АҚШ Жоғарғы Сотының «Near v. Minnesota» ісі және баспасөз бостандығы
Near v. Minnesota
АҚШ Жоғарғы Сотының «Near v. Minnesota» ісі (1931) баспасөз бостандығын қорғады. Бұл шешім алдын ала цензураға тыйым салып, Конституцияны қамтамасыз етеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Near v. Minnesota, 283 U. S. 697 (1931) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда басылымға алдын ала тыйым салу баспасөз бостандығын, Бірінші түзетуде қорғалған құқықты бұзады деп танылды. Бұл қағида кейінгі сот шешімдерінде сөз бостандығына да қолданылды. Сот, «зиялы» немесе «жанжалды» газеттерді жариялаушыларды бағытталған Миннесота штатының заңы АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуін (он төртінші түзету арқылы қолданылған) бұзады деген шешімге келді. Заң ғалымы және бағанашы Энтони Льюис «Near» ісін Сотының «алғашқы маңызды баспасөз ісі» деп атады. Бұл іс кейіннен «New York Times Co. v. United States» (1971) ісінде маңызды прецедент болды, онда Сот Никсон әкімшілігінің Пентагон құжаттарын жариялауға тыйым салу әрекетіне қарсы шешім шығарды.
Near v. Minnesota, 283 U. S. 697 (1931), was a landmark decision of the US Supreme Court under which prior restraint on publication was found to violate freedom of the press as protected under the First Amendment. This principle was applied to free speech generally in subsequent jurisprudence. The Court ruled that a Minnesota law that targeted publishers of "malicious" or "scandalous" newspapers violated the First Amendment to the United States Constitution (as applied through the Fourteenth Amendment). Legal scholar and columnist Anthony Lewis called Near the Court's "first great press case". It was later a key precedent in New York Times Co. v. United States (1971), in which the Court ruled against the Nixon administration's attempt to enjoin publication of the Pentagon Papers.
Іс-қағаздарының мазмұны
1927 жылы "католиктерге, антисемиттерге, қараларға және жұмысшыларға қарсы" деп сипатталған Джей М. Нир, қылмысты жала жабу үшін сотталған бұрынғы мэр үміткері Говард А. Гилфордпен бірге Миннеаполисте "The Saturday Press" газетін шығара бастады. Газетте еврей-американдық ұйымдасқан қылмыстың қаланы полиция бастығы Фрэнк В. Бранскилмен бірге "де-факто басқарып отырғаны" жазылды, Нир оны сыбайлас жемқорлыққа айыптады. Газеттің тағы бір нысаны – мэр Джордж Е. Лич, Хеннепин округінің прокуроры және болашақ үш мәрте губернатор болған Флойд Б. Олсон, сондай-ақ Хеннепин округінің үлкен қазылар алқасының мүшелері еді. Газет мәлімдегендей, олардың бірі құзырсыз болса, екіншісі белгілі қылмыстық әрекеттерді тергеуге және соттауға қасақана кедергі келтірді. Газеттің алғашқы саны таратылғаннан кейін Гилфордқа шабуыл жасалып, ауруханаға түсті, онда оған тағы бір қастандық жасауға тырысты. "The Saturday Press" газетінде жарияланған материалдардың бірі үлкен Моз Барнетт деген бандитке қарсы қылмыстық іс қозғалуына себеп болды. Ол жергілікті тазалау орталығынан қорғау үшін ақша талап етуге тырысып, клиенттерінің киімдерін жойды.
In 1927, Jay M. Near, who has been described as "anti Catholic, anti Semitic, anti black, and anti labor" began publishing The Saturday Press in Minneapolis with Howard A. Guilford, a former mayoral candidate who had been convicted of criminal libel. The paper claimed that Jewish American organized crime was "practically ruling" the city along with the police chief, Frank W. Brunskill, whom Near accused of corruption. Among the paper's other targets were mayor George E. Leach, Hennepin County attorney and future three term governor Floyd B. Olson, and the members of the grand jury of Hennepin County, who, the paper claimed, were either incompetent or willfully failing to investigate and prosecute known criminal activity. Shortly after the first issue was distributed, Guilford was shot and hospitalized, where a further attempt on his life was made. At least one of the stories printed in The Saturday Press led to a successful prosecution of a gangster called Big Mose Barnett who had tried to extort protection money from a local dry cleaner by destroying his customers' clothing.
