Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада армиясының жаяу әскер дивизиясы (1939–45)
дивизияның толық тарихы
Infantry division of the Canadian Army (1939–45)
the full history of the division
2-ші Канада дивизиясы, Канада армиясының жаяу әскер дивизиясы, 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда әскери қызметке шақырылды. 2-ші Канада дивизиясы атауын қабылдап, бастапқыда өңірлік принцип бойынша құрылған бригадалардағы еріктілерден тұрды. Бірақ соғыстың алғашқы айларында жұмылдыру тоқтатылғандықтан бригада және дивизия штабын құру кешікті. Теңіз арқылы жөнелту мәселелері шешілгеннен кейін, дивизияның қолбасшылықтары 1940 жылдың мамыр және маусым айларында құрылды. Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилльдің өтініші бойынша дивизия 1940 жылдың 1 тамызы мен 25 желтоқсаны аралығында Ұлыбританияға жөнелтілді, бұл Канадтық корпустың бір бөлігі болды. 1941 және 1942 жылдың басында оқу-жаттығуларда жақсы көрсеткеннен кейін, 2-дивизияның бөлімдері неміс басқарған Франциядағы Дипп портына жасалған ірі амфибиялық шабуыл – «Юбилей» операциясының негізгі күші ретінде таңдалды. 1942 жылдың 19 тамызында әуе және теңіз артиллериясының қолдауымен дивизияның 4-ші және 6-шы жаяу әскер бригадалары Дипп жағажайларына шабуыл жасады. Немістер жақсы дайындалған еді және күштер келгеніне қарамастан, канадалықтар ауыр шығынға ұшырады және эвакуациялауға мәжбүр болды, олардың жартысынан азы Ұлыбританияға қайта оралды. 1942-1944 жылдар аралығында қайта құру және қайта оқытудан өткеннен кейін, дивизия Нормандияға жасалған одақтас әскерлерінің шабуылына қатысты, британдық екінші армияның бір бөлігі ретінде II Канадтық корпусына қосылды. 1943 жылдың қаңтар айында дивизия 2-ші Канадтық жаяу әскер дивизиясы болып қайта аталды. 2-дивизия 20 шілде мен 21 тамыз аралығында Кан және Фалез үшін болған шайқастарда маңызды рөл атқарды. Солтүстік-батыс Еуропаға шабуылда жаңадан құрылған 1-ші Канадтық армия штабына қосылып, 2-ші Канадтық жаяу әскер дивизиясы Канал порттарын қайтарып алуда, Шельда шайқасында және Нидерландыны азат етуде маңызды үлес қосты. Дивизия соғыс аяқталғаннан кейін жабылды.
The 2nd Canadian Division, an infantry division of the Canadian Army, was mobilized for war service on 1September 1939 at the outset of World War II. Adopting the designation of the 2nd Canadian Division, it was initially composed of volunteers within brigades established along regional lines, though a halt in recruitment in the early months of the war caused a delay in the formation of brigade and divisional headquarters. With questions concerning overseas deployment resolved, the division's respective commands were formed in May and June 1940, and at British Prime Minister Winston Churchill's request, the division was deployed to the United Kingdom between 1August and 25December 1940, forming part of the Canadian Corps. Having performed well in training exercises during 1941 and early 1942, elements of the 2nd Division were selected as the main force for Operation Jubilee, a large scale amphibious raid on the port of Dieppe in German occupied France. On 19August 1942, with air and naval gunfire support, the division's 4th and 6th Infantry Brigades assaulted Dieppe's beaches. The Germans were well prepared and, despite being reinforced, the Canadians sustained heavy losses and had to be evacuated, with fewer than half their number returning to the United Kingdom. Following a period of reconstruction and retraining from 1942 to 1944, the division joined II Canadian Corps as part of the British Second Army for the Allied invasion of Normandy. The division was redesignated as 2nd Canadian Infantry Division in January 1943. The 2nd Division saw significant action from 20July to 21August in the battles for Caen and Falaise. Joining the newly activated headquarters of the First Canadian Army in the assault on northwestern Europe, the 2nd Canadian Infantry Division played a significant role in the retaking of the Channel Ports, the Battle of the Scheldt, and the liberation of the Netherlands. The division was deactivated shortly after the end of the war.
Формация, гарнизонның міндеттері мен ұйымы (1939-1940 жж.)
Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Канаданың белсенді қызмет күштері (CASF) бастапқыда екі дивизиядан тұрды: 1-ші және 2-ші Канадалық жаяу әскер дивизиялары, екеуі де 1939 жылдың 1 қыркүйегінде құрылған. Бұл күштің жауынгерлік қабілеті оның құрамындағы жаяу әскер бригадаларында болды, әр дивизияда үштен. Бұл өз кезегінде үш мылтық және бір пулемет батальонынан, сондай-ақ қосымша дивизиялық артиллерия мен инженерлік бөлімшелерден құралды. Генерал-майор Виктор Одлум басшылығымен 13 000 мен 17 000 адамнан тұратын 2-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясы, оның бауырлас құрамасы сияқты, бастапқыда аймақтық принцип бойынша ұйымдастырылған. Оның 4-ші бригадасы Онтариодан, 5-ші бригадасы Квебектен, ал 6-шы бригадасы Батыс Канададан құралған. Бұл – Бірінші дүниежүзілік соғыста Канада экспедициялық күшінің құрамында Батыс майданында қызмет еткен 2-ші Канадалық дивизияның құрамына кірген, бірақ құрамында басқа батальондар бар пехоталық бригадалар еді. 2-ші дивизияның біртұтас бөлім ретінде қалыптасуына бір жылдан астам уақыт кетті, ал құрылу мен Ұлыбританияға келу аралығында оның ұйымдық құрылымында көптеген өзгерістер енгізілді. Бірінші бригадалық шоғырландырулар 1940 жылдың мамыр және маусым айларында өтті, оған дейін барлық бөлімшелер өз гарнизондарында оқытылған. 4-ші бригада Онтариодағы Борден лагерінде, 5-ші бригада Квебектегі Валькартье лагерінде, ал 6-шы бригада Манитобадағы Шило лагерінде жиналды. Дивизияның артиллериясы Онтариодағы Петавава лагерінде және Шилодағы артиллериялық оқу орталықтарында шоғырландырылды. 1940 жылдың басында 2-ші дивизияның құрылымы өзгертілді, пулемет батальондарының саны үштен бірге дейін азайтылды. Камерон және Шадьер (қазіргі мылтық батальоны) жаңадан жұмылдырылған 3-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясына қайта тағайындалды, ал Виннипег гренадирлері гарнизондық міндеттерді орындау үшін Ямайкаға жіберілді, содан кейін Канадаға оралды, одан кейін Гонконгқа қайта орналастырылды, онда олар 1941 жылдың 25 желтоқсанында жапондықтар басып алғанда тұтқындалды. 1940 жылдың мамыр айында The Black Watch Валькартьеден Ньюфаундлендке көшірілді, ал маусым айында 2-ші дивизия Британдық Достастықтың күштерімен гарнизондық міндеттерді орындауға тағайындалды, Канада Корольдік полкі мен Les Fusiliers Mont Royal сол айдың соңында Исландияға келді. Алайда, Уинстон Черчилльдің өтініші бойынша бұл жоспарлар тоқтатылды. 1940 жылдың желтоқсан айының соңында 2-ші Канадалық дивизия 1-ші дивизиямен бірігіп, Канада корпусын құрды (кейіннен 1-ші Канада корпусы деп қайта аталды).
At the start of the Second World War, the Canadian Active Service Force (CASF) was initially composed of two divisions; the 1st and 2nd Canadian Infantry Divisions, both raised on 1September 1939. The fighting power of this force lay in its constituent infantry brigades, of which each division had three. These were in turn composed of three rifle and one machine gun battalion, with additional divisional artillery and engineer units in support. Formed under the command of Major General Victor Odlum with an authorized strength of between 13,000 and 17,000 personnel, the 2nd Canadian Infantry Division, like its sister formation, was originally organized along regional lines. Its 4th Brigade was composed of regiments from Ontario, the 5th Brigade of regiments from Quebec, and 6th Brigade of regiments from Western Canada. These were the same infantry brigades—although their constituent battalions were different—that had formed part of the 2nd Canadian Division during its service on the Western Front as part of the Canadian Expeditionary Force during the First World War. It was over a year before the 2nd Division came together as a cohesive unit and, during the interim period between formation and arrival in the United Kingdom, many changes to its organization were made. The first brigade concentrations took place in May and June 1940, until which time all units had trained in their own garrisons. The 4th Brigade assembled at Camp Borden in Ontario, the 5th at Valcartier Camp in Quebec, and the 6th at Camp Shilo in Manitoba. The divisional artillery was concentrated at artillery training centres at Camp Petawawa in Ontario, and at Shilo. The 2nd Division's structure was altered in early 1940, reducing its number of machine gun battalions from three to one. The Camerons and the Chaudières (now a rifle battalion) were reassigned to the newly mobilized 3rd Canadian Infantry Division, and the Winnipeg Grenadiers were sent to Jamaica for garrison duty, after which they returned to Canada then redeployed to Hong Kong, where they were captured when it fell to the Japanese on 25December 1941. In May 1940, The Black Watch were moved from Valcartier to Newfoundland, and in June, the 2nd Division was earmarked for garrison duty by the forces of the British Commonwealth, with the Royal Regiment of Canada and Les Fusiliers Mont Royal arriving in Iceland later that month. However, at the request of Winston Churchill these deployments were cut short, By late December 1940, the 2nd Canadian Division was joined with the 1st to form the Canadian Corps (later renamed to I Canadian Corps).
