XIII ғасыр ағылшын принці және ақсұлтаны Эдуард Ланкастерлік

Кіріспе

13 ғасырдағы ағылшын ханзадасы және дворяны

Эдмунд, Ланкастердің 1-графы (16 қаңтар 1245 – 5 маусым 1296), сондай-ақ Эдмунд Краучбек деп белгілі, патшалық Плантагенет әулетінің мүшесі және Ланкастер үйінің алғашқы негізін қалаушы болды. Ол Англиядағы Лестер (1265–1296), Ланкастер (1267–1296) және Дерби (1269–1296) графтары, ал Францияда Шампан граф-палатині (1276–1284) болды. 9 ғасырлық әулиеге аталған Эдмунд Англия королі Генрих III және Прованстың Элеонорасының екінші баласы, сондай-ақ Англия королі Эдуард I-нің кіші інісі болды, оған ол дипломат және әскербасы ретінде адал болды. 1254 жылы 9 жасар Эдмунд "Сицилиялық мәселеге" қатысты, онда оның әкесі Сицилия корольдігін Эдмундқа беру туралы Папаның ұсынысын қабылдады, ол король болуға дайындық жасады. Алайда Генрих III операцияға қаржылай қолдау көрсетпеді, нәтижесінде Папалық бұл ұсынысты кері алып, Эдмундтың інісі Анжу королі Карл I-ге берді. "Сицилиялық мәселе" Лестер графы және Эдмундтың інісі Саймон де Монфорт бастаған барондарды ашуландырды және Генрихтің билігін шектеудің бір себебі ретінде айтылды. Барондар мен король арасындағы қарым-қатынастың нашарлауы Екінші барондық соғысқа әкелді, онда Эдмунд қолдаған корольдық үкімет 1265 жылы Эвешем шайқасында Монфорттың қазасынан кейін барондарды жеңді. Эдмунд Монфорттың жерлерін және атақтарын, сондай-ақ жеңілген барон Николас Сегревті, 1-ші Сегрев бароны және Дербидің 6-шы графы Роберт де Феррерсті алды, содан кейін Ланкастер, Лестер және Дерби графтары атанды. Ол ең алдымен бірінші графтық атағымен танымал болды және ақырында Англияның ең қуатты баронына айналды. Кейіннен Эдмунд ағасы Эдуардты қасиетті жерлерге жасаған жорығына қатысты, онда оның "Краучбек" лақабы "арқасы қисайған" деген сөздің өзгеруінен туындады, ол киімдеріне тігілген крест тағатынын білдіреді. Бірінші әйелі Авелин де Форц қайтыс болғаннан кейін, Эдмундтың әпкесі және Франция королевасы Маргарет Прованс оның екінші некесін Бланш д'Артуамен, Наварраның соңғы күйеуі және Шампан графинясымен ұйымдастырды. Екінші әйелі Бланшпен бірге Эдмунд Шампанды өгей қызы Жоанның есімінен граф-палатин ретінде басқарды, оған оның толыққанша есейгенге дейін билік жүргізуге рұхсат етілді. Эдмунд отбасы мүшелеріне қолдау көрсетуде белсенді болды, мысалы Эдуардқа Уэльсті бағындыруға көмектесті, анасы мен әпкесінің туған жері Прованста Анжу королі Карл I-ге қарсы Маргарет әпкесінің талаптарын қорғады және қарындасы Элеонора Кастильская атынан Понтьеуді басқарды. Эдмундтың күйеу баласы, Франция королі Филипп IV, 1293 жылы Гаскония арқылы оның вассалы болған Эдуардты ағылшын теңізшілерінің салған зияндары үшін жауап беру үшін Парижге келуге талап еткенде, Эдуард Эдмундты дағдарысты реттеу үшін жіберді, соғыстың алдын алу мақсатында. Эдмунд Филиппен келісімге келді, онда Франция Гасконияны 40 күнге басып алады, ал Эдуард Филипптің жарты қарындасы Маргаретқа үйленеді. 40 күн өткен соң Филипп Эдуардты және Эдмундты алдап, Гасконияны басқарудан бас тартты, Эдуардты тағы да айыптау үшін жауап беруге шақырды. Содан кейін Эдмунд пен Эдуард Филипке адалдықтарын жоққа шығарды және Францияға қарсы соғысқа дайындалды. Эдмунд армиясымен Гасконияға аттанды және Бордо қаласын қоршап алды. Әскерлеріне жалақы төлей алмағандықтан, Эдмунд армиясы оны тастап кетті және Байонға қайтып келді, онда ол 1296 жылы аурудан қайтыс болды. Эдмундтың денесі Англияға қайтарылып, 1301 жылы Вестминстер аббаттығына жерленді.

Edmund, 1st Earl of Lancaster (16 January 12455 June 1296), also known as Edmund Crouchback, was a member of the royal Plantagenet Dynasty and the founder of the first House of Lancaster. He was Earl of Leicester (1265–1296), Lancaster (1267–1296) and Derby (1269–1296) in England and Count Palatine of Champagne (1276–1284) in France. Named after the 9th century saint, Edmund was the second surviving son of King Henry III of England and Eleanor of Provence and the younger brother of King Edward I of England, to whom he was loyal as a diplomat and warrior. In 1254, the 9 year old Edmund became involved in the "Sicilian business", in which his father accepted a papal offer granting the Kingdom of Sicily to Edmund, who made preparations to become king. However, Henry III could not provide funds for the operation, prompting the Papacy to withdraw the grant and give it to Edmund's uncle, Charles I of Anjou. The "Sicilian business" outraged the barons led by the Earl of Leicester and Edmund's uncle, Simon de Montfort, 6th Earl of Leicester, and was cited as one of the reasons for limiting Henry's power. Deterioration of relations between the barons and the king resulted in the Second Barons' War, in which the royal government, supported by Edmund, triumphed over the baronage following the death of Montfort in the Battle of Evesham in 1265. Edmund received the lands and titles of Montfort and the defeated barons Nicholas Segrave, 1st Baron Segrave and Robert de Ferrers, 6th Earl of Derby, and became Earl of Lancaster, Leicester and Derby. Primarily known as the earl of the first county, he eventually became the most powerful baron of England. Later, Edmund accompanied his elder brother Edward on his crusade in the Holy Land, where his epithet "Crouchback" originated from a corruption of 'cross back', referring to him wearing a stitched cross on his garments. Following the death of his first wife, Aveline de Forz, Edmund's aunt and Dowager Queen of France Margaret of Provence arranged his second marriage to Blanche of Artois, the recently widowed Queen Dowager of Navarre and the Countess of Champagne. With his second wife Blanche, Edmund governed Champagne as count palatine in the name of his stepdaughter Joan until she came of age. Edmund was active in supporting his family members, such as assisting Edward in conquering Wales, advocating for the claims of his aunt Margaret against his uncle Charles I of Anjou in his mother and aunt's homeland of Provence and managing Ponthieu on behalf of his sister in law, Eleanor of Castile. When Edmund's stepson in law, King Philip IV of France, demanded Edward, who was also his vassal through Gascony, to come to Paris to answer charges of damages caused by English mariners in 1293, Edward sent Edmund to mediate the crisis to avert war. Edmund negotiated an agreement with Philip where France would occupy Gascony for 40 days, and Edward would marry Philip's half sister, Margaret. When the 40 days were over, Philip tricked Edward and Edmund by refusing to relinquish control over Gascony, calling Edward to again answer for his charges. Edmund and Edward then renounced their homages to Philip and prepared for war against France. Edmund sailed for Gascony with his army and besieged the city of Bordeaux. Unable to pay his troops, Edmund was deserted by his army and retreated to Bayonne, where he died from illness in 1296. Edmund's body was brought back to England, where he was buried in Westminster Abbey in 1301.

Туу және балалық шақ

Эдмунд 1245 жылғы 16 қаңтарда Лондон қаласында Англия королі Генрих III және Прованстың Элеонорасы отбасында дүниеге келді. Генрих оған 9 ғасырда шейіт болған және қасиетті деп жарияланған Шығыс Англия королінің құрметіне ат қойды, Генрих оған екінші ұлдың тууы үшін дұға еткен. Ол Эдуардтың (кейін Англия королі Эдуард I), Маргарет және Беатристің кіші інісі, ал Екатеринаның ағасы болды. Эдмунд балалық шағының көп бөлігін Виндзор қамалында бауырларымен бірге өткізді. Ол әкесі Генрихке әсерлі жақындықпен қарады, ол сирек отбасысынан ұзақ ажырап жүрді.

Сицилиялық бизнес

1254 жылы Генрих Папа Инокентий IV-нің ұсынысын қабылдап, Эдмундты Сицилияның келесі патшасы етіп бекітті. Сицилияны көп жылдар бойы Инокентийдің қарсыласы болған Киелі Рим императоры Фредерик II басқарған; Папалық Фредерик 1250 жылы қайтыс болғаннан кейін одан бейімді билеушінің келуін күткен. Генрих үшін Сицилия ұлына құнды сыйлық болды және шығыста жоспарланған крест жорықтарын бастау үшін база болар еді. Инокентий Генрихке Эдмунд пен әскерді жіберіп, Сицилияны Фредериктің ұлы, Сицилия королі Манфредтен қайтарып алуды, сондай-ақ 135 000 фунт стерлингке дейін шығындар мен қарыздарды жабуды тапсырды, оған Папалық қаржылық көмек көрсетер еді. Тоғыз жасар Эдмунд 1254 жылдың мамыр айында анасы Элеонорамен бірге Гасконияға кемемен сапар шегіп, патша болуға дайындалды. Бордода 3 қазанда Эдмунд өзінің әжесінің ұлы, Фландрия графы Томасқа сол жылдың желтоқсан айында үйіне оралғанға дейін Капуа княздығын сыйлады. 1255 жылдың 18 қазанында Эдмунд Сицилияда салтанатты түрде тағайындалды, онда әкесі Генрих оны патша деп жариялап, сақина тақты. 1256 жылдың сәуір айында Эдмунд Антиохиялық Плезансаға, Кипр патшайымы мен Бейрут ханымдарына үйлену ұсынысын жасады. 1257 жылдың сәуір айында Генрих Эдмундты итальяндық киімде парламентке алып келіп, қаржы сұрады. Сондай-ақ ол сол жылдың жазында «Сицилия мәселесін» шешу үшін Эдмундты Манфредтің қызына үйлендіруді ұсынды. Бірақ Рим Папасы Инокентийдің орнына Киелі Рим империясының әскери қысымына тап болған Александр IV келгеннен кейін жағдай нашарлады. Александр енді Генрихтің шығындарын қаржыландыра алмады, оның орнына Генрихтен соғыстың өтемі ретінде Папалыққа 90 000 фунт стерлинг қарызын төлеуді талап етті. Бұл өте үлкен сома еді және Генрих ақшаға зәру болды. Ол Парламентке көмек сұрады, бірақ оның өтініші қабылданбады. Қайта-қайта әрекеттенгеніне қарамастан, Парламент Генрихке тек аз ғана сома берді. Көңілі тоқыған Александр 1258 жылы Генрихке елші жіберіп, қарызын төлемесе және Сицилияға әскер жібермесе, қауымнан шығарып тастаумен қорқытты. Парламентті одан әрі көндіруге сәтті болмаған Генрих жоғары дәрежелі дін қызметкерлерінен ақша алуға мәжбүр болды, шамамен 40 000 фунт стерлинг жинады. Содан кейін, 1258 мен 1263 жылдар аралығында – Александр немесе Папа Урбан IV билігінде – Папалық Эдмундқа Сицилия Корольдігін беруден бас тартып, оның орнына осы титулды Эдмундтың туысы Карл I Анжуға берді.

In 1254, Henry accepted a papal offer from Pope Innocent IV to make Edmund the next king of Sicily. Sicily had been ruled by Frederick II, Holy Roman Emperor, who was a rival to Innocent for many years; the papacy hoped for a friendlier ruler to succeed Frederick following his death in 1250. For Henry, Sicily was a valuable prize for his son and would also provide a base to launch his planned crusades in the east. Innocent tasked Henry with sending Edmund and an army to reclaim Sicily from Frederick's son, Manfred, King of Sicily, and to cover expenses and debts up to a total of £135,000, for which the papacy would provide assistance in funding. The nine year old Edmund made preparations to become king, sailing to Gascony with his mother, Eleanor, in May 1254. In Bordeaux, on 3 October, Edmund granted his granduncle Count Thomas of Flanders the Principality of Capua before returning home in December of that year. On 18 October 1255, Edmund received a ceremonial investiture in Sicily, where his father Henry styled him as king and presented him with a ring. In April 1256, Edmund proposed marriage to Plaisance of Antioch, the queen of Cyprus and Lady of Beirut. In April 1257, Henry paraded Edmund in Parliament dressed in Italian clothing to appeal for funds. He also suggested marrying Edmund to a daughter of Manfred to resolve the 'Sicilian business' in the summer of that year. Prospects turned grim when Pope Alexander IV succeeded Innocent and faced military pressure from the Holy Roman Empire. Alexander could no longer finance Henry's expenses and instead demanded that Henry pay £90,000 in debts to the Papacy as compensation for the war. This was an enormous sum, and Henry found himself desperate for funds. He sought assistance from Parliament, but his request was denied. Despite further attempts, Parliament only granted to Henry. Growing impatient, Alexander sent an envoy to Henry in 1258, threatening him with excommunication unless he paid his debts and sent an army to Sicily. Failing to convince Parliament further, Henry resorted to extorting money from the senior clergy, raising approximately £40,000. Subsequently, at some point between 1258 and 1263—either under Alexander or Pope Urban IV—the papacy revoked the grant of the Kingdom of Sicily to Edmund and instead bestowed the title upon Edmund's uncle, Charles I of Anjou.

Екінші барон соғысы

Эдмундтың әкесі, Англия королі Генрих III-ге қарсы наразылықтарының бірі ретінде Саймон де Монфорт, Лестердің 6-шы графы бастаған барондар «Сицилия ісін» айтты. Бұл 1258 жылы Генрихтің Оксфорд ережелеріне қол қоюына әкелді, ол оның және ірі барондардың билігін шектеді. Дегенмен, Эдмунд Генрих пен оның інісі Эдуардпен бірігіп, 1262 жылдың жазында осы ережелерді күштен шығаруға қол жеткізді. Англиядағы билік Генрих пен барондар арасында ауысып, Кингстон шартымен аяқталды, онда дауларды Эдмундтың туыстары, Корнуоллдың Ричарды және Франция королі Людовик IX шешуге міндеттелді. Шартына қарамастан, 1263 жылдың жазында патша үкіметі мен Саймон бастаған радикалды барондар арасында ашық азамат соғысы басталды, бұл Эдмундты Лондон мұнарасынан Довер қамалына қашуға мәжбүр етті. 10 шілдеде Генрих Эдмунд пен Роберт де Гластонға, Довер қамалының констебліне хат жазып, бейбіт келіссөздерге дайындық ретінде қамалды Лондон епископы Генрих Сандвичке, барондарды білдіретін тұлғаға тапсыруға шақырды. Бірақ 28 шілдедегі хатында Эдмунд пен Роберт оған келіспеді, қамалды тапсыру бейбіт орнағанша олардың міндеттеріне қайшы келеді деп мәлімдеді. Осының салдарынан Генрих оларға қамалды босатуды жеке бұйырды. Саймонның барондар коалициясы ыдырап бара жатқанын байқаған Генрих, Кингстон шартында көрсетілгендей, дауды төрелік ету үшін Людовикке жүгінді. Бастапқыда қарсылық көрсеткен Саймон ақырында француз төрелігіне келісті, ал Генрих пен Саймонның өкілдері Парижге сапарлады. 1264 жылдың 23 қаңтарында Людовик Амиендегі сотта Генрихтің барондарға билік ету құқығы бар екенін жариялап, Оксфорд ережелерін жойды. Алайда француз шешімі халыққа ұнамады. Генрих Англияға оралғаннан кейін наразылық күшейді және зорлық-зомбылыққа дейін бару қаупі туды. Екінші барон соғысы 1264 жылдың сәуір айында Генрих әскері Саймонның Мидлендс аймағын басып алып, оңтүстік-шығыста Францияға қарайғы жолды қайта басып алу үшін ілгері жылғанда басталды. Эдмунд анасы Элеонорамен бірге Францияға барды, онда ол әкесіне көмектесу үшін, әкесінің туысы Людовиктің қаржылық көмегімен жалдамалы әскер жинауға көмектесті. 14 мамырда Льюсте болған барондық жеңісте Саймон Генрих, Ричард және Эдуардты тұтқындаса да, Англияны толық бақылауға ала алмады және Эдуард тұтқыннан қашып құтылды. 1265 жылдың 4 тамызында Евшемде барондық жеңіліске ұшырағаннан кейін Саймон патша әскерімен өлтіріліп, денесі қиылып, жері мен Лестер графының титулы тәркіленді.

The barons, led by Edmund's uncle, Simon de Montfort, 6th Earl of Leicester, cited the 'Sicilian business' as one of their grievances against Edmund's father, King Henry III of England. This led to Henry's signing of the Provisions of Oxford in 1258, which curtailed his power as well as that of the major barons. However, Edmund collaborated with Henry and his brother Edward to overturn the Provisions in midsummer of 1262. Power in England swung back and forth between Henry and the barons, culminating in the Treaty of Kingston, under which disputes were to be resolved by Edmund's uncles, Richard of Cornwall and King Louis IX of France. Despite the treaty, an open civil war erupted between the royal government and the radical barons led by Simon in the summer of 1263, prompting Edmund to flee from the Tower of London to Dover Castle. On 10 July, Henry wrote to Edmund and Robert de Glaston, the constable of Dover Castle, urging them to surrender the castle to the Bishop of London, Henry of Sandwich, who represented the barons, in preparation for peace negotiations. However, in a letter dated 28 July, Edmund and Robert refused to comply, arguing that surrendering the castle would go against their duties until peace was established. As a result, Henry had to personally command them to relinquish the castle. When Simon's coalition of barons showed signs of fragmentation, Henry appealed to Louis for arbitration in the dispute, as stipulated in the Treaty of Kingston. Initially resistant to this, Simon eventually agreed to French arbitration, and representatives of Henry and Simon traveled to Paris. On 23 January 1264, Louis declared in the Mise of Amiens that Henry had the right to rule over the barons, thereby annulling the Provisions of Oxford. However, the French decision was unpopular; upon Henry's return to England unrest brewed and violence became imminent. The Second Barons' War finally erupted in April 1264 when Henry's army occupied Simon's territories in the Midlands and advanced to reoccupy a route to France in the southeast. Accompanied by his mother, Eleanor, Edmund went to France, where he helped to raise a mercenary army, with financial assistance from his uncle Louis, to support his father. Despite Simon's capture of Henry, Richard and Edward in the Baronial victory at Lewes on 14 May, he failed to consolidate his control over England and Edward managed to escape captivity. Following the Baronial defeat at Evesham on 4 August 1265, Simon was killed and dismembered by the royal army, and his lands and title as Earl of Leicester were forfeited.

Граф болу

26 қазан 1265 жылы Эдмунд Лестер графы болды, себебі оның әкесі, Англия королі Генрих III, оған графтық атақ пен осы атаққа байланысты жерлерді берді. Сонымен қатар, ол бүлікші барон Николас Сегревке тиесілі барлық жерлерді иеленді. Корольдің барондарға қарсы жеңісіне көз жеткен соң, Эдмунд 1265 жылғы 30 қазанда Англияға оралды. Саяси босқын ретінде ол барондарға кек қайтаруды қалады. Ағасы Эдуардпен бірге Эдмунд патша үкіметі жерлерін тартып алған "мұрадан айырылғандар" деп аталатын бүлікші барондарды басуға күш салды. Сол жылдың 6 желтоқсанында Эдмунд Кардиган және Кармартен қамалдарын, ал 1266 жылғы 8 қаңтарда Дилвин, Лугавард, Марден, Минстерворт және Родли жерлерін алды. Сол жылдың 28 маусымында Эдмунд Дербидің 6-шы графы Роберт де Феррердің тартып алынған иеліктерін сатып алды, оның әулеті Англия королі Стивеннің тұсында маңызды феодалдық иеліктерге ие болған. Екінші барондық соғыс кезінде Роберт барондарға сенімсіз және қатыгез одақтас ретінде танылды, себебі ол Леуэс шайқасына уақтылы келмеді. Сонымен қатар, Роберт өзінің қарсыласы Эдуардқа тиесілі жерлерге шабуыл жасады. Осының салдарынан Лестердің 6-шы графы Саймон де Монфорт оның тым күшті болуынан қорқып, оны түрмеге қамады. Генрихтен кешірім алғаннан кейін Роберт тағы да көтеріліске шықты және сол жылдың 15 мамырында Честерфилд шайқасында жеңілгеннен кейін тұтқындалды. Эдмунд Робертті өте үлкен сома төлеген жағдайда иеліктерін қайтаруға келісуге мәжбүр етті, Роберттің мұндай төлемді қарыдай ала алмайтынын жақсы білді. Бұл Эдмундқа Роберттің иеліктерін өз бақылауында ұстауға мүмкіндік берді. Эдуард таққа отырғаннан кейін, ол Роберттің бұрынғы Чартли қамалын 26 шілдеде Эдмундқа берді және 1277 жылғы 5 мамырда Роберт пен оның ата-бабаларының қарызын Эдмундтан өтеді деп жариялады. 1266 жылғы жазда Эдмунд Уорвикке әскер басқарып, Кенилворт қамалын басып алған көтерілісшілердің шабуылдарына қарсы тұрды. Кенилворт гарнизоны Уорвикке шабуыл жасауға тырысты, бірақ Эдмундтың әскері оларды қамалда қайтарды. Содан кейін корольдік әскер Кенилворт қамалын қоршап алды, Эдмунд Генрих пен Эдуардпен бірге төрт бөлімнің біріне қолбасшылық етті. Қоршау 13 желтоқсанда Кенилворт диктумын қабылдаумен аяқталды, бұл король мен барондық күштер арасында 31 қазанға дейін бейбітшілік орнатты. Сол айда немесе келесі жылы Эдмунд Кенилворт қамалын иеленді. Уэльс патшалығы Гвинендтің принці Льюэллин ап Груффуд барондардың одақтасы болғандықтан, Генрих Эдмундты, оның әділет министрі Роберт Валеранымен бірге 1267 жылғы 21 ақпанда принцпен бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізу үшін дипломатиялық миссияға жіберді. Алайда Льюэллин қыркүйекке дейін ағылшындармен келісуден бас тартты, сонда Генрих Гвинендке басып кіруге уәде берді. Эдмунд дипломатиялық қызметін 4 маусымда Парижде оның ағасы Франция королі Людовик IX жүргізген өзінің туған інісі Филипптің рыцарь атану рәсіміне қатысу арқылы жалғастырды. Сапары барысында ол Артуа графы Роберт II және Роберттің әпкесі Бланш Артуадан қонақжайлық алды. 1267 жылғы 30 маусымда Эдмунд Генрихтің титулын құруынан кейін Ланкастер графы болды және оған Ланкаширдегі корольдік жерлер, Ланкастер, Лайм және Пикерингтің жанындағы Ньюкасл иеліктері берілді. Эдмунд сонымен қатар Лестер және кейін Дерби графы болды, бірақ ол көбінесе Ланкастер графтығымен байланысты. Сол күні Эдуард Эдмундқа Уэльстегі Үш қамал мен Монмут қамалын берді. Келесі жылы Генрих Эдмундты Лестер қамалының констеблі етіп тағайындады, бұл король атынан сақталған корольдік иелік болды. Екінші барондық соғыстың аяқталуы Эдмундтың өмірінде маңызды өзгеріс болды. Ол Сицилия тәжін ағасы Анжу королі Карл I-ге жоғалтқанына көңілі қалғанмен, енді Плантагенет әулетінің Ланкастер тармағын құрған күшті графтық алды. Осы кезде Эдмунд қатыгез және мықты жауынгер ретінде танымал болды. Осы иеліктермен ол Англиядағы ең ықпалды теңдес атанды. Эдуард король болғаннан кейін де Эдмундтың күшті позициясынан және барондықтың көп бөлігінің істерінен қорықпады, себебі Эдмунд оған берілгендігін сақтады.

On 26 October 1265, Edmund became the Earl of Leicester when his father, King Henry III of England, granted him the title and associated lands, following the re creation of the earldom. Additionally, he received all the lands that had belonged to Nicholas Segrave, 1st Baron Segrave, a rebel baron. Once the king's victory over the barons was assured, Edmund returned to England on 30 October 1265. As a political refugee, he harboured a desire for revenge against the barons. Alongside his brother Edward, Edmund focused on suppressing the rebel barons known as the "disinherited," whose lands had been confiscated by the royal government. On 6 December of the same year, Edmund gained control of the castles of Cardigan and Carmarthen, and on 8 January 1266, he acquired the demesnes of Dilwyn, Lugwardine, Marden, Minsterworth and Rodley. On 28 June of the same year, Edmund acquired the forfeited estates of Robert de Ferrers, 6th Earl of Derby, whose family had held a significant feudatory since the time of Stephen, King of England. During the Second Barons' War, Robert was seen as an unreliable and violent ally to the barons, as he failed to appear promptly at the Battle of Lewes. Moreover, Robert had engaged in indiscriminate raids on lands belonging to his rival, Edward. As a result, Simon de Montfort, 6th Earl of Leicester, imprisoned him, fearing his excessive power. After receiving a pardon from Henry, Robert rebelled once again and was captured following his defeat at the Battle of Chesterfield on 15 May of that year. Edmund compelled Robert to agree that he would regain his estates upon payment of an exceedingly hefty sum, fully aware that Robert would be unable to afford such a penalty. This allowed Edmund to retain control of Robert's estates. When Edward ascended to the throne, he granted Robert's former domain of Chartley Castle to Edmund on 26 July 1276 and absolved Edmund from the debts owed by Robert and his ancestors on 5 May 1277. During the summer of 1266, Edmund led an army in Warwick to counter the raids carried out by the rebels occupying Kenilworth Castle. The Kenilworth garrison attempted to attack Warwick, but Edmund's forces successfully repelled them back to the castle. Subsequently, the royal army besieged Kenilworth Castle, with Edmund commanding one of the four divisions alongside Henry and Edward. The siege concluded on 13 December with the implementation of the Dictum of Kenilworth, which brought peace between the king and the baronial forces by 31 October. Either in the same month or the following year, Edmund acquired Kenilworth Castle. Since Prince Llywelyn ap Gruffudd of the Welsh Kingdom of Gwynedd was an ally of the barons, Henry dispatched Edmund, along with his Justiciar, Robert Walerand, on a diplomatic mission to negotiate peace with the prince on 21 February 1267. However, Llywelyn refused to make peace with the English until September, when Henry threatened to invade Gwynedd. Edmund continued his diplomatic activities by attending the knighting ceremony of his cousin Philip, conducted by his uncle King Louis IX of France, in Paris on 4 June. During his visit, he received the hospitality of Robert II, Count of Artois, and Robert's sister Blanche of Artois. On 30 June 1267, Edmund became the Earl of Lancaster following the title's creation by Henry, and he was granted the royal demesne lands in Lancashire, along with the lordships of Lancaster, Newcastle under Lyme and Pickering. Edmund was also earl of Leicester and later Derby, though he is mostly associated with the earldom of Lancaster. On the same day, Edward granted Edmund the Three Castles and Monmouth Castle in Wales. The following year, Henry appointed Edmund as the Constable of Leicester Castle, a royal possession held in the king's name. The conclusion of the Second Barons' War marked a significant turning point in Edmund's life. Although he had been disappointed by losing the Sicilian crown to his uncle Charles I of Anjou, he had now received a powerful earldom that established the Lancastrian branch of the Plantagenet dynasty. By this time, Edmund had gained a reputation as a ruthless and formidable warrior. With these acquisitions, he became the most influential peer in England. Even upon becoming king, Edward was not worried about Edmund's powerful position or the affairs of most of the baronage because of Edmund's unwavering loyalty to him.

Бірінші неке және крестовый жорық

Киелі жерде, Баибарлардың басшылығымен, мамлюктар Антиохия қаласын жаулап алды. Қаланың құлауы Англияның пап легаты Оттобуононы – болашақ Папа Адриан V-ті – жаңа крест жорығын жариялауға итермеледі. 1268 жылғы 24 маусымда өткен салтанатты рәсімде Эдмунд өзінің үлкен ағасы Эдуард және туысы Генрих Альменмен бірге крест жорығына қатысуға ант берді. Бірақ, жылдар бойы соғыс жүргізілгеннен кейін, Англия королі қаржысын таусылып, крест жорығын қолдауға шамасы келмеді. Эдуард Франция королі Людовик IX-тан қарыз алуға мәжбүр болды, ол Тунисті басып алу мақсатымен үлкен крест әскерін ұйымдастырып жатқан еді. Эдмунд жаңадан алған графтық атағына қарамастан, крест жорығын қаржыландыру үшін бай әйелге үйленуді асықтырды. 1268 жылғы 20 қарашада Эдмундтің әкесі, Англия королі Генрих III, Эдмунд пен жақында күйеуін жоғалтқан Девонның 8-ші графинясы Изабел де Форцтың некелерін ұйымдастырды. Изабел – Девон және Омале графтықтарын, сондай-ақ Холдернесс және Уайт аралының иелігінде болған бай графиня еді. Дегенмен, Эдмунд мұрасын қамтамасыз етуді қалағандықтан, Изабелдің қызы Авелин де Форцпен, Аумале графинясымен үйленуге шешім қабылдады. Эдмунд пен Авелиннің некесін Эдмундтің анасы, Прованстың Элеонорасы ұйымдастырды. 1269 жылғы 8 немесе 9 сәуірде Эдмунд Вестминстер аббаттығында өзінен 14 жас кіші, 10 жасар Авелинге үйленді; неке оның 14 жасқа толуына дейін толыққанды жүзеге асырылмады. 1269 жылы Эдмунд пен оның ағасы Эдуард крест жорығына дайындалды, бірақ олар 13 қазанда Генрих шіркеуді жартылай қайта жаңартқаннан кейін Эдвард Исповедниктің сүйегін Вестминстер аббаттығына әкелуге қатысты. Сонымен қатар, Эдмунд Дерби графы атағын алды, өйткені Дербидің 6-шы графы Роберт де Феррер өз міндеттемелерін орындай алмады. Нәтижесінде Эдмунд графтық атағы мен иеліктерін Лестер және Ланкастер графтықтарымен біріктірді. 1270 жылдың жазында Эдмунд пен Эдуард Луиге крест жорығына қосылуды кешіктірді, өйткені олардың әкесі қатысу-қатпау туралы шешім қабылдай алмады. Кеңесшілерінің кеңесімен Генрих Англияда қалуды шешті, ал Эдуард сол жылдың 20 тамызында Доверден теңізге шыққан ағылшын крестоносшыларының бірінші тобын басқарды. Крестшілердің жоспарлары лагерде індет басталып, 25 тамызда Луи қайтыс болғаннан кейін сәтсіз аяқталды. Эдуард 1270 жылғы 10 қарашада Туниске келді, бірақ 30 қазанда қол қойылған Тунис шартының нәтижесінде шайқасқа қатысуға тым кеш болды. Соның салдарынан крестшілер көпшілігі үйлеріне қайтты. 1271 жылғы 25 ақпан мен 4 наурыз аралығында Эдмунд өзінің иеліктерін анасы Элеонораға тапсырып, Киелі жерге аттанды. Эдуард Антиохиялық Богемонд VI-ны қолдау үшін Палестинаға крест жорығына бұрынғыдан-ақ шыққан еді және 1271 жылғы 9 мамырда Аккеге келді. 1271 жылғы қыркүйекте Эдмунд ағасына көмектесу үшін Кипр патшасы Юг III-нің қолдауымен үлкен әскермен келді. Кейбір табыстарға қарамастан, мысалы, Қақунға шабуыл жасап, крестшілер мың түркіменді өлтірді, көптеген мал-мүлікті басып алды және бірнеше мамлюк шабуылын тойтарды, крестшілер күштерінің шектеулі болуына байланысты 1272 жылғы мамырда Гуг Бейбарспен 10 жылдық бітімге қол қоюға мәжбүр болды, бұл Эдуардты қатты ренжітті. Крест жорығы аяқталып, Эдмунд 6 желтоқсанда Англияға оралды, оны Лондонда қуанышпен қарсы алды. Дегенмен, Эдмундтің крест жорығы нәтижесіз болды және ол үлкен шығындарға ұшырады. Тарихшылар Питер Хейлин мен Саймон Ллойд Эдмундтің «Кроучбек» деген есімін крест жорығы кезінде алғанын айтады, бұл «кроссбек» сөзінің бұрмалануы деп санайды, өйткені Эдмунд крест жорығында киімінің артына тігілген крест киген. 1394 жылы екінші Ланкастер әулетін құрған және Эдмундтің шөбересі Бланш Ланкастердің күйеуі Джон Гант бұл есімді басқаша түсіндіріп, Эдмундтың дөңгелек екенін айтты. Хроник Джон Хардингтің сөзіне сүйенсек, Джон Эдмундтың емес, Эдуардтың үлкен ағасы екенін дәлелдеу үшін хроникаларды жасауға тырысқан, тәж оның дене мүкімісіздігіне байланысты оған өткенін мәлімдеген. Алайда, Роджер Мортимер, 4-ші Март графы, бұл мәлімдемелерге қарсы дәлелдер келтірді, ол хроникаларда Эдмунд шайқаста шебер болған, әдемі рыцарь ретінде сипатталғанын айтты.

In the Holy Land, under the leadership of the Baibars, the Mamluks captured the city of Antioch, the last remnant of the principality that bears its namesake. The fall of the city led the papal legate of England, Ottobuono—the future Pope Adrian V—to preach for a new crusade. In an elaborate ceremony on 24 June 1268, Edmund pledged himself to undertake a crusade alongside his elder brother Edward and their cousin Henry of Almain. However, after years of civil war, the English crown had depleted its funds and could not support a crusade. Edward was forced to borrow a loan from his uncle, King Louis IX of France, who was organizing a large crusader force with the intent of invading Tunis. Despite being in a better position with his newly received earldom, Edmund hastened to marry a wealthy lady to fund the crusade. On 20 November 1268, King Henry III of England, Edmund's father, arranged a marriage between Edmund and the recently widowed Isabel de Forz, 8th Countess of Devon. Isabel was a wealthy countess, holding the earldoms of Devon and Aumale, as well as the lordships of Holderness and the Isle of Wight. However, Edmund wanted to ensure the security of his inheritance and decided to marry Isabel's daughter, Aveline de Forz, Countess of Aumale. The marriage between Edmund and Aveline was arranged by Edmund's mother, Eleanor of Provence. On 8 or 9 April 1269, Edmund married 10 year old Aveline, who was 14 years his junior, in Westminster Abbey; the marriage could not be consummated until she turned 14. During 1269, Edmund and his brother Edward prepared for the crusade, although they also participated in carrying the remains of Edward the Confessor to Westminster Abbey following the partial completion of the church's reconstruction by Henry on 13 October 1269. In addition, Edmund assumed the title of Earl of Derby because Robert de Ferrers, 6th Earl of Derby, was unable to fulfill his obligations. As a result, Edmund merged the title and estates of the Earldom with his Earldoms of Leicester and Lancaster. In the summer of 1270, Edmund and Edward were delayed in joining Louis on the crusade because their father was indecisive about participating. Upon the advice of his councilors, Henry chose to remain in England, while Edward led the first group of English crusaders, setting sail from Dover on 20 August that year. The crusaders' plans failed when an epidemic broke out in their camp, killing Louis on 25 August. Edward arrived at Tunis on 10 November 1270, but it was too late to engage in battle due to the Treaty of Tunis, which had been signed on 30 October. As a result, most of the crusaders returned home. Between 25 February and 4 March 1271, Edmund embarked for the Holy Land, leaving his mother Eleanor in charge of his estates. Edward had already set off on a crusade to Palestine to support Bohemund VI of Antioch, and arrived in Acre on 9 May 1271. In September 1271, Edmund arrived with a larger army, reinforced by King Hugh III of Cyprus, to assist his brother. Despite some successes, such as the raid on Qaqun—where the crusaders reportedly killed one thousand Turkomans—the seizure of numerous cattle and the repulsion of several Mamluk attacks, the limited size of the crusader forces compelled Hugh to sign a 10 year truce with Baibars in May 1272, much to Edward's dismay. With the crusade coming to an end, Edmund returned to England around 6 December, where he was greeted by jubilant crowds in London. However, Edmund's crusade proved futile and incurred significant expenses. Historians Peter Heylyn and Simon Lloyd believe that Edumund received his epithet 'Crouchback' during the crusade, suggesting it as a corruption of 'crossback', as Edmund wore a cross stitched into the back of his garments while on the crusade. In 1394, John of Gaunt, the founder of the second House of Lancaster and the husband of Edmund's great granddaughter Blanche of Lancaster, interpreted the epithet differently, believing that Edmund was a hunchback. According to chronicler John Hardyng, John would forge chronicles to assert that Edmund was the elder brother and not Edward, claiming that the crown passed over him due to his physical deformity. However, Roger Mortimer, 4th Earl of March, presented evidence countering these claims, stating that the chronicles described Edmund as a handsome knight who was skilled in combat.

Артуалық Бланкамен екінші неке

Эдмундтің әкесі, Англия королі Генрих III, 1272 жылғы 16 қарашада қайтыс болды, ал Эдмундтың ағасы Эдуард король болып жарияланды. Дегенмен, Эдуард Киелі жерден Англияға қайтып келе жатқанда сапары баяулады, себебі Эдуард Франция королі Филипп III-пен бірнеше мәселені талқылауға және Гаскониядағы көтерілісті басуға тиіс болды. Эдуард Англияға ешқашан қайтып оралмайды деген қауесет тарады, бұл елдің солтүстік бөлігінде наразылықтың күшеюіне әкелді. Содан кейін Эдмунд Роджер Мортимер, Вигмордың 1-ші бароны Мортимермен бірге көтерілісшілерді таратып жіберді. 1273 жылы Эдмундтың әйелі Авелина он төрт жасқа толды, ал Эдмунд онымен некесін толықтырды. 1274 жылғы 2 тамызда Эдуард Англияға оралды, ал 19 тамызда Англия королі I Эдуард болып таж кигізілді. Эдмунд келесі күні Англияның Лорд-стюарды болып тағайындалды. 1274 жылғы 10 қарашада Авелина күрт қайтыс болды, Эдмундты баласыз қалдырып, Авелинаның титулдары мен графтықтарына ие болу үмітін күйретіп жіберді. Эдмундтың анасының қарындасы және Францияның шешесі Маргарет Прованс, отбасылық себептермен ғана емес, сонымен қатар Эдмундтың ағасы Эдуардты Сицилия королі Анжудың Карлы I-іне қарсы Провансқа деген талаптарын қолдауға көндіру үшін бай күйеуді табуды қалады. Маргарет Эдмунд пен Артуадан Бланш, Наварраның ханшасы, Наварра королі Генрих I-нің жесірі және бай және қуатты Шампань мен Бри графтықтарының графинясының некесін ұсынды, бұл Эдмундтың жоғалтқан мүлкінен асып түсетін. Бланш бұл одаққа келісті, өйткені оған Эдмундтың туысы Франция королі Филипп III-ке ұнайтын екінші күйеу керек болды, ол Шампаньды басқаруға көмектесер еді. Алайда, жылнамашы Джон Троклоу Эдмунд пен Бланш өзара ерлік және шеберліктерімен таныс болғанын және бір-біріне тартылғанын хабарлады. Бланштің ағасы Роберт II, Артуа графы, Карлдың одақтасы, олардың никесі туралы естігенде ашуланды, өйткені ағылшындардың Францияға деген құдайына қарайтындығына сенді. Эдуард бұл одаққа бейтарап қарады, оны француз туыстарымен қосымша отбасылық байланыс ретінде қарастырды. 1275 жылғы 6 тамызда Эдмунд өзінің болашақ әйелімен кездесу үшін Англиядан Францияға сапар шегуге рұқсат алды. 1275 жылдың желтоқсаны мен 1276 жылдың қаңтары аралығында Эдмунд Парижде өзінен үш жас кіші Бланшқа үйленді, осылайша Бланштің қызы Жоанға әкесі болды. Эдмунд Жоан атынан Шампань графы болды және Жоан ересек болғанға дейін әйелімен бірге графты басқарды. 1276 жылдың қаңтарында Эдмунд Филипп III-ке адалдық серт берді, оның вассалы болды. Франция патшалары Жоанның Филипп III-тің ұлы Филипп IV-ке берілуіне дейін Шампаньды бақылауда ұстау үшін күресті, бұл Филипп III-ке графтыққа толық бақылау жасауға мүмкіндік берді. Басқа міндеттеріне байланысты Эдмунд Шампаньды үзіліс-үзіліспен ғана басқара алды, оның болмағанда Францияның Ұлы Батлері Джон II Бриенн қызмет етті. Маусым айында Эдмунд Бланшты Англияға алып келді, ол оның ағылшын иеліктерін көрді, ал шілдеде ол әйелімен бірге Наварра корольдігіне сапар жасады, сол кезде Бланштің ағасы Роберт аймақты тыныштандырып жатты.

Edmund's father King Henry III of England died on 16 November 1272, and Edmund's elder brother Edward was proclaimed king. However, Edward was on his way back to England from the Holy Land and his journey was slow, as Edward had to negotiate with King Philip III of France about several claims and put down a Gascon revolt. A rumour spread that Edward was never going to return to England, leading to a growing rebellion in the northern part of the country. Edmund then dispersed the rebels with Roger Mortimer, 1st Baron Mortimer of Wigmore. In 1273, Edmund's wife Aveline turned fourteen and Edmund consummated his marriage with her. Edward returned to England on 2 August 1274, and he was crowned King Edward I of England on 19 August 1274. Edmund succeeded him as Lord High Steward of England the following day. On 10 November 1274, Aveline suddenly died, leaving Edmund with no children and dashing his hopes to inherit Aveline's titles and earldoms. Edmund's maternal aunt and the Queen Dowager of France Margaret of Provence wanted to secure a wealthy bride for her nephew not only for familial reasons, but to convince Edmund's brother Edward to support her claims to Provence against Charles I of Anjou, King of Sicily. Margaret pushed for the marriage of Edmund and Blanche of Artois, Queen Dowager of Navarre and widow of King Henry I of Navarre, and the Countess of the wealthy and powerful County of Champagne and Brie, which made up more than Edmund's lost possessions. Blanche accepted the match because she needed a second husband who was congenial to King Philip III of France—who was Edmund's cousin—to help manage Champagne with her. However, the chronicler John of Trokelowe reported that Edmund and Blanche had also known of each others' reputations as a chivalrous knight and a skilled and beautiful regent, respectively, and they became mutually attracted to each other. Blanche's brother Robert II, Count of Artois, an ally to Charles, was furious upon hearing about their engagement, believing the English to still be hostile to France. Edward, meanwhile, was neutral toward the couple's betrothal, seeing it as nothing more than an additional familial link with his French relatives. On 6 August 1275, Edmund received a writ of protection to travel overseas from England to France to meet his bride. Between December 1275 and January 1276 in Paris, Edmund married Blanche, three years his junior, and thus became a stepfather to Blanche's daughter Joan. In the name of Joan, Edmund became the count palatine of Champagne and would govern the County along with his wife until Joan reached the age of majority. In January 1276, Edmund paid homage to Philip III, becoming his vassal. The kings of France struggled in controlling Champagne as a vassal until Joan's betrothal to Philip the Fair, the son of Philip III, which allowed Philip III to fully control the county. Due to his commitments elsewhere, Edmund could only administer Champagne intermittently, with the Grand Butler of France John II of Brienne serving in his absence. In June, Edmund brought Blanche to England to see his English possessions and in July he made a journey to his wife's kingdom of Navarre, around the same time Blanche's brother Robert was pacifying the region.

Уэльстегі қолбасшы және дипломат

Англия мен Уэльс Гвинед патшалығы арасындағы қарым-қатынастың нашарлауынан кейін, 1276 жылғы қарашада Эдмундтың ағасы, Англия королі Эдуард I соғыс жариялады. 1277 жылдың басында Эдуард Эдмундты, сондай-ақ басқа ағылшын ақсүйектерін Уэльс ханзадасы Лливелин ап Груффидқа қарсы күреске шақырып, Англияға қайтаруға бұйырды. Эдмунд сәуір айында Пейн де Шоуорттың орнына Оңтүстік Уэльстегі корольдік күштердің капитаны болды және Роджер Мортимер мен Уильям де Бошамппен бірге уэльстік жерлерге қарсы әскери операциялар жүргізді. Пейн бұрын Тоуи өзенінің аңғарында сәттілікке жетіп, Дрислиун, Динефур, Каррег Кеннан және Лландоуери қамалдарына ие болды. Бұл Эдмундқа, оның қолбасшылығын қабылдағаннан кейін, солтүстікке жылжуға және уэльстік ақсүйек Рис ап Маелгвиннің жерлерін басып алып, 1277 жылғы шілде айының соңында Аберстиуитті жаулап алуға мүмкіндік берді. Эдмунд өз әскерлерін сол кезде Лланбадарн қамалы деп аталған Аберстиуит қамалын қайта жаңартуға жіберді, содан кейін 20 қыркүйекте Англияға оралып, Роджер Майлсты қамалдың констеблі етіп тағайындады. Соғыс 1277 жылғы қарашада Аберконви шартымен аяқталды, Гвинед өзінің вассалдары мен бағындырылған аумақтарын тапсырды. 1278 жылы Эдмунд графтықпен басқару үшін Шампаньға сапар шекті, содан кейін Лливелин мен оның туысы Элеонора де Монфорттың, Лестердің 6-шы графы Симон де Монфорттың қызының Вустердегі үйлену тойына қатысу үшін Англияға оралды. Сол жылы Эдмундтың әйелі Бланш олардың ұлы Томасқа босанды, ол Ланкастер графтығының және Эдмундтың барлық иеліктерінің мұрагері болды. Келесі жылы Эдуард Эдмундты Францияға елші етіп тағайындады, ол Эдмунд пен Эдуардтың әжесі Жоанның қалың мал ретінде берілген Аженес және Кверси графтықтарына қатысты ағылшын талаптарын талқылау үшін Франция королі Филипп III-пен келіссөздер жүргізуі керек еді. Альфонс мұрагер қалдырмай қайтыс болғандықтан, 1259 жылы Англия мен Франция арасында жасалған Абевиль шартына сәйкес, графтықтар Жоанның қалың мал ретінде ағылшын тәжіне қайтарылуы керек еді. Эдмунд 1279 жылғы мамыр айында Филипппен келісімге келді, Филипп 1275 жылы Аквитанияның вассалдарына берген адалдық сертінен бас тарды және тек Аженесті ғана ағылшындарға берді, өйткені ол Кверсидің Жоанның қалың мал бөлігі екеніне сенбеді. Сонымен қатар, Филипптің келісімімен, Эдмунд Понтье графтығын өзінің қарындасы Беатрис арқылы қайнағасы, Бриттания герцогы Жан II-мен бірге, оның қарындасы Элеонора Кастильская атынан басқаруды бастады, ол анасы Жоан де Даммартиннің 1279 жылы қайтыс болуынан кейін графтықты мұрагерлік еткен еді.

