Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Афанагильд (517 – 567 жылдың желтоқсаны) – Испания және Септиманияның вестготтар патшасы. 551 жылы ол өзінің бұрынғы билеушісі Агила I-ге қарсы бүлік көтерді. Агила мен Афанагильд әскерлері Севильяда шайқасты, онда Агила тағы бір жеңіліске ұшырады. 554 жылы Агиланың қазасынан кейін, ол өзінің билігінің соңына дейін жалғыз өкімші болды. Роджер Коллинз Афанагильдтің билігін "біздің деректеріміз көрсеткеннен гөрі маңыздырақ болуы мүмкін" деп жазады. Коллинз Севильялық Исидордың баяндамасына кейінгі вестготтар патшаларының Афанагильдке және оның ұрпақтарына деген құрметсіздігі ықпал еткен болуы мүмкін деп санайды.
Athanagild ( 517 – December 567) was Visigothic King of Hispania and Septimania. He had rebelled against his predecessor, Agila I, in 551. The armies of Agila and Athanagild met at Seville, where Agila met a second defeat. Following the death of Agila in 554, he was sole ruler for the rest of his reign. Roger Collins writes that Athanagild's reign "is perhaps more significant than our sources may care to let us believe." Collins argues that the account of Isidore of Seville may be colored by the hostility subsequent Visigothic kings had towards Athanagild and his descendants.
Римдіктердің шапқыншылығы
Осы екі патша арасындағы қақтығыста Юстиниан жіберген рим әскерлері Баетика (Андалусия) провинциясының үлкен бөлігін басып алды. Олардың келу себебі белгісіз. Питер Хизердің айтуынша, Джордан Агиланың оларды шақырғанын көрсетеді. Исидор Севильский екі қайшы әңгімені ұсынады: Агила туралы бөлімде оны қоршаған готтар «римдік әскерлер көмек беру сылтауымен Испанияға басып кіруі мүмкін» деген қорқыныштан өлтірді; ал келесі бөлімде Исидор Афанагильд Юстинианнан көмек сұрағанын, бірақ Испанияға келгеннен кейін «оны патшалық аумағынан шығара алмады» дейді. Коллинз «Иустинианның батысқа жасаған басқа екі әрекетінде де, яғни 533 жылы Африкаға және 535 жылы Италияға жасаған шабуылдарында, ол заңды монархтардың құқықтарын узурпаторларға қарсы қорғау үшін келгендей көрінді» деп атап өтеді, осылайша Джорданның оқиға нұсқасымен келіседі. Питер Хизер Жаңа Карфаген мен Ассионияны қосатынымен келіссе де, Кордубаға күмәнмен қарайды және Малага мен Сагонтияның кіргеніне сенімді. Коллинз Кордубаның римдік бақылауға өтпегенімен келіседі, сондай-ақ Гуадалкивир аңғары да өтпегенін, олардың негізгі бекіністері Медина-Сидония, Малага және Жаңа Карфаген болғанын мәлімдейді. Исидордың айтуынша, Афанагильд Толедода табиғи себептерден қайтыс болды, содан кейін бес айлық үзілістен кейін Лиува I патша болды.
During the conflict between the two, a Roman force sent by Justinian seized control of a large portion of Hispania Baetica (Andalusia). The pretext for their arrival is unclear. Peter Heather states that Jordanes implies that Agila had summoned them. Isidore of Seville offers two conflicting stories: in the section on Agila, the Goths surrounding him killed him out of fear "that Roman soldiers might invade Spain on the pretext of giving help"; while in the following section Isidore states Athanagild had asked Justinian for his help, but once they arrived in Spain "he was unable to remove them from the territory of the kingdom despite his efforts." Collins notes that "in both of the emperor Justinian's other western interventions, Africa in 533 and Italy in 535, he came in ostensibly to uphold the rights of legitimate monarchs against usurpers", thus agreeing with Jordanes' version of the events. Peter Heather, while agreeing it included New Carthage and Assionia, is dubious about Corduba, and is certain Málaga, and Sagontia were included. Collins agrees that Corduba did not come under Roman control, nor did the Guadalquivir valley, stating that their principal strongholds were Medina Sidonia, Málaga and New Carthage. Athanagild died of natural causes in Toledo, according to Isidore, then, after an interregnum of five months, Liuva I became king.
Династиялық одақтар
Оның патшайымы Гуасвинта оған екі қыз дүниеге келтірді – Брунгильда және өлтірілген Гальсвинта, олар екі Меровинг бауырласына үйленді: Австразияның Сигеберт I және Нестрия франктарының патшасы Хильперик. Грей Турс бұл себептерді Сигеберттің "өздеріне мүлдем лайық емес әйелдерді алу" кең таралған әдетін жек көргендігімен, әдемі және білімді Брунгильданы іздегендігімен, ал Хильперик бауырластық бәсекелестіктен туған ниетпен оның әпкесіне үйленгендігімен түсіндірсе де, Ян Вуд жағдайдың және morgengab-тың көлемінің мәселенің күрделірек екенін көрсетіп тұр. "Афанагильданың ұлдары болмады. Франк патшаларының екі қызын үйлендіріп, ол, мүмкін, Меровингтерді вестготтар мұрагерлігіне тартуды көздеген шығар. Әлде, осы некелерден оны алмастыратын немерелер туады деп үміттенген болуы мүмкін". Дегенмен, 567 жылы Афанагильданың қайтысы жағдайды өзгертіп жіберді. Вуд Гальсвинтаның өлімі оның қайтысынан көп ұзамай болғанын болжайды. Брунгильда әпкесінің тағдырынан құтылып, VI ғасырдың соңына дейін франк тарихының маңызды тұлғасына айналды. Соңында, Гуасвинта Афанагильданың өлімінен кейін болған дүрбелеңнен аман қалды және Афанагильданың мұрагері Лиуваның інісі Лювигильдің екінші әйелі болды, ол өзі де болашақта вестготтардың патшасы болды.
His queen, Goiswintha, gave him two daughters — Brunhilda and the murdered Galswintha — who were married to two Merovingian brother kings: Sigebert I of Austrasia and Chilperic, king of the Neustrian Franks. Although Gregory of Tours states the reasons for this were that Sigebert disdained the prevalent practice of "taking wives who were completely unworthy of them", and sought the beautiful and cultured Brunhilda, while Chilperic married her sister out of sibling rivalry, Ian Wood points out that the circumstances and the scale of the morgengab suggest that the situation was more complex. "Athanagild had no sons. By marrying two daughters to Frankish kings, he may have intended to involve the Merovingians in the Visigothic succession. Perhaps he hoped that the marriages would produce grandsons who could succeed him." However Athanagild's death in 567 altered the situation. Wood speculates that the date of Galswintha's murder followed soon after his death. Brunhilda avoided her sister's fate, and became a central figure of Frankish history for the remainder of the sixth century. Lastly, Goiswintha survived the upheaval that followed Athangild's death, and became the second wife of Liuvigild, the brother of Athangild's successor Liuva, and himself a future king of the Visigoths.