маврикий" деп қайта аталды.
Isle de France was a French colony in the Indian Ocean from 1715 to 1810, comprising the island now known as Mauritius and its dependent territories. It was governed by the French East India Company and formed part of the French colonial empire. Under the French, the island witnessed major changes. The increasing importance of agriculture led to the "import" of slaves and the undertaking of vast infrastructural works that transformed the capital Port Louis into a major port, warehousing, and commercial centre. During the Napoleonic Wars, Isle de France became a base from which the French navy, including squadrons under Rear Admiral Linois or Commodore Jacques Hamelin, and corsairs such as Robert Surcouf, organised raids on British merchant ships. The island then reverted to its former name, 'Mauritius'.
Тарих
Голландиялықтар Маврикийді тастап кеткеннен кейін, 1715 жылдың қыркүйегінде Гийом Дюфрен д’Арсель қонып, оны иеленіп, аралды Isle de France деп атаған кезде арал француз колониясына айналды. Француз үкіметі Маврикийді басқаруды Француз Шығыс Үндістан компаниясына тапсырды, бірақ арал 1721 жылға дейін еуропалықтарсыз қалды. Сонымен қатар, 1735 жылға дейін Франс аралы Бурбон аралынан (қазір Реюньон деп аталады) басқарылды. 1726 жылы компания отаршыларға, сарбаздарға және жұмысшыларға жер берді. Жер берілімінің шартында 3 жыл бойы жерін өңдей алмайтын адамдар жерді жоғалтады. Әр отаршыға 20 құл берілді, ал олар өз кезегінде Француз Шығыс Үндістан компаниясына жыл сайын өнімдерінің оннан бір бөлігін төлеуге міндетті болды. Ауыл шаруашылығын дамытуға жасалған әрекет еңбек күшіне деген сұранысты арттырды. Лугнонның мәліметінше, Бертран Франсуа Маэ де Ла Бурдонна келгенге дейін, 1721 және 1735 жылдар аралығында Маврикийге 156 кеме келді, олардың көпшілігі Компанияға тиесілі кемелер болды. Құл саудагерлері Мадагаскар, Мозамбик, Үндістан және Батыс Африкадан Маврикийге барлығы 650 құлды әкелді. Халықаралық сауда, әсіресе алыс қашықтықтағы сауда 18 ғасырда өсті және 1780 жылдарға қарай Франция Еуропадағы ең ірі сауда теңіз державасы болды. Францияның Африка, Азия, Америкамен және Еуропаның қалған бөлігіне қайта экспортталатын алыс қашықтықтағы саудасының жалпы құны 25 миллион фунт стерлингті құрады, ал Ұлыбританияның саудасы 20 миллион фунт стерлингті ғана құрады. Бұл жағдай Порт-Луидің транзиттік сауда орталығы ретінде маңыздылығының артуын түсіндірді. Француз отаршылдарының арасында оңай ақша табуға құштарлық пен коммерциялық қызметтің маңыздылығы олардың ауыл шаруашылығына қызығушылығының төмендеуіне себеп болды. Құл саудасы, заңды да, заңсыз да, Үнді мұхитындағы француз халықаралық саудасының маңызды бөлігі болды. Саудагерлер мен кәсіпкерлердің бір тобы қалыптасып, өркендеді. Губернатор Чарльз Матье Исидор Декаен 1803 жылы жөндеу үшін келген ағылшын кемесіне күдікпен қарап, оның капитаны Мэтью Флиндерсті бірнеше жылға аралда тұтқындады. Флиндерс Австралиядан Англияға ғылыми экспедицияларының журналдарын және құжаттарын алып келді.
After the Dutch had abandoned Mauritius, the island became a French colony in September 1715 when Guillaume Dufresne d'Arsel landed and took possession of it, naming the island Isle de France. The French government turned over the administration of Mauritius to the French East India Company, but the island remained free of Europeans until 1721. Furthermore, until 1735, Isle de France was administered from Île Bourbon, now known as Réunion. By 1726, the company had made land grants to colonists, soldiers and workers. The grants' covenants specified that recipients of the grants who could not cultivate their land for a period of 3 years would lose them. Each colonist was given 20 slaves and in return had to pay yearly one tenth of their production to the French East India Company. The attempt to develop agriculture resulted in an increasing demand for labour. According to Lougnon, 156 ships called at Mauritius between 1721 and 1735, prior to the arrival of Bertrand François Mahé de La Bourdonnais, most of them being Company ships. Slave traders brought a total of 650 slaves to Mauritius from Madagascar, Mozambique, India and West Africa. International trade, in particular long distance trade, grew in the 18th century and by the 1780s, France was the largest trading maritime power in Europe. The total value of French long distance trade with Africa, Asia, America and re exports to the rest of Europe was £25 million, whereas Britain's trade amounted to only £20 million. This state of affairs explained the growing importance of Port Louis as a centre of entrepôt trade. Among the French colonists, the lure of easy money and the importance of commercial activities contributed to their lack of interest in agriculture. Slave trade, both legal and illegal, was an important aspect of the French international trade in the Indian Ocean. A class of traders and merchants developed and thrived. Governor Charles Mathieu Isidore Decaen, suspicious of the English ship which called in there to effect repairs in 1803, imprisoned its captain Matthew Flinders on the island for several years. Flinders was returning to England from Australia with the logbooks and records of his scientific explorations.
Халық саны
1735 жылы Ла Бурдонна Ис-де-Франсқа келгенде, 838 тұрғынының ішінде 638 құл болған. Одан кейін жыл сайын шамамен 1200-1300 құл келді, нәтижесінде бес жылдың ішінде құлдардың саны төрт есеге артып 2612-ге жетті, ал француз халқының саны екі есеге өсті.
When La Bourdonnais arrived in Isle de France in 1735, there were 638 slaves in a population of 838 inhabitants. Thereafter, some 1,200 to 1,300 slaves arrived annually; within five years the number of slaves had quadrupled to 2,612 and the number of French had doubled.
Мұра
Маэ де Ла Бурдонна Порт-Луиді әскери-теңіз базасы және кеме жасау орталығы ретінде дамытты. Оның басшылығымен көптеген ғимараттар салынды, соның ішінде Үкімет үйінің бір бөлігі, SSR Ботаникалық бағындағы Мон Плезир сарайы және Сызықты казармалар қазірге дейін сақталған.
Mahé de La Bourdonnais established Port Louis as a naval base and a shipbuilding centre. Under his governorship, numerous buildings were built, a number of which are still standing today, these include part of Government House, the Château de Mon Plaisir at SSR Botanical Garden, and the Line Barracks.