Following the deterioration of relations between England and the Welsh Kingdom of Gwynedd, Edmund's brother King Edward I of England declared war in November 1276. In early 1277, Edmund was summoned to return to England by Edward, along with other English nobles, to proceed against the Prince of Wales, Llywelyn ap Gruffudd. Edmund succeeded Payne de Chaworth as capitaneus of the royal forces in South Wales in April and launched military operations against the Welsh alongside Roger Mortimer and William de Beauchamp, 9th Earl of Warwick. Payne had previously had success in the valley of the River Towy, capturing the castles of Dryslywn, Dinefwr, Carreg Cennan and Llandovery, allowing Edmund, who assumed his command, to push further north, seizing the lands of the Welsh noble Rhys ab Maelgwyn and taking Aberystwyth at the end of July 1277. Edmund assigned his troops to rebuild Aberystwyth Castle, then known as Llanbadarn Castle, and returned to England on 20 September, assigning Roger Myles as constable of the castle. The war ended with the Treaty of Aberconwy in November 1277, with Gwynedd surrendering and ceding control over his vassals and conquered territories. In 1278, Edmund travelled to his dominion of Champagne to administer the county, after which he returned to England to approve and attend the wedding of Llywelyn and his cousin Eleanor de Montfort, the daughter of Simon de Montfort, 6th Earl of Leicester, in Worcester. In the same year, Edmund's wife Blanche gave birth to their son Thomas, who became heir to the Earldom of Lancaster and all of Edmund's domains. The next year, Edward appointed Edmund to be Ambassador to France to negotiate with their cousin King Philip III of France regarding the English claims on the Counties of Agenais and Quercy as part of the dowry of Edmund and Edward's grand aunt Joan of England, which were under the control of Alphonse, Count of Poitiers. Since Alphonse died without issue, according to the Treaty of Abbeville of 1259 signed between England and France, the counties as part of Joan's dowry were to be returned to the English crown. Edmund signed a treaty with Philip in May 1279, with Philip renouncing his 1275 oath of allegiance to the vassals of Aquitaine and ceding only Agenais to the English, as he did not believe Quercy to be a part of Joan's dowry. In addition, with the approval of Philip, Edmund started governing the County of Ponthieu alongside his brother in law (through his sister Beatrice) Duke John II of Brittany on behalf of his sister in law Eleanor of Castile, who inherited the County as Countess following the death of her mother Joan of Dammartin in 1279.

Францияда бизнес жүргізу

1280 жылдың қаңтар айында Бри астанасы Провинс қаласында, сонымен қатар Шампан графтығының бір бөлігі болған, наразылық тудырған салық енгізілгеннен кейін халық толқуы өршиді. Олар Гилберт де Морриді қала басшысы етіп тағайындап, бұрынғы қала басшысы Уильям Пентакосты өлтірді. Эдмунд пен Францияның бас батлері Иоанн II Бриенн әскерімен Провинске келді, ал толқудың көшбасшылары қашып, қала қақпаларын ашық қалдырды. Эдмунд пен Иоанн қаланың жеңілдіктерін және билігін жойды, Провинс тұрғындарын қарусыздандырды және толқудың көшбасшыларын өлімге немесе жер аударып жіберуге үкім шығарды, ал Гилберт ағынан шығарылды. Иоанн Эдмундқа қарағанда Провинс тұрғындарын жазалауда қатал болды; Сент-Маглоир аббаттығының жылнамашысының мәліметінше, Иоанн асылу, басын кесу және мүшелеуге бұйрық берді. Эдмунд Провинсті жазалағаннан кейін Англиядағы иеліктеріне қайтып келді. Эдмунд Францияға оралып, 1281 жылдың шілдесінде бірнеше шіркеу қызметкерлері мен Доннемаридің үлкен қала басшысы, сонымен қатар Папа Мартин IV-нің інісі Жиль де Брионның араласуы арқылы Провинс қаласын кешірді. Эдмунд қаланың жеңілдіктерін қайтарды және Провинс тұрғындарына жаңа су таратқыштар салуға, соттар үшін ғимараттар сатып алуға және жұмыс сағаттары мен кешкі комендант сағатын белгілейтін қоңырау орнатуға рұқсат берді; оның орнына қалаға ауыр салық салды. Провинстің гүлденуі тез төмендеді, ал Эдмундтың ағылшын иеліктеріндегі Лестер қаласы оның билігі кезінде үлкен өсімді бастан өткерді. Сол жылы Бланш Эдмундтың екінші ұлы Генриді дүниеге әкелді, оның ұлы Генри Гросмонт жүз жылдық соғыс кезінде Англияның күшті басшысы болды. 1281 жылдың күзінде Эдмунд, Шампан граф-палатины ретінде, қазан айында Савойдың графы Филипп I, Бургундияның графы Роберт II, Бургундияның графы Отто IV және басқа да ақсүйектермен күш біріктіріп, оның тәтесі Маргарет Провансаның өз туған жері Провансқа талап етуіне қолдау көрсетті. Оның тағы бір тәтесі Карл I Анжуалық аймаққа бекем билік етіп, келісімдерге баруға құлықсыз болды. Эдмунд пен ақсүйектер 1282 жылдың мамыр айында Провансқа шабуыл жасау үшін Лионда әскерлерін жинады, бірақ Сицилиялық кешкілік оқиға Карлді Маргаретқа Провансты жалға беруге мәжбүр етті, соғыс болдырмады. Сол айда Эдмунд Уэльстің Англияға қарсы соғыс бастағанын естіп, Англияға оралып, Оңтүстік Уэльстегі ағылшын армиясына басшылық етті. Уэльс принці Лливелин ап Груффид Эдуардтың әскері Солтүстік Уэльске күшті қысым көрсеткенде оңтүстікке шегінді, бірақ Эдмундтың әскерінің бір бөлігі Лливелинды тұзаққа түсіріп, 1282 жылдың 11 желтоқсанында Оревин көпіріндегі шайқаста өлтірді. Эдуард 1283 жылдың маусымында Лливелиннің інісі Дафид ап Груффидті тұтқындау арқылы Уэльсті жаулап алуды аяқтады, ол желтоқсанда Лливелиннің орнына Уэльс принці болды.

In January 1280, a mob formed in Provins, the capital of Brie and also part of the County of Champagne, following the implementation of an unpopular tax, and installed Gilbert de Morry as mayor, killing the previous mayor William Pentecost. Edmund and the Grand Butler of France John II of Brienne marched to Provins with an army, and the leaders of the mob fled, leaving the gates open. Edmund and John forfeited the town's privileges and authorities, disarmed the inhabitants of Provins and condemned the leaders of the mob to death or banishment, with Gilbert being excommunicated. John was more ruthless in punishing the inhabitants of Provins than Edmund; according to a chronicler of the abbey of Saint Magloire, John ordered hangings, beheadings and mutilations. Edmund went back to visit his estates in England following his chastisement of Provins. Edmund returned to France and pardoned the town of Provins in July 1281 through the meditation of several church officials and Gilles de Brion, the grand mayor of Donnemarie and brother of Pope Martin IV. Edmund returned privileges to the town, and allowed the inhabitants of Provins to build new fountains, acquire buildings for their courts and establish a bell to mark the work hours and curfew; in exchange, he enacted a harsh tax on the town. The prosperity of Provins soon declined, in contrast to Leicester, a town in Edmund's English domains that saw major growth during his reign. In the same year, Blanche gave birth to Edmund's second son Henry, whose son Henry of Grosmont would eventually become a powerful leader of England during the Hundred Years' War. In the autumn of 1281, Edmund, as Count Palatine of Champagne, joined forces in Mâcon in October with Philip I of Savoy, Robert II of Burgundy, Otto IV of Burgundy and other nobles to support the claims of his aunt Margaret of Provence to her homeland of Provence against his uncle Charles I of Anjou, who had solidified his control over the region and was unwilling to negotiate. Edmund and the nobles assembled their forces at Lyon in May 1282 to invade Provence, but the eruption of the Sicilian Vespers forced Charles to rent out Provence to Margaret, averting war. That same month, Edmund heard that Wales had launched a war against England, and returned to England to command the English army in South Wales. The Prince of Wales Llywelyn ap Gruffudd retreated southwards when Edward's army pressed hard in North Wales, but a detachment of Edmund's army lured Llywelyn into a trap and killed him in the Battle of Orewin Bridge on 11 December 1282. Edward finalized his conquest of Wales through the capture of Llywelyn's brother Dafydd ap Gruffydd in June 1283, who succeeded Llywelyn as Prince of Wales in December.