Бірінші сатыдағы сот ісін жүргізу
Олсон 1925 жылғы қоғамдық тәртіпсіздік туралы заң бойынша Нир мен Гилфордқа қарсы шағымдану артықшылығын пайдаланды. Бұл заң "Миннесотаның үнсіздік заңы" деп те белгілі, ол "жалақор, қорқынышты және артық айыптаулы газеттерді" басып шығару, сату немесе тарату арқылы "қоғамдық тәртіпсіздікке" себепкер болғандарға қарсы тұрақты тыйым салуды көздейді. Олсон өзіне және басқа да аталған мемлекеттік лауазым иелеріне қарсы 1927 жылдың 24 қыркүйегі мен 1927 жылдың 19 қарашасы аралығында жарияланған тоғыз нөмірдегі айыптаулардың, сондай-ақ газеттің жалпы антисемиттік сипатының осы заңды бұзу құралатынын мәлімдеді. 1927 жылдың 22 қарашасында Хеннепин округінің аудандық сотының судьясы Маттиас Болдуин айыпталушыларға "The Saturday Press" немесе осы сияқты материалдарды қамтитын кез келген басқа да басылымды редакциялаудан, жариялаудан немесе таратудан тыйым салатын уақытша тыйым салу туралы қаулы шығарды. Бұл тыйым салу Олсон мен судья арасындағы ex parte отырысында ешбір айыпталушыға хабарламасыз қабылданды және судьяның айыпталушыларға газетін жариялаудан тұрақты тыйым салуға негіз жоқ екенін көрсету туралы бұйрығы бойынша отырысқа дейін күшінде болды. Отырыс 9 желтоқсанда өтті, ал болашақ Миннеаполис мэрі Томас Э. Латимер айыпталушылардың қызметі АҚШ және Миннесота конституцияларымен қорғалған деп мәлімдеді және шағымға қарсылық білдірді. Судья Болдуин қарсылықты қабылдамады, ал Миннесота Жоғарғы Соты апелляциялық шағымда оны растады.
Olson filed a complaint against Near and Guilford under the Public Nuisance Law of 1925. Also known as the "Minnesota Gag Law", it provided permanent injunctions against those who created a "public nuisance," by publishing, selling, or distributing a "malicious, scandalous and defamatory newspaper." Olson claimed that the allegations raised against him and the other named public officials in all nine issues published between September 24, 1927, and November 19, 1927, as well as the paper's overall anti Semitic tone, constituted a violation of this law. On November 22, 1927, Judge Matthias Baldwin of the Hennepin County District Court issued a temporary injunction that barred the defendants from editing, publishing, or circulating The Saturday Press or any other publication containing similar material. This injunction was granted without notice to either defendant on an ex parte hearing between Olson and the judge, and was to extend until the hearing on the judge's order for the defendants to show cause as to why they should not be permanently enjoined from publishing their paper. The hearing was held December 9, and future Minneapolis mayor Thomas E. Latimer argued that the defendants' activities were protected by the U. S. and Minnesota constitutions and demurred to the complaint. Judge Baldwin denied the demurrer and was affirmed by the Minnesota Supreme Court on appeal.
