Рим провинциясы: Германия Верхняя (83-475 жж.). Швейцария, Франция, Германия аумақтарын қамтыды. Майнц астанасы, қалалары: Безансон, Страсбург, Висбаден. Рим тарихы, археология.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим провинциясы (83–475)
Roman province (83–475)
Germania Superior («Жоғарғы Германия») – Рим империясының императорлық провинциясы. Ол бүгінгі Швейцарияның батысын, Францияның Юра және Эльзас аймақтарын, сондай-ақ Оңтүстік-Батыс Германияны қамтыды. Маңызды қалалар: Безансон (Весонтио), Страсбург (Аргенторат), Висбаден (Акваэ Маттиаке) және Германияның Жоғарғы астанасы Майнц (Могонтиякум) болды. Ол Орта Рейн өзенін және Limes Germanicus шекарасын, ал оңтүстік-шығыста Альпілік Раетия провинциясын қамтыды. Германия Superior (Germania Inferior сияқты) әскери тұрғыдан Август тұсында басып алынғанмен, шамамен 85 жылға дейін ресми провинция мәртебесіне ие болған жоқ.
Germania Superior ("Upper Germania") was an imperial province of the Roman Empire. It comprised an area of today's western Switzerland, the French Jura and Alsace regions, and southwestern Germany. Important cities were Besançon (Vesontio), Strasbourg (Argentoratum), Wiesbaden (Aquae Mattiacae), and Germania Superior's capital, Mainz (Mogontiacum). It comprised the Middle Rhine, bordering on the Limes Germanicus, and on the Alpine province of Raetia to the south east. Although it had been occupied militarily since the reign of Augustus, Germania Superior (along with Germania Inferior) was not made into an official province until c. 85 AD.
Римдіктердің алғашқы араласуы
Юлий Цезарьдің "Комментарии де Белло Галлико" еңбегінде "Жоғарғы Германия" және "Төменгі Германия" терминдері кездеспейді, бірақ ол сол аймақтарда тұрған халықты жергілікті тұрғындар "Germani" деп атағанын жазады. Бұл термин римдіктердің Germani cisrhenani деп атаған тайпасына қатысты, ал "Germania" атауы сол аймақтағы басқа да жергілікті тайпаларды белгілеу үшін пайдаланылған секілді. Төменгі Германияны белгиялықтар мекендеген. Жоғарғы Германияны галл тайпалары – Хельветилер, Секуандар, Леуктар және Треверлер мекендеген. Рейннің солтүстік жағалауында Ариовист басшылығымен Весонтиоға шабуыл жасауға тырысқан, бірақ б.з.д. 58 жылы Цезарьдан жеңілген германдық әскерлердің қалдықтары болды. Римдіктер одан кейін бұл аймақты ешқашан тастап кеткен жоқ. Кассиус Дионның (53.12) айтуынша, Август билігінің алғашқы бес жылында (б.з.д. 28–23 жж.), ол көтеріліс қаупі болғандықтан маңызды сенаторлық провинциялардың тікелей басқаруын өз қолына алды және қауіпсіздікті қалпына келтіру үшін қажетті әскерлерге жеке басшылық етті. Олар Сенат сайлаған проконсулдар арқылы он жылдан кейін Сенатқа қайтарылуы тиіс еді. Осы тәуелсіз провинциялардың бірі – Жоғарғы Германия. Бұл аймақ Рим Республикасының соңғы жылдарында провинция мәртебесіне ие болған. Тацит өзінің "Анналында" (3.41, 4.73, 13.53) оны Germania Superior провинциясы деп атаған. Кассиус Дио герман тайпаларын кельттер деп қарастырды, бұл әсер Бельгияның сол кездегі Төменгі Германияға берілген атына байланысты болуы мүмкін. Дио шекараны нақты көрсетпейді, бірақ Жоғарғы Германияның Рейннің бастауына дейін созылатынын айтады. Швейцариядағы Рейннің жоғарғы ағысы, Констанц көлінен басталатын бөлігі туралы ол білген-білмегені белгісіз. Бүгінде Жоғарғы Германия арқылы өтетін Рейн бөлігі Орта Рейн деп аталады.