Шампандықтарды беру және Англияны басқару

Жоан 11 жасқа келгенде, Эдмунд Франция королі Филипп III-мен, Жоанның 21 жасқа толғанға дейін Шампань заңдарына сәйкес, оның қамқорлығында болатыны жөнінде пікірлесті. Бұл оған графтықтың басқаруын және кірісін ұзаққа созуға мүмкіндік берер еді. Эдмунд үш ай бойы Жоанның кәмелетке толу шағы туралы сұрақ қойып, соңында ол мойынсұнды. 1284 жылдың 14 қаңтарында Жоан кәмелетке толғанда, Филипп III 17 мамырда Эдмундтың әйелі Бланш д’Артуамен келісім жасады. Осы келісім бойынша ол Сезанн, Шантемерль, Ногент-сюр-Сен, Пон-сюр-Сен және Вертю сарайларымен қатар, Париждегі Навар корольдері сарайын сақтап қалуға құқық алды. Сонымен қатар, Филипп Шампаньде Бланш пен оның бірінші күйеуі Навар корольі Генрих I бірлесіп сатып алған және иеленген мүліктердің жартысына қойған барлық талаптарынан бас тарды және бұл бас тартуды Эдмундқа берді. 1284 жылдың 16 тамызында Жоан мен Филипп III-нің ұлы Филипп IV-нің некесінен кейін Эдмунд Шампань графы лауазымынан бас тарды және графтықтың барлық билігін, әйеліне тиесілі жерлерді қоспағанда, Филипп IV-ке тапсырды. Эдмунд пен Бланштің соңғы ұлы Джон 1286 жылдың мамыр айында дүниеге келді. 1280-ші жылдардың соңына дейін Эдмунд өзінің жерлерінің істерін қадағалады, мысалы, Тутбери қамалына капеллан жалдады, сонымен қатар Англия королі Эдуард I Гасконияда үш жылға жуық болғанда онымен бірге жүрді. Эдуард 1290 жылдың 28 қарашасында әйелі Кастилиялық Элеонораның қайтысынан кейін Понтье графтығын мұраға алды. 1291 жылдың 23 сәуірінде Эдмундтың француздық иеліктерін басқарудағы тәжірибесін ескере отырып, Эдуард Понтьеді Эдмундқа берді, ол Эдуардтың ұлы Эдуард Каернарфон кәмелетке толғанға дейін басқаруға міндетті болды. 1291 жылдың 13 маусымында Шотландияның келесі королін таңдау үшін Норхемде өткен жиналыста Эдмунд Эдуардтың төрелігімен шотланд тәжіне қатысты талаптарды қабылдауға куә болды. Эдмунд сондай-ақ талапкерлердің ағасының шешімін қабылдауға берген уәделерін және шотланд ақсүйектерінің Эдуардты өздерінің үстемдігі ретінде мойындауға ант беруін көрді. 1292 жылдың 5 ақпанында Эдмунд патшалықтағы қару-жарақ қолданысын реттеу үшін ережелерді белгілеу және орындау үшін толық өкілеттік берілген бес мүшелі комиссия құрамына енді. Сол жылы ол Герафордтың 3-ші графы Хамфри де Боунмен жеке соғысқа қатысқан Глостердің 7-ші графы Гилберт де Клэр үшін кепілдік берді, олардың Марш лордтары ретіндегі құқықтары мен артықшылықтарына байланысты дау туды. 1293 жылы Эдмунд Олдгейттің сыртында Кедей Кларлар орденінің монастырі - Сент-Клердің миноресс аббаттығын құрды. Оның әйелі Бланш Франциядан монастырға алғашқы монахтардың келуіне көмектесті. Эдмунд пен Бланштің қоғамдағы жоғары мәртебесіне байланысты, аббатхана Англиядағы басқа миноресс үйлерінен гөрі жылдам өркендеді. Эдмунд Ланкастер графтығында орналасқан Престон қаласында Грейфриарс монастырын құруға да қатысты.

As Joan approached the age of 11, the age of majority in France, Edmund debated with his cousin King Philip III of France about whether Joan would still be under his guardianship until she turned 21, in accordance with the laws of Champagne. This would have allowed him to attain management and revenue of the county for a longer duration. For three months, Edmund would query on Joan's age of majority until he finally yielded. When Joan reached the age of majority on 14 January 1284, Philip III compromised with Edmund's wife Blanche of Artois on 17 May via a treaty, allowing her to keep several of her dowerlands—the castles of Sézanne, Chantemerle, Nogent sur Seine, Pont sur Seine and Vertus, and the Palace of Navarrese Kings in Paris—and paying 60 to 70 thousand livres tournois to Edmund and Blanche. In addition, Philip relinquished any claim to half of the property acquired and held jointly by Blanche and her first husband King Henry I of Navarre in Champagne, and extended this renouncement to Edmund. Following the marriage of Joan and Prince Philip the Fair, Philip III's son, on 16 August 1284, Edmund renounced the title of Count Palatine of Champagne and ceded control of all of the county except his wife's dowerlands to Philip the Fair. Edmund and Blanche's last son, John, was born in May 1286. For the rest of the 1280s, Edmund oversaw the affairs of his lands, such as hiring a chaplain for Tutbury Castle, but also accompanied his brother King Edward I of England when he stayed in Gascony for almost three years. Edward inherited the County of Ponthieu following the death of his wife Eleanor of Castile on 28 November 1290. On 23 April 1291, due to Edmund's experience in managing his French domains, Edward granted Ponthieu to Edmund, which he was to administer until Edward's son Edward of Caernarfon gained the age of majority. During the assembly at Norham on 13 June 1291 to select the next King of Scotland, Edmund witnessed the submission of rival claims to the Scottish crown under Edward's arbitration. Edmund also observed the claimants' pledges to accept his brother's decision and witnessed the Scottish nobility swearing fealty to Edward as their overlord. On 5 February 1292, Edmund was chosen as part of a five member commission with full authority to establish and enforce regulations to uphold the use of arms in the kingdom. During the same year, he also provided bail for Gilbert de Clare, 7th Earl of Gloucester, when he was involved in a private war with Humphrey de Bohun, 3rd Earl of Hereford, regarding their rights and privileges as Marcher lords. In 1293, Edmund founded the Abbey of the Minoresses of St. Clare without Aldgate, a convent for the Order of Poor Clares, outside Aldgate. Blanche, his wife, facilitated the arrival of the first nuns to the convent from France. Due to the high rank of Edmund and Blanche in society, the Abbey grew more rapidly than any other Minoresses house in England. Edmund also played a role in establishing a Greyfriars priory at Preston, located in his earldom of Lancaster.

Франциямен дағдарыс

Англия мен Франция арасындағы әуесқой қарым-қатынас 15 мамыр күні 1293 жылы Бриттаниядағы Норман флотын ағылшын теңізшілері, Синке Порттарының теңізшілері жеңгеннен кейін күрт нашарлады. Эдмундтың күйеу баласы және бірінші туысы, Франция королі Филипп IV ашуланып, Эдмундтың ағасы, Англия королі Эдуард I-ден қылмыскерлерді ұстап беруді және келтірілген зиянды өтеуді талап етті, сондай-ақ Гасконияның ағылшын вассалын тартып алып, оның көптеген ықпалды азаматтарын түрмеге қамаумен қорқытты. 27 қазан күні 1293 жылы Филипп IV Эдуардты 1294 жылғы қаңтарда оған тағылған айыптарға жауап беру үшін Парижге жеке келуге ресми түрде шақырды. Француздар, әсіресе Филипптің інісі Валуа графы Карлдың ізбасарлары, Эдуард соғыс қалайды деп сеніп, Гасконияны қамтитын Аквитания герцогтігін Францияға қосып алуды қалады. Эдуард соғыс қаламай, Филиппке өзінің вассалы ретінде құрмет көрсеткісі келді, сондықтан Эдмунд пен бірнеше елшілерді Филиппен келіссөздер жүргізу үшін Парижге жіберді. Эдмунд 1293 жылдың соңы мен 1294 жылдың басында Англиядан Францияға аттанды, әйелі Бланш та онымен бірге болды. Парижде Эдмунд Филиппен келісімге келуге тырысты, бірақ сәтсіз аяқтады, себебі Филипптің әйелі, Бланш арқылы Эдмундтың жеңгесі Наварра королевасы Жоанна I және оның туысы Франция королевасы Мария Брабант Эдмундтың мүддесі үшін араласуға ұсыныс жасады. Патшайымдар мен ағылшын елшілері арасындағы жеке әңгіме әуесқой және оңай болды.