Миннесотаның Жоғарғы Сотының бірінші шешімі
Жоғары сот бір сенбеген басылым "көптеген адамдардың көңіл-күйін бұзып, зиян келтіріп, тыныштығын қауіпке ұшыратады" деп жазды, сондықтан ол "маскүнемдік ішімдіктерді заңсыз сататын орындар", "бұзғын үйлер", "иттер", "жаман қоршаулар", "қонақ үйлер", "лотереялар" және "зияны бар арамшөптер" сияқты зиянды екенін көрсетті. Сот газеттің де қауіпсіздікке қауіп төндіруі мүмкін деп санады, себебі "сенбеген материалдар" тыныштықты бұзып, шабуылдарға себеп болуы мүмкін. Сот Миннесота штатының "қылмыскерлерді атқару туралы мәліметтерді" жариялауға және "қоғамға зиянды нәрселерді" үйретуге тыйым салатын штаттың құқығын қолдаған бұрынғы шешімдерін келтірді. Осылайша, газеттің зиянды мазмұнына байланысты оны жариялауға шектеу қою "халық өкілдері арқылы сөйлейтін" "қоғамдық моральды" және "қоғамдық игілікті" сақтаудың заңды құқығына жатады. Сот мұндай шешімдерге үлкен құрмет көрсетуі керектігін айтты, өйткені "қоғамдық мүдделерді қандай шаралармен қорғау керектігін анықтау құқығы заң шығарушы органда". Нейр мен Гилфордтың Миннесота конституциясының 1-бабы, 3-тармағы бойынша баспасөз еркіндігін қорғауына қатысты, Мемлекеттік Жоғарғы Сот бұл құқықтың "сенбеген материалдарды" жариялауды қорғау үшін емес, тек "адал, сақты және адал баспасөзге қалқан" ретінде қарастырды, "жала жабушылар мен сенбеген ақпарат тарататындар" емес. Оның орнына, "баспаны пайдаланатын адам оны дұрыс пайдаланбаған жағдайда жауапкершілікке тартылады". Сот сондай-ақ мемлекеттік конституцияның әділ сот процесі туралы ережесі қосымша қорғауды қамтамасыз етпейтінін мәлімдеді.
The State Supreme Court wrote that a scandalous publication "annoys, injures and endangers the comfort and repose of a considerable number of persons," and so constituted a nuisance just as surely as "places where intoxicating liquor is illegally sold," "houses of prostitution," "dogs," "malicious fences" "itinerant carnivals," "lotteries," and "noxious weeds." The court considered that a newspaper may also endanger safety, because "scandalous material" tended to disturb the peace and provoke assaults. The court cited previous Minnesota decisions that upheld the right of the state to enjoin the publication of "details of execution of criminals" and the teaching of "things injurious to society." Restricting the publication of a newspaper based on its harmful content accordingly fell within the legitimate power of "the people speaking through their representatives" to preserve "public morals" and the "public welfare." The court stated that it had to give heavy deference to such decisions, because "it is the prerogative of the legislature to determine not only what the public interests require but also the measures necessary to protect such interests." Regarding Near and Guilford's defense of freedom of the press under article 1, section 3 of the Minnesota Constitution, the State Supreme Court did not believe that the right was intended to protect the publishing of "scandalous material", but that it only provided "a shield for the honest, careful and conscientious press," not the "defamer and the scandalmonger." Instead, "he who uses the press is responsible for its abuse." The court also ruled that the state constitution's due process clause did not extend any additional protection.
Соттың тергеу изоляторынан кейінгі шешімі
Кейін іс Хеннепин округінің аудандық сотына қайтарылды, және Нейр мен Гилфорд Қоғамдық Зияндылық Заңының конституциялықтығына қанағаттанбаушылықтарын жаңартты. Төреші Болдуин олардың қанағаттанбаушылықтарын тағы да жоққа шығарды. Дәлел ретінде тек Олсонның расталған шағымы мен газеттердің өзі ұсынылды, ал айыпталушылар «Saturday Press» газеті заң бойынша берілген анықтамаға сай келмейтінін немесе олардың жариялаған хабарларының шындық екенін дәлелдеуге тырыспады. Болдуин газеттерде тек ар-намысқа тиетін және жала жабушылық материалдар бар деген шешім шығарды және айыпталушыларға «заңмен анықталғандай, зыянды, ар-намысқа тиетін немесе жала жабушылық газет болып табылатын кез келген басылымды өндіруден, өңдеуден, жариялаудан, таратудан, иеленуден, сатудан немесе сыйлаудан» және «сондай-ақ, аталған «The Saturday Press» немесе кез келген басқа атаумен немесе тақырыппен аталған зияндылықты одан әрі жалғастырудан» мәңгілік түрде тыйым салды.
The case then returned to the Hennepin County District Court, and Near and Guilford renewed their objection to the constitutionality of the Public Nuisance Law. Judge Baldwin again overruled their objection. Only the verified complaint that Olson had filed and the newspaper issues themselves were entered as evidence, and the defendants did not try to argue that the Saturday Press did not fit the definition under the statute, or that their published stories were in fact true. Baldwin ruled that the newspapers contained nothing but scandalous and defamatory material, and permanently enjoined the defendants "from producing, editing, publishing, circulating, having in their possession, selling or giving away any publication whatsoever which is a malicious, scandalous or defamatory newspaper, as defined by law," and also "from further conducting said nuisance under the name and title of said The Saturday Press or any other name or title."
