DC комикстерінің Кейін мен Абель кейіпкерлері

Кіріспе

DC Comics кейіпкерлері

Қабыл мен Әбіл – Киелі кітаптағы Қабыл мен Әбілге негізделген DC Comics кейіпкерлерінің жұбы. Олар 1960 және 1970 жылдардағы DC-нің "Мистерия" желісінің маңызды тұлғалары, кейін 1993 жылы ересек оқырмандарға арналған Vertigo баспасына айналды. Қабыл мен Әбіл Киелі кітаптағы Қабыл мен Әбілге негізделгенімен, олардың библейлік нұсқаларынан мүлдем өзге кейіпкерлер. Қабыл мен Әбіл – 1960 және 1970 жылдардағы "Мистерия" желісіндегі қорқыныш жанрын ұсынушылардың бірі, ол кейін Vertigo баспасының құрамына кірді. Олар ағайынды ретінде бейнеленген, сонымен қатар DC Comics-тің Евасының ұлдары (тағы бір DC қорқыныш жанрын ұсынушы, Киелі кітаптағы Еваға негізделген). 1993 жылы Қабыл, Әбіл, Ева және Люсьен сияқты кейіпкерлер сынға ұшыраған Sandman комикстеріндегі Арман әлемінің бір бөлігі ретінде қайта қарастырылды. Кейіпкер Қабыл әдетте өзінің тас мүсіні Григориймен байланыстырылады.

Қабыл

1968 жылы Каин EC стиліндегі қорқынышты комикстер антологиясын ұйымдастыру үшін жасалды, оның ішінде 1950 жылдан жарияланып келе жатқан "Сұмдық үй" комиксі де бар. Боб Хейни, Джек Спарлинг және Джо Орландо жасаған "Қайратты қамқоршы" атанған Каин алғаш рет "Сұмдық үй" комиксінің #175 санында (шілде-тамыз 1968) пайда болды, ол бұл салаға жаңа келген жазушы Лен Вайнның бейнесімен жасалған. (Вайнның Каин рөліндегі суретін Эльвираның "Сұмдық үйі" #4 (маусым 1986) журналында табуға болады.)

Әбіл

1969 жылы Абель, "The House of Secrets" (алтын ғасырында 1956 жылдан 1966 жылға дейін жарық көрген) атты EC стиліндегі қорқынышты антологияны ұсыну үшін жаратылды. 1969 жылы DC редакторы Джо Орландо Абельдің дизайнын өзінің көмекшісі Марк Ханнерфельдтің бейнесімен жасады: Абельдің алғашқы комикске шығуы DC Special #4 (шілде-қыркүйек 1969) санында болды, ирониялық түрде оны Ханнерфельд жазды, ал суреттемесін Билл Драут жасады. "Сырлар үйі" #81 (тамыз-қыркүйек 1969) санымен қайта жаңғырылып, Абель дереу жүргізуші болып кірісті. 1978 жылы "Сырлар үйі" (басқа бір қорқынышты атаумен, "Солқындар сағаты") "Күтпегенге" (ол 1982 жылы жабылды) біріктірілді.