Ағылшындар Филиппен құпия келісімге келді: Эдуардқа тағылған айыпты қайтарып алу үшін Эдуард Филипптің жартылай қарындасы Маргаретқа үйленеді, ал Франция Гасконияны 40 күнге басып алады. Некеге тұру үшін Эдуард 1294 жылғы Пасхадан кейінгі немесе алдындағы аптада, 40 күндік оккупациядан кейін, қауіпсіз жолмен Амиенге келуі керек еді. Эдмунд келісімге қанағаттанды, Гасконияның лейтенанты Джон Сент-Джонға Гасконияны француздарға тапсыруды бұйырды, бірақ Филипптен жеке кепілдік алғанға дейін, ағылшын елшілері, Бланш және Бургундия герцогы Роберт II қатысқан аудитория алдында, ол өзінің келісімін орындайтынына сендірді. Француздардың сатқындыққа барғаны және Маргарет оны күйеу ретінде қабылдамайтыны туралы хабарды естігеннен кейін Эдуард Францияға бармауды шешті, бұл Филипптің ашуын тудырды. 40 күн өткен соң Эдмунд пен ағылшын елшілері Гасконияны Эдуардқа қайтаруды және айыптауды қайтарып алуды сұрады. Филипп оларды алаңдамауға көндірді, өйткені ол Гасконияны ағылшын бақылауына қайтаруға қарсы болған кеңесшілерінің кейбіреулерін ресми түрде бас тартуды қаламайтындықтан, жауабын жариялауды жоспарлап отырды. Ағылшындар кеңес отырысына қатысуға рұқсат сұрады, бірақ оларға рұқсат берілмеді және Филипптің жауабын асыға күтті. Отырыс аяқталғаннан кейін Орлеан мен Турне епископтары ағылшын елшілеріне Франция Гасконияны сақтап қалады және Филипп өз шешімін өзгертпейді деп хабарлады. Соңында, 21 сәуірде Филипптің қадағалауымен өткен парламенттік сессияда Эдуардқа Парижге келуге тағы да шақыру жіберілді, қауіпсіз жол берілмеді және кешіктіруге рұқсат жоқ еді. Тарихшы Майкл Прествич француз патшайымдары Эдмундтың мүддесін жақсы ниетпен қорғаған, бірақ олар мен Эдмунд Филиппке тигізетін ықпалын жоғары бағалаған деп санайды.

Францияда соғыс

Англия королі Эдуард I туралы шешімді естіген соң, Эдмунд Франция королі Филипп IV-ке адалдықтан бас тартып, әйелі Бланша Артуамен бірге оның жесірлік мүліктерінің бір бөлігін аббатқа сатты. Олар Англияға қайтып, барлық ағылшын үй шаруасын және Филипке де адалдықтан бас тартқан Джон Бриттаниді алып келді. Эдуард Филипке адалдықтан ресми түрде бас тарды және ағылшын барондығы соғысқа дайындалды. 1294 жылдың 1 шілдесінде Эдуард Гаскониядағы әкімшілеріне хат жазып, құпия келісім үшін кешірім сұрады және Эдмунд пен Линкольн графы Генри де Лейсиді Гасконияны қайтарып алуға жіберетінін мәлімдеді. 3 қыркүйекте ол Синк Портқа Эдмунд сапары үшін кемелермен қамтамасыз етуді бұйырды. Уэльс көтерілісін басудан кейін Эдмунд және оның елшілері 1295 жылдың 5 тамызында магнаттар кеңесіне соғыстың себептерін түсіндірді. Эдмунд соғысқа шақырудағы ақсүйектердің ең дауыстыларының бірі болды. Эдмунд қазан айында Гасконияға жорық бастауды жоспарлаған, бірақ сол күзде ауырып, қыста ғана Англиядан кетті. Ол өзінің жорығына әйелі Бланшаны, граф Генри де Лейсиді, 26 ту тіккен рыцарьды және 1700 қарулы адамды алып келді. Ағылшын ханзадасы Бретаньдегі Сен-Матье нүктесіне келіп, бірнеше күн демалу үшін хабаршыларын жіберді. Бретондықтар хабаршыларды дарға асты, нәтижесінде Эдмундтың әскерлері ауылды тонады. Ағылшын сарбаздары Сент-Матье де-Файн-Терр аббаттығын да тонады, бірақ Эдмунд оларға ұрланған барлық құндылықты қайтаруға бұйрық берді. Ағылшын әскері Брестке келді, онда олар жабдықталып, Blaye және кейінірек Castillon қалаларына кемемен жүзіп, күштерін түсірді. Леспарр қамалы 1296 жылдың 22 наурызында Эдмундтың әскерлеріне берілді, ал Эдмунд оңтүстіктегі Бегльде орналасқаннан кейін Бордоны қоршауға алды. 28 наурызда Бордо гарнизоны ағылшын лагеріне шабуыл жасауға тырысты, бірақ ағылшындар оларды күтіп отырғанын түсініп, асығыс қалаға қайтып шегінді, залал шекті. 30 наурызда ағылшындар Бордоның сыртқы қабырғасын бұзып өтті, бірақ қаланың ішкі қабырғаларын бұзу үшін қоршау машиналарын болмады. Күйеу інісі Роберт II, Артуа графы француз армиясына Лангонда басшылық ететінін естіп, Эдмунд өзінің әскерімен оны қарсы алу үшін Бордодан кетті. Эдмунд сол жерде күйеу інісін таба алмады, ал ауыл оған бағынды. Содан кейін Эдмунд жақын маңдағы Сент-Макэрдегі қаланы қоршауға алды, Робертке қаланы босату үшін күштерін жіберуге ескертті. Қаржысы жеткіліксіз екенін түсінген Эдмунд Бордоға қайтып, қаланы қоршауға алды.

Upon hearing the decision on his brother King Edward I of England, Edmund renounced his homage to King Philip IV of France, and with his wife Blanche of Artois, sold a part of her dowerlands to an abbey. The couple returned to England with all of their English household and John of Brittany, who had also renounced his homage to Philip. Edward formally renounced his homage to Philip and the English baronage prepared for war. On 1 July 1294, Edward wrote to his administrators in Gascony, apologizing for the secret treaty and stating that he would send Edmund and the Earl of Lincoln Henry de Lacy to reclaim Gascony. On 3 September, he ordered the Cinque Ports to provide shipping for Edmund's voyage. Following the suppression of a Welsh rebellion, Edmund and his envoys explained the causes of the war to a council of magnates on 5 August 1295. Edmund was among the loudest of the nobles in their cries for war. Edmund planned to launch his expedition to Gascony in October, but fell ill that autumn and did not depart England until the winter. With his expedition, he brought his wife Blanche, Earl Henry de Lacy, 26 knights bannerets and 1,700 men at arms. The English prince landed in Pointe Saint Mathieu in Brittany, sending messengers that they would rest there for several days. The Bretons responded by hanging the messengers, resulting in Edmund's forces looting the countryside. English soldiers also looted the Abbey of Saint Mathieu de Fine Terre, although Edmund ordered them to return all stolen valuables. The English army then arrived at Brest, where they received supplies, and sailed down to Blaye and later Castillon, where they landed their forces. The castle of Lesparre surrendered to Edmund's forces on 22 March 1296 and Edmund launched his siege of Bordeaux with his encampment in Bègles in the south. On 28 March, the Bordeaux garrison attempted to surprise the English encampment, but realized that the English were waiting for them and hastily retreated back to the city, sustaining casualties. On 30 March, the English broke into the outer wall of Bordeaux, but did not have siege engines to break through the city's inner walls. Hearing that his brother in law Robert II, Count of Artois, was in command of a French army at Langon, Edmund and his army left Bordeaux to meet him. Edmund did not find his brother in law there and the village there surrendered to him. Edmund then launched a siege of the castle in nearby Saint Macaire, alerting Robert to send his forces to relieve the castle. Realizing his funds were low, Edmund returned to Bordeaux to siege the city.

Өлім және жерлеу

Бурдо қамалы кезінде Эдмунд әскеріне жалақы төлеуге ақшасы бітіп, оның жалдамалы сарбаздары оны тастап кетті. Эдмунд және оның қалған күштері Байон қаласына барып, онда жылы күтіп алынды, бірақ жорысының сәтсіздігі оны мазалады. 1296 жылдың 13 мамырында ағылшын ханзадасы ауырып, 5 маусымда қайтыс болды. Өсиетімен Эдмунд қарыздары толығымен өтелгенше оның денесін жерлемеуді бұйырды. Эдмундтың денесі балсамаланып, бастапқыда Байондағы Францискан шіркеуінде сақталды. Алты айдан кейін оны Лондон қаласындағы Миноресс монастырына көшірді. 1296 жылдың 17 қарашасында Эдмундтың жесірі, Артуалық Бланш Англияға оралуға қауіпсіз жол алды. 1298 жылы ол өсиет бойынша Эдмундтың мүлігінің үштен бір бөлігін алды. 1301 жылдың 24 наурызында Эдмундтың денесі Сент-Пол соборына жеткізіліп, кейін Вестминстер аббаттығына көшірілді, онда ол Эдмундтың бірінші әйелі Авелин де Форцтың қабіріне жақын маңызды жерге қойылды.