Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританияның пэрлік атағындағы лансдаун маркизі – 1784 жылы Ұлыбритания пэрлігінде құрылған және Петти-Фитцморис әулетінің басшысы иеленетін атақ. Алғашқы маркиз Ұлыбританияның премьер-министрі қызметін атқарды.
Title in the Peerage of Great Britain
Marquess of Lansdowne is a title in the Peerage of Great Britain created in 1784, and held by the head of the Petty Fitzmaurice family. The first Marquess served as Prime Minister of Great Britain.
Шығу тегі
Фицморис отбасының бұл тармағы Джон Фицморис, Томас Фицморис, Керридің 1-ші графының екінші ұлы (отбасының ертеректегі тарихы үшін Керри графына қараңыз) және оның әйелі Энн, саяси экономист сэр Уильям Петтидің қызынан таратылады. Оның әйелі өмір бойына ғана баронша Шелберн атанды, ал екі ұлы әртүрлі уақытта Ирландия жұртында барон Шелберн және Шелберн графы атағын алды, бірақ екеуі де мұрагер қалдырмай қайтыс болды. 1751 жылы анасының ағасы Генри Петти, Шелберн графы қайтыс болғаннан кейін Джон Фицморис оның иеліктерін мұраға алды және Парламент актісі бойынша Фицморис тегіне қоса Петти тегін қабылдады. Сол жылы ол Ирландия жұртында виконт Фицморис және барон Дункерон атанды. 1753 жылы оның ағасы иеленген графтық атағы қайта жаңғыртылды, ол Ирландия жұртындағы Вексфорд графтығында Шелберн графы болды. Кейін ол Уиг партиясынан Уикомб округін Халықтар палатасында өкілдік етті, оның ирландиялық теңдіктері оны заң шығару құқығынан айырмады. Алайда, 1760 жылы виконт Фитцморис Ұлыбритания жұртында Букингем графтығындағы Чеппинг Уайкомбтың бароны Уайкомбы атанды, бұл оған Вестминстердегі Лордтар палатасында орын берді және ол енді Халықтар палатасында отыра алмайтындығын білдірді. Бірінші әйелі леди София Карререт (1745–1771), Роберт Карререттің жалғыз қызы, 3-ші граф Гранвилл арқылы Фицморис ірі иеліктерге ие болды, соның ішінде Бат қаласына жақын Лансдаун төбесі, одан кейін оның ұлы жаңа атақ алды. 1765 жылдан бастап 1832 жылғы реформалық заңға дейін отбасы басшысы Уилтширдегі Калнның «қалталық» округіндегі парламенттегі екі орынды бақылады. 1832 жылдан кейін бір орын ғана қалды және сайлау құқығы кеңейтілді, бірақ 1885 жылы округ жойылғанға дейін отбасы мүшесі көбінесе сайланды.
This branch of the Fitzmaurice family descends from John Fitzmaurice, second son of Thomas Fitzmaurice, 1st Earl of Kerry (see Earl of Kerry for earlier history of the family), and his wife Anne, the daughter of the political economist Sir William Petty, whose wife had been created Baroness Shelburne for her own life only and whose two sons had been created at different times Baron Shelburne in the peerage of Ireland and Earl of Shelburne respectively, but who had both died without heirs. In 1751, on the death of his maternal uncle Henry Petty, Earl of Shelburne, John Fitzmaurice succeeded to his estates and assumed by Act of Parliament the surname of Petty in addition to FitzMaurice. That same year, he was created Viscount FitzMaurice and Baron Dunkeron in the Peerage of Ireland. In 1753, the earldom held by his uncle was revived when he was made Earl of Shelburne, in the County of Wexford, in the Peerage of Ireland. He later represented Wycombe in the House of Commons as a Whig, his Irish peerages not disbarring him. However, in 1760 Viscount FitzMaurice was created Baron Wycombe, of Chepping Wycombe in the County of Buckingham, in the Peerage of Great Britain, which gave him a seat in the House of Lords at Westminster and meant that he could no longer sit in the Commons. Through his first wife Lady Sophia Carteret (1745–1771), only daughter of Robert Carteret, 3rd Earl Granville, Fitzmaurice acquired large estates, including Lansdowne Hill near Bath, from which his son later took a new title. From 1765 until the Reform Act 1832, the head of the family controlled the two seats in parliament of the pocket borough of Calne in Wiltshire. After 1832, there was only one seat and a wider franchise, but a member of the family was usually elected until the borough was abolished in 1885.