Миннесотаның Жоғарғы Сотының екінші шешімі
Апелляциялық шағымда тағы бір рет Миннесота Жоғарғы соты өзінің алғашқы шешімінің заңның конституциялықтығына қатысты қалған сұрақтарды жоққа шығарғанын мәлімдеді, сотталушылардың мемлекеттік конституциялық шағымы бойынша да, АҚШ Конституциясының 14-ші түзетуіне сүйенген процестік құқықтарға қатысты жаңа аргумент бойынша да. Сотталушылар сонымен қатар, алғашқы соттың бұйрығы тым кең екенін, оларға газет шығаруға толыққандай кедергі келтіргенін мәлімдеді, бірақ олардың шағымында бұйрықты өзгерту туралы талап қойылған жоқ. Дегенмен, сот олардың бұйрықтың ауқымын түсінуімен келіспеді, егер газет "қоғамдық мүдделерге сәйкес" жұмыс істесе, оларға газет шығаруға рұқсат етілетінін айтты. Осы шешімге тек Ней АҚШ Жоғарғы сотына шағымданып, Чикаго Трибьюнының баспашысы полковник Роберт Р. МакКормиктің соңғы сәттегі қаржылық көмегінің арқасында мүмкіндік алды. Хьюз жазған АҚШ Жоғарғы сотының шешімінен алынған цитата бүгінгі күні Tribune вестибюліне қашап тасталған.
On appeal once again, the Minnesota Supreme Court ruled that its first decision left little question as to the constitutionality of the statute, both under the defendants' state constitutional challenge and a new argument based on due process under the 14th Amendment to the U. S. Constitution. The defendants also argued that the trial court's injunction went too far because it effectively prevented them from operating any newspaper, but their appeal did not request a modification of the order. The court in any case disagreed with their interpretation of the order's scope, stating that it did allow them to publish a newspaper, so long as it was operated "in harmony with the public welfare." Only Near appealed from this decision to the U. S. Supreme Court, thanks to last minute financial help from Col. Robert R. McCormick, the publisher of the Chicago Tribune. A quotation from the U. S. Supreme Court's decision written by Hughes is engraved in the lobby of the Tribune today.
Кейінгі дамуы
Ней "The Saturday Press" газетін қайтадан шығара бастады, оны "тіл тарттырмаған газет" деп атады. Кейін Гильфорд "Твин-Сити репортер" газетінің штатына қосылды. Ол Миннеаполистегі ұйымдасқан қылмыстың наразылығын туғызуын жалғастырды және 1934 жылдың 6 қыркүйегінде атып өлтірілді. Hustler Magazine v. Falwell (1988) ісінде пародиялар тіпті осы шектеулі стандарттан да шығарылды, себебі оларда нақты фактілерді растайтын ешқандай мәлімдеме болған жоқ. Hustler бұл қорғаутың жала жабуға ғана емес, қасақана эмоциялық зиян келтіру сияқты басқа да құқықтық бұзушылықтарды да қамтитынын нақтылады.
Near returned to publishing The Saturday Press, calling it "the paper that refused to stay gagged". Guilford later joined the staff of the Twin City Reporter. He continued to draw the ire of organized crime in Minneapolis and was shot and killed on September 6, 1934. Hustler Magazine v. Falwell (1988) excluded parodies from even this limited standard, as they included no actionable statements of fact. Hustler made clear this protection extended beyond merely defamation suits to cover other torts such as intentional infliction of emotional distress.
Осы іс бойынша негізгі сот практикасы
Үкіметтің жаңалықтардың мазмұнын алдын ала шектеуіне жол жоқ, егер ол маңызды әскери ақпаратты жарияламаса, құмарлықты қамтымаса немесе тікелей "зоттылық әрекеттерге" ұлтас болмаса.
No prior restraint of the content of news by the government is allowed unless it reveals crucial military information, contains obscenity, or may directly incite "acts of violence".