Бірге

1970 жылдары Қабыл мен Әбіл (Евамен бірге) «Plop!» атты қорқыныш пен юмор антологиясын бірлесіп жүргізді. Бұл екі комикс те жаңа жүргізушілер таныстырылғанға дейін, тиісінше «Dial H for Hero» және «Eclipso» комикстерін шығарып тұрды. Vertigo баспасының көбінесе қайта басылған «Сырлы үйге қайта оралу» (шілде 1998) комиксінің мұқабасында Қабылдың Абель мен Грегоримен бірге үйге оралғаны бейнеленген. Қабыл мен Әбіл тұңғыш рет жарияланған екі антология да Нил Гейманның өскен кезінде оқыған комикстерінің бірі ретінде аталады, бұл «The Sandman» комикстерінде Қабыл мен Әбілдің қайта жандануына жол ашты. «Сырлы құпия әңгімелер» журналының 3-ші санында (қараша 1972) жарияланған хаттар бетінде Тағдыр Қабыл, Әбіл және Хауаның Киелі кітаптағы кейіпкерлерден өзгеше екенін, ал оларды өте жағымды деп тапқанын мәлімдеді. Кейіннен Қабыл, Хауа және Әбіл де Тағдырды жайбарақат деп қысымға алды. «The Dreaming» комиксінің алғашқы нөмірлері (#1–4, #8) Қабыл мен Әбілдің олардың Киелі кітаптағы әріптестері екенін көрсетті. Олардың бұл туралы нақты білмейтіні, мүмкін жалған естеліктері болуы мүмкін екені, бірақ оқиға барысында Киелі кітаптағы аналогтарымен байланысты дәлелдер тапқандығы айтылды. 8-ші нөмірде олардың әйелдері – Джумела (Әбілдің егіз туысы және Қабылдың әйелі) және Аклима (Қабылдың егіз туысы және Әбілдің әйелі), сондай-ақ олардың егіз әпкелері мен Сет DC Ғаламға таныстырылды.

Құпиялар үйі

Кейін ол құпия үйге кірген адамдар туралы әңгімеледі. Абель Кейн мен Құпиялар үйінен зорлық-зомбылық көрді, және Голди есімді "қияли" (әрқашан дәйектемеде) қыз досы болды, ол оны да кінәлады. Абель ертедегі сандарда Голдиге тікелей әңгімелерді айтты, бірақ ол әрқашан жалғыз болып көрінді. Ол оның әуедегі жан екенін айтты. Кейін – арық, ұзын денелі, бұрышты бет-әлпеті, көзілдірігі бар, қалың сақалы мен құлақтарынан жоғары екі ұшты шашы бар адам. Ол көбінесе Абельге қатыгез, бірақ балаларға көңілді әңгімеші, Суперменге көмектесу үшін бар күшін салады; ол бейкүнә адамдарды теледидарына қамауға еш қысылмайды, сондай-ақ ол зұлым норка терісімен жұмыс істеген. Абель – Кейіннен қысқа, тоқ, ашық бет-әлпеті бар, сондай-ақ қалың сақалы мен құлақтарынан жоғары екі ұшты қара шашы бар. Ол тек әңгіме айтқанда ғана кекешпейді ("The Sandman vol. 2 No 40"). Кейіннің Грегори есімді үлкен жасыл гаргульі бар, ол алғаш рет (бала ретінде) Құпия үй #175 санында пайда болады, бұл оларды жасаған суретшіні өлтірген француз мүсіншісіне