Шығармалары
Жаңа құрылған Шелберннің бірінші графының орнын оның үлкен ұлы Уильям Петти ФицМоррис, Шелберннің 2-ші графы иеленді. Ол 1782-1783 жылдары Ұлыбританияның премьер-министрі болды. Оның інісі Томас ФицМоррис (1742–1793), Кливеден, Парламент мүшесі болды. 1784 жылы екінші Шелберн графы Сомерсет графтығында Лансдаун маркизі, Чеппинг Уайкомб графы, Калн және Калстон виконты атағын алды, бұл атаулар Уилтшир графтығындағы Калн және Калстон елді мекендеріне сілтеме жасайды. Бұл атақтардың барлығы Ұлыбритания жұртының құрамына кірді. Дегенмен, ол тарихқа бұрынғы Шелберн графы титулымен көбірек танымал. Оның орнын бірінші некесінен туған Леди София Карререттен туған ұлы Джон Генри Петти Фицморис, Лансдаунның 2-маркизі иеленді. Ол 1809 жылы баласыз қайтыс болды, ал оның орнын жартылай ағасы, үшінші маркиз, олардың әкесінің екінші некесінен туған ұлы иеленді. 1784-1809 жылдары Лорд Генри Петти ретінде танылған ол 19 ғасырдың бірінші жартысындағы ең беделді виг саясаткерлерінің бірі болды. Ол 1806-1807 жылдары қазынашылық канцлері, 1827-1828 жылдары ішкі істер министрі, 1830-1834, 1835-1841 және 1846-1852 жылдары Кеңестің лорд-президенті, ал 1852-1858 жылдары портфельсіз министр болып қызмет етті. Ол екі рет премьер-министр болудан бас тартты және 1857 жылы Виктория патшайымынан герцогтық ұсынысын қабылдамады. 1818 жылы Лансдаун өзінің туысының орнын Керидің төртінші графы ретінде иеленді. Оның үлкен ұлы Уильям Петти Фицморис, Керри графы, Калн округінен Парламент мүшесі болды, бірақ әкесінен бұрын қайтыс болды және ұлы болған жоқ. Сондықтан Лансдаунның орнын оның екінші ұлы, төртінші маркиз иеленді. Ол 1856 жылы әкесінің барон Уайкомб титулы бойынша үдетілген жарлық арқылы Лордтар палатасына шақырылды және 1856-1858 жылдары Лорд Палмерстонның басшылығымен Сыртқы істер жөніндегі парламенттік мемлекеттік хатшысы болып қызмет етті. Ол француз генералы және мемлекет қайраткері Чарльз Жозеф, граф де Флао және оның әйелі Маргарет Найрне, 7-ші леди Найрнедің үлкен қызы Эмили Джейн Мерсер Эльфинстон де Флао, 8-ші леди Найрнемен (кейін Лорд Найрне) үйленді. Оның орнын екінші некесінен туған үлкен ұлы, бесінші маркиз иеленді. Ол да, әкесі сияқты, белгілі мемлекет қайраткері және ұзақ жылдар бойы мемлекеттік қызметте болды. Лорд Лансдаун 1883-1888 жылдары Канаданың генерал-губернаторы, 1888-1894 жылдары Үндістанның вице-королі, 1895-1900 жылдары соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы, 1900-1905 жылдары сыртқы істер министрі, 1911-1916 жылдары Лордтар палатасындағы Консервативтік партияның көшбасшысы болды. Ол 1915-1916 жылдары портфельсіз министр ретінде соғыс уақытындағы коалициялық үкіметте де қызмет етті. 1895 жылы ол анасынан мұрагерлік етіп лорд Найрне атанды. Оның үлкен ұлы Генри Петти Фицморис 1908-1918 жылдары Батыс Дербиширден Парламент мүшесі болды және 1922 жылы Ирландия еркін мемлекетінің сенаторы болды. 1927 жылы ол әкесінің орнын иеленді және 6-шы маркиз атанды. 