Оңтүстік Каролинадағы 1739 жылғы құлдар көтерілісі
Stono Rebellion
1739 ж. Оңтүстік Каролинадағы құлдар көтерілісі: Stono көтерілісі, Оңтүстік колониялардағы ең ірі көтеріліс. 35-50 құл мен 25 колонист қаза болды. Тарих, құлдық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1739 жылғы құлдар көтерілісі Оңтүстік Каролина колониясында
1739 slave revolt in the colony of South Carolina
Стоно көтерілісі (сонымен қатар Катоның қастандығы немесе Катоның көтерілісі деп те аталады) 1739 жылдың 9 қыркүйегінде Оңтүстік Каролина колониясында басталған құлдар көтерілісі болды. Бұл Оңтүстік колониялардағы ең ірі құл көтерілісі, нәтижесінде 25 колонист және 35-50 африкалық құл қаза тапты. Көтерілістің жетекшілері Орталық Африкадағы Конго Корольдігінен шыққан болуы мүмкін, себебі олар католик дінін ұстанған және кейбіреулері португал тілінде сөйлеген. Көтерілістің басшысы Джеми сауатты құл болған. Дегенмен, кейбір мәліметтерде ол "Като" деп аталған, және ол Ашли өзенінің жанында және Стоно өзенінің солтүстігінде тұратын Като (немесе Катер) отбасының меншігінде болған болуы мүмкін. Ол 20-ға жуық конголық құлдарды, олардың арасында бұрынғы әскерлер де болған, Стоно өзенінен оңтүстікке қарай қарулы шеруге бастады. Олардың мақсаты Испанияның Флоридасына жету болды, онда Британдық Солтүстік Америкадан қашқан құлдарға бостандық уәде етілген бірнеше жарлық жарияланған. Оңтүстік Каролинада көптеген адамдар 15 ғасырда католик дініне өткен Конго Корольдігінен келген. Көптеген құлдар Оңтүстік Каролинаға сатылар алдында Батыс Индияда (әсіресе Барбадос) құлдыққа сатылған. Құлдардың саны артуымен колонистер олармен қарым-қатынастарын реттеуге тырысты, бірақ бұл процесте үнемі келіссөздер жүрді. Құлдар қашу арқылы, жұмысты баяулату арқылы немесе көтеріліс ұйымдастыру арқылы қарсылық көрсетті. Ол кезде Джорджия әлі құлдар жоқ, тек ақ адамдар тұратын колония болатын. Оңтүстік Каролина Джорджиямен бірлесіп, құрлықта және жағалау аймақтарында патрульдік күзетті күшейтті, қашқан құлдардың Испанияның Флоридасына жетуіне жол бермеу үшін. Стоно көтерілісіне бірнеше фактор ықпал еткен болуы мүмкін. Испан Флоридасы Оңтүстік колониялардан қашқан құлдарға бостандық ұсынды; колонияның бірнеше губернаторы Флоридадағы қашқан құлдарға католик дініне өту және колониялық милицияда белгілі бір мерзім қызмет ету шартымен бостандық беру туралы жарлықтар шығарды. Испан Флоридасының ең ірі елді мекені Сент-Огастинге қорғаныс шебі ретінде Форт-Мозе бекінісі құрылды, ол колонияға жеткен қашқан құлдарды орналастыру үшін пайдаланылды. Стоно Флорида шекарасынан 150 миль (241 км) қашықтықта орналасқан. Сонымен қатар, Чарльстонда жақында безгек эпидемиясы болған, нәтижесінде көптеген ақ адамдар қайтыс болды, бұл құл иелерінің билігін әлсіретті. Тарихшылардың пікірінше, құлдар көтерілісті дүйсенбі күні ұйымдастырған, себебі сол күні плантаторлар шіркеуде болып, қарусыз болуы мүмкін. 1739 жылғы Қауіпсіздік заңы (барлық ақ нәсілді еркектерге дүйсенбі күндері шіркеуге қару алып баруды міндеттеген) сол жылдың тамызында бұрынғы қашқандар мен ұсақ көтерілістерге жауап ретінде қабылданды, бірақ ол толық күшіне енген жоқ. Жергілікті билік өкілдері 29 қыркүйектен кейін қару ұстамаған ақ нәсілді еркектерге жаза тағайындауға уәкілдік алды.
