Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрайш тайпасының кіші тайпасы Бану Абд Шамс (بنو عبد شمس) – Құрайш тайпасының Меккедегі бір бөлімі.
Sub tribe of the Quraysh tribe
Banu Abd Shams (بنو عبد شمس) refers to a clan within the Meccan tribe of Quraysh.
Шығу тегі
Клан өзін Абд Шамс ибн Абд Манафтың, Абд Манаф ибн Кусайдың ұлы және Ислам пайғамбары Мұхаммедтің шөп атасы Хашим ибн Абд Манафтың бауыры деп атайды. Ол Лейла бинт Асад ибн Абдал Уззаға үйленді, одан төрт ұл – Хабиб, Рабиа, Абд әл-Узза, Умайя және бір қыз – Руқайя дүниеге келді.
The clan names itself after Abd Shams ibn Abd Manaf, the son of Abd Manaf ibn Qusai and brother of Hashim ibn 'Abd Manaf, who was the great grandfather of the Islamic prophet Muhammad. He married Layla bint Asad ibn Abdal Uzza, she bore four sons, Habib, Rabi'a, Abd Al Uzza, Umayya and one daughter, Ruqayyah.
Омейядтармен байланысы
Бану Умайя (кіші клан) және Мұхаммедтің өлімінен кейін құрылған екінші ислам халифаты (661–750) ретінде билік еткен Умайя әулетіне туған клан рөлін атқарады. Умайя – Абдул Шамс ибн Абдул Манафтың ұлы. Исламға дейінгі Арабияда кланның басшысы Утба ибн Рабианың қызы Хинд бинт Утба Умейяд басшысы Әбу Суфян ибн Харбқа үйленген.
The clan acts as the parent clan to Banu Umayya (sub clan) and Umayyad dynasty who ruled as the second Islamic Caliphate (661–750) established after Muhammad's death. Umayya was the son of Abd Shams ibn Abd Manaf. In pre Islamic Arabia, the clan's chieftain Utba ibn Rabi'ah's daughter Hind bint Utbah was married to Umayyad leader Abu Sufyan ibn Harb.
Қазіргі заман
Бұл кланның ұрпақтары бүгінде Орталық және Батыс Арабияның бірнеше қаласында тұрып жатыр.
The clan has its descendants living today in a few cities of Central and Western Arabia.
Бану Умайя
Бану Умайя (بَنُو أُمَيَّةَ) – исламға дейінгі дәуірде Меккеге үстемдік еткен үлкен Құрайш тайпасының кланы. Құрайш араб тайпалары арасында Кағбаны қорғау және күтіп ұстау арқылы беделге ие болды, сол кезде Арабия түбегіндегі көпшілік арабтар оны ең қасиетті киелі жері деп санады. Құрайштің басшысы Абд Манаф ибн Құсай, шежірелік дәстүрдегі орнына сүйене отырып, шамамен 5-ші ғасырдың соңында өмір сүрген, Кағбаны және оның қажыларын күтіп-ұстау және қорғау міндеті жүктелген. Бұл рөлдер оның ұлдары Абд Шамс, Хашим және басқаларға берілді. Абд Шамс – Омейяның әкесі, Омейялардың түпкі атасы. Омейя Абд Шамстың орнын мекеліктердің қайыды (соғыс уақытындағы қолбасшысы) ретінде иеленді. Бұл лауазым, көбінесе, соғыс кезінде Меккедегі әскери істердің бағытын бақылайтын уақытша саяси қызмет болды, шын мәніндегі далалық қолбасшылық емес. Бұл ертедегі әскери басшылық тәжірибесі пайдалы болды, себебі кейіннен Омейялардың саяси және әскери ұйымдастыру дағдыларымен қатар едәуір қабілеттері бар екені белгілі болды. Тарихшы Джорджо Леви Делла Вида Омейя туралы ерте араб деректемелеріндегі ақпаратты, Арабия тайпаларының барлық ежелгі ата-бабалары сияқты, "сақтықпен қабылдауға" кеңес береді, бірақ "дәстүрге қатысты тым үлкен күмән, оның мәлімдемелеріне деген абсолютті сенім сияқты, ақылға қонымсыз болар еді". Делла Вида ислам тарихының басында, 7-ші ғасырдың басында пайда болған Омейялардың Омейяның үшінші буын ұрпақтары болғандықтан, соңғысының болуы өте ықтимал деп мәлімдейді. Шамамен 600 жылға қарай Құрайш Арабия арқылы сауда желілерін дамытып, солтүстікте Сирияға, оңтүстікте Йеменге керуендерді ұйымдастырды. Бану Умайя және Бану Махзум, Құрайштардың тағы бір белгілі кланы, осы сауда желілеріне үстемдік етті. Олар солтүстік және орталық Арабия шөлдерін бақылайтын көшпелі араб тайпаларымен экономикалық және әскери одақтар құрып, Арабияда белгілі бір дәрежеде саяси билікке ие болды.