1936 жылы қайтыс болғаннан кейін оның орнын екінші, бірақ ең үлкен аман қалған ұлы, жетінші маркиз иеленді, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1944 жылы соғыста қаза тапты және үйленбеген. Үшінші және ең кіші ағасы, лорд Эдвард Норман Петти Фицморис, бір апта бұрын ғана соғыста қаза тапқандықтан, Шотландияның Найрн титулы олардың үлкен әпкесі Кэтринге (Лорд Найрне тарихына қараңыз) берілді. Лорд Лансдаунның қалған титулдарын оның бірінші туысы, сегізінші маркиз мұрагерлік етті. Ол бесінші маркиздің екінші ұлы, майор лорд Чарльз Джордж Фрэнсис Мерсер Найрне Петти Фицморис (1874–1914) болды. Джордж Джон Чарльз Мерсер Найрне ретінде дүниеге келген ол 1947 жылы Лорд Лионның жарлығымен Петти Фицморис тегін қосты. Лорд Лансдаун Лордтар палатасында консерваторлардың қатарында отырды және 1958-1962 жылдары Сыртқы істер жөніндегі бірлескен парламенттік мемлекеттік хатшысы, ал 1962-1964 жылдары отарлық істер жөніндегі мемлекеттік министрі болып қызмет етті. 2014 жылғы мәліметтер бойынша, титулдарды оның үлкен ұлы, тоғызыншы маркиз иеленеді, ол 1999 жылы мұрагерлік еткен. Лорд Лансдаунның үлкен ұлы мен мұрагері үшін лайықты титул Керри графы мен Шелберн графы арасында алмасады. Отбасының резиденциясы - Бовуд Хаусы, Калн қаласының жанында, Уилтширде орналасқан. Отбасының бұрынғы лондондық резиденциясы Беркли скверіндегі Лансдаун үйі болды. 1990 жылдардың соңы / 2000 жылдардың басында Калнның солтүстік-батысындағы тұрғын үйлерді салу жобасы жергілікті орынның атымен Лансдаун Парк деп аталды.
The first Earl of Shelburne of the new creation was succeeded by his eldest son William Petty FitzMaurice, 2nd Earl of Shelburne. He was a prominent statesman and served as Prime Minister of Great Britain from 1782 to 1783. His brother Thomas FitzMaurice (1742–1793) of Cliveden, was a Member of Parliament. In 1784, the second Earl of Shelburne was created Marquess of Lansdowne, in the County of Somerset, Earl of Wycombe, of Chepping Wycombe, and Viscount Calne and Calston, referring to Calne and Calstone in the County of Wiltshire, all in the Peerage of Great Britain. However, he is better known to history under his former title of Earl of Shelburne. He was succeeded by his son from his first marriage to Lady Sophia Carteret, John Henry Petty Fitzmaurice, 2nd Marquess of Lansdowne. He died childless in 1809 and was succeeded by his half brother, the third Marquess, the son of their father’s second marriage, to Lady Louisa FitzPatrick. Known as Lord Henry Petty from 1784 to 1809, he was one of the most influential Whig politicians of the first half of the 19th century. In a ministerial career spanning over fifty years, he served as Chancellor of the Exchequer from 1806 to 1807, as Home Secretary from 1827 to 1828, as Lord President of the Council from 1830 to 1834, 1835 to 1841, and 1846 to 1852, and as Minister without Portfolio from 1852 to 1858. He twice declined to become Prime Minister and in 1857 refused the offer of a dukedom from Queen Victoria. In 1818 Lansdowne also succeeded his cousin as fourth Earl of Kerry. His eldest son William Petty FitzMaurice, Earl of Kerry, was a Member of Parliament for Calne, but predeceased his father, without having a son. Lansdowne was therefore succeeded by his second son, the fourth Marquess. He had already in 1856 been summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Wycombe and served under Lord Palmerston as Parliamentary Under Secretary of State for Foreign Affairs from 1856 to 1858. He married as his second