The Stono Rebellion (also known as Cato's Conspiracy or Cato's Rebellion) was a slave revolt that began on 9 September 1739, in the colony of South Carolina. It was the largest slave rebellion in the Southern Colonies, with 25 colonists and 35 to 50 African slaves killed. The uprising's leaders were likely from the Central African Kingdom of Kongo, as they were Catholic and some spoke Portuguese. The leader of the rebellion, Jemmy, was a literate enslaved man. In some reports, however, he is referred to as "Cato", and likely was held by the Cato (or Cater) family, who lived near the Ashley River and north of the Stono River. He led 20 other enslaved Kongolese, who may have been former soldiers, in an armed march south from the Stono River. They were bound for Spanish Florida, where successive proclamations had promised freedom for fugitive slaves from British North America. Many in South Carolina were from the Kingdom of Kongo, which had converted to Catholicism in the 15th century. Numerous slaves had first been sold into slavery in the West Indies (in particular, Barbados) before being sold to South Carolina. With the increase in slaves, colonists tried to regulate their relations, but there was always negotiation in this process. Slaves resisted by running away or initiating work slowdowns and revolts. At the time, Georgia was still an all white colony, without slavery. South Carolina worked with Georgia to strengthen patrols on land and in coastal areas to prevent fugitives from reaching Spanish Florida. In the Stono case, the slaves may have been inspired by several factors to mount their rebellion. Spanish Florida offered freedom to fugitive slaves from the Southern Colonies; successive governors in the colony had issued proclamations offering freedom for fugitive slaves in Florida in exchange for converting to Catholicism and serving for a period in the colonial militia. As a line of defense for Spanish Florida's largest settlement of St. Augustine, the settlement of Fort Mose was established by the colonial government to house fugitive slaves which had reached the colony. Stono was 150 mile (241 km) from the Florida line. A malaria epidemic had recently killed many whites in Charleston, weakening the power of slaveholders. Lastly, historians have suggested the slaves organized their revolt to take place on Sunday, when planters would be occupied in church and might be unarmed. The Security Act of 1739 (which required all white males to carry arms even to church on Sundays) had been passed in August of that year in response to earlier runaways and minor rebellions, but it had not fully taken effect. Local officials were authorized to mount penalties against white men who did not carry arms after 29 September.
Африкалық тегі
Көтерілістің басшысы Джемми сауатты құл болған, оны бір куәгер «анголалық» деп сипаттаған. Тарихшы Джон К. Торнтонның пікірінше, ол Конго патшалығынан шыққан болуы мүмкін, осыған ұқсас 20 құлдың тобы да оған қосылған. Аймақта құлдық кең таралған және Конго мемлекеті оны реттеген. Португал тілі сауда тілі болған, сонымен қатар Конгодағы білімді адамдардың қолданатын тілдерінің бірі еді. Оңтүстік Каролинадағы португал тілінде сөйлейтін құлдар испан агенттерінің еркіндік туралы ұсыныстарын естіген болуы мүмкін. Олар сондай-ақ испан Флоридасының католицизміне қызығушылық танытқан. 18 ғасырдың басында Конгода азаматтық соғыстар болған, нәтижесінде көптеген адамдар тұтқынға алынып, құлдыққа сатылған, оның ішінде жаттығудан өткен әскерилер де болған. Джемми және оның көтерілісшілер тобы осындай әскери адамдар болған болуы мүмкін, себебі олар тұтқындалғанда отаршылдарға қарсы қаһарлы шайқасқан және 20 адамды өлтіре алған. Африкалықтар жолмен жүріп «Азаттық!» деп жазылған туды көтеріп, бір ауыздан осы сөзді айтқан. Олар Стоно өзенінің көпіріндегі Хатчинсон дүкеніне шабуыл жасап, екі дүкеншіні өлтіріп, қару-жарақ пен оқ-дәрілерді тартып алған. Олар оңтүстікке қарай испан Флоридасына бет алған. Лейтенант-губернатор Чикасо және Катаба тайпаларының өкілдерін, сондай-ақ басқа құлдарды жалдап, шайқастан қашқан африкалықтарды іздеп табуға және тұтқындауға жіберген. Бірінші қақтығыс орнынан шамамен 30 миль (48 км) қашықтықта, бір аптадан кейін қашқан құлдардың бір тобы отаршылдармен қаһарлы шайқасқан.
