13 ғасырдағы ағыл-норманды ақсұлтаны Уильям де Форц туралы
William de Forz, 3rd Earl of Albemarle
Уильям де Форз, 3-й граф Альбермарл (1190-1242) – ағылшын аристократы. Тегі, мұрагерліктері, король Жонмен байланысы туралы ақпарат. Тарих, генеалогия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы англо-нормандық ақсүйек
13th century Anglo Norman noble
Уильям де Форц, Альбемарлдің 3-графы (1190 – 26 наурыз 1242) – ағылшын ақсүйегі. Уильям Стаббс оны «ең нашар типтегі феодалдық кәсіпкер» деп сипаттаған.
William de Forz, 3rd Earl of Albemarle ( 1190 − 26 March 1242) was an English nobleman. He is described by William Stubbs as "a feudal adventurer of the worst type".
Отбасылық негіздер
Форц – Уильям де Форцтың (1195 жылы қайтыс болған) және Аумале графесі Хавиздің (11 наурыз 1214 жылы қайтыс болған), Альбемарлдің 1-ші графы Уильям ле Гростың қызы, ұлы. Оның әкесі Пуатудағы Форс ауылынан шыққан шағын дворян болды; топоним Форс және Форц деп әртүрлі жазылды, сондай-ақ латын тілінде Fortibus деп те аталады.
Forz was the son of William de Forz (died 1195), and Hawise, Countess of Aumale (died 11 March 1214), a daughter of William le Gros, 1st Earl of Albemarle. His father was a minor nobleman from the village of Fors in Poitou; the toponymic is variously rendered as Fors and Forz, or else Latinised to Fortibus.
Мүліктік меншіктер
1213 жылдан кейін көп ұзамай король Джон Альбемарл графтығының жерлерінде Альбемарл құрылды, ал 1215 жылы оның анасының барлық иеліктері оған ресми түрде бекітілді. 1220 жылы ол 1216 жылы констебль етіп тағайындалған Рокингем және Сови екі патшалық қамалын тапсырудан бас тартқандықтан жағдай шиеленістің шегіне жетті. Генрих III жеке өзі оларға қарсы жорық жасады, гарнизондар қашып кетті, және олар бір соққысыз бағындырылды. Бірақ келесі жылы Альбемарл өкіметін шектеуге бағытталған әрекеттерге қарсы тұрып, көтеріліс ұйымдастырды.
Soon after 1213, Albemarle was established by King John in the territories of the Earldom of Albemarle, and in 1215 the whole of his mother's estates were formally confirmed to him. In 1220 matters were brought to a crisis by his refusal to surrender the two royal castles of Rockingham and Sauvey of which he had been made constable in 1216. Henry III marched against them in person, the garrisons fled, and they fell without a blow. In the following year, however, Albemarle, in face of further efforts to reduce his power, rose in revolt.
Қауымнан шығарылу және билікті жоғалту
Албемарл енді тағы да Сент-Полде өткен салтанатты кеңесте легат Пандульф Вераччо тарапынан қауымнан шығарылды, және патшалықтың барлық күші оған қарсы жұмылдырылды, осы мақсат үшін Ұлы Кеңес арнайы салық – scutagium de Bihan – бекітті. Оның Байтам қамалын басып алуы оның күшін жойды; ол пана іздеді және Пандульфтің шарапатымен алты жылға Киелі жерге бару шартымен кешірілді. Алайда ол Англияда қалды, және 1223 жылы Фалькс де Бреоте және басқа да көтерілісшілдермен бірге тағы да бүлік көтерді. Бітім қайтадан жасалды; бірақ Фалькс де Бреоте құлағанға дейін Альбемарл ағылшын дворяны ретінде толыққанды орнықты. 1224 жылы іс жолы болғанда ол мойынсұнып, содан кейін Генрих III-ке адал болды.
Albemarle was now again excommunicated by the legate Pandulf Verraccio at a solemn council held in St Paul's, and the whole force of the kingdom was set in motion against him, a special scutage—the scutagium de Bihan—being voted for this purpose by the Great Council. The capture of his Castle of Bytham broke his power; he sought sanctuary and, at Pandulph's intercession, was pardoned on condition of going for six years to the Holy Land. He remained in England, however, and in 1223 was once more in revolt with Falkes de Breauté and other turbulent spirits. A reconciliation was again patched up; but it was not until the fall of Falkes de Breauté that Albemarle finally settled down as an English noble. He eventually gave in when the cause was lost in 1224, and was thenceforth loyal to Henry III.
Қайта өркендеген ықпал
1225 жылы Альбемарль Генридің Ұлы Хартиясын үшінші рет жаңартуына куә болды; 1227 жылы ол Антверпенге ағылшын елшісі ретінде сапар жасады; және 1230 жылы Генридің Бретаньге жасаған жорығына қатысты. 1241 жылы ол Киелі жерге аттанды, бірақ 1242 жылдың 26 наурызында сонда бара жатып теңізде қайтыс болды.
In 1225 Albemarle witnessed Henry's third re issue of the Great Charter; in 1227 he went as English ambassador to Antwerp; and in 1230 he accompanied Henry on his expedition to Brittany. In 1241 he set out for the Holy Land, but died at sea, on his way there, on 26 March 1242.
Отбасы
Жүйесіне мұрагер болған Уильямның ұлы, Альбемарлдің 4-ші графы Уильям де Форц, оның әйелі Авелин де Монфишеттен (қазіргі ағылшынша: Avelina) туған, Ричард де Монфишеттің қарындасы болды.
By his wife Aveline de Montfichet (Modern English: Avelina), a sister of Richard de Montfichet's, William left a son, William de Forz, 4th Earl of Albemarle, who succeeded him in the Earldom.