Кіріспе
Флорида штатындағы ең ұзын өзен, АҚШ-тың ұқсас аттары бар өзендері. Көптеген көлдер осы өзен арқылы пайда болады немесе оған құяды, бірақ өзен ретінде ең кең жері шамамен 5 километрге (3 миль) жетеді. Ең тар жері – Индян-Ривер округіндегі кеме жүрмейтін батпақты жерде орналасқан. 22 896 шаршы километр (8840 шаршы миль) аумақты қамтитын Сент-Джонс су жинау алабы Флориданың ірі су батпақтарының бір бөлігін құрайды. Ол үш негізгі алапқа және Джордж көлі мен Оклауаха өзеніне байланысты екі суайдынына бөлінген, олардың барлығы Сент-Джонс өзені Су шаруашылығы ауданының басқаруында. Флорида болашақ АҚШ-тың алғашқы тұрақты еуропалық қонысы болғанымен, Флориданың көп бөлігі 20 ғасырға дейін дамылмаған шекара болып қалып келді. Халық санының өсуімен қатар, Сент-Джонс, Флориданың көптеген өзендері сияқты, ауыл шаруашылығы және тұрғын үйлерге орын беру үшін өзгертілді, бұл оның экожүйесіне ауыр зиян келтіріп, су ағынының бағытын өзгертуге әкелді. 1998 жылы 14 американдық мұра өзенінің бірі деп танылған Сент-Джонс 2008 жылы Американың ең қауіпті он өзенінің тізімінде 6-орынды иеленді. Флорида халқының өсуі жалғасып жатқандықтан, Сент-Джонстың төңірегіндегі алаптарды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілуде. Тарихи тұрғыдан алғанда, Сент-Джонс өзенінің маңында немесе жанында палеоиндейлер, архаикалық халықтар, Тимукуа, Мокама, Майака, Айс тайпалары, француз, испан және британ отаршылары, Семинолдер, құлдар мен босатылғандар, Флорида кректері, жер дамытушылар, туристер және зейнеткерлер сияқты әртүрлі адамдар өмір сүрген. Бұл Уильям Бартрамның күнделіктерінде, Харриет Бичер Стоудың үйге жазған хаттарында және Марджори Киннан Роулингстің кітаптарында көрсетілген. 2000 жылы Сент-Джонс өзенін қоректендіретін су бассейндерінде 3,5 миллион адам тұрды.
rivers with similar names
Numerous lakes are formed by the river or flow into it, but as a river its widest point is nearly 3 mile (5 km) across. The narrowest point is in the headwaters, an unnavigable marsh in Indian River County. The St. Johns drainage basin of 8840 square miles (22,896 km2) includes some of Florida's major wetlands. It is separated into three major basins and two associated watersheds for Lake George and the Ocklawaha River, all managed by the St. Johns River Water Management District. Although Florida was the location of the first permanent European settlement in what would become the United States, much of Florida remained an undeveloped frontier into the 20th century. With the growth of population, the St. Johns, like many Florida rivers, was altered to make way for agricultural and residential centers, suffering severe pollution and redirection that has diminished its ecosystem. The St. Johns, named one of 14 American Heritage Rivers in 1998, was number 6 on a list of America's Ten Most Endangered Rivers in 2008. Restoration efforts are underway for the basins around the St. Johns as Florida's population continues to increase. Historically, a variety of people have lived on or near the St. Johns, including Paleo indians, Archaic people, Timucua, Mocama, Mayaca, Ais, French, Spanish, and British colonists, Seminoles, slaves and freemen, Florida crackers, land developers, tourists and retirees. It has been the subject of William Bartram's journals, Harriet Beecher Stowe's letters home, and Marjorie Kinnan Rawlings' books. In the year 2000, 3.5 million people lived within the various watersheds that feed into the St. Johns River.
География және экология
Брейвард округінен басталып, Атлант мұхитына дейін Дувал округінде аяқталады. Сент-Джонс Флориданың маңызды коммерциялық және рекреациялық су жолы болып табылады. Ол бастауынан солтүстікке қарай ағады, көзі теңіз деңгейінен шамамен 30 фут (9 метр) ғана биік болатын Уэльс көлінің жотасынан басталады. Бұл аз биіктік айырмасының салдарынан өзенде ұзақ созылған кері ағыс пайда болады. Өзеннің суы, тосқауыл аралдар арқылы өтіп, арна бойымен құбылып тұрады. Ерекшелігі, ол Киссими өзенімен бірдей аймақтық жер бедерін бөліседі, бірақ Киссими өзені оңтүстікке қарай ағады. Индян Ривер округінде өзен көптеген батпақтардан құралған желі ретінде басталады, Флориданың орталық бөлігіндегі Веро-Бичтің батысындағы Сент-Джонс батпағы деп аталатын жерде. Сент-Джонс өзені қара сулы өзен, яғни оны негізінен астында жатқан батпақтар мен ылғалды жерлермен қоректендіреді; су құмды топырақ арқылы сіңіп, азды-көпті аңғарға жиналады. Жоғарғы бассейннің ауданы шамамен 5180 км² (2000 шаршы миль) құрайды; Сент-Джонс Брейвард округінде кеме жүруге қолайлы су жолына айналады. Өзен Осеола және Оранж округтерінің шекараларына жанасады, Семиноль округінің оңтүстік-шығыс ұшы арқылы өтеді және Титусвиллден шамамен 19 км (12 миль) солтүстікке қарай ортаңғы бассейніне өтеді. Осы бассейнде өзен ең тар және болжамсыз болады. Арнадағы ағыстар көрінбейді және көбінесе белгіленбеген. Өзеннің осы бөлігінде ең тиімді қозғалыс тәсілі – әуе қайығы. Сент-Джонс су бассейнінде шамамен 3500 көл бар; барлығының тереңдігі аз, көбінесе өзен оларға құйылады, бұл кеме қатынасын қиындатады. Жоғарғы бассейнде сегіз ірі және бес кішкентай көл орналасқан; алғашқыларының бірі – Хел 'н Блейз көлