Франческо Мария Верачини: 18 ғасыр итальян композиторы және скрипкашысы

Кіріспе

18 ғасырдағы итальян композиторы Франческо Мария Верачини (1 ақпан 1690 жыл – 31 қазан 1768 жыл) – итальяндық композитор және скрипкашы, көбінесе скрипкалық сонаталарымен танымал. Композитор ретінде, Манфред Букофцердің сөзімен айтқанда, "Оның ерекше, тіпті субъективті стилі барокко музыкасында бұрынғысыздар жоқ және бүкіл дәуірдің аяқталуын айқын көрсетеді", ал Луиджи Торчи "ол 18 ғасырдың құтқарылмаған музыкасын құтқарып қалды" деп мәлімдеген. Оның замандасы Чарльз Берни "ол, әрине, еркіндік пен қиялына берілген, бірақ ол өзінің ерекшеліктерін мықты негізге салды, өйткені ол тамаша контрапунктші болған" деп санайды. 10875 Верачини астероиді оның құрметіне аталған.

Өмір

Франческо Мария Верачини 1690 жылдың 1 ақпанында сағат 8:00 шамасында Флоренциядағы Огняссинти, Сан-Сальваторе приходындағы, Via Palazzuolo көшесіндегі үйінде дүниеге келді. Фармацевт және жерлеуші Агостино Верачинидің екінші және жалғыз тірі қалған ұлы (айта кетейік, тіпті әуесқой болмаған аздаған Верачинилердің бірі), ол скрипканы өзінің ағасы Антонио Верачиниден үйренді, кейіннен ол жиі концерттерде ойнады, сондай-ақ Джованни Мария Казини мен оның көмекшісі Франческо Ферочиден сабақ алды. Оның әкесі Франческо (ди Николо) Верачини Флоренцияның алғашқы скрипкашыларының бірі болды және 1708 жылға дейін үйде музыка мектебін басқарды, содан кейін денсаулығы нашарлағандықтан бизнесті үлкен ұлы Антониоға тапсырды. Сонымен қатар, отбасы сурет студиясын басқарды және төрт Гирландайо, Рубенс, Каракчи және екі буыннан шыққан отбасы мүшелерінің, оның ішінде Франческоның үшінші ұлы Бенедеттоның басқа оншақты суреттерін қамтитын үлкен өнер коллекциясына ие болды. Суретші Николо Агостино Верачини Франческо Марияның туысы болды. Верачини Карло Амброджио Лонатиді ұлы скрипкашы деп есептеді. Ол 1711 жылдың 24 және 25 желтоқсанында Венециядағы Сан-Марко шіркеуінде Рождестволық миссаларда солист болғандығы белгілі. 1712 жылдың 1 ақпанында ол өзінің композициясын орындады (Верачинидің өзінің шығармасын орындаған алғашқы ресми орындалуы), мұражайдағы трубалар, гобойлар және скрипкалармен бірге жаңадан сайланған Киелі Рим императоры Карл VI-ның Венециядағы Австрия елшісінің құрметіне өткен салтанаттың бір бөлігі ретінде. Санта-Мария Глориоза-дей-Фрариде өткен мерекелік шараға вокалды Te Deum және мисса, сондай-ақ мотеттер мен концерттер кірді. Сол күні орындалған барлық шығармалардың қолжазбалары, Верачинидің концерті де бар, қазір Австрия Ұлттық кітапханасында сақталатын әдемі безенділген жинаққа біріктірілді. Басқа пікір бойынша, бұл концерт Верачинидің D мажордағы скрипкалық концерті ("a otto strumenti, di Francesco Maria Ueracini Suonato dallo stesso al post comunio", 1711) болған, бірақ ол Венецияда емес, Карл VI-ның 1711 жылдың 22 желтоқсанында Франкфуртта өткен тәжді тағуында орындалды. Бұл Верачинидің Венециядағы Рождество кешіндегі солистік орындауынан екі күн бұрын, оңтүстікке қарай 800 шақырым жерде болды. 1714 жылы Верачини Лондонға барып, Король театрында опералардың арасында аспаптық шығармалар ("қазіргі тілмен айтқанда, симфониялар") орындады. Иоганн Вильгельм, Палатинат курфюрсі және Анна Мария Луиза де Медичи сарайында ол "Мозе Мар Қызыл теңізде" атты ораториясын орындады. 1716 жылы ол Венеция музыка мектебінің директоры болып тағайындалды. Аңыз бойынша, Джузеппе Тартини Верачинидің скрипкада ойнағанын естігенде, оның иірімдік техникасына қатты таң қалды және өзінің шеберлігіне қанағаттанбады, сондықтан ол келесі күні Анконаға "боғауды қолдануды Венециядағыдан гөрі тыныш және ыңғайлы жағдайда зерттеу үшін" кетті. Верачини карнавалды тойлауға келген ханзада Фридрих Августқа арналған скрипкалық/блокфлейталық сонаталар жинағын жазды. Принц әкесінің тапсырмасы бойынша әншілерді ғана емес, сонымен қатар Дрездендегі сарай музыканттарын да шақырды. Ол итальян композиторы Антонио Лотти басшылығымен, либретто авторы Антонио Мария Лучкини, кастрати Сенесино мен Маттео Берселли, Мауро ағайынды сәулетшілер, екі суретші және екі ағаш шеберлерінен тұратын толық опера труппасын жалдады (Чарлтон 2000). 1718 жылы ханзада эксцентриктік Франческо Мария Верачинидің қызметін өте жоғары жалақымен қамтамасыз етті, сондай-ақ Иоганн Давид Хайнихен мен Джузеппе Мария Боскиге де шарт жасады.

Francesco Maria Veracini was born at about 8:00 a. m. on 1 February 1690 in the family house on the via Palazzuolo, parish of San Salvatore, Ognissanti, Florence. The second and only surviving son of Agostino Veracini, a pharmacist and undertaker (and ironically one of the few Veracinis who was not a violinist, even as an amateur), he was taught the violin by his uncle, Antonio Veracini, with whom he later often appeared in concert, as well as by Giovanni Maria Casini and his assistant Francesco Feroci. His grandfather, Francesco (di Niccolò) Veracini, had been one of the first violinists of Florence, and ran a music school in the house until ill health forced him to turn the business over to his eldest son, Antonio, in 1708. In addition, the family managed a painting studio and possessed a large collection of art works, including four Ghirlandaios, a Rubens, a Caracci and a dozen other paintings by the three members of the family from two generations, including Francesco's third son, Benedetto. The painter Niccolò Agostino Veracini was Francesco Maria's cousin. Veracini esteemed Carlo Ambrogio Lonati as a great violinist. He is known to have been a soloist in Venice at the Christmas masses at San Marco, on 24 and 25 December 1711. On 1 February 1712 he performed a violin concerto of his own composition (the first recorded public performance by Veracini playing one of his own compositions), accompanied by trumpets, oboes, and strings as part of the celebrations in honour of the Austrian ambassador to Venice of the newly elected Holy Roman Emperor, Charles VI. The celebration, held in Santa Maria Gloriosa dei Frari included a vocal Te Deum and Mass, as well as motets and concertos performed under the direction of padre Ferdinando Antonio Lazari. The manuscript scores of all the works performed that day, including Veracini's concerto, were bound together in a handsome presentation volume now found in the National Library of Austria. According to another opinion, this concerto was Veracini's Violin Concerto in D Major, "a otto strumenti, di Francesco Maria Ueracini Suonato dallo stesso al post comunio", 1711), but was performed in Frankfurt rather than Venice, at Charles VI's coronation on 22 December 1711, just two days before Veracini's appearance as a soloist on Christmas Eve in Venice, some 800 kilometers to the south. In 1714, Veracini went to London and played instrumental pieces ("symphonies" in contemporary parlance) between the acts of operas at the Queen's Theatre. At the court of Johann Wilhelm, Elector Palatine and Anna Maria Luisa de' Medici he performed his oratorio Mosè al Mar Rosso. In 1716 he was appointed as the head of a Venetian music school. There is a legend that, when Giuseppe Tartini heard Veracini playing the violin, he was so impressed by his bowing technique, and so dissatisfied with his own skill, that he retreated the next day to Ancona "in order to study the use of the bow in more tranquility, and with more convenience than at Venice, as he had a place assigned him in the opera orchestra of that city". Veracini wrote a set of violin/recorder sonatas dedicated to Prince Friedrich August, who came to celebrate carnival. The Prince recruited not only singers, as he was told to do by his father, but also musicians for the court in Dresden. He hired an entire opera company under the direction of the Italian composer Antonio Lotti, the librettist Antonio Maria Lucchini, the castrati Senesino and Matteo Berselli, the brothers Mauro architects, two painters, and two carpenters (Charlton 2000). In 1718 the Prince also secured the services of the eccentric Francesco Maria Veracini—at a very high salary— Johann David Heinichen and Giuseppe Maria Boschi.

Дрезден

Өзінің жалақысын ақтау үшін Верачиниге сарай үшін камералық музыка жазу қажет болды, осылайша ол 1717 жылдың тамызында скрипкашы емес, Капельмейстер ретінде ресми жалақы тізіміне енді. 1719 жылы Верачини "Ам Цвингер" деп аталатын жаңа Дрезден операсы үшін итальяндық әншілерді іздеуге жіберілді. Венецияда ол Маргарита Дурастанти мен Виттория Тезидің қызметтерін алды, ал Болоньяда Мария Антония Лорантині қосты. Верачини сондай-ақ туған қаласына сапар шегіп, Киара Тезиге үйленді. 1721 жылы Верачини Принцке арналған тағы бір скрипкалық сонаталар жинағын жазды (Дрезденде оның Opus 1 ретінде жарияланды). Айынышты, Дрезден сарайындағы осы дарынды музыканттардың арасында араздық болды. 1722 жылы мақтанға мас Верачини, бір дереккөз бойынша, композитор және скрипкашы Писенделдің ұйымдастырған жанжалына қатысты, нәтижесінде Верачини жоғарғы қабаттан секіріп, екі жерден аяғын, сондай-ақ жамбасын сындырды. 13 тамыздағы оқиғаның екі қайшы нұсқасы бар: біреуінде оркестрдегі соңғы скрипкашы Верачиниді қорлаған, оған Верачинидің орнына сол концертті ойнауды тапсырған. Писендел осы скрипкашымен композициясын қарқынды түрде репетициялаған. Мақтанғаш Верачини бұл оқиғадан ашуланып, бірнеше күн бөлмесінен шықпады, содан кейін ұяттан және үмітсіздіктен Дрезден көшесіне терезеден секіріп түсті. Верачинидің сөзіне қарағанда, қызғанышпен қараған неміс музыканттары оны өлтіруге құлсаныпты (оның өзі жазбаларында осылай мәлімдеген). Ол Дрезденнен терезеден секіріп, құлап түскенде аяғын сындырып алды. Осы оқиғадан кейін Верачини өмірінің соңына дейін ақсап жүрді. Сенесиноның осы жанжалға қатысқаны – миф, өйткені ол Хейнихен немесе ақшасы таусылған сот тарапынан жұмыстан босатылған. Г. Ф. Гендель әншіге Верачинимен болған оқиғадан екі жыл бұрын Лондонға келісімшарт ұсынған. Дрезден музыканттары өздерінің мәртебесіне қауіп келгенін сезіп, Верачинидің қаладан кеткеніне қуанды. 1723 жылы туған Флоренцияға оралған Верачини шіркеуде музыка орындады. Осы кезеңде ол жаман беделінен зардап шекті және Чарльз Бернидің айтуынша, "әдетте Capo pazzo" ("басты ақылсыз") деген атаққа ие болды. Ол 1730 жылы Папа Климент XII-нің тәж киюіне арналған "Te Deum" шығармасын жазды. Оның інісі Антонио 1733 жылы қайтыс болып, мүлкінің көп бөлігін Франческо Марияға қалдырды. Оның ішінде Якоб Стайнер жасаған сегіз скрипка және үш Амати болды.

To justify his salary, Veracini had to compose chamber music for the court, transferring him to the official payroll as Kapellmeister in August 1717 and not as a violinist. In 1719 Veracini was sent to recruit more Italian singers for the new Dresden opera, "am Zwinger". Whilst in Venice he secured the services of Margherita Durastanti and Vittoria Tesi and in Bologna added Maria Antonia Laurenti. Veracini also took the opportunity to visit his home town where he married Chiara Tesi. In 1721 Veracini wrote another set of violin sonatas dedicated to the Prince (published in Dresden as his Opus 1). Unfortunately, there was animosity among all these gifted musicians at the court in Dresden. In 1722, the arrogant Veracini was involved in a quarrel, staged according to one source by the composer and violinist Pisendel, which resulted in Veracini leaping out of an upper story window and breaking his foot in two places and (also) his hip. There are two conflicting accounts of this incident on August 13, one involving humiliation of Veracini at the hands of the last desk violinist in the orchestra, who was asked to play the same concerto, replacing Veracini. Pisendel had been rehearsing his composition intensively with this violinist. The braggart Veracini fell into such a rage over this that he did not come out of his room for several days, and out of shame and despair finally publicly threw himself out of a window onto the street in Dresden. According to Veracini the jealous German musicians allegedly plotted to murder him (so he claimed in his writings). He fled Dresden by jumping out a window and apparently broke a leg in the fall. After the incident Veracini walked with a limp for the rest of his life. It is a myth Senesino was involved in the quarrel as he was either dismissed by Heinichen or by the court which ran out of money. G. F. Handel offered the singer a contract for London two years before the alleged incident with Veracini. It seems the Dresden musicians, fearing for their position, felt relieved Veracini had left the city. Back in his native Florence in 1723, Veracini played music in a church. During this time he suffered from his bad reputation and was said by Charles Burney to have been "usually qualified with the title of Capo pazzo" ["head lunatic"]. He composed a Te Deum for the coronation of Pope Clement XII in 1730. His uncle Antonio died in 1733, leaving the bulk of his estate to Francesco Maria. Amongst other things, this included no fewer than eight violins made by Jacob Stainer and three Amatis.

Лондон

1733 жылы Лондонда Верачини көптеген концерттерде өнер көрсетті. 1735 жылы ол "Адриано в Сирии" операсын жазды. Франческа Куццони, Антонио Монтагнана, Фаринелли және Сенесино рөлдерді ойнады. Джордж Фредерик Гендель Хеймаркет театрындағы премьераға қатысты. Чарльз Дженненс операны ұнатып, партитураға тапсырыс берді; музыканы түсінумен танылмаған Лорд Херви мен Генри Лидделл, 1-ші Барон Равенсворт көңілсіздікке түсті. Дегенмен, бұл туынды алты ай ішінде жиырма рет сахналанды. Көптеген ариялар Джон Уолш арқылы жеке жарияланды. Верачини Габсбург императоры Карл VI үшін жазылған Пьетро Метастасионың либреттосына негізделген бесінші нұсқасын жазды. Манчестер орталық кітапханасының Ньюман Гүлдер Жинағында (немесе Генри Уотсон музыкалық кітапханасында?) сақталған партитураны неміс музыктанушы Хольгер Шмитт-Халленберг Фабио Биондимен бірге дамытты, ол сақталмаған речитативтерді жазды. Ол 2013 жылдың желтоқсанында Краковта, 2014 жылдың қаңтар айында Вена мен Мадридте орындалды. 1736 жылы Никола Порпораның "Орфео" пастиччиосы үшін бірнеше ария жазды. "Соломонның қателігі" қойылымы өтті. Берни Розелинданың музыкасын "жабайы, қиын және жағымсыз; дауысқа жазуға үйренбеген адам жасаған, және "капо паззо" талантына ие" деп сынап, балладаның қосылуын "ағылшындарға жағымпаздық ету" әрекеті ретінде мысқылдады, себебі "солтүстік британдықтардың немесе осы ұлттық және табиғи музыканың жанкүйерлерінің көбі операға жиі бара қоймайды немесе, мүмкін, олардың үй қызметшісі Пегги кез келген шетелдікке қарағанда жақсы орындайтын шотланд әнін тыңдау үшін жарты гинея төлегісі келмейді", бірақ "Бұл опера, мен музыканы қарап шыққанда үлкен таңғалымға түстім, он екі түн сахналанды", ал "L'errore di Salomone" тек екі рет қойылды. Верачини бір жылдан сәл кейін Лондондан кетіп қалды. 1745 жылы немесе одан кейін ол кеме апатынан аман қалды, онда ол өзінің екі Стайнер скрипкасын (ол оларды Әулие Петр және Әулие Павел деп атады), "әлемдегі ең жақсы деп есептелгенін" және барлық мүліктерін жоғалтты. Ол Флоренцияға оралып, Сан-Панкрацио және Сан-Гаэтано шіркеулерінің маэстро ди капелласы болып тағайындалды, соңғысында оның туысы жұмыс істеген, ол шіркеу музыкасына ден қойды. Өмірінің соңында көбінесе дирижерлік еткенімен, кейде скрипкашы ретінде де өнер көрсетті. Верачини Флоренцияда қайтыс болды.

Back in London in 1733, Veracini appeared in many concerts. In 1735 he composed an opera for the Opera of the Nobility, Adriano in Siria. Francesca Cuzzoni, Antonio Montagnana, Farinelli and Senesino had a role. George Frederic Handel was present at the premiere in Haymarket Theatre. Charles Jennens liked the opera and ordered a score; Lord Hervey, not known for his musical perception, and Henry Liddell, 1st Baron Ravensworth were bored. However, the work enjoyed a run of twenty performances over six months. Many of the arias were published separately by John Walsh Veracini composed the fifth version, based on Pietro Metastasio’s libretto, written for the Habsburg Emperor Charles VI. The score, which survived in the Newman Flower Collection (or the Henry Watson Music Library?) of the Manchester Central Library was developed by German musicologist Holger Schmitt Hallenberg along with Fabio Biondi, who composed the recitatives that have not been preserved. It was performed in Kraków December 2013 and in Vienna and Madrid in January 2014. In 1736 he wrote some arias for the pasticcio Orfeo by Nicola Porpora. L'errore di Salomone was staged. Burney, scorned the music of Roselinda as "wild, awkward, and unpleasant; manifestly produced by a man unaccustomed to write for the voice, and one possessed of a capo pazzo", and ridiculed the inclusion of the ballad tune as an attempt "to flatter the English" that failed because "few of the North Britons, or admirers of this national and natural Music, frequent the opera, or mean to give half a guinea to hear a Scots tune, which perhaps their cook maid Peggy can sing better than any foreigner", but confessed that "This opera, to my great astonishment when I examined the Music, ran twelve nights", whereas L'errore di Salomone was given only twice. Veracini left London a little more than a year later. In 1745 or shortly after, he survived a shipwreck in which he lost two of his Stainer violins (the ones he called St. Peter and St. Paul), "thought to have been the best in the world", and all of his effects. He returned to Florence, where he was appointed maestro di capella of the churches of San Pancrazio and San Gaetano, the latter one at which his uncle had worked, focusing on church music. Though he mostly conducted in his later years, he still sometimes appeared as a violinist. Veracini died in Florence.

Композициялар

Фердинанд Давид редакциялаған скрипка сонаталарынан, опералар мен ораториялардан басқа, Верачини скрипка концерттері, флейта мен бассо континуоға арналған сонаталар және «Овертуралар» деп аталатын оркестрлік сюиталар жазды. Алты овертура 1716 жылы Венецияда принц Фридрих Август үшін орындалды, бұл Верачинидің Дрезден сарайында қызметке орналасуға жасаған сәтті әрекетінің бір бөлігі болды. Олардың барлығы F мажор немесе B-бемоль мажорда, тек біреуі ғана G минорде. Соңғысы, B-бемоль мажорда, бірыңғай минуетпен аяқталады. Верачини сонымен қатар «жанды, өте ерекше теориялық еңбек» – Il trionfo della pratica musicale атты трактат жазды, басқа композиторлардың шығармаларын редакциялады және өз «жетілдірулерін» қосты, мысалы, ол Арханжело Кореллидің 5-ші скрипка сонаталарына Dissertazioni еңбегінде жасағандай.

Дискография

Белканто өнері. Ричард Такер, тенор; Джон Вутман, фортепиано және клавесин. ЛП. Columbia ML 6067 Сондай-ақ, стерео түрінде шығарылған, MS 6667 [АҚШ]: Columbia, 1965. [Верачиниді қамтиды: "Meco verrai su quella" (Пастораль) "Розалиндадан"] Жозеф Сигетидің өнері, 1-том. Жозеф Сигети, скрипка; Курт Рурсейц, фортепиано (1926–1933 ж. жазылған). 2 CD (моно). Лондон, Англия: Biddulph Recordings, 1989. LAB 005, LAB 006. [Верачини: Largo, белгісіз сонатадан.] Артур Грумионың концерті. Артур Грумио, скрипка; Риккардо Кастагноне, фортепиано. ЛП (моно). Epic LC 3414 [АҚШ]: Epic Records, 1957. [Верачини: А мажордағы соната, op. 1, №7.] Венеция, Неаполь және Тоскана барокко шеберлері. Лугано камералық қоғамының солистері. ЛП. "Париждегі Cycnus жазбасы". [Жаңа Йорк]: Nonesuch Records, 1966. HC 3008. [Верачинидің белгісіз туындысын қамтиды] "Дрезден оркестрі үшін" концерттер. Musica Antiqua Köln; Рейнхард Гёбель, дирижер. CD. Archiv Produktion 447 644–2. Гамбург: Deutsche Grammophon, 1993. [Верачини: №5 си-бемоль мажордағы увертюра.] Флейта сололары. Джеймс Дж. Пеллерите, флейта; Уоллес Хорнибрук, фортепиано. Coronet LPS 1505 (ЛП). Колумбус, Огайо: Coronet, [1960-жылдар]. [Верачиниді қамтиды: Соната №1 (1716).] Француз және итальян флейта музыкасы. Бартольд Куикен, флейта; Виланд Куикен, виола да гамба; Роберт Кохнен, клавесин. 2 CD. Accent ACC 30009. Гейдельберг: Accent, 2007. [Сонаталар; скрипка, continuo; op. 1, №6, флейта мен continuo үшін қайта жазылған] Furiosi. I Furiosi (Габриэль Маклаулин, сопрано; Айслин Носки, Джулия Ведман, скрипка; Феликс Деак, виолончель, виола да гамба); Джеймс Джонстонмен, клавесин; Стефани Мартин, орган; Лукас Харрис, теорбо және гитара. CD. Dorian DSL 90802. Винчестер, Вирджиния: Dorian, 2007. [Верачини: Пассагалло, Сонатаның бірінші бөлімі, op. 2, №12 ре минор.] Италия барокко әндері. Денеш Гуляш, тенор; Даниель Бенко, лютня, гитара, орфарион; Ласло Чидра, блокфлейта; Тибор Альпар, орган; Будапешт барокко триосы; Bakfark Consort. CD. Hungaroton HCD 31480. [Мажарстан]: Hungaroton, 1992. [Верачини: скрипка, continuo, op. 1 үшін соната; №3.] Италия барокко скрипка концерттері. Кэрролл Гленн, скрипка; Венадағы Австрия Tonkunstler Orchestra; Ли Шаэнен, дирижер. ЛП. Musical Heritage Society MHS 652. Нью-Йорк: Musical Heritage Society, 1966. [Верачини: скрипка мен оркестрге арналған ре мажордағы концертті қамтиды] Италиялық байланыс: Вивальди, Корелли, Джеминиани, Лонати, Верачини, Маттеис. Bell'arte Antiqua (Люси ван Даэль, Жаклин Росс, скрипкалар; Уильям Хант, виола да гамба; Теренс Чарльстон, клавесин). CD. Лондон: ASV, 2000. CD GAU 199. [Верачини: А-дағы соната, op. 2, №9.] Барокко кезеңінің итальяндық струн музыкасы. Кембридж ерте музыка қоғамы; Эрвин Бодки, режиссер; Рут Посселт, Ричард Бургин, скрипкалар. ЛП (моно). Kapp KCL 9024. [Верачиниді қамтиды: Соната op. 1, №3.] Италиялық саяхат. Trio Settecento. CD. Чикаго: Cedille, 2006. [Верачини: ре минорындағы соната, op. 2, №12.] Италиялық скрипкалық сонаталар. Europa Galante (Фабио Бионди, скрипка және дирижер; Маурицио Наддео, виолончель; Джанджакомо Пинарди, теорбо, барокко гитарасы, циттерн; Серджио Чьомей, клавесин, орган, грацивембало, клавикорд). Virgin Veritas 5 45588 2 (CD). [Англия]: Virgin, 2002. [Верачини: соль минорындағы соната, op. 1 №1.] 17-ші және 18-ші ғасырлардағы итальяндық блокфлейта музыкасы. Экхардт Хаупт, блокфлейта; Ахим Бейер, скрипка; Кристин Шорнсхайм, клавесин; Зигфрид Панк, тенор виола да гамба. CD. Capriccio 10 234. Кенигсдорф: Delta Music GmbH, 1988. [Верачиниді қамтиды: Соната №6 ла минорлы (1716).] 10 итальян шеберінің блокфлейта туындылары. Франс Брюгген, блокфлейта; Аннер Бильсма, виолончель; Густав Леонхардт, клавесин және орган. 3 ЛП. Telefunken Das Alte Werk 6.35073. Гамбург: Telefunken, 1968–74. CD-де итальяндық блокфлейта сонаталары ретінде қайта шығарылды. Teldec 4509 93669 2. Гамбург: Teldec, 1995. [Верачиниді қамтиды: Соната №2 (1716) соль мажорлы; Соната №6 (1716) ла минорлы] Италия бароккосының шеберлері. Стивен Старик, скрипка. Кеннет Гилберт, клавесин. ЛП. Baroque BUS 2874. Baroque Records, [1967]. [Верачини: ми минорындағы соната.] Морис Андре трубалық концерттер орындайды. Морис Андре, труба; Пьер Пьерло, гобой; Жан-Франсуа Пайяр оркестрі, Жан-Франсуа Пайяр, дирижер. (ЛП) Нью-Йорк, Нью-Йорк: Musical Heritage Society, 1969. [Верачини: скрипка мен continuo үшін ми минорындағы соната, op. 2, №8, Жан Тильдемен трубалық концерт ретінде ұйымдастырылған] Алты итальяндық соната. Мишель Пиге, барокко гобойы және блокфлейтасы; Вальтер Штифтнер, барокко бас-фаготы; Марта Гмюндер, клавесин. Musical Heritage Society MHS 1864 (ЛП). Нью-Йорк: Musical Heritage Society, 1974. [Верачини: флейта мен клавесинге арналған бірінші соната фа мажорда.] Контейнерден атау. / "Erato арқылы жазылған". Тетраззини. Луиза Тетраззини, сопрано; белгісіз оркестрлермен. 1909 және 1914 жылдар арасында жазылған, түпнұсқа 78 айналымды дискілерден цифрлық түрде қайта жазылған. CD. Wyastone Leys, Monmouth: Nimbus Records, 1990. [Верачиниді қамтиды: "Meco sulla verrai" (Пастораль), "Розалиндадан".] Верачини, Франческо Мария. 5 увертюра / Ouvertüren / Overtures. Musica Antiqua Köln; Рейнхард Гёбель, дирижер. CD. Archiv Produktion 439 937 2. Гамбург: Deutsche Grammophon, 1994. [Увертюра №1 си-бемоль мажор; №2 фа мажор; №3 си-бемоль мажор; №4 фа мажор; №6 си-бемоль мажор.] Верачини, Франческо Мария: Толық увертюралар мен концерттер, 1-том. Accademia i Filarmonici; Альберто Мартини, дирижер. CD. Naxos 8.553412. Мюнхен: Naxos, 1995. Верачини, Франческо Мария: Толық увертюралар мен концерттер, 2-том. Accademia i Filarmonici; Альберто Мартини, дирижер. CD. Naxos 8.553413. [Гонконг]: Naxos, 1999. [Сегіз аспаптағы концерт ре мажорда скрипка мен оркестр үшін; №5 си-бемоль мажордағы увертюра; Бес аспаптық концерт ля мажорда скрипка, струналар мен continuo үшін; Бес аспаптық концерт ре мажорда скрипка, струналар мен continuo үшін; Си-бемоль мажордағы ария шьявона оркестр үшін.] Верачини, Франческо Мария. Толық сонаталар, op. 1. Хайман Бресс, скрипка; Жан Шрик, виола да гамба; Оливер Ален, клавесин. 3 ЛП. Lyrichord және LLST 7141 (жинақ); LLST 7138, LLST 7139, LLST 7140. Lyrichord;. Нью-Йорк: Lyrichord Records, 1965. Верачини, Франческо Мария. Скрипка мен бассо continuo үшін тоғыз соната. Пьеро Тозо, скрипка; Джанни Чьямпан, виолончель; Эдоардо Фарина, клавесин. 2 ЛП. Erato 71197. Musical Heritage Society MHS 4293, MHS 4294 ретінде қайта шығарылды. Тинтон Фолс, Н.Дж.: Musical Heritage Society, 1978. [Соль минорындағы сонаталар қамтиды, op. 1, №1; ля мажор, op. 1, №2; си минор, op. 1, №3; ми минор, op. 1, №6; ля мажор, op. 1, №7; си-бемоль мажор, op. 1, №8; ре мажор, op. 1, №10; ми мажор, op. 1, №11; фа мажор, op. 1, №12.] "Лицензия бойынша." Верачини, Франческо Мария. Флейта мен клавесинге арналған алты соната. Джорджо Бернабо, флейта; Алан Кертис, клавесин. CD. Dynamic CDS 114. Генуя: Dynamic Srl, 1994. [Сонаталар №1, 3, 4, 5, 11 және 12 (1716).] Верачини, Франческо Мария. Сонаталар. Джон Холлоуэй, скрипка; Яап тер Линден, виолончель; Ларс Ульрик Мортенсен, клавесин. CD. ECM New Series Мюнхен: ECM Records, 2003. [Соната №1 Соната a violino solo e basso, op. 1; Соната №5 Соната a violino, o flauto solo, e basso (1716); Соната №1 Dissertazioni—sopra l'opera quinta del Corelli; Соната №6 Соната accademiche, op. 2] Верачини, Франческо Мария. Соната accademiche. Фабио Бионди, скрипка; Маурицио Наддео, виолончель; Ринальдо Алессандрини, клавесин; Паскаль Монтейлет, теорбо. CD. Париж, Франция: Opus 111, 1995. OPS 30–138. [Верачиниді қамтиды: Сонаталар op. 2, №7, 8, 9 және 12] Верачини, Франческо Мария: Соната accademiche. The Locatelli Trio (Элизабет Уолфиш, скрипка; Ричард Тунниклифф, виолончель; Пол Ниcholсон, клавесин және орган). 3 CD. Hyperion CDA 66871/3. Лондон: Hyperion Records Ltd., 1995. 2007 ж. қайта шығарылды, Hyperion ...

The Art of Bel Canto. Richard Tucker, tenor; John Wustman, piano and harpsichord. LP. Columbia ML 6067 Also issued in stereo, MS 6667 [U. S.]: Columbia, 1965. [Includes Veracini: "Meco verrai su quella" (Pastorale) from 'Rosalinda']
The Art of Joseph Szigeti, vol. 1. Joseph Szigeti, violin; Kurt Ruhrseitz, piano (Recorded 1926–1933). 2 CDs (mono). London, England: Biddulph Recordings, 1989. LAB 005, LAB 006. [Includes Veracini: Largo, from an unidentified sonata.] An Arthur Grumiaux Recital. Arthur Grumiaux, violin; Riccardo Castagnone, piano. LP (mono). Epic LC 3414 [United States]: Epic Records, 1957. [Includes Veracini: Sonata in A major, op. 1, no.7.] Baroque Masters of Venice, Naples and Tuscany. Soloists of the Società cameristica di Lugano. LP. "A Cycnus recording, Paris." [New York]: Nonesuch Records, 1966. HC 3008. [Includes an unidentified work by Veracini]
Concerti "per l'orchestra di Dresda". Musica Antiqua Köln; Reinhard Goebel, dir. CD. Archiv Produktion 447 644–2. Hamburg: Deutsche Grammophon, 1993. [Includes Veracini: Ouverture No. 5 in B flat major.] Flute Solos. James J Pellerite, flute; Wallace Hornibrook, piano. Coronet LPS 1505 (LP). Columbus, Ohio: Coronet, [1960s]. [Includes Veracini: Sonata no. 1 (1716).] French and Italian Flute Music. Barthold Kuijken, flute; Wieland Kuijken, viola da gamba; Robert Kohnen, harpsichord. 2 CDs. Accent ACC 30009. Heidelberg: Accent, 2007. [Sonatas; violin, continuo; op. 1, no. 6, arranged for flute and continuo]
Furiosi. I Furiosi (Gabrielle McLaughlin, soprano; Aisslinn Nosky, Julia Wedman, violin; Felix Deak, violoncello, viola da gamba); with James Johnstone, harpsichord; Stephanie Martin, organ; Lucas Harris, theorbo and guitar. CD. Dorian DSL 90802. Winchester, VA: Dorian, 2007. [Includes Veracini: Passagallo, first movement from Sonata, op. 2, no. 12 in D minor.] Italian Baroque Songs. Dénes Gulyás, tenor; Dániel Benkö, lute, guitar, orpharion; László Czidra, recorder; Tibor Alpár, organ; Budapest Baroque Trio; Bakfark Consort. CD. Hungaroton HCD 31480. [Hungary]: Hungaroton, 1992. [Includes Veracini: Sonata for violin, continuo, op. 1; No. 3.] Italian Baroque Violin Concerti. Carroll Glenn, violin; Austrian Tonkuenstler Orchestra, Vienna; Lee Schaenen, conductor. LP. Musical Heritage Society MHS 652 New York: Musical Heritage Society, 1966. [Includes Veracini: Concerto for Violin and Orchestra in D major]
The Italian Connection: Vivaldi, Corelli, Geminiani, Lonati, Veracini, Matteis. Bell'arte Antiqua (Lucy van Dael, Jacqueline Ross, violins; William Hunt, viola da gamba; Terence Charlston, harpsichord). CD. London: ASV, 2000. CD GAU 199. [Includes Veracini: Sonata in A, op. 2, no. 9]
Italian Music for Strings of the Baroque Period. Cambridge Society for Early Music; Erwin Bodky, director; Ruth Posselt, Richard Burgin, violins. LP (mono). Kapp KCL 9024 [Includes Veracini: Sonata op. 1, no. 3.] An Italian Sojourn. Trio Settecento. CD. Chicago: Cedille, 2006. [Includes Veracini: Sonata in D minor, op. 2, no. 12.] Italian Violin Sonatas. Europa Galante (Fabio Biondi, violin and direction; Maurizio Naddeo, violoncello; Giangiacomo Pinardi, theorbo, baroque guitar, cittern; Sergio Ciomei, harpsichord, organ, gracivembalo, clavichord). Virgin Veritas 5 45588 2 (CD). [England]: Virgin, 2002. [Includes Veracini: Sonata in G minor, op. 1 no. 1]
Italienische Blockflötenmusik des 17. und 18. Jahrhunderts. Eckhardt Haupt, recorder; Achim Beyer, violin; Christine Schornsheim, harpsichord; Siegfried Pank, tenor viola da gamba. CD. Capriccio 10 234. Königsdorf: Delta Music GmbH, 1988. [Includes Veracini: Sonata no. 6 in A minor (1716)]
Blockflötenwerke von 10 italienischen Meistern. Frans Brüggen, recorder; Anner Bylsma, violoncello; Gustav Leonhardt, harpsichord and organ. 3LPs. Telefunken Das Alte Werk 6.35073. Hamburg: Telefunken, 1968–74. Reissued on CD as Italian Recorder Sonatas. Teldec 4509 93669 2. Hamburg: Teldec, 1995. [Includes Veracini: Sonata no. 2 (1716) in G major; Sonata no. 6 (1716) in A minor]
Masters of the Italian Baroque. Steven Staryk, violin. Kenneth Gilbert, harpsichord. LP. Baroque BUS 2874. Baroque Records, [1967]. [Includes Veracini: Sonata in E minor.] Maurice André Plays Trumpet Concertos. Maurice André, trumpet; Pierre Pierlot, oboe; Orchestre de chambre Jean François Paillard, Jean François Paillard, cond. (LP) New York, N. Y.: Musical Heritage Society, 1969. [Includes Veracini: Sonata in E minor for violin and continuo, op. 2, no. 8, arranged as a trumpet concerto by Jean Thilde]