Ұлыбританиядағы оқу (1941)
1941 жылы Торонто шотланд полкі 1-ші дивизиядан 2-ші дивизияның пулемет батальонына ауыстырылды. Соған шамамен бір уақытта 8-ші барлау полкі (14-ші Канада гусарлары) 2-ші дивизияның құрамынан, Канададан келген күшейтулермен толықтырылды. Жабдықтардың жетіспеуіне байланысты Англияға жаңадан келген дивизияларды тиісті түрде жабдықтау қиын болды. Артиллерия бөлімшелері болат доңғалақты ескірген 75 мм-лік зеңбіректерді пайдалануға мәжбүр болды, ал авиацияға қарсы зеңбіректердің жетіспеуі – Ұлыбритания шайқасының қызу кезінде азаматтық қорғанысқа берілгендіктен – канадалық бөлімшелерді қолдағы қарумен қорғануға қалдырды. Алайда, 1941 жылдың ақпанына қарай жаяу әскер бөлімдеріне жеткілікті Bren зеңбіректері берілді, ал қыркүйекке қарай артиллерия 25 фунттық гаубицалармен жабдықталды, бірақ байланыс жабдықтары мен көлік құралдары әлі де жетіспейді, ал танкке қарсы зеңбіректер қауіпті түрде аз болды. Дивизия жағалауды қорғау міндеттерімен немесе бөлімшелік оқумен айналыспаған кезде, формация деңгейіндегі оқу-жаттығулар үлкен жаттығулар түрінде өтті. 1941 жылдың 14-16 маусымында өткен Ватерлоо жаттығуы Ұлыбританиядағы ең ірі жаттығу болды, онда I Канада корпусы Германияның теңіз және әуе десантына қарсы шабуыл жасады. Бұл жаттығулар көлік қозғалысын бақылауға, байланыс пен логистикалық мәселелерге бағытталған және жаяу әскер үшін көп пайдалы болған жоқ. 1941 жылдың 23 желтоқсанында генерал-майор Гарри Крерар дивизияның командирі болып тағайындалды, ол қараша айында міндетін тоқтатқан Одлумды алмастырды. Алайда, Крерар сол күні уақытша корпус командирі болып тағайындалды және нәтижесінде дивизия командирі рөлін ешқашан орындамады, ал Робертс 1942 жылдың сәуірінде осы рөлге бекітілді. Осы арада 1941 жылдың 30 желтоқсанында Калгари Хайлендерлері дивизияға «жауынгерлік жаттығуды» енгізді. Бұл жаңа жаттығу түрі шағын бөлімшелердің тактикасына, сондай-ақ тірі оқ-дәрілерді пайдалану арқылы «қатаю» жаттығуына, мал сою орындарына сапарларға және кедергілер курстарына баса назар аударды және Ұлыбританияда орналасқан барлық одақтас күштерінде қабылданды. Нәтижесінде 2-дивизия Ұлыбританиядағы төрт үздік дивизияның бірі деп танылды және Германияның Диппе портына қарсы жоспарланған шабуылда, «Юбилей операциясы» деп аталатын негізгі күш ретінде таңдалды. Диппе шабуылын 4-ші және 6-шы бригадалар жүзеге асырды, оларға қосымша теңіз, әуе және жаяу әскерлері қолдау көрсетті. Сонымен қатар, 5-бригаданың маңызды бөлімдері де қатысты. Диппенің алдында орналасқан «Ақ» және «Қызыл» жағажайларында шайқас болды. Аз ғана жеңіске жетіп, 4-ші және 6-шы бригадалардың көпшілігі жағажайда тұрып қалды, ал Калгари танк полкінің бронетанк эскадрильясы келгеніне қарамастан, көптеген жандар зардап шекті. Мон Рояльден келген күштердің әсері аз болды, сағат 11:00-ге дейін аман қалған күштер шығарылды. Қатысқан 5000-ға жуық канадалық әскердің жартысынан астамы қаза тапты, жараланды немесе тұтқынға алынды. Батыс жаққа қарай Грин Бичте Оңтүстік Саскачеван полкінің бір бөлігі Сси өзенінің қарамағына түсті, сондықтан олар батыстағы жартастарға шабуыл жасауы үшін автоматтармен атқыланған көпірден шабуыл жасауға мәжбүр болды. Пурвилл ауылы басып алынды, бірақ шығыс жартастарды басып алу мүмкін болмады, осылайша артиллериялық батарея мен радар станциясына шабуыл жасауларына кедергі келтірді. «Каралеваның өз Камерон-Гайлендерлері» әуеайлаққа және дивизия штабына шабуыл жасау үшін оңтүстікке қарай жылжу міндетімен қонды. Екі батальонның да өз мақсаттарына жете алмады. Басқа үш жағажайдағыдай, канадалықтардың арасында 160 адам қаза тапты. Келесі айда міндетін генерал-майор Эдсон Бернске тапсырды. 1944 жылдың қаңтар айында генерал-майор Чарльз Фолкс – Симондс сияқты Ұлы соғыста қызмет етуге тым жас офицер – Италияға I Канада корпусына басшылық етуге барған Бернсті алмастырды. Келесі айда бригаданың барлық үш командирі Канада күштерінің жоғары эшелондарын жаңғыртуға бағытталған жалпы қадамның бір бөлігі ретінде ауыстырылды; 1943 жылы жаңа персоналдың көп ағынының салдарынан команданың барлық деңгейлерінде одан әрі масштабты өзгерістер болды, бұл дивизиядағы көңіл-күйді төмендетті. Ал мамыр айында дивизияның құрамында толық жабдықталған және даярланған 18 000-ға жуық сарбаз болды. 1944 жылдың 6 маусымында D күні келгенде, Канаданың негізгі шабуылын 3-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясы бастады, ал 2-ші дивизия резервте болды. Бұл уақытта дивизия үш бригададан – 4-ші, 5-ші және 6-шы – әрқайсысы үш жаяу әскер батальонынан және Лорн Скотс бөлімі ұсынған бригадалық жер қорғаныс взводынан тұрды. Сонымен қатар, дивизия деңгейінде Торонто шотланд полкі (пулемет) және 8-ші барлау полкі (14-ші Канада гусарлары) ұсынған пулемет батальоны мен барлау полкі, сондай-ақ әртүрлі жауынгерлік қолдау және материалдық-техникалық қолдау элементтері болды, оларға далалық, танкке қарсы және авиацияға қарсы артиллерия, дала инженерлері, электр және механикалық инженерлер, байланыс, медициналық, жабдықталған, материалдық-техникалық қолдау және әскери полиция бөлімдері кірді.
In 1941, the Toronto Scottish Regiment was transferred from the 1st Division to become the machine gun battalion of the 2nd Division. Around the same time, the 8th Reconnaissance Regiment (14th Canadian Hussars) was raised from 2nd Division personnel supplemented by reinforcements from Canada. Due to equipment shortages, it was often difficult to adequately supply newly arrived divisions in England. Artillery units had to make use of outmoded 75 mm guns with steel tires, and a lack of anti aircraft guns—diverted to civil defence during the height of the Battle of Britain—left Canadian units to fend for themselves with small arms. However, by February 1941, enough Bren guns had been issued to the infantry units and, by September, the artillery had been equipped with 25 pounder howitzers, although signals equipment and transport were still lacking and anti tank guns were dangerously scarce. When the division was not engaged in coastal defence duties or unit training, formation level training took the form of increasingly larger exercises. Exercise Waterloo, conducted from 14 to 16June 1941, was the largest in the United Kingdom to date, with ICanadian Corps counter attacking an imagined German sea and air landing. These exercises tended to concentrate on traffic control, communications, and logistical concerns, and were of little practical value to the infantry. On 23December 1941, Major General Harry Crerar was appointed as divisional commander, replacing Odlum who had ceased command in November, temporarily handing over to Major General John Roberts. However, Crerar was appointed temporary corps commander the same day and as a result never actually fulfilled the role of divisional commander, with Roberts eventually being confirmed in the role in April 1942. Meanwhile, on 30December 1941, the Calgary Highlanders introduced "battle drill" to the division. This new type of training emphasized small unit tactics as well as "hardening" training through use of live ammunition, slaughterhouse visits, and obstacle courses, and was adopted throughout Commonwealth forces stationed in Britain. As a result, the 2nd Division was judged to be one of the four best divisions in the United Kingdom, and was selected as the primary force for the upcoming Allied attack on the German occupied port of Dieppe—codenamed Operation Jubilee. Mounted as a test of whether or not such a landing was feasible, the Dieppe raid was to be undertaken by the 4th and 6th Brigades, with additional naval, air, and infantry support. Significant elements of the 5th Brigade were also involved. The main beaches, codenamed White and Red, lay in front of Dieppe itself. Making only minor gains, the majority of the 4th and 6th Brigades became pinned down on the beach, and despite the arrival of an armoured squadron from the Calgary Tank Regiment, casualties were heavy. Reinforcements from the Mont Royals had little effect, and surviving forces were withdrawn by 11:00. Of the nearly 5,000 Canadian troops that participated, more than half were killed, wounded or captured. At Green Beach to the west, part of the South Saskatchewan Regiment was landed on the wrong side of the Scie River, necessitating an assault over the machine gun swept bridge there so they could assault the cliffs on the west. The village of Pourville was captured but the eastern cliffs proved impossible to capture so blocking their assault on an artillery battery and a radar station. The Queen's Own Cameron Highlanders were landed with the objective of moving south to attack an airfield and a divisional HQ. Neither battalion was able to achieve their objectives. As with the other three beaches, casualties among the Canadians were high with 160 fatalities. before handing over the following month to Major General Eedson Burns. In January 1944, Major General Charles Foulkes—another officer who, like Simonds, had been too young to serve in the Great War—replaced Burns, who went to Italy to command I Canadian Corps. The following month, all three brigade commanders were replaced as part of a general move to modernize the Canadian forces' higher echelons; further sweeping changes throughout all levels of command, coupled with the lingering effects of the large influx of new personnel during 1943, lowered morale in the division. and by May the division numbered close to 18,000 fully equipped and trained soldiers. When D Day arrived on 6June 1944, the main Canadian assault was led by the 3rd Canadian Infantry Division, while the 2nd Division was held in reserve. At this time, the division consisted of three brigades—4th, 5th and 6th—each of three infantry battalions, and a brigade ground defence platoon provided by Lorne Scots. In addition, at divisional level there was a machine gun battalion and a reconnaissance regiment provided by the Toronto Scottish Regiment (machine gun) and 8th Reconnaissance Regiment (14th Canadian Hussars), as well as various combat support and service support elements including field, anti tank and anti aircraft artillery, field engineers, electrical and mechanical engineers, and signals, medical, ordnance, service corps troops and provosts.