келген сиқырланған мүсіндердің ұрпағы. Грегори сериал барысында жетілді және Sandman әңгімелерінде көріне берді. Ол Жер-1 әлемінің жазушысы Пол Купперберг пен редактор Джек К. Харристі жеді. Бұл әңгіме алғаш рет "Tales of the Unexpected" журналының #17 санында (қыркүйек 1957) жарық көрген. The House of Mystery-дің соңғы санында Карен Бергер (Кейін DC үшін редакциялаған алғашқы саны #292 болған), Кейіннің туған күніне күтпеген қонақ болып келеді, оны DC кеңсесіне апаратын құпия есіктен өткізеді және оған сериясының тоқтатылғанын және ол тым ескіргенін айтады. Үй бұзылады, ал Кейін өзінің комикстегі кейіпкер ретіндегі өмір сүруін метафиктивті түрде талдайды. Кейіпкерлер 1985 жылы Алан Мурмен қайта жандандырылды, ол оларды Swamp Thing сериясына #33 санында енгізіп, 1971 жылғы House of Secrets санында бейнеленгендей Swamp Thing-тің шығу тарихын қайта айтты. Кейін құпияны ашқаны үшін Абельді өлтіреді және Эбби Холландқа: "Мен кісі өлтіруді өнертаптым!" дейді. Blue Devil #20 (қаңтар 1986) санында Кейін Сияқты үйдің күзетшісі, Blue Devil көшіп келгенге дейін, содан кейін Әбілдің де сол жерде екенін біледі. Ол Калифорниядағы үйдің "шығыстағы баспа компаниясына" тиесілі екенін айтады. Кризис кезінде (осы серияда еске алынбаған), Эльвира құпия үйге тап болады. Үй оған жоғалған Кейіннің іздеуін тапсырады. Метрополис Ғажайыптар үйінің гаражындағы терезеден көрінеді. Кейін мен Көк шайтан Эльвираның құпия үйінде Эльвираға көз тігіп отыр. Кейін мен Абель Swamp Thing #49–50 санында қайта пайда болады, онда олар тозақтағы қатал шайқастың бақылаушылары және комментаторлары. Олар Әбілдің алғашқы көрінісінде бірге бейнеленген және әңгіменің соңында өз үйлеріне барады (Құпиялар үйі жақында көшірілді), Кейін жағдай бұрынғыдай болмайтынын уәделейді. Кейін Абельге зұлымдық жасаса да, оны Swamp Thing vol. 2 #33 санына дейін өлтірмейді. Олар көбінесе бірге пайда болмайды; Кейін өзінің мазақтарын көбінесе оқырманға бағыттайды, ал Абель Голдиді немесе оқырманды сендіруге тырысады. The House of Mystery #257 (сәуір 1978) санында психиатриялық ауруханадан қашқан "Қатыгез" Коуэн Рождество қарсаңында алты адамды өлтіреді. Коуэн Санта-Клаус костюмімен құпия үйге шабуыл жасап, Кейінге оны әңгімелермен айналыстыруды бұйырады; Кейін мерекеге деген барлық нәрсені бұзатын адамды көңіл көтеруге келмейтінін айтады. Abel Secrets of Sinister House #14 санында жасырын бақылаушы екені айтылады және The Sandman vol. 2 #60 санында көрсетілген.

