Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бұрынғы Жапония провинциясы
Former province of Japan
Бунго провинциясы (豊後国) – Жапонияның шығыс Кюсю аймағындағы провинция, қазіргі Оита префектурасының көп бөлігін қамтиды, бірақ қазіргі Накацу және Уса қалалары кірмейді. Бунго оңтүстікте Хюгамен, батыста Хиго және Чикугомен, солтүстікте Чикузен және Бузенмен шектесетін. Оның қысқартылған атауы Хошу (豊州) болған, сонымен қатар Нихо (二豊) деп те аталған. Гокисичидо жүйесінде Бунго Сайкайдо аймағының провинцияларының бірі саналды. Енгишики жіктеу жүйесінде Бунго маңыздылығы тұрғысынан "жоғары елдер" (上国) санатына, ал астанадан қашықтығы бойынша "алыс елдер" (遠国) санатына жатты.
Bungo Province (豊後国) was a province of Japan in the area of eastern Kyūshū, corresponding to most of modern Ōita Prefecture, except what is now the cities of Nakatsu and Usa. Bungo bordered on Hyūga to the south, Higo and Chikugo to the west, and Chikuzen and Buzen to the north. Its abbreviated form was Hōshū (豊州), although it was also called Nihō (二豊). In terms of the Gokishichidō system, Bungo was one of the provinces of the Saikaidō circuit. Under the Engishiki classification system, Bungo was ranked as one of the "superior countries" (上国) in terms of importance, and one of the "far countries" (遠国) in terms of distance from the capital.
Ерте тарих
Кофун дәуірінде Бунго аймағында үш негізгі билік орталығы болды: Кунисаки түбегі, қазіргі Оита ауданы және Хита ауданы төңірегіндегі аймақ, олардың әрқайсысын куни но миятсуко басқарды. Асука дәуірінде аймақ Тойо провинциясы деп аталатын бір провинцияға біріктірілді, сондай-ақ Тойокуни но Мичи но Шири деп те аталатын. Тайка реформасынан кейін және 701 жылы Ритсурио жүйесінің орнатылуынан кейін Тойо провинциясы Бунго және Бузен провинцияларына бөлінді. 8-ғасырдың бірінші жартысында құрастырылған Бунго-но-куни фудёки – Жапониядағы толық сақталған бес фудёкидің бірі. Кокуфу Бунго Оита қаласының Фуруго (古国府) бөлігінде орналасқан деп есептеледі, бірақ 2023 жылға дейін археологиялық дәлелдер табылмады. Бунго провинциясының ихиномия атағын алу үшін екі киелі орын таласады: Юсухара Хачимангу және Сасамута киелі орындары, екеуі де Оита қаласында орналасқан, сондай-ақ Бунго Кокубун джи. Уса Цзиньгу, көбінесе "Уса Хачимангу" деп аталады, провинцияның ихиномиясы деп қате айтылады, бірақ ол бұрынғы Бузен провинциясында, Бунгода емес. 1185 жылы Хэйан дәуірінің соңында, Генпей соғысында Хайке кланы жойылғаннан кейін, Минамото но Йоритомо Кюсюдегі Тайра кланының самурайларын басу үшін Бунго провинциясында Отомо кланын шуго ретінде орнатты. Отомо Камакура дәуірінен Муромачи дәуіріне дейін аймақты басқарды және көптеген қақтығыстар барысында олардың билігін көршілес провинцияларға кеңейтті. Сеңгоку дәуірінде португал саудагерлерінің келуімен аймаққа батыс мәдениеті мен технологиясы келді, сонымен қатар оттық қарулар мен христиан діні енгізілді. Фунай аймағы иезуиттердің орталығы болды. 1551 жылы Отомо Сорин Франциск Ксавьермен жеке кездесіп, кейіннен христиан дінін қабылдады. Иезуиттік жазбаларда "Бунго патшасы" деп аталатын Сорин 1550 жылдары Гоаға саяси делегацияларды, ал 1582 жылы Римге Теншо елшілігін жіберді. Ол сондай-ақ өзінің қол астындағыларын дінін өзгертуге мәжбүрледі және өзінің иеліктеріндегі буддалық храмдар мен синтоизм киелі орындарын қиратуға бұйрық берді. 1578 жылы ол оңтүстіктегі Шимадзу кланымен қақтығысқа түсіп, бірнеше шайқаста жеңілгеннен кейін Тоётоми Хидэёшиден көмек сұрады. 1587 жылы Хидэёши Кюсюді басып алғаннан кейін, Сориннің ұлы Отомо Йошимуне Бунгоны қайтадан басқару құқығын алды. Хидэёши шетелдік миссионерлерді қуғаннан және Киришитан дініне тыйым салғаннан кейін, ол шомылдыру рәсімінен бас тартып, провинциядағы христиан дінін жою үшін күшті науқан бастады. Алайда, ол кейіннен Кореяға жасалған жапон шапқыншылығы кезінде (1592–1598) қорқынышпен айыпталды және иелігінен айырылды. Бунго шағын шаруашылықтарға бөлінді.
During the Kofun period, the area of Bungo had three main power centers: the Kunisaki Peninsula, the area around what is now Ōita District and the area around Hita District, each of which was ruled by a kuni no miyatsuko. By the Asuka period, the area had been consolidated into a single province called Toyo Province, also called Toyokuni no Michi no Shiri. After the Taika Reforms and the establishment of the Ritsuryō system in 701, Toyo Province was divided into Bungo and Buzen Provinces. The Bungo no Kuni Fudoki, which was compiled in the first half of the 8th century, is one of only five fudoki in Japan that remains in almost complete form. It is believed that the kokufu Bungo was located in the Furugō (古国府), literally "old capital," section of the city of Ōita, but as of 2023 no archaeological evidence has been found. Two shrines vie for the title of ichinomiya of Bungo Province: the Yusuhara Hachimangū and the Sasamuta Shrine, both of which are located in the city of Ōita, as is the Bungo Kokubun ji. Usa Jingū, commonly known as "Usa Hachimangū", is often mistakenly stated to be the ichinomiya of the province, but it is located in former Buzen Province and not Bungo. In 1185, at the end of the Heian period, after the Heike clan was destroyed in the Genpei War, Minamoto no Yoritomo established the Ōtomo clan as shugo over Bungo Province in order to suppress the pro Taira clan samurai in Kyushu. The Ōtomo ruled the area from the Kamakura period into the Muromachi period and over the course of many conflicts expanded their control into neighboring provinces. The area saw an influx of western culture and technology with the influx of Portuguese traders in the Sengoku period, together with the introduction of firearms and Christianity. The Funai area became a center of Jesuit activity. Ōtomo Sōrin met personally with Francis Xavier in 1551, and later converted to Christianity. Referred to as the "King of Bungo" in the Jesuit records, Sōrin sent political delegations to Goa in the 1550s, and the Tenshō embassy to Rome in 1582. He also forced his subjects to convert. and ordered the destruction of Buddhist temples and Shinto shrines in his domains. In 1578, he came into conflict with the Shimazu clan to the south and after being defeated in a series of battles turned to Toyotomi Hideyoshi for assistance. In 1587, following Hideyoshi's iconquest of Kyūshū, Sōrin's son, Ōtomo Yoshimune was restored to control over Bungo. Following Hideyoshi's expulsion of foreign missionaries and edicts against the Kirishitan faith, he recanted his baptism and began a vigorous campaign to exterminate Christianity in the province. However, he subsequently was accused of cowardice during the Japanese invasions of Korea (1592–1598) and was dispossessed. Bungo was divided into small holdings.