Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық халыққа ұнаған алғашқы танымал музыка 16 және 17 ғасырларда баспа революциясының нәтижесінде пайда болған, арзан бағада және көптеп сатылған балладалармен бастау алды, бұл үрдіс 19 ғасырға дейін жалғасты. Келесі технологиялық, экономикалық және әлеуметтік өзгерістер 19 ғасырда музыканың жаңа түрлерін тудырды, оның ішінде классикалық музыканың халыққа кең тараған және бірлескен түрлерін орындаған қола духовой оркестрлері де болды. Сол сияқты, жаңа қалалық қоғамдардың ойын-сауығын қамтамасыз ету үшін музыкалық залдар ашылды, бұл залдар қолданыстағы музыкалық формаларды бейімдеп, танымал әндер мен қойылымдар жасады. 1930 жылдары американдық джаздың ықпалымен британдық би ансамбльдері құрылды, олар әлеуметтік және танымал музыкамен қамтамасыз етіп, қоғамдық шаралар мен радио эфирінде үстемдік құрды.
Early British popular music, in the sense of commercial music enjoyed by the people, can be seen to originate in the 16th and 17th centuries with the arrival of the broadside ballad as a result of the print revolution, which were sold cheaply and in great numbers until the 19th century. Further technological, economic and social changes led to new forms of music in the 19th century, including the brass band, which produced a popular and communal form of classical music. Similarly, the music hall sprang up to cater for the entertainment of new urban societies, adapting existing forms of music to produce popular songs and acts. In the 1930s, the influence of American Jazz led to the creation of British dance bands, who provided a social and popular music that began to dominate social occasions and the radio airwaves.
Жақсы әндер
Бродсайд балладалары Ұлыбританиядағы коммерциялық халық музыкасының алғашқы түрі болды деуге болады. Олар 16 ғасырдағы арзан баспаның дамуының нәтижесінде пайда болды. Олар көбінесе нашар сапалы қағаздың бір жағына басылып шығарылатын. Мұндай қағазды бойлық кесіп, «широколиптер» немесе бүктеп, кітапшалар да жасауға болатын. Олар өте көптеп шығарылды, 1660 жылдары Англияда жылына 400 мыңнан астам данасы сатылды. Көптегенін қала көшелерінде немесе жәрмеңкелерде саяхатшы-сатушылар сатты. Олардың тақырыптары дәстүрлі балладалардан ерекшеленді, алайда көптеген дәстүрлі балладалар бродсайд түрінде жарық көрді. Тақырыптарына махаббат, дін, ішімдік әндері, аңыздар, сондай-ақ ертедегі журналистика – апаттар, саяси оқиғалар, белгілер, кереметтер мен таңғажайып оқиғалар кірді.
Broadside ballads were arguably the first form of commercial popular music in Britain. They were a product of the development of cheap print from the 16th century. They were generally printed on one side of a large sheet of poor quality paper. This could also be cut in half lengthways to make ‘broadslips’, or folded to make chapbooks. They were produced in huge numbers, with over 400,000 being sold in England annually by the 1660s. Many were sold by travelling chapmen in city streets or at fairs. The subject matter varied from what has been defined as the traditional ballad, although many traditional ballads were printed as broadsides. Among the topics were love, religion, drinking songs, legends and early journalism, which included disasters, political events and signs, wonders and prodigies.
Мыс аспаптар
Британдық қола оркестрлері қолданатын көптеген аспаптар бұрыннан-ақ қолданыста болғанмен, 1840 және 1850 жылдары ауылдық, шіркеулік және әскери оркестрлерден бөлек, бұқаралық құбылысқа айналды. Қола оркестрлері – индустрияландыру процесіне жауап ретінде пайда болды, ол үлкен жұмысшы табын, технологиялық жетістіктерді (оның ішінде ойнауға оңай және дәл поршеньді клапанды аспаптарды) және аспаптарды жылдам өндіріп, таратуға мүмкіндік берген жаппай өндірісті дамытты. Бұл оркестрлер жаңа құрылған немесе қарқынды өсіп келе жатқан қауымдастықтардың жергілікті бірлігі мен ұмтылыстарын көрсететін құрал болды. Бұл, әсіресе оркестрлердің жылдам өсуі мен ұйымдастырылуында, сондай-ақ 1850 жылдардың соңында қола оркестрлері арасындағы жарыстардың ұйымдастырылуында айқын байқалды.
Although the most of the instruments used by British brass bands had existed and had been used together for some time, they only became a mass activity in the 1840s and 1850s out of village, church and military bands. Brass bands were a response to the process of industrialisation, which produced a large working class population, technological advancements, including more efficient piston valve instruments, which were easier to play and more accurate, and mass production that could quickly produce and distribute the instruments. Arguably, brass bands were an expression of the local solidarity and aspirations of newly formed or rapidly growing communities. This was particularly expressed in the rapid growth and organisation of bands, clearly seen in the creation of brass band competitions by the late 1850s.
Салондағы музыка
"Үй музыкасы" – орта таптың үйлеріндегі қонақ бөлмелерінде әуесқой әншілер мен пианиношылар орындаған танымал музыка. Ноталар түрінде таратылған бұл музыканың өркендеу кезеңі 19 ғасырда музыкалық аспаптар мен музыкалық білім алуға жеткілікті қаржысы бар үй шаруашылықтарының санының артуымен, сондай-ақ бос уақыт пен мәдени құштарлықтың музыкамен шұғылдануға мүмкіндік беруінің нәтижесінде келді. Аккордтық классикалық музыкадан өзгешелігі, үй музыкасы гармониялық тәуелсіз немесе гармониямен анықталмайтын мелодияларды қамтиды. Көптеген алғашқы үй әндері басқа музыкалардың, мысалы Томас Мурдың "Ирландиялық әндері" сияқты, дауыс пен клавиш аспаптарына арналған көшірмелері болды, олар дәстүрлі әуендерді жаңа мәтіндермен біріктірген. Орындалған басқа жанрларға итальяндық опералардан ариялар, патриоттық шығармалар, діни әндер және музыкалық сахнаға арналған туындылар, соның ішінде қаралаған минстрель шоуларынан алынған үзінділер кірді. 19 ғасырдың соңына қарай, үй жағдайында әуесқойлар үшін арнайы жазылған әндердің саны көбейді. Бұл шығармалар өзіндік стильге ие болды: сол кездегі көркем әндерге ұқсас мелодиялық және гармониялық мазмұнымен, бірақ қысқа және қарапайым құрылымымен, сондай-ақ әнші мен аккомпаниаторға техникалық талаптарды азайтумен еректелді. Үй әнінің ең жоғары деңгейі 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында Солтүстік Америкада және Британ аралдарында болды. Әндер мелодиялық және гармониялық тілі жағынан күрделенді, және үйлерде қолданылуымен қатар, кәсіби әншілер оларды концерттерде жиі орындады. Ерекше және танымал үй әндеріне Генри Бишоптың Джон Говард Пейннің мәтінімен жазылған "Home, Sweet Home", Генри Расселдің "The Old Arm Chair", Артур Салливанның Аделаида А. Проктордың мәтінімен жазылған "The Lost Chord" және Кларибелдің (Шарлотта Барнард ханым) "Take Back the Heart" әндерін жатқызуға болады.
"Parlour music" was popular music performed in the parlours of middle class homes by amateur singers and pianists. Disseminated as sheet music, its heyday came in the 19th century as a result of a steady increase in the number of households with enough surplus cash to purchase musical instruments and instruction in music and with the leisure time and cultural motivation to engage in recreational music making. In contrast to the chord based classical music, parlour music features melodies, which are harmonically independent or not determined by the harmony. Many of the earliest parlour songs were transcriptions for voice and keyboard of other music, such as Thomas Moore's Irish Melodies, which comprised traditional tunes with new lyrics. Other genres performed included arias from Italian operas, patriotic selections, religious songs and pieces written for the musical stage, including excerpts from blackface minstrel shows. As the 19th century wore on, more and more songs were newly composed specifically for use by amateurs at home and these pieces began to develop a style all their own: similar in melodic and harmonic content to art songs of the day, but shorter and simpler in structure and making fewer technical demands on singer and accompanist. The high point of the parlour song came in the late 19th and early 20th centuries in North America and the British Isles. Songs became more complex and sophisticated in their melodic and harmonic vocabulary and, in addition to their continuing use in the parlour, were also often sung in public recitals by professional singers. Characteristic and popular parlour songs include "Home, Sweet Home" by Henry Bishop with lyrics by John Howard Payne, "The Old Arm Chair" by Henry Russell, "The Lost Chord" composed by Arthur Sullivan with lyrics by Adelaide A. Proctor and "Take Back the Heart" by Claribel (Mrs. Charlotte Barnard).
Музыкалық зал
Музыкалық залдар 19 ғасырда бұрынғы ауылдық халықтың қарқынды индустриялануы мен қалалануының нәтижесінде дамыды. Жаңа қалалық қоғамдар өздерінің мәдени тамырларынан үзіліп, жаңа және қолжетімді ойын-сауық түрлеріне зәру болды. Музыкалық залдар бастапқыда барлар болған, олар қонақтарына музыка мен ерекше қойылымдар түрінде ойын-сауық ұсынды. 19 ғасырдың ортасына қарай Лондонда алғашқы мақсатты түрде салынған музыкалық залдар пайда болды. Музыкалық зал әндері қарапайым ырғақпен және күшті мелодиямен сипатталады, оны тыңдаушылар оңай қабылдай алады. Әдетте, музыкалық зал әні орындаушының жеке айтатын шумақтарынан және негізгі мелодияны жеткізетін, сонымен қатар тыңдаушыларды бірге ән салуға шақыратын қайталама хордан тұрады. Көшпелі музыкалық зал жұлдыздары: Мари Ллойд, Гарри Чемпион, Джордж Формби, Веста Тилли, Гас Элен, Литтл Тич, Грейси Филдс және Фланаган мен Аллен. Музыкалық зал композиторларының қатарында Лайонель Монктон, Феликс Пауэлл және Ноэль Гей болды.
Music hall developed as a result of the rapid industrialisation and urbanisation of previously rural populations in the 19th century. The new urban communities, cut off from their cultural roots, required new and accessible means of entertainment. Music halls were originally bars, which provided entertainment in the form of music and speciality acts for their patrons. By the middle years of the 19th century, the first purpose built music halls were appearing in London. Music hall songs are characterised by a simple beat and a strong melody or tune, which can be easily acquired by the audience. Typically, a music hall song consists of a series of verses sung by the performer alone and a repeated chorus, which carries the principal melody and in which the audience is encouraged to join. Leading music hall stars included: Marie Lloyd, Harry Champion, George Formby, Vesta Tilley, Gus Elen, Little Tich, Gracie Fields and Flanagan and Allen. Musical hall composers included Lionel Monckton, Felix Powell and Noel Gay.
Би-группалар (биг-группалар)
1925 жылдан 1946 жылға дейін Ұлыбританияда би оркестрлерінің музыкасы ең танымал болды. Британдық оркестрлер американдық "Биг Бенд" джазымен байланысты болған "Свинг" музыкасын толыққанды қабылдаған жоқ. Ол американдық джазға қарағанда әлдеқайда тыныш, көбінесе тәттірек болды. Билли Коттонның аты ең ұзақ сақталды, өйткені ол 60-жылдардың соңына дейін телеарнада бағдарлама жүргізіп тұрды. Тед Хиттің аты 1964 жылға дейін жаңғырды. Жақтастары оларды "Тәтті" (Амброз, Джеральдо және Виктор Сильвестр) және "Қызықты" (Гарри Рой және Нат Гонелла) деп бөліп қарастырды. Джек Хилтонның оркестрі 1933 жылға дейін "қызықты" болды, содан кейін олардың сәттілігі арта келең, көбірек тәттіленді. Кейбір жетекші әншілер өздері де танымал атанды. Ең танымалдары – Ал Боули және Лесли "Хатч" Хатчинсон.
From about 1925 to 1946 the most popular form of music in the UK was that produced by dance bands. The British bands never quite adopted the kind of "Swing" music that was generally associated American "Big Band" jazz. It was quite tame compared to American jazz and was generally more sweet. Billy Cotton had perhaps the longest fame, as he still had a prime time TV programme until the late '60s. The fame of Ted Heath lasted until 1964. Fans tended to divide them into "Sweet" (Ambrose, Geraldo and Victor Silvester) and "Hot" (Harry Roy and Nat Gonella). Jack Hylton's band was "hot" until 1933, then became sweeter as their success grew. Some of the lead singers enjoyed fame on their own. Most famous were Al Bowlly and Leslie "Hutch" Hutchinson.