Cain told tales about people who boarded the House of Mystery. Abel stammeringly took abuse from Cain and the House of Secrets, and had an "imaginary" (always in quotes) girlfriend named Goldie who berated him too. Abel told the stories directly to Goldie in the early issues, although he always appeared to be alone. He said that she was a ghost. Cain is a thin, long limbed man with an angular, drawn face, glasses, a tufty beard, and hair drawn into two points above his ears. He is often cruel to Abel, but he is jovial and a friendly storyteller to children and does everything he can to help Superman; he has no qualms about trapping innocent people inside his television set,however, and he was employed by a vicious mink furrier. Abel is a nervous, stammering, kind hearted man, also with a tufty beard and black hair that comes to points above his ears. He is shorter and fatter than Cain, with a more open face. The only time Abel does not stutter is when he is telling a story (The Sandman vol. 2 #40). Cain owns a large, green gargoyle named Gregory, who first appears (as a baby) in The House of Mystery #175apparently the offspring of enchanted sculptures who come to the house for a French sculptor who murdered the artist who designed them. Gregory grew to maturity during the series, and continued to appear in Sandman stories. He ate the Earth 1 counterparts of writer Paul Kupperberg and editor Jack C. Harris. the story originally appeared in Tales of the Unexpected #17 (September 1957). In the final issue of The House of Mystery, Karen Berger (whom Cain met in issue #292, the first issue she edited for DC) is an unexpected guest at Cain's birthday party, takes him through a secret door that leads to the DC offices, and tells him that his series has been canceled and he is too old fashioned. The house is torn down, and Cain metafictionally analyzes his own existence as a character in a comic book. The characters were revived in 1985 by Alan Moore, who introduced them into his Swamp Thing series in issue #33 by retelling the Swamp Thing's origin story as depicted in a 1971 issue of House of Secrets. Cain kills Abel for revealing a secret and tells Abby Holland, "I invented murder!" In Blue Devil #20 (January 1986), Cain is the caretaker of the House of Weirdness until Blue Devil moves in and discovers that Abel is there too. He says that the California mansion is owned by "a publishing company back east". During the Crisis (not mentioned in that series), Elvira stumbles onto the House of Mystery. The house charges her with finding Cain, who had disappeared. Metropolis is seen through a window in the garage of the House of Weirdness. Cain and Blue Devil are seen peering at Elvira in Elvira's House of Mystery. Cain and Abel reappear in Swamp Thing #49–50, where they are observers and commentators on a fierce battle in hell. They are depicted together in Abel's first appearance and they go to their respective houses at the end of the story (the House of Secrets having been recently moved), with Cain promising that things would not go the way they did before. Although Cain abuses Abel, he does not kill him until Swamp Thing vol. 2 #33. They usually do not appear together; Cain directs more of his taunts at the reader, and Abel tries to reassure Goldie or the reader. In The House of Mystery #257 (April 1978), asylum escapee "Killer" Cowan kills six people on Christmas Eve. Cowan storms into the House of Mystery in a Santa Claus suit and orders Cain to keep him occupied with stories; Cain says that he does not want to entertain someone who ruins all that the holiday stands for. Abel is said to be a voyeur in Secrets of Sinister House #14, and shown to be one in The Sandman vol. 2 #60.

