Кіріспе

Англия жұрттық титулы – Вестморленд графы титулы Англия жұрттық титулында екі рет құрылған. Атақ алғаш рет 1397 жылы Ральф Невилл үшін жасалды. Ол 1571 жылы 6-шы Вестморленд графы Чарльз Невилл Солтүстік көтерілісін басқарғаны үшін тартылып алынды. 1624 жылы сэр Фрэнсис Фейнге қайта берілді, оның анасы Мэри Невилл бірінші графтың кіші ұлының ұрпағы болған. Бірінші құрылымның алғашқы графы Барон Невилл де Раби титулын алған, және бұл оның мұрагерлері үшін қосалқы титул болды. Қазіргі граф Барон Бургерш (1624) қосалқы титулын иеленеді.

1397 құрылуы

Ральф Невилл, 4-ші Раби бароны және 1-ші Вестморленд графы (1364–1425), 3-ші барон Невиллдің үлкен ұлы Джон мен оның әйелі Мод Перси (Neville, Family қараңыз), 1380 жылғы француз экспедициясы кезінде Томас Вудсток, кейін Глостер герцогы, оны рыцарь дәрежесіне көтерді, ал 1388 жылы әкесінің барониясына ие болды. 1386 жылы ол батыс шекарасының бірлескен күзетшісі болды және 1390 жылы жаңа мерзімге қайта тағайындалды. 1391 жылы ол Глостер герцогының орнына констебль міндеттерін атқаруға бекітілген комиссия құрамына кірді және шотландтармен көптеген келіссөздер жүргізді. 1397 жылы апелляциялық лордтарға қарсы патшалық партияны қолдағаны үшін Вестморленд графы атағымен марапатталды. Вестморленд Генрих Ланкастердің, кейін Генрих IV-нің жартылай қарындасы Джоан Бофортқа екінші рет үйленді, ол 1399 жылы Йоркширге қонғанда оған қосылды. Ол Брансепет, Раби, Миддлхэм және Шериф Хаттон қалаларын-ақ иеленген болатын, содан кейін Генрих IV-тен Ричмонд құрметі мен иелігін өмір бойына алды. Солтүстікте Невилльдердің жалғыз қарсыластары Персилер болды, олардың күші 1403 жылы Шрусбери шайқасында жойылды. Екі шекара да олардың бақылауында болды, бірақ батыс шекарасының күзетшілігі енді Вестморлендке берілді, оның ықпалы шығыста да зор болды, ол жас ханзада Джонның, кейін Бедфорд герцогының номиналды күзетшілігінде болды. Вестморленд 1403 жылы Нортумберлендтің Хотспурды күшейту үшін аттанбауына кедергі келтірді, ал жаңа көтеріліске кіріспес бұрын ол өзінің жауына қауіпсіздік тудыруға тырысты, бірақ сэр Ральф Эурдің граф тұратын қамалының бірін қоршауға тырысқанда кеш қалды. Мамыр айында Персилер көтеріліс жасады, олардың арасында граф Маршал, Норфолк графы Томас және Йорк архиепископы Ричард ле Скруп болды. Вестморленд 1405 жылғы 29 мамырда Йорк қаласының жанындағы Шиптон-Мурда олармен кездесіп, көшбасшылар арасында келіссөздер ұсынды. Архиепископпен келісімге келгендей көрініп, граф оған өзінің ізбасарларын таратуға рұқсат берді. Скроп пен Моубрей 3 қаңтарда Понтефрактта Генрихке тапсырылды. Бұл оқиғаның ықтимал еместігі кейбір жазушыларды заманауи мәліметтерге сүйене отырып, Скроп пен Моубрейдің ерікті түрде берілген болуы керек деп ойлауға итермеледі. Егер Вестморленд оларды сатса, ол олардың өлім жазасына қатысқан жоқ. Сондай-ақ қараңыз.