Нормандия шайқасы
1944 жылдың 6 маусымында D күні шабуылданған бес жағажайдың ішіндегі ең сәттісі – 3-ші канадалық жаяу әскер дивизиясының Джуно жағажайына жасаған шабуылы болды. Нормандияға сәтті қонған одақтас күштер көп ұзамай неміс бронетехникасына қарсы шайқастарға тартылып, өздерінің плацдармын едәуір кеңейте алмады; 2-ші дивизия шілде айының бірінші аптасының соңында жағаға жеткен кезде бүкіл фронт тоңды. II Канада корпусына қарастырылған және британдық Екінші армияға бағынышты дивизия, британдық және канадалық күштер Чарнвуд операциясын бастағанда, бригадаларын жауынгерлік дайындыққа жинады. Бұл тактикалық жеңіс болды, бірақ Каенді неміс қорғаушыларынан толығымен тазарта алмады. Бастапқыда D күнінің мақсаты болған Каен қиынға соқты, ол 19 шілдеге дейін, ақыры Гудвуд операциясы барысында британ әскерлеріне түскенше бағынышты болып қалды. Осыдан кейін англо-канадтық 21-ші армия тобының қолбасшысы генерал Бернард Монтгомери, генерал-лейтенант Гай Симондс басқаратын II Канада корпусының бөлімдеріне Каен мен Фалез арасындағы маңызды географиялық нысан – Верриер қырқасы бағытына жылжуды бұйырды. Монтгомери қысымды сақтап, неміс назарын батыстағы американдық сектордан аударуды көздеді.
The attack on Juno Beach by the 3rd Canadian Infantry Division was the most successful of the five beaches attacked on D Day, 6June 1944. Having successfully landed in Normandy, Allied forces soon became embroiled in battles against German armour and were unable to significantly expand their beachhead; by the time the 2nd Division came ashore at the end of the first week of July, the entire front had congealed. Assigned to the II Canadian Corps, and subordinated to the British Second Army, the division assembled its brigades for combat while British and Canadian forces launched Operation Charnwood. It was a tactical success, but could not clear all Caen of its German defenders. Although originally a D Day objective, Caen proved a difficult prize, holding out until 19July when it finally fell to British troops during Operation Goodwood. In the aftermath, General Bernard Montgomery, commander of the Anglo Canadian 21st Army Group, ordered elements of II Canadian Corps, commanded by Lieutenant General Guy Simonds, to push forward towards Verrières Ridge, the dominant geographical feature between Caen and Falaise. By keeping up the pressure, Montgomery hoped to divert German attention away from the American sector to the west.
Атлантика операциясы
18 шілдеде Гудвудпен бірге басталған «Атлантика» операциясының мақсаты Орн өзенінің батыс жағалауын және Верриер қырқасын бақылауға алу болды. 2-ші дивизияның 5-ші және 6-шы бригадалары шабуылға шығатын күштер ретінде таңдалды, 5-ші бригада Орнға, ал 6-шы бригада Верриерге бағытталды. 4-ші бригада операцияның қанаттарын қорғау міндеті алды, ал Канада Корольдік полкі 18 шілдеде Лувиньиге шабуыл жасады. 19 шілде күні таңертең Калгари Хайлендерлері Верриер қырқасының солтүстігінде орналасқан 67-ші биіктікті басып алды, ал келесі күні таңертең Канада Корольдік Хайленд полкі Орн өзенін кешіп, шабуылдың қанаттарын қамтамасыз етті. Түстен кейін 6-шы бригаданың Оңтүстік Саскачеван полкі «Тайфун» соғыс машиналары мен танктердің қолдауымен қырқадағы неміс бекіністеріне шабуыл жасады. Бірақ шабуылға кұйдырғын жаңбыр келді, соның салдарынан немістер қарсы шабуылға көшті. Монтгомеридің мақсаттарына жету үшін генерал Симондсқа «Көктемдік секіріс» кодолық атымен ірі шабуылды жоспарлау тапсырылды. Шабуыл үш кезеңнен тұратын, мұқият уақытталған жоспар бойынша жүзеге асырылуы тиіс болды, онда екі канадалық және екі британдық дивизия үш неміс SS танк дивизиясына қарсы күш түсетін еді. Бұл шабуыл американдық «Кобра» операциясымен бірге 25 шілдеде басталуы жоспарланған. 4-ші бригада шығыс бағытында шабуылдап, бірқатар жетістіктерге қол жеткізді, Верриер ауылын басып алды, бірақ Тилли-ла-Кампаньде неміс қарсы шабуылдарына ұшырап, кері шегінді. Дегенмен, АҚШ әскерлері шабуылға шыққанда, 2-ші канадалық дивизия үшін жағдай жеңілдеді. Тамыз айының бірінші аптасында маңызды неміс күштері ағылшын-канадалық майданнан генерал-лейтенант Джордж Паттон басқаратын АҚШ-тың 3-ші армиясына ауыстырылды, ал Pas de Calais аймағынан күшелер Falaise–Calvados аймағына жеткізілді. 1944 жылдың 7 тамызына дейін Верриер қырқасында канадалық күштерге қарсы тек бір ірі құрама – 12-ші SS танк дивизиясы «Гитлерюгенд» тұрды.