Banu Umayya (بَنُو أُمَيَّةَ) was a clan of the larger Quraysh tribe, which dominated Mecca in the pre Islamic era. The Quraysh derived prestige among the Arab tribes through their protection and maintenance of the Kaʿba, which at the time was regarded by the largely polytheistic Arabs across the Arabian Peninsula as their most sacred sanctuary. A Qurayshite leader, Abd Manaf ibn Qusayy, who based on his place in the genealogical tradition would have lived in the late 5th century, was charged with the maintenance and protection of the Kaʿba and its pilgrims. These roles passed to his sons Abd Shams, Hashim and others. Abd Shams was the father of Umayya, the eponymous progenitor of the Umayyads. Umayya succeeded Abd Shams as the qa'id (wartime commander) of the Meccans. This position was likely an occasional political post whose holder oversaw the direction of Mecca's military affairs in times of war, instead of an actual field command. This early experience in military leadership proved instructive, as later Umayyads were known for possessing considerable political and military organizational skills. The historian Giorgio Levi Della Vida suggests that information in the early Arabic sources about Umayya, as with all the ancient progenitors of the tribes of Arabia, "be accepted with caution", but "that too great skepticism with regard to tradition would be as ill advised as absolute faith in its statements". Della Vida asserts that since the Umayyads who appear at the beginning of Islamic history in the early 7th century were no later than third generation descendants of Umayya, the latter's existence is highly plausible. By circa 600, the Quraysh had developed trans Arabian trade networks, organizing caravans to Syria in the north and Yemen in the south. The Banu Umayya and the Banu Makhzum, another prominent Qurayshite clan, dominated these trade networks. They developed economic and military alliances with the nomadic Arab tribes that controlled the northern and central Arabian desert expanses, gaining them a degree of political power in Arabia.
Ислам дінін қабылдауы
Ислам пайғамбары Мұхаммед, Бану Хашим руының мүшесі және Абд Манафтан таралған Бану Умайямен туысқандық байланысы бар Құрайыштардың ішінде, Меккеде діни үгілін бастағанда, көпшілігі оған қарсы болды. Ол Медине халқының қолдауын алып, 622 жылы ізбасарларымен бірге сол жерге көшті. Абд Шамс ұрпақтары, оның ішінде Умайялар, Мұхаммедке қарсы Құрайыштардың негізгі қарсыластарының бірі болды. 624 жылы Бадр шайқасында мұсылмандармен шайқасқанда Бану Махзум басшылығының ауыр шығынға ұшырауы салдарынан, олар Әбу Жаһл бастаған Бану Махзумды ығыстырды. Умайя басшысы Әбу Суфян, содан кейін Ухуд және Қамалдағы шайқастарда Мұхаммед басқаратын мұсылмандарға қарсы Мекке әскерінің басшысы болды. Әбу Суфян мен оның ұлдары, сондай-ақ көптеген Умайялар Мұхаммедтің өмірінің соңында, Меккенің мұсылмандар тарапынан басып алынуынан кейін Исламды қабылдады. Әбу Суфян сияқты көрнекті Умайя басшыларының адалдығын сақтау үшін Мұхаммед оларға сыйлықтар мен жаңадан құрылған мұсылман мемлекетінде маңызды лауазымдар ұсынды. Ол тағы бір Умайя – Аттаб ибн Асид ибн Әби әл-Ис-ті Меккенің алғашқы әкімі етіп тағайындады. Мекке діни орталық ретіндегі мәртебесін сақтап қалғанмен, Медине мұсылмандардың саяси орталығы болып қала берді. Әбу Суфян мен Бану Умайя өздерінің саяси ықпалын нығайту үшін қалаға көшіп келді. 632 жылы Мұхаммедтің қазасы мұрагерлік дағдарысты тудырды, ал Арабиядағы Исламды қабылдаған көшпелі тайпалар Мединенің билігінен бас тартты. Мұхаммедтің ең жақын достарының бірі және Исламды алғаш қабылдағандардың бірі – Әбу Бәкір, мұсылман қауымының саяси және діни басшысы – халифа болып сайланды. Әбу Бәкір Сирияны мұсылмандардың басып алуында Умайяларға маңызды рөл беріп, оларға көмектесті. Ол Халид ибн Саид ибн әл-Асты экспедицияның қолбасшысы етіп тағайындады, бірақ оны басқа қолбасшылармен, оның ішінде Әбу Суфянның ұлы Язидпен алмастырды. Әбу Суфянның Сирияда мүлігі мен сауда желілері болды. Әбу Бәкірдің ізбасары, халифа Омар, әкімшілік және әскери істерде Мұхаммедтің ерте жақтастарының пайдасына Құрайыштар элитасының ықпалын белсенді түрде шектегенімен, 638 жылға дейін Сирияда Әбу Суфян ұлдарының күшейіп келе жатқан беделіне кедергі келтірмеді. 