The terms, "Upper Germania" and "Lower Germania" do not appear in the Commentarii de Bello Gallico of Julius Caesar, yet he writes about reports that the people who lived in those regions were referred to as "Germani" locally, a term used for a tribe that the Romans called the Germani cisrhenani, and that the name Germania seems to have been adopted to designate other indigenous tribes in the area. Lower Germania was occupied by the Belgae. Upper Germania was occupied by Gaulish tribes including the Helvetii, Sequani, Leuci, and Treveri, and, on the north bank of the middle Rhine, the remnant of the Germanic troops that had attempted to take Vesontio under Ariovistus, but who were defeated by Caesar in 58 BC. The Romans did not abandon this region at any time after then. During a 5 year period in the initial years of his reign (28–23 BC), as Cassius Dio tells us (53.12), Augustus assumed direct governorship of the major senatorial provinces on grounds that they were in danger of insurrection and he alone commanded the troops required to restore security. They were to be restored to the Senate in ten years under proconsuls elected by the Senate. Among these independent provinces was Upper Germania. Apparently it had become a province in the last years of the Roman Republic. Tacitus also mentions it as the province of Germania Superior in his Annales (3.41, 4.73, 13.53). Cassius Dio viewed the Germanic tribes as Celts, an impression given perhaps by Belgica, the name assigned to lower Germania at the time. Dio does not mention the border, but he views upper Germany as extending to the source of the Rhine. It is not clear if he was aware of the Upper Rhine in Switzerland, upstream from Lake Constance. Today the section of the Rhine running through upper Germania is called the middle Rhine.
Империяның шекарасы
Август Германияның орталық бөлігінің барлығын бір провинцияға, Германия Магнаға біріктіруді жоспарлаған еді. Алайда, бұл жоспар Тевтобург орман шайқасында герман тайпалары тарапынан күйретілді. Август империяны Рейн және Дунай өзендерінің шекарасымен шектеуге шешім қабылдады. Одан кейін, осы шекара бойында үнемі қақтығыстар болып тұрды, бұл римдіктерді жазалаушылық жорықтар жүргізуге және Германия Супериорын нығайтуға мәжбүр етті. 12 жылға қарай Ксантенде (Кастра Ветера) және Майнцте (Могонтиякум) ірі базалар құрылды, олар Друздың басқаруында болды. Осы базалардың айналасында біртіндеп бекіністер жүйесі қалыптасты. 69-70 жылдары Рейн мен Дунай бойындағы барлық римдік бекіністер германдық көтерілістер мен легиондар арасындағы азаматтық соғыс салдарынан қиратылды. Бұл қысқа, бірақ күшті әлеуметтік дүрбелеңнен кейін, олар бұрынғыдан да кеңірек қайта жаңартылды, Майнц пен Аугсбургті (Аугуста Винделикорум) байланыстыратын жол салынды. Домициан 83-85 жылдары Франкфурттың солтүстігінде (Гессенде олардың құрметіне аталған) орналасқан шатилерге қарсы соғыс жүргізді. Осы кезде бірінші желі, яғни үздіксіз нығайтылған шекара салынды. Ол бақылау аймағынан, мүмкіндігінше қоршаудан, ағаштан жасалған қарауыл мұнараларынан және жолдардың қиылысқан жерлеріндегі бекіністерден тұрды. Шатилерге қарсы соғыс аяқталғаннан кейін, Германия Супериор 85 жылы Рим империясының провинциясы ретінде қайта құрылды, ол Галлия Лугдуненсистен үлкен аумақтарды иеленді. Хельветийлердің қоныс аудандары да Германия Супериор провинциясының құрамына кірді. Жүйе 90 жылға қарай ең үлкен аумақты қамтыды. Оденвальд арқылы римдік жол өтті, ал барлық бекіністер мен мұнараларды байланыстыратын қосалқы жолдар желісі құрылды. Болашақ император Траян 96 жылдан 98 жылға дейін, таққа отырғанға дейін провинцияны басқарды.
Augustus had planned to incorporate all of central Germania in one province, Germania Magna. This plan was frustrated by the Germanic tribesmen at the Battle of the Teutoburg Forest. Augustus decided to limit the empire at the Rhine Danube border. Thereafter continual conflict prevailed along it, forcing the Romans to conduct punitive expeditions and fortify Germania Superior. By 12 BC, major bases existed at Xanten (Castra Vetera) and Mainz (Mogontiacum), from which Drusus operated. A system of forts gradually developed around these bases. In 69–70, all the Roman fortications along the Rhine and Danube were destroyed by Germanic insurrections and civil war between the legions. At the conclusion of this violent but brief social storm they were rebuilt more extensively than before, with a road connecting Mainz and Augsburg (Augusta Vindelicorum). Domitian went to war against the Chatti in 83–85, who were north of Frankfurt (in Hesse named after them). At this time the first line, or continuous fortified border, was constructed. It consisted of a cleared zone of observation, a palisade where practicable, wooden watchtowers and forts at the road crossings. At the end of the war against the Chatti Germania Superior was reestablished as an Imperial Roman province in 85, taking large amounts of territory from Gallia Lugdunensis. The Helvetii settlement area also became part of the province of Germania Superior. The system reached maximum extent by 90. A Roman road went through the Odenwald and a network of secondary roads connected all the forts and towers. The future Emperor Trajan ruled the province from 96 until his accession in 98.