Operation Atlantic, launched on 18July alongside Goodwood, had the objectives of securing the western bank of the Orne River and Verrières Ridge. The 2nd Division's 5th and 6th Brigades were selected as the assaulting forces, with the 5th Brigade focusing on the Orne and the 6th on Verrières. The 4th Brigade were tasked with securing the flank of the operation, and the Royal Regiment of Canada attacked Louvigny on 18July. Early on 19July, the Calgary Highlanders seized Point 67, directly north of Verrières Ridge, and the following morning the Royal Highland Regiment of Canada crossed the Orne River and secured the flanks of the advance. In the afternoon, the 6th Brigade's South Saskatchewan Regiment attacked the well entrenched German positions on the ridge, with support from Typhoon fighter bombers and tanks. However, the attack ran into torrential rain, and the Germans counterattacked in force. To meet Montgomery's objectives, General Simonds was ordered to design a large breakout assault, codenamed Operation Spring. The attack was planned in three tightly timed phases of advance, pitting two Canadian and two British divisions against three German SS Panzer divisions, which would be launched in conjunction with an American offensive, Operation Cobra, scheduled to take place on 25July 1944. The 4th Brigade attacked in the east with some success, taking Verrières village itself, but were repulsed at Tilly la Campagne by German counterattacks. However, the situation eventually eased for the 2nd Canadian Division when US forces went on the offensive. Throughout the first week of August, significant German resources were transferred from the Anglo Canadian front to that of the U. S. Third Army, under Lieutenant General George Patton, while reinforcements moved from Pas de Calais to the Falaise–Calvados area. By 7August 1944, only one major formation—the 12th SS Panzer Division Hitlerjugend—faced Canadian forces on Verrières Ridge.
" Тотализация " операциясы
1944 жылдың 1 тамызына дейін британдықтар "Көк жапан" операциясы барысында Вир және Орн өзендерінде маңызды жетістіктерге қол жеткізді, ал американдықтар батыста толықтырып түсірілді. 4 тамызда Симондс пен Гарри Крерарға – жаңа тағайындалған Бірінші Канада армиясының қолбасшысына – Фалаизге шабуылға дайындалу жөнінде бұйрық берілді. Бірақ, 12-ші СС танк дивизиясы мен 272-ші халықтық гренадер дивизиясының қарсыласуы шабуылды тоқтатты. Сонымен қатар, немістер 1944 жылдың 6 тамызынан бастап Мортенге бағытталған, дүркіреп, нашар дайындалған броньды шабуылды – "Луттих" операциясын іске қосты. Бұл бір күн ішінде тоқтатылды, және Фалаизге ағылшын-канад әскерлерінің қаупі күшейгеніне қарамастан, Гитлер неміс фельдмаршалы Гюнтер фон Клюгеге күштерін қайта орналастыруға тыйым салды. Осылайша, американдық бронетанктік құрамалар оңтүстіктен Аргентанға қарай жылжығанда, одақтастар неміс 7-ші армиясының ірі бөліктерін қоршауға мүмкіндік алды. Бірінші Канада армиясы оңтүстікке бағытталды, ал американдықтар 14 тамызда Шамбуаға жылжуға дайындалды. Симондс пен Крерар Фалаизға шабуыл жасап, Нормандияда неміс 7-ші армиясын қоршауға алатын тағы бір шабуылды жылдам жоспарлады.
By 1August 1944, the British had made significant gains on the Vire and Orne Rivers during Operation Bluecoat, while the Americans had achieved a complete breakthrough in the west. On 4August, Simonds and General Harry Crerar—newly appointed commander of the First Canadian Army—were given the order to prepare an advance on Falaise. However, strong resistance by the 12th SS Panzer Division and the 272nd Volksgrenadier Division halted the advance. Simultaneously, the Germans had launched Operation Luttich, a desperate and ill prepared armoured thrust towards Mortain, beginning on 6August 1944. This was halted within a day and, despite the increasingly dangerous threat presented by the Anglo–Canadian advance on Falaise, the German commander Field Marshal Günther von Kluge was prohibited by Hitler from redeploying his forces. Thus, as American armoured formations advanced towards Argentan from the south, the Allies were presented with an opportunity to encircle large sections of the German Seventh Army. The First Canadian Army was ordered south, while the Americans prepared to move on Chambois on 14August. Simonds and Crerar quickly planned a further offensive that would push through to Falaise, trapping the German Seventh Army in Normandy.