Six Italian Sonatas. Michel Piguet, baroque oboe and recorder; Walther Stiftner, baroque bassoon; Martha Gmünder, harpsichord. Musical Heritage Society MHS 1864 (LP). New York: Musical Heritage Society, 1974. [Includes Veracini: Sonata prima in F major for recorder and harpsichord.] Title from container./ "Recorded by Erato." Tetrazzini. Luisa Tetrazzini, soprano; with unidentified orchestras. Recorded between 1909 and 1914, digitally re recorded from the original 78 rpm discs. CD. Wyastone Leys, Monmouth: Nimbus Records, 1990. [Includes Veracini: "Meco sulla verrai" (Pastorale), from Rosalinda.] Veracini, Francesco Maria. 5 ouvertures / Ouvertüren / Overtures. Musica Antiqua Köln; Reinhard Goebel, dir. CD. Archiv Produktion 439 937 2. Hamburg: Deutsche Grammophon, 1994. [Ouvertures No. 1 B flat major; No. 2 in F major; No. 3 in B flat major; No. 4 in F major; No. 6 in B flat major.] Veracini, Francesco Maria: Complete Overtures and Concertos, vol. 1. Accademia i Filarmonici; Alberto Martini, conductor. CD. Naxos 8.553412. Munich: Naxos, 1995. Veracini, Francesco Maria: Complete Overtures and Concertos, vol. 2 Accademia i Filarmonici; Alberto Martini, conductor. CD. Naxos 8.553413. [Hong Kong]: Naxos, 1999. [Concerto a otto stromenti in D major for violin and orchestra; Overture no. 5 in B flat major; Concerto a cinque in A major for violin, strings, and continuo; Concerto a cinque in D major for violin strings, and continuo; Aria schiavona in B flat major for orchestra.] Veracini, Francesco Maria. The Complete Sonatas, op. 1. Hyman Bress, violin; Jean Schrick, viola da Gamba; Oliver Alain, harpsichord. 3 LPs. Lyrichord and LLST 7141 (set); LLST 7138, LLST 7139, LLST 7140. Lyrichord;. New York: Lyrichord Records, 1965. Veracini, Francesco Maria. Nine Sonatas for Violin and Basso Continuo. Piero Toso, violin; Gianni Chiampan, violoncello; Edoardo Farina, harpsichord. 2 LPs. Erato 71197. Reissued on Musical Heritage Society MHS 4293, MHS 4294. Tinton Falls, N. J.: Musical Heritage Society, 1978. [Includes Sonatas in G minor, op. 1, no. 1; A major, op. 1, no. 2; B minor, op. 1, no. 3; E minor, op. 1, no. 6; A major, op. 1, no. 7; B flat major, op. 1, no. 8; D major, op. 1, no. 10; E major, op. 1, no. 11; F major, op. 1, no. 12.] "Licensed from." Veracini, Francesco Maria. Six Sonatas for Flute and Harpsichord. Giorgio Bernabò, flute; Alan Curtis, harpsichord. CD. Dynamic CDS 114. Genoa: Dynamic Srl, 1994. [Sonatas no. 1, 3, 4, 5, 11, and 12 (1716).] Veracini, Francesco Maria. Sonatas. John Holloway, violin; Jaap ter Linden, cello; Lars Ulrik Mortensen, harpsichord. CD. ECM New Series Munich: ECM Records, 2003. [Sonata no. 1 from Sonate a violino solo e basso, op. 1; Sonata no. 5 from Sonate a violino, o flauto solo, e basso (1716); Sonata no. 1 from Dissertazioni—sopra l'opera quinta del Corelli, Sonata no. 6 from Sonate accademiche, op. 2]
Veracini, Francesco Maria. Sonate accademiche. Fabio Biondi, violin; Maurizio Naddeo, violoncello; Rinaldo Alessandrini, harpsichord; Pascal Monteilhet, theorbo. CD. Paris, France: Opus 111, 1995. OPS 30–138. [Includes Veracini: Sonatas op. 2, nos. 7, 8, 9, and 12]
Veracini, Francesco Maria: Sonate accademiche. The Locatelli Trio (Elizabeth Wallfisch, violin; Richard Tunnicliffe, violoncello; Paul Nicholson, harpsichord & organ). 3 CDs. Hyperion CDA 66871/3. London: Hyperion Records Ltd., 1995. Reissued 2007, Hyperion CDS44241/3. The Virtuose Italienische Blockflötenmusik. Michael Schneider, recorder; Michael McCraw, bassoon; Gerhart Darmstadt, cello; Bradford Tracey, harpsichord. CD. FSM Adagio FCD 91 634 Münster: Fono Schallplattengesellschaft mbH, 1990. [Includes Veracini: Sonata no. 4 in B flat major (1716).] The Virtuoso Harmonica. Adalberto Borioli, harmonica; Mirna Miglioranzi Borioli, harpsichord. LP. Everest SDBR 3172. Los Angeles, Calif.: Everest, 1967. [Includes Veracini: Sonata in F major]
The Virtuoso Recorder. Frans Brüggen, recorder; Janny van Wering, harpsichord. LP. Decca DL 710049. New York: Decca, 1962. [Includes Veracini: Sonata in G major (1716)]
The Virtuoso Violinist. David Nadien, violin; Boris Barere, piano. LP. Kapp KCL 9060. [U. S.]: Kapp Records, 1961 [Includes Veracini: Largo, from Sonate accademiche, no. 6.]