639 жылы Омардың провинциядағы бас қолбасшысы Әбу Убайда ибн әл-Жаррах қайтыс болғанда, ол Язидті Дамаск, Палестина және Иордания округтерінің әкімі етіп тағайындады. Язид көп ұзамай қайтыс болды, ал Омар оның орнына ағасы Муавияны қойды. Омардың Әбу Суфян ұлдарына көрсеткен ерекше құрметі отбасыға деген құрметінен, олардың құдіретті Бану Калб тайпасымен нығайған одағынан, басып алу кезінде Химс округіне кірген Химияр тайпаларының ықпалына тепе-теңдік келтіруден немесе сол кезде, әсіресе Әбу Убайда мен Язидті өлтірген Амвас обасы кезінде, қолайлы үміткердің болмауынан туындаған болуы мүмкін.
When the Islamic prophet Muhammad, a member of the Banu Hashim, a Qurayshite clan related to the Banu Umayya through their shared ancestor, Abd Manaf, began his religious teachings in Mecca, he was opposed by most of the Quraysh. He found support from the inhabitants of Medina and relocated there with his followers in 622. The descendants of Abd Shams, including the Umayyads, were among the principal leaders of Qurayshite opposition to Muhammad. They superseded the Banu Makhzum, led by Abu Jahl, as a result of the heavy losses that the Banu Makhzum's leadership incurred fighting the Muslims at the Battle of Badr in 624. An Umayyad chief, Abu Sufyan, thereafter became the leader of the Meccan army that fought the Muslims under Muhammad at the battles of Uhud and the Trench. Abu Sufyan and his sons, along with most of the Umayyads, embraced Islam toward the end of Muhammad's life, following the Muslim conquest of Mecca. To secure the loyalty of prominent Umayyad leaders, including Abu Sufyan, Muhammad offered them gifts and positions of importance in the nascent Muslim state. He installed another Umayyad, Attab ibn Asid ibn Abi al Is, as the first governor of Mecca. Although Mecca retained its paramountcy as a religious center, Medina continued to serve as the political center of the Muslims. Abu Sufyan and the Banu Umayya relocated to the city to maintain their growing political influence. Muhammad's death in 632 created a succession crisis, while nomadic tribes throughout Arabia that had embraced Islam defected from Medina's authority. Abu Bakr, one of Muhammad's oldest friends and an early convert to Islam, was elected caliph (paramount political and religious leader of the Muslim community). Abu Bakr showed favor to the Umayyads by awarding them a prominent role in the Muslim conquest of Syria. He appointed an Umayyad, Khalid ibn Sa'id ibn al As, as commander of the expedition, but replaced him with other commanders, among whom was Abu Sufyan's son, Yazid. Abu Sufyan had already owned property and maintained trade networks in Syria. Abu Bakr's successor, Caliph Umar , while actively curtailing the influence of the Qurayshite elite in favor of Muhammad's earlier supporters in the administration and military, did not disturb the growing foothold of Abu Sufyan's sons in Syria, which was all but conquered by 638. When Umar's overall commander over the province, Abu Ubayda ibn al Jarrah, died in 639, he appointed Yazid governor of the Damascus, Palestine and Jordan districts of Syria. Yazid died shortly after and Umar installed his brother Mu'awiya in his place. Umar's exceptional treatment of Abu Sufyan's sons may have stemmed from his respect for the family, their burgeoning alliance with the powerful Banu Kalb tribe as a counterbalance to the influence of the Himyarite tribes who entered the Hims district during the conquest, or the lack of a suitable candidate at the time, particularly amid the plague of Amwas, which had already killed Abu Ubayda and Yazid.