1624 құрылуы

Атақ 1624 жылы сэр Фрэнсис Фэйннің пайдасына қайта жаңғыртылды, оның анасы Мэри Невилл 1397 жылы құрылған алғашқы графтың кіші ұлының ұрпағы болды. Ол 1624 жылы Англия Пэрасында Суссекс графтығында Бургерш бароны және Вестморленд графы болды, ал 1626 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін ле Деспенсер бароны атанды. Оның ұлы Милдмей Фэйн, Вестморлендтің 2-ші графы, бастапқыда Англия азамат соғысында король тарапында болды, бірақ кейін парламентпен келісімге келді. Джон Фэйн, Вестморлендтің 7-ші графы, Марлборо герцогының қол астында қызмет етті және 1739 жылы британдық армияның генерал-лейтенанты болды. Джон Фэйн, Вестморлендтің 11-ші графы, Джон Фэйннің жалғыз ұлы, Вестморлендтің 10-шы графы, 1803 жылы әскерге қабылданды және 1805 жылы генерал сэр Джордж Донның лагерь көмекшісі ретінде Ганновер науқанына қатысты. Ол Сицилия мен Египетте генерал-адъютанттың көмекшісі болды (1806–1807), 1808–1813 жылдары Пиреней соғысында қызмет етті, Шварценберг князі басқаратын одақтас әскерлердің британдық әскери комиссары болды және 1814 жылы одақтастармен бірге Парижге жорық жасады. Кейіннен ол генерал-майор (1825), генерал-лейтенант (1838) және генерал (1854) шеніне көтерілді, бірақ өмірінің соңғы жартысын дипломатиялық қызметке арнады. Ол 1814–1830 жылдары Флоренцияда британдық резиденты, ал 1841–1851 жылдары Берлинде британдық елшісі болды, содан кейін Венаға ауыстырылды. Берлинде ол Шлезвиг-Гольштейн мәселесін реттеуге делдалдық жасады, ал Венада 1855 жылғы конгресте британдық өкілетті өкілдердің бірі болды. Ол 1855 жылы зейнетке шықты және 16 қазан 1859 жылы Нортгемптонширдегі Апеторп Холлде қайтыс болды. Өзі де өте белгілі музыкант және бірнеше операның авторы болған ол Англиядағы музыка мәселесіне қызығушылық танытып, 1822 жылы келесі жылы Корольдік музыка академиясының құрылуына әкелген ұсыныстар жасады. Оның әйелі Присцилла Энн, Уильям Уэлсли Поулдың қызы, 3-ші Морнингтон графы, көрнекті суретші болды. Оның жарияланған еңбектеріне Веллингтон герцогінің Португалия мен Испаниядағы ерте науқандарының естеліктері (1820) және Шварценберг князі мен Блюхер маршалы басқаратын одақтас әскерлердің операцияларының естеліктері (1822) кіреді. Франсис Фэйн, Вестморлендтің 12-ші графы, оның төртінші ұлы, сондай-ақ, еңбегімен көзге түскен әскери қызметкер болды. Ол 1843 жылы армияға қабылданды және 1846 жылғы Пенджаб науқанында қызмет етті, 1848 жылы генерал-губернатордың лагерь көмекшісі болды және 21 ақпан 1849 жылы Гуджрат шайқасында көзге түсті. Ол Крым соғысына Лорд Рагланның лагерь көмекшісі ретінде қатысты және 1855 жылы подполковник шеніне көтерілді. Англияға оралғаннан кейін ол Кембридж герцогының лагерь көмекшісі болды және Қырым медалін алды. 1851 жылы ағасының қайтысы оған Бургерш лорды атағын берді, ал 1859 жылы графтыққа ие болғаннан кейін полковник шенімен қызметтен кетті. Ол 1891 жылдың тамызында қайтыс болды және оның орнын ұлы Энтони Фэйн, Вестморлендтің 13-ші графы иеленді.