Қорғау стратегиясы
Лиманың даму жоспары салыстырмалы түрде қарапайым болды. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, Агри Декуматтар, яғни Рейн мен Дунай арасындағы аймақ, кельттер мен германдықтар арасындағы шекарадағы бір дөңгелек тәрізді кеңеюді ұсынады, оны германдықтар Ариовист заманында өздеріне тиімді пайдалануға тырысты. Бұл кеңею, өзен жүйесі бойындағы тығыз қоныстанған кельт елді мекендерін екіге бөліп тастады. Дұшпан әскерлері Қара Орманның жамылуымен шабуылдай алатын. Сондықтан римдік қорғаныс құрылыстары осы кеңеюдің негізін кесіп, қорғалған дәлізді жоққа шығарып, шекара сызығын қысқартты. Басты нүкте – Могонтиакумдағы (Майнц) кеңеюдің иығы, осы жерде әскерді маневрлеуге немесе стратегиялық резервтер орналасқан. Орман ішіндегі бекіністер салыстырмалы түрде нашар қорғалғандықтан, аламандықтар оларды үнемі өртеп тастаған. Бірақ олар алдын ала ескерту беріп отырды. Ескерту алғанда, легиондар Майнцтен, Страсбургтен немесе екінші жағынан Аугсбургтен алдын алу және жазалау экспедицияларына шығатын. Бұл жүйе тек Майнцте үлкен әскерлер шоғырланғанда ғана табысқа жететін. Ежелгі және қазіргі заманда да, тек қана бекіністердің болуы қорғаныс емес. Шабуыл үшін басқа күштер де қажет. Ең жақсысы, бекіністер ескерту беруге немесе қарсы шабуылға дейін уақытты кешіктіруге мүмкіндік береді. Лиманың немесе шекараның дамуы туралы толық мәліметтерді Limes Germanicus еңбегінен табуға болады. Соңынан келген бейбіт жылдары, лима уақытша сипатын жоғалтты. Бекіністер маңында вици, яғни қауымдастықтар пайда болды. 150 жылға қарай, мұнаралар мен негіздер таспен қайта салынды. Әскерилер енді фрескалармен безенілген қабырғалары бар жақсы тас казармаларда тұрды. Германдық өркениет те өзгерді. Цезарь Ариовист үшін соғысқа келген суэбтердің қарапайым шатырларын өртеп тастағанын айтса, енді шатилер мен аламандықтар лима маңындағы романикалық ауылдарда өмір сүрді.
The plan governing the development of the limes was relatively simple. From a strategic point of view, the Agri Decumates, or region between the Rhine and Danube, offers a bulge in the line between the Celts and the Germanics, which the Germanics had tried to exploit under Ariovistus. The bulge divided the densely populated Celtic settlements along the entire river system in two. Invading forces could move up under cover of the Black Forest. Roman defensive works therefore cut across the base of the bulge, denying the protected corridor and shortening the line. The key point was the shoulder of the bulge at Mogontiacum (Mainz) where the masse de manoevre or strategic reserves were located. The forts through the forest were relatively lightly defended and on that account were always being burned by the Alamanni. They gave advance notice, however. On being notified, the legions would strike out in preventative and punitive expeditions from Mainz or Strasburg, or Augsburg on the other side. The entire system could only succeed if heavy troop concentrations were kept at Mainz. Fixed defenses alone are not much of a defense, in either ancient or modern times. Other forces are required for attack. At best the fixed defenses serve to warn or delay until a counterattack can be launched. For more complete details on the development of the limes, or frontier, see Limes Germanicus. In the subsequent peaceful years, the limes lost its temporary character. Vici, or communities, developed around the forts. By 150, the towers and the bases had been rebuilt in stone. The soldiers now lived in good stone barracks within walls decorated by frescoes. Germanic civilization had changed as well. Where Caesar had described burning the wretched brush hovels of the Suebi who had come to fight for Ariovistus, the Chatti and the Alamanni now lived in comfortable Romanized villages around the limes.
Облыстың соңы
400 жылдан кейін, Рим 50 жыл ішінде ең солтүстік провинцияларына бақылауын жоғалта бастағанда, Германияның оңтүстік (Швейцария) аймақтары 5 ғасырдың басында Бургундияның құрамына енбес бұрын Provincia Maxima Sequanorum-ға қосылды. Солтүстік аймақтар Алеманнияның бір бөлігі болды.
Post 400, as Rome slowly was losing control over its northernmost provinces over a period of 50 years, the southern (Swiss) parts of Germania Superior were incorporated into the Provincia Maxima Sequanorum before they became part of Burgundy in the early 5th century. The northern parts became part of Alemannia.