" Трактор " операциясы
14 тамызда Канаданың бірінші армиясы «Трактебель» операциясын бастады, мақсаты – Фалезді басып алу және Шамбуадағы американдық күштермен байланыс орнату. Артиллерия түтін жабынын жасағаннан кейін және орташа бомбалаушылар неміс қорғанысын әлсіреткеннен кейін күндізгі шабуыл жүргізілді. Шабуыл көбінесе сәтті аяқталды, және 2-дивизия тікелей қатыспаса да, дивизиялық әскерлер 16 тамызда Фалезге кірді, ал Бірінші Канада армиясының қалған бөлігі Трун және Шамбуаға қарай оңтүстік-шығысқа жылжыды. 21 тамызға дейін қираған неміс Жетінші армиясының қалдықтары Фалез қапшығында жасырынды, соның нәтижесінде Нормандия шайқасы аяқталды. D күнінен бастап Нормандияға жіберілген неміс күштері «Трактебель» операциясы аяқталған кезде дерлік жойылды – канадалықтардың басты қарсыласы болған 12-ші СС танк дивизиясы танктерінің 80%-ын және әскер тасымалдау машиналарынның 70%-ын жоғалтты. Бес күннен кейін Монтгомери мен Крерр оларға Дюнкеркті қайта басып алуды тапсырды. Порттың шетіндегі ауыр шайқастар дивизияны бірнеше күнге тоқтатты, бірақ 9 қыркүйекте 5-бригада портты басып алды. 15 қыркүйекте Дюнкерк периметрі британдықтарға берілді, ал 2-дивизия Антверпенге бет бұрды. Эстуарияға дереу шабуыл жасамауы стратегиялық маңызды порттың Шельда тазартылғанға дейін қолданыссыз болып қалатынын қамтамасыз етті. Па-де-Каледен шыққан неміс 15-ші армиясының күшті құрамалары Оңтүстік Бевеланд және Вальхерен аралдарында, сондай-ақ Антверпеннің солтүстік-батысындағы Альберт каналында бекініп, генерал Курт Студенттің Бірінші парашют армиясының бөлімдерімен күшейтілді. 2 қазанда генерал Симондстің уақытша басқаруымен бүкіл Бірінші Канада армиясы неміс қорғанысына қарсы шабуылға көшті. Екі күннен кейін 2-дивизия каналды тазартып, Оңтүстік Бевеланд және Вальхерен аралдарына қарай солтүстік-батысқа жылжыды. 13 қазан күні, кейін «Қара жұма» деп аталған күні, 5-бригаданың «Қара күзетшілері» жағалауға жақын орналасқан позицияларға шабуыл жасап, төрт рота командирі мен 200-ден астам әскерін жоғалтты. Үш күннен кейін Калгари Хайлендерлері табысты шабуыл жасап, бастапқы мақсатын – Вонсдрехтті басып алды.
On 14August, the First Canadian Army launched Operation Tractable with the aim of capturing Falaise and achieving a linkup with American forces in Chambois. A daylight attack was executed after artillery provided smoke screen cover and medium bombers softened up the German defences. The offensive was largely successful and, although the 2nd Division was not an active participant, divisional troops entered Falaise on 16August as the remainder of First Canadian Army moved south east towards Trun and Chambois. By 21August the remnants of the battered German Seventh Army had surrendered in the Falaise Pocket, bringing the Battle of Normandy to a close. The German forces committed to Normandy since D Day had been virtually annihilated—by the end of Operation Tractable, the 12th SS Panzer Division, the main adversary of the Canadians, had lost 80% of its tanks, 70% of its personnel carriers, Five days later they were tasked by Montgomery and Crerar with retaking Dunkirk. Heavy fighting around the outskirts would hold the division for several days but, by 9September, the 5th Brigade had captured the port. The Dunkirk perimeter was handed over to the British on 15September, and the 2nd Division made for Antwerp. The failure to make an immediate push on the estuary ensured the strategically vital port would remain useless until the Scheldt was cleared. Strong formations of the German Fifteenth Army, which had withdrawn from the Pas de Calais, were able to consolidate their positions on the islands of South Beveland and Walcheren, as well as the Albert Canal directly northwest of Antwerp, and were further reinforced by elements of General Kurt Student's First Parachute Army. On 2October, the entire First Canadian Army—under the temporary command of General Simonds—moved against the German defences. Two days later, 2nd Division had cleared the canal, and was moving northwest towards South Beveland and Walcheren Island. On Friday, 13October, later known as "Black Friday", the 5th Brigade's Black Watch attacked positions near the coast, losing all four company commanders and over 200 men. Three days later, the Calgary Highlanders conducted a more successful offensive, capturing the initial objective of Woensdrecht.
