Кіріспе
Бұл Ұлыбритания Корольдік теңіз флотының дредноут линкорларының тізімі. 1907 жылы, 1906 жылғы конструкциялық революцияға дейін, Ұлыбританияда 62 соғыс кемесі құрылып жатыр немесе қолданыста болды, бұл Франциядан 26-ға, ал Германия империясынан 50-ге артық еді. 1906 жылы «Дредноут» кемесінің теңізге сүңгітілуі елдердің өз дредноуттарын салуға ұйтқы болды, бұл стратегиялық тұрғыдан маңызды салдарга әкелді. Заманауи соғыс кемелеріне ие болу теңіз күшін ғана емес, сонымен қатар елдің әлемдегі беделін де көрсететін. Германия, Франция, Ресей империясы, Жапония, Италия, Австро-Венгрия және АҚШ дредноут бағдарламаларын бастады; Осман империясы, Аргентина, Бразилия және Чили сияқты екінші деңгейдегі державалар британдық және американдық кеме жасаушылықтарында дредноуттар жасауға тапсырыс берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында Ұлыбритания Корольдік теңіз флоты әлемдегі ең ірі флот болды, бұл негізінен 1889 жылғы «Теңіз қорғанысы туралы» заңға байланысты болды, ол флотты «екі күш стандартын» қабылдауға ресми түрде міндеттеді, яғни флоттың күші ең ірі екі флоттың күшіне тең немесе одан жоғары болу керек еді. Корольдік флоттың күшінің көп бөлігі Ұлы флот құрамында өздерінің базаларында орналасқан еді, оның басты мақсаты – неміс Ашық теңіз флотын шайқасқа тарту болатын. Корольдік флоттың және Германия империялық флотының бас кемелері бірнеше рет кездесті, әсіресе Ютландия шайқасында, бірақ ешбір флоттың жеңіске жеткені туралы шешуші теңіз шайқасы болған жоқ. Соғыс аралық кезеңде қымбат қарулану жарысын болдырмау үшін соғыс кемелеріне қатысты қатаң халықаралық шектеулер енгізілді. Ұлыбритания мен Жапонияға қарсы теңіз қарулану жарысының туындауы және бұл Тынық мұхитында соғысқа әкелуі мүмкін екенін ескере отырып, АҚШ 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімін жасасуға мүдделі болды. Бұл келісім әрбір ірі мемлекетке тиесілі соғыс кемелерінің саны мен өлшемін шектеді және Ұлыбританиядан АҚШ-пен теңдікке келуін және Жапониямен одағынан бас тартуын талап етті. Вашингтон келісімінен кейін соғыс кемелерінің мөлшері мен санын шектеуге бағытталған бірқатар басқа теңіз келісімдері жасалды, соның ішінде 1936 жылғы Екінші Лондон теңіз келісімі де бар. Бұл келісімдер 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде күшін жойды. Келісімдердің шектеулері 1919-1939 жылдар аралығында 1905-1914 жылдарға қарағанда аз жаңа линкорлар жасалғанын білдірді. Келісімдер кемелердің салмағына шектеулер қою арқылы дамуды тежеді және Корольдік флотты «Нельсон» және «Король Георг V» класс линкорлары үшін компромистік шешімдерге мәжбүр етті. «N3» класты британдық линкорының жобасы сияқты жобалар үлкен артиллериясы мен қалың бронясы бар кемелерді дамыту тенденциясын жалғастырды, бірақ ешқашан суреттерден асып кетпеді. Осы кезеңде құрылысқа тапсырылған жобалар келісімдік линкорлары деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Корольдік флоттың төрт аман қалған «Король Георг V» класты кемелері 1957 жылы, ал «Вангард» 1960 жылы жартылай құлатылды. 1949 жылға дейін қалған британдық линкорларының барлығы сатылып немесе бөлшектелді.