wife Emily Jane Mercer Elphinstone de Flahault, 8th Lady Nairne (see the Lord Nairne), eldest daughter of the French general and statesman Charles Joseph, comte de Flahaut, and his wife Margaret Nairne, 7th Lady Nairne. He was succeeded by his eldest son from his second marriage, the fifth Marquess. Like his grandfather, he was a prominent statesman and had an equally long ministerial career. Lord Lansdowne was Governor General of Canada from 1883 to 1888, Viceroy of India from 1888 to 1894, Secretary of State for War from 1895 to 1900, Foreign Secretary from 1900 to 1905, Leader of the Conservative Party in the Lords from 1911 to 1916, and also served in the war time coalition government as Minister without Portfolio from 1915 to 1916. In 1895 he succeeded his mother as Lord Nairne. His eldest son, Henry Petty Fitzmaurice, sat as Unionist Member of Parliament for West Derbyshire from 1908 to 1918 and was a Senator of the Irish Free State in 1922. In 1927 he succeeded his father and became the 6th Marquess. On his death in 1936 he was succeeded by his second but eldest surviving son, the seventh Marquess, who was killed in action in 1944 during the Second World War, unmarried. As the third and youngest brother, Lord Edward Norman Petty Fitzmaurice, had been killed in action only a week before, the Scottish lordship of Nairne was passed on to their eldest sister Katherine (see Lord Nairne for later history of this title). Lord Lansdowne was survived in the remaining titles by his first cousin, the eighth Marquess. He was the son of Major Lord Charles George Francis Mercer Nairne Petty Fitzmaurice (1874–1914), second son of the fifth Marquess. Born George John Charles Mercer Nairne, he assumed by Decree of the Lord Lyon the additional surnames of Petty Fitzmaurice in 1947. Lord Lansdowne sat on the Conservative benches in the House of Lords and served as Joint Parliamentary Under Secretary of State for Foreign Affairs from 1958 to 1962 and as Minister of State for Colonial Affairs from 1962 to 1964. As of 2014 the titles are held by his eldest son, the ninth Marquess, who succeeded in 1999. The courtesy title for the Lord Lansdowne's eldest son and heir apparent alternates between Earl of Kerry and Earl of Shelburne. The family seat is Bowood House, near Calne, Wiltshire. The family's former London residence was Lansdowne House in Berkeley Square. A major late 1990s/early 2000s housing development in the northwest of Calne was named Lansdowne Park after the local seat.
Миддлтон байланысы
2012 жылы алғашқы маркиздің ағасы Томас ФицМорристің тікелей ұрпақтарының арасында лейтенант Осмунд Фицморис Буллок және сэр Кристофер Буллок ағайындылары бар екені хабарланды. Сэр Кристофердің әйелі, леди Буллок (қызметтес аты Барбара Мей Люптон) Уэльс ханшайымының шөптесі Олив Миддлтонның (қызметтес аты Люптон) екінші туысы болды.
It was reported in 2012 that the direct descendants of Thomas FitzMaurice, brother of the first Marquess, included brothers Lieut. Osmund Fitzmaurice Bullock and Sir Christopher Bullock and that Sir Christopher's wife, Lady Bullock (née Barbara May Lupton), was a second cousin of Olive Middleton (née Lupton), the great grandmother of the Princess of Wales.