Рейн үшін шайқастар (1944 жылдың қарашасы - 1945 жылдың наурызы)
1944 жылдың қарашасына қарай Канаданың бірінші армиясы Ниймеген шығанағына кірді, ол болашақ шабуылдарды дамыту үшін пайдаланылды. 2-дивизия генерал-майор Брюс Мэтьюстің басқаруына өтті, ал Фолкс Италия майданындағы I Канада корпусына командир болып тағайындалды. Бірінші Канада армиясы 1944 жылдың қарашасынан 1945 жылдың қаңтарына дейін ірі шабуылдық операциялар жүргізбеді, бұл канадалықтардың өткен маусымда Нормандия жағалауларына түскеннен бергі ең ұзақ үзілісі болды. Бастапқыда 1944 жылдың желтоқсанына жоспарланған операция ақпан айына дейін кейінге шегерілді. Үш деңгейлі қорғаныс шебін бұзу жоспарлары жасалды: алдыңғы қадамдық бекініс; Хохвальд орманды кесіп өтетін Зигфрид желісінің қауіпті бөлігі; және соңында Ксантенге жақындауды қамтамасыз ететін Хохвальд қорғаныс шебі. 11 ақпанда дивизия Мойленд Вудқа шабуыл жасаған британдық XXX корпусына көмектесу үшін оңтүстік-шығысқа қарай жылжыды, содан кейін 2-дивизия Ксантенге қарай "секіріп" өтті. Операция "Блокбастер" 27 ақпанға жоспарланған, бірақ бастапқы табыстарға қарамастан, немістердің табанды қарсыласы шайқасты алты күнге созды. Орманды толығымен тазарту 3 наурызда ғана аяқталды. Күрес кезінде Эссекс шотланд полкінің майоры Фредерик Тилстон Виктория кресімен марапатталды. "Блокбастер" операциясының соңғы кезеңі – 8-10 наурыздағы Ксантенге шабуыл болды. Бұл міндет негізінен 2-дивизия мен 2-ші канадалық бронетанктік бригадаға жүктелді, бірақ 43-ші (Уэссекс) жаяу әскер дивизиясы шабуыл үшін уақытша Симондстың II Канада корпусына қосылды. Күрделі артиллериялық дайындыққа қарамастан, немістердің табанды қарсыласы шайқасты тозу соғысына айналдырды. Veritable және Blockbuster операцияларындағы канадалықтардың жалпы шығыны 5304 қаза тапқан немесе жараланған әскерге жетті. Германия аумағынан қысқаша өткелден кейін, Бірінші Канада армиясы – енді Италия майданынан келген I Канада корпусымен біріккен – Нидерландыдағы неміс бекіністеріне шабуылға дайындық жасады. 2-дивизия солтүстікке қарай Гронингенге қарай жылжыды. Шабуылға дейін өткен тоғыз күн ішінде неміс қарсыласы әлсіз және үйлесімсіз болды, бірақ шабуыл күшейген сайын қарсылық табандырақ болды, нәтижесінде 5-бригаданың батальондарында ауыр шығындар болды. 13 сәуірде дивизия британдықтардың Бременге шабуылын күзету үшін шығысқа қарай жылжыды, ал ертесі күні I Канада корпусы Арнемді азат етті. 2 мамырда 2-дивизия Ольденбургті басып алып, Нидерландыдағы канадалық позицияларды нығайтты. Германия мен Канада әскерлері 5 мамырда атысты тоқтату туралы келісімге келді, ал 7 мамыр күні 1945 жылы Батыс Еуропадағы неміс күштерінің капитуляциясымен барлық шайқас аяқталды. Дивизия 1944 және 1945 жылдары ауыр шығындарға ұшырады; Беркусонның сөзіне сүйенсек, ол "Канада армиясындағы ең жоғары шығын көрсеткішіне ие болды – 1944 жылдың шілде айының басында қайтадан соғысқа кіргеннен бастап соғыстың соңына дейін".
By November 1944, the First Canadian Army had entered the Nijmegen Salient which was being held for use in the development of future offensives. The 2nd Division came under the command of Major General Bruce Matthews, with Foulkes being transferred to command the I Canadian Corps on the Italian Front. The First Canadian Army launched no major offensive operations from November 1944 to January 1945; the longest hiatus the Canadians had enjoyed since landing on the Normandy beaches the previous June. Initially scheduled for December 1944, the operation was delayed until February by the German Ardennes Offensive. Plans were developed to breach three successive defensive lines: the outpost screen; a formidable section of the Siegfried Line running through the Hochwald Forest; and finally the Hochwald Layback covering the approach to the ultimate objective of Xanten. On 11February, the division moved southeast to assist British XXX Corps in their assault on Moyland Wood. followed by the 2nd Division "leap frogging" towards Xanten. Operation Blockbuster was scheduled for 27February, but despite initial gains, stubborn German resistance prolonged the battle for six days. It was not until 3March that the forest was cleared—during the intense close quarter fighting, Major Frederick Tilston of the Essex Scottish Regiment won a Victoria Cross. Operation Blockbuster's final phase was the attack on Xanten itself, which lasted from 8to 10March. This fell primarily to the 2nd Division and 2nd Canadian Armoured Brigade, although the 43rd (Wessex) Infantry Division was temporarily assigned to Simonds's II Canadian Corps for the assault. Despite an elaborate preceding artillery barrage, dogged German resistance caused the battle to degenerate into one of attrition. Total Canadian casualties during Veritable and Blockbuster were 5,304 killed or wounded. After a brief detour through German territory, the First Canadian Army—now unified with the arrival of I Canadian Corps from the Italian Front—prepared to assault German positions in the Netherlands. The 2nd Division moved northwards towards Groningen. In the nine days preceding their attack, German resistance had been light and uncoordinated, but opposition stiffened as the assault progressed, leading to heavy losses among the battalions of the 5th Brigade. By 13April, the division had been shifted eastward to guard the flanks of a British assault on Bremen, and the following day ICanadian Corps liberated Arnhem. On 2May, the 2nd Division took Oldenburg, solidifying Canadian positions throughout the Netherlands. German and Canadian forces declared a ceasefire on 5May, and all fighting came to an end with the surrender of German forces in Western Europe on 7May 1945. The division suffered heavy casualties through 1944 and 1945; according to Bercuson it had the "highest casualty ratio in the Canadian Army – from the time it returned to combat in early July 1944 until the end of the war".