Құм адам мен арман

The second volume of *The Sandman*, written by Neil Gaiman, reintroduced the characters. Dialogue between Lucifer and Cain (who had been sent by Dream as a messenger due to his invulnerability) implies that the biblical Cain and Abel came to live in the Dreaming at Dream’s invitation. To support this, Lucifer quotes the verse in the Bible stating that Cain was sent to live in the Land of Nod. However, this could be a post-Crisis retcon, as Destiny claimed in *Weird Mystery Tales* #3 that they were not the same as the Biblical Cain and Abel. The nature of reality in the Dreaming is often multiple, and when Cain, Abel, and Eve are telling young Daniel Hall three stories, Cain objects to Abel’s “Lil’ Endless” style retelling of their origin, claiming that “they [the Endless] didn’t even look remotely human, none of us did!” Abel later responds to Matthew the Raven’s query about whether they are their biblical namesakes by stating: “oh, none of this happened on Earth” before being interrupted by Cain. Eve also states that she is not Cain’s mother, to which Cain replies, “You’re everyone’s mother.” This sequence of events suggests that rather than being the actual literal beings, Cain, Abel, and Eve—the Dreaming’s incarnations of them—are closer to their archetypal roles of first murderer, first victim, and first mother. This is supported by several incidents where Cain or Abel have identified themselves as such and claimed that their cycle of murder and resurrection is punishment for their role in the first murder. This would also allow Joe Kubert’s DC Comics adaptation of the Cain and Abel story from the Bible, in which he ignored their “Mystery” likenesses, to fit neatly into the canon. Cain frequently kills Abel in a kind of macabre form of obsessive-compulsive disorder, re-enacting the first murder. She is depicted as the mother of both Cain and Abel (though she often denied it), and *Who’s Who in the DC Universe* stated that they were cousins. She was revived by Vertigo Comics with her character being retconned as part of the Dreaming. She is one of four recurring hosts of horror/suspense anthologies that were revived in *The Sandman* and are part of the Dreaming, the other three being Cain, Abel, and Lucien. After issue #15, in which Eve reveals in the letter column that her raven, Edgar Allen, is an enchanted deceased human, editor Joe Orlando departed from the series, and so did she, the series focusing on “sinister houses.” That month (December 1973), she started hosting one story per month in *Weird Mystery Tales*. She became the principal host of *Weird Mystery Tales* with issue #15, replacing Destiny, who had moved to *Secrets of Haunted House* as its principal host. In *Plop!*, Eve, Cain, and Abel each tell one story per issue. She also made a few appearances in *The House of Mystery* and *The House of Secrets*. In *Weird Mystery Tales* #3 (November–December 1972), Destiny insisted that Eve, Cain, and Abel are not their Biblical namesakes. When she is shown in *The Sandman* vol. 2 #2, Lucien’s comment about her addresses her unfriendly nature prior to Dream’s return, stating that she confines herself to nightmares. In her early appearances, she appears only as a crone, is often identified as a witch, and has a tendency to sharp speech. In her first appearance, she scares Cain and Abel and shouts at them, “Get out of the kitchen when it gets too hot, you cowardly mortals! Old Eve doesn’t care.” Her letter column, which was answered in character, was called “Witch’s Tales.” She appeared as a principal character in stories in *Secrets of Sinister House* #9 and 11 and *Weird Mystery Tales* #18. In issue #9, she stays in an apartment building under an assumed name (she denies it is her in the letters column of issue #13), where the smell of her cooking causes her neighbor to report her to the superintendent, so she curses the neighbor to repeat a day—which begins wonderfully and ends in two deaths—over and over again. Eve lives in a cave in the Dreaming and is often accompanied by Dream’s raven. The first raven, Lucien, taught her how to bury Abel after Cain murdered him, and she has been accompanied by a raven ever since. She is kind and has a maternal nature, though she retains her sharp language. Most of the time she appears as a black-haired woman of indeterminate age, but sometimes appears as a young, attractive maiden, a middle-aged mother, or an elderly crone. When she is first seen in *The Sandman* #2, she looks a little different from her original appearances. Next, in issue #24, she has put on much weight, has a friendlier face, and shows her ability to de-age as she embraces Matthew. Her largest appearance is in issue #40, wherein she appears young and beautiful for the first time. An incarnation of Eve appears as a major character in *Lucifer*, portrayed by Inbar Lavi, depicted as an antagonist and one of the love interests of the titular character. The original release described her as “the original sinner herself” and “the first love” of Lucifer. Lavi talked about her role as the character: “I think personally the most interesting thing about Eve was the concept of sin and how she’s considered to be the original sinner. But I don’t really see it that way. Eve is brave enough to go after her curiosity and her passion, and to me, that’s very courageous. I wasn’t playing her as someone who made a mistake. I was playing her as someone who is very curious and excited to learn.”

The second volume of The Sandman, written by Neil Gaiman, reintroduced the characters. It is implied by the dialogue between Lucifer and Cain (who had been sent by Dream as a messenger due to his invulnerability) that the biblical Cain and Abel came to live in the Dreaming at Dream's invitation. To support this, Lucifer quotes the verse in the Bible which says that Cain was sent to live in the Land of Nod. This could be a post Crisis retcon, however, as Destiny claimed in Weird Mystery Tales #3 that they were not the same as the Biblical Cain and Abel. The nature of reality in the Dreaming is often multiple and when Cain, Abel, and Eve are telling young Daniel Hall three stories, Cain objects to Abel's "Lil' Endless" style retelling of their origin claiming that "they [the Endless] didn't even look remotely human, none of us did!" Abel later responds to Matthew the Raven's query about whether they are their biblical namesakes or not by stating: " oh, none of this happened on Earth " before being interrupted by Cain. Eve also states that she is not Cain's mother, to which Cain replies, "You're everyone's mother". This sequence of events would seem to indicate that rather than being the actual literal beings Cain, Abel, and Eve the Dreaming's incarnation of them are closer to their archetypal roles of first murderer, first victim, and first mother. This is supported by several incidents when Cain or Abel have identified themselves as such and claimed that their cycle of murder and resurrection is punishment for their role in the first murder. This would also allow Joe Kubert's DC Comics adaptation of the Cain and Abel story from the Bible, in which he ignored their "Mystery" likenesses, to fit neatly into the canon. Cain frequently kills Abel in a kind of macabre form of obsessive compulsive disorder, re enacting the first murder. She is depicted as the mother of both Cain and Abel (though she often denied it) and Who's Who in the DC Universe stated that they were cousins. She would be revived by Vertigo Comics with her character being retconned as part of the Dreaming. She is one of four recurring hosts of horror / suspense anthologies that were revived in The Sandman that are part of the Dreaming, with the other three being Cain, Abel and Lucien. After issue #15, in which Eve reveals in the letter column that her raven, Edgar Allen , is an enchanted deceased human, editor Joe Orlando departed from the series and so did she, the series focusing on "sinister houses". That month (December 1973), she started hosting one story per month in Weird Mystery Tales. She became the principal host of Weird Mystery Tales with issue #15, replacing Destiny, who had moved to Secrets of Haunted House as its principal host. In Plop!, Eve, Cain, and Abel each tell one story per issue. She also made a few appearances in The House of Mystery and The House of Secrets. In Weird Mystery Tales #3 (November – December 1972), Destiny insisted that Eve, Cain, and Abel are not their Biblical eponyms. When she is shown in The Sandman vol. 2 #2, Lucien's comment about her addresses her unfriendly nature prior to Dream's return, stating that she confines herself to nightmares. In her early appearances, she appears only as a crone, is often identified as a witch, and has a tendency to sharp her speech. In her first appearance, she scares Cain and Abel and shouts at them, "Get out of the kitchen when it gets too hot, you cowardly mortals! Old Eve doesn't care " Her letter column, which was answered in character, was called "Witch's Tales". She appeared as a principal character in stories in Secrets of Sinister House #9 and 11 and Weird Mystery Tales #18. In issue #9, she stays in an apartment building under an assumed name (she denies it is her in the letters column of issue #13), where the smell of her cooking causes her neighbor to report her to the superintendent, so she curses the neighbor to repeat a day – which begins wonderfully and ends in two deaths – over and over again. Eve lives in a cave in the Dreaming and is often accompanied by Dream's raven. The first raven, Lucien, taught her how to bury Abel after Cain murdered him and she has been accompanied by a raven ever since. She is kind and has a maternal nature, though she retains her sharp language. Most of the time she appears as a black haired woman of indeterminate age, but sometimes appears as a young, attractive maiden, a middle aged mother, or an elderly crone. When she is first seen in The Sandman #2, she looks a little different from her original appearances. Next, in issue #24, she has put on much weight, has a friendlier face and shows her ability to de age as she embraces Matthew. Her largest appearance is in issue #40, wherein she appears young and beautiful for the first time. An incarnation of Eve appears as a major character in Lucifer portrayed by Inbar Lavi, depicted as an antagonist and one of the love interests of the titular character. The original release described her as "the original sinner herself" and "the first love" of Lucifer. Lavi talked about her role as the character: "I think personally the most interesting thing about Eve was the concept of sin and how she's considered to be the original sinner. But I don't really see it that way. Eve is brave enough to go after her curiosity and her passion and to me, that's very courageous. I wasn't playing her as someone who made a mistake. I was playing her as someone who is very curious and excited to learn".

Қабылдау және талдау

Каин мен Абель екеуі де Comic Book Resources сайты "Сандмен" комиксінің ең басты 10 кейіпкерінің тізіміне енді, олардың Netflix адаптациясында көрінуі үміттеніп отыр. Комикстерде Әбіл көбінесе Қабылдың түрлі қорқынышты тәсілдермен жасаған өлтірулерінің құрбаны болатын, мінез жағынан әлсіз адам ретінде бейнеленген, бұл қайта-қайта орын алатын қараңғы комедиялық элементтерге ұқсас.

Әр түрлі

Қабыл мен Әбіл "Бэтмен оқиғалары" #5 комиксінде Аркхам ауруханасының күзетшілері ретінде эпизодтық рөлдерде пайда болады, сөйлемейді. Қабыл мен Әбіл All New Batman: The Brave and the Bold #12 комиксінде, телешоу негізінде пайда болады. Қабыл мен Әбіл "The Sandman" аудио-адаптациясында Майкл Робертс пен Керри Шейл дауыстарында көрінеді.