Jemmy, the leader of the revolt, was a literate slave described in an eyewitness account as "Angolan". Historian John K. Thornton has noted that he was more likely from the Kingdom of Kongo, as were the cohort of 20 slaves that joined him. Slavery was present in the region and it was regulated by Kongo. Portuguese was the language of trade as well as one of the languages of educated people in Kongo. The Portuguese speaking slaves in South Carolina were more likely to have learned about offers of freedom by Spanish agents. They would also have been attracted to the Catholicism of Spanish Florida. In the early 18th century, Kongo had been undergoing civil wars, leading to more people being captured and sold into slavery, including trained soldiers. It is likely that Jemmy and his rebel cohort were such military men, as they fought hard against the militia when they were caught, and were able to kill 20 men. The Africans marched down the roadway with a banner that read "Liberty! ", and chanted the same word in unison. They attacked Hutchinson's store at the Stono River Bridge, killing two storekeepers and seizing weapons and ammunition. Raising a flag, the slaves proceeded south toward Spanish Florida, The lieutenant governor hired Chickasaw and Catawba Indians and other slaves to track down and capture the Africans who had escaped from the battle. A group of the slaves who escaped fought a pitched battle with a militia a week later approximately 30 mile (48 km) from the site of the first conflict.
Салдары
Келесі екі жылда Грузия мен Оңтүстік Каролинада құлдардың көтерілістері тәуелсіз түрде болды. Колониялық шенеуніктер осы көтерілістерге Стоно көтерілісін себепкер деп есептеді, бірақ тарихшылар 18-ші ғасырдың басынан бері күріш пен мақта өсіру кезінде құлдықтың күшейе түскен қатал жағдайлары жеткілікті себеп болды деп санайды. Плантаторлар құл ретінде өскен жұмысшылардың көбірек қанағаттанғанына сенгендіктен, туған жерінен шыққан құлдарды көбейтуді шешті. Көтерілістің себебін жақында әкелінген африкалықтардың ықпалы деп есептеген плантаторлар, құл әкелуді тоқтатуға бел буды. Олар Чарльстон арқылы құл әкелуге 10 жылдық мораторий енгізді. Сонымен қатар, заң шығарушы орган бақылауды күшейту үшін 1740 жылғы Негрлік актіні қабылдады: ол кез келген плантацияда бір аққа он қараның үлесін белгіледі. Заң шығарушы орган құлдықтағы жағдайды жақсартуға тырысып, проблемалардың алдын алуға көмектесті; шамадан тыс жұмыс талап еткен немесе құлдарды қатыгездікпен жазалаған қожайындарға жазалар белгіледі. Бұл ережелерді орындау қиын болды, себебі заң құлдардың ақтарға қарсы куәлік беруіне рұқсат бермеді. Сондай-ақ, құлдарға христиан дінін үйрету үшін мектеп ашты. Сонымен қатар, заң шығарушы орган құлдардың босатылуын болдырмауға тырысты, өйткені депутаттар колониядағы еркін қара нәсілділердің болуы құлдарды алаңдатады деп ойлады. Олар құл иелерінен құл босатудың әрбір жағдайын заң шығарушы органда бекітуді талап етті; бұрын құл босату жеке келісіммен жүзеге асырылуы мүмкін еді. Оңтүстік Каролина Американдық Азаматтық соғыстан кейін құлдық жойылғанға дейін осы шектеулерді сақтап келді.
Over the next two years, slave uprisings occurred independently in Georgia and South Carolina. Colonial officials believed these were inspired by the Stono Rebellion, but historians think the increasingly harsh conditions of slavery since the beginning of the 18th century under the rice and cotton cultures were sufficient cause. Planters decided to develop a slave population who were native born, believing the workers were more content if they grew up enslaved. Attributing the rebellion to the recently imported Africans, planters decided to cut off the supply. They enacted a 10 year moratorium on slave importation through Charleston. In addition, the legislature passed the Negro Act of 1740 to tighten controls: it required a ratio of one white to ten blacks on any plantation. The legislature also worked to improve conditions in slavery in order to avoid problems; it established penalties for masters who demanded excessive work or who brutally punished slaves. These provisions were difficult to enforce, as the law did not allow slave testimony against whites. They also started a school to teach slaves Christian doctrine. At the same time, the legislature tried to prevent slaves from being manumitted, as the representatives thought that the presence of free blacks in the colony made slaves restless. It required slaveholders to apply to the legislature for permission for each case of manumission; formerly, manumissions could be arranged privately. South Carolina kept these restrictions against manumission until slavery was abolished after the American Civil War.