This is a list of dreadnought battleships of the Royal Navy of the United Kingdom. In 1907, before the revolution in design brought about by of 1906, the United Kingdom had 62 battleships in commission or building, a lead of 26 over France and 50 over the German Empire. The launch of Dreadnought in 1906 prompted an arms race with major strategic consequences, as countries built their own dreadnoughts. Possession of modern battleships was not only vital to naval power, but also represented a nation's standing in the world. Germany, France, the Russian Empire, Japan, Italy, Austria Hungary, and the United States all began dreadnought programmes; second rank powers including the Ottoman Empire, Argentina, Brazil, and Chile commissioned dreadnoughts to be built in British and American shipyards. The Royal Navy at the start of the First World War was the largest navy in the world due, in the most part, to The Naval Defence Act 1889 formalising the adoption of the "two power standard" which called for the navy to maintain a number of battleships at least equal to the combined strength of the next two largest navies. The majority of the Royal Navy's strength was deployed at home in the Grand Fleet, with the primary aim of drawing the German High Seas Fleet into an engagement. The capital ships of the Royal Navy and the German Imperial Navy did come into contact on occasions, notably in the Battle of Jutland, but there was no decisive naval battle where one fleet came out the victor. The inter war period saw the battleship subjected to strict international limitations to prevent a costly arms race breaking out. Faced with the prospect of a naval arms race against Great Britain and Japan, which would in turn have led to a possible Pacific war, the United States was keen to conclude the Washington Naval Treaty of 1922. This treaty limited the number and size of battleships that each major nation could possess, and required Britain to accept parity with the U. S. and to abandon the British alliance with Japan. The Washington treaty was followed by a series of other naval treaties to limit warship size and numbers, concluding with the Second London Naval Treaty in 1936. These treaties became effectively obsolete on 1 September 1939 at the beginning of Second World War. The treaty limitations meant that fewer new battleships were launched from 1919–1939 than from 1905–1914. The treaties also inhibited development by putting maximum limits on the weights of ships and forced the Royal Navy into compromise designs for the Nelson and King George V classes. Designs like the projected British N3 class battleship continued the trend to larger ships with bigger guns and thicker armour, but never got off the drawing board. Those designs which were commissioned during this period were referred to as treaty battleships. After the Second World War, the Royal Navy's four surviving King George V class ships were scrapped in 1957 and Vanguard followed in 1960. All other surviving British battleships had been sold or broken up by 1949.
Өкініш класы
Revenge класы (кейде Royal Sovereign класы деп аталады) Queen Elizabeth класына арзан балама ретінде жобаланды. Бастапқы жоспар бойынша сегіз кемеден тұратын класс болған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда барлық жаңа капиталдық кемелердің құрылысы тоқтатылды және класс бойынша жоспарланған Renown, Repulse және Resistance кемелерінің соңғы үш кемесі құрылыстан алынды. (Олардың алғашқы екеуі кейіннен шайқас крейсерлері ретінде қайта жобаланды.) Жобалау кезінде олардың максималды жылдамдығы 21 түйінге жуық болуы тиіс болған және олар көмір және мұнаймен жұмыс істейтін қозғалтқыштарға қайта оралды. Алайда, 1915 жылы бұл өзгертілді және олар тек мұнаймен жұмыс істейтін болды. Екінші деңгейдегі қару-жараққа он төрт 6 дюймдік, екі 3 дюймдік зениттік, төрт 3 фунттық зеңбірек және төрт 21 дюймдік торпеда кірді. Revenge және Royal Oak екеуі де Ютландия шайқасына қатысуға үлкерді. Royal Oak Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Scapa Flow портында, қауіпсіз деп есептелген жерде, якорда тұрғанда торпедаланды.
Кеме Басты қарулары Сыймасы Қозғалтқыш қызметі Салынған Көшірілген Тағдыры
8 × /42 Mk I 4 × вал Парсонс турбиналары 18 × қазандық 22 желтоқсан 1913 наурыз 1916 Ломға сатылды ақпан 1948
15 қаңтар 1914 мамыр 1916 Ломға сатылды ақпан 1949
15 қаңтар 1914 мамыр 1916 U 47 торпедалап батырды (1938 жылы суға түсірілді)
14 қазан 1939 29 қараша 1913 мамыр 1916 Ломға сатылды ақпан 1949
12 қараша 1913 қыркүйек 1917 Ломға сатылды 1948
Renown 12 қараша 1913 20 қыркүйек 1916 Шайқас крейсеріне айналдырылды
Repulse 12 қараша 1913 Шайқас крейсеріне айналдырылды
Resistance Құрылысы тоқтатылды.