Кремастер циклы: Мэтью Барнидің 1994-2002 ж. жасаған бес фильмнен тұратын көркем туындылар жиынтығы. Суреттер, мүсіндер, саундтректер бар. Көркемдік жүйе.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1994–2002 жылдардағы американдық фильмдер сериясы
1994–2002 American film series
«Кремстер циклы» – американдық суретші және режиссер Мэтью Барни жасаған толық метражды бес фильмнен тұратын серия. Бұл серияға қатысты мүсіндер, фотосуреттер, суреттер және авторлық кітаптар да кіреді. «Кремстер циклы» сегіз жыл (1994–2002) бойы жасалды және Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайында Нэнси Спектор ұйымдастырған маңызды көрмемен аяқталды. 2002-2003 жылдары бұл көрме Кельндегі Людвиг мұражайына және Париждегі Музей д'арт Модернеге көшті. Барнидің көп жылғы серігі Джонатан Беплер фильмдерге арналған саундтректерді жазды және өңдеді. Серияда нақты адамдар, нақты орындар және Барниге жеке байланысты нәрселер арасындағы байланыстарды көрсететін көп салалы повествование бар, бірақ олардың бәрі белгілі бір дәрежеде ойдан шығарылған.
The Cremaster Cycle is a series of five feature length films, together with related sculptures, photographs, drawings, and artist's books, created by American visual artist and filmmaker Matthew Barney. The Cremaster Cycle was made over a period of eight years (1994–2002) and culminated in a major museum exhibition organized by Nancy Spector of the Solomon R. Guggenheim Museum in New York City, which traveled to the Museum Ludwig in Cologne and the Musée d'art Moderne in Paris from 2002 03. Barney's longtime collaborator Jonathan Bepler composed and arranged the soundtracks for the films. The series incorporates a multidisciplinary narrative that heavily references connections between real people, real places and real things personal to Barney himself, but are all fictionalized to some extent.
Шолу
Гуггенхайм мұражайының кураторы Нэнси Спектор Кремастер циклін (1994–2002) «өзін-өзі қоршаған эстетикалық жүйе» деп сипаттады. Циклге фильмдермен қатар, әр эпизодпен байланысты суретшінің салған суреттері, фотосуреттері, мүсіндері мен инсталляциялары кіреді. Оның тұжырымдамалық бастауы – еркек кремастер бұлшық еті, оның негізгі функциясы температураға байланысты ұрықтарды көтеру және түсіру. Жоба жыныстық ерекшеленудің эмбриондық процесіндегі репродуктивті органдардың орналасуына қатысты анатомиялық сілтемелерге толы: Cremaster 1 – ең «көтерілген» немесе ерекшеленбеген күйді, ал Cremaster 5 – ең «төмендеген» немесе ерекшеленген күйді көрсетеді. Цикл ерте жыныстық даму кезеңіндегі процестің нәтижесі әлі белгісіз қалған сәттерге қайта-қайта оралады. Барнидің метафоралық әлемінде бұл сәттер таза мүмкіндіктерді білдіреді. Сегіз жыл бойы дамыған цикл кезінде Барни форманың қалыптасуын зерттеу үшін биологиядан асып, биография, мифология және геология сияқты басқа салалардан алынған повестволық үлгілерді қолданды. Барни түрлі жағдайларда сатир мен Гэри Гилморды бейнелейді. Урсула Андресс «Cremaster 5» фильмінде «Тізбектер патшайымы» рөлін ойнайды. Норман Мейлер, Патти Гриффин және Дейв Ломбардо тиісінше Гарри Гудини, Николь Бейкер және Джонни Кэш рөлдерін сомдайды. Ричард Серра мен Айми Муллинс «Cremaster 3» фильмінде сәйкесінше Хирам Абифф пен Садхбх рөлдерін ойнайды.
Guggenheim Museum curator Nancy Spector has described the Cremaster Cycle (1994–2002) as "a self enclosed aesthetic system." The cycle includes the films as well as photographs, drawings, sculptures, and installations the artist produced in conjunction with each episode. Its conceptual departure point is the male cremaster muscle, the primary function of which is to raise and lower the testicles in response to temperature. The project is filled with anatomical allusions to the position of the reproductive organs during the embryonic process of sexual differentiation: Cremaster 1 represents the most "ascended" or undifferentiated state, Cremaster 5 the most "descended" or differentiated. The cycle repeatedly returns to those moments during early sexual development in which the outcome of the process is still unknown — in Barney's metaphoric universe, these moments represent a condition of pure potentiality. As the cycle evolved over eight years, Barney looked beyond biology as a way to explore the creation of form, employing narrative models from other realms, such as biography, mythology, and geology. Barney portrays, at various points, a satyr and Gary Gilmore. Ursula Andress portrays the Queen of Chain in Cremaster 5. Norman Mailer, Patty Griffin, and Dave Lombardo portray Harry Houdini, Nicole Baker, and Johnny Cash respectively in Cremaster 2. Richard Serra and Aimee Mullins portray Hiram Abiff and Sadhbh respectively, in Cremaster 3.
Қолжетімділік
Толық сериясы 20 DVD жинағынан тұратын шектеулі серияда жарық көрді, әрқайсысы кем дегенде 100 000 долларға сатылды, арнайы қаптамада және жаппай өндірілген фильмдер емес, көркем туынды ретінде ұсынылды. 2007 жылы бір диск (Cremaster 2) 571 000 долларға сатылды. Фильмдер жаппай саудадағы DVD-де қолжетімді емес, ал 2010 жылғы АҚШ турнесінің баспасөз хабарламасына сәйкес, цикл "Қазір де, болашақта да DVD-де қолжетімді болмайды" делінген. Фильмдер көбінесе уақыт-уақытымен көрсетілімдер арқылы қолжетімді. Дистрибьютор Palm Pictures Барнидің тілегін орындауды жалғастырып келеді және сериалды DVD-де жарыққа шығармады, бірақ 2003 жылы осыған қатысты әртүрлі әңгімелер мен хабарлар тарады. 2003 жылы жаппай саудаға тек 31 минуттық үзінді, "Кремастер 3" фильмінен Гуггенхайм сахнасы – "Тәртіп" ғана DVD-де шығарылды.
The full series was released in a limited series of 20 sets of DVDs, sold for at least $100,000 each, in custom packaging and as fine art, rather than mass market movies. In 2007 one disc (Cremaster 2) sold for $571,000. The films are not available on mass market DVDs, and according to the press release for the 2010 US tour, the cycle "is Not Now Nor Will it Ever be Available on DVD". The films are primarily available via periodic screenings. Palm Pictures, the distributor, has continued to comply with Barney's request, and has not made the series available on DVD, though there were some rumors and announcements to this effect in 2003. Only a 31 minute excerpt, the Guggenheim scene from Cremaster 3 entitled “The Order,” was released on mass market DVD in 2003.
Қабылдау
Циклға реакция қатысты бөлінген – кейбіреулер оны "Андалу иті" және "Шөл дала" сияқты көрнекті өнер туындысы деп санайды, ал енді біреулері оны мәнсіз, өзін-өзі бағалауға құмарлық танытатын жалықтырғыш нәрсе деп есептейді. Бір сыншы бұл туралы: "Барнидің бейнелеу өнері қорқыныш пен жиренуді бірдей тудырады, көбінесе бір уақытта" деп қорытынды жасады. Шындығында, Village Voice екі рецензия жариялады, өнер сыншысы Джерри Солтц циклды жоғары бағаласа, кино сыншысы Дж. Хоберман оны сынады. Мақтауға толы пікірлердің бірі: "Мэтью Барнидің "Кремастер циклы" – Дали мен Бунуэль 1929 жылы "Андалу итін" түсіргеннен бері көркем өнер саласында жасалған тұңғыш, шын мәнінде ұлы кино туындысы. Бұл авангард кино тарихындағы ең шығармашылық және керемет жетістіктердің бірі". Екінші жағынан, оны "көбінесе әсерлі, бірақ мағынасыз бейнелердің шаршататын тізбегі, қараған сайын әсері азаяды" деп қатаң сынады, соның салдарынан "күлкілі немесе таңғажайып сезімдер жоғалады". Дегенмен, бейнелеу шешімдері жоғары бағаланады, ал кейбіреулері (Хоберман) фильмдердің нашар монтаждалуы мен қарқынына байланысты кино ретінде емес, инсталляциялардың бөлігі ретінде жақсы жұмыс істейтінін айтады.
Reaction to the cycle is sharply divided – some consider it a major work of art, on a par with Un Chien Andalou and The Waste Land, while others dismiss it as vapid, self indulgent tedium. This is summarized by one critic as "Barney's cinematic art inspires both awe and revulsion, often simultaneously." Indeed, the Village Voice featured two reviews, with art critic Jerry Saltz praising the cycle, and film critic J. Hoberman panning it. Lavish praise includes: "The Cremaster Cycle by Matthew Barney is the first truly great piece of cinema to be made in a fine art context since Dali and Bunuel filmed Un Chien Andalou in 1929. It is one of the most imaginative and brilliant achievements in the history of avant garde cinema." It has also, on the other hand, received scathing criticism as "a mostly tedious succession of striking but vacant imagery whose effect diminishes the longer you look at it," from which "any sense of mystery or wonder is drained." The visuals are roundly praised, however, and some (Hoberman) feel that the movies work well as parts of installations, due to visuals, though not as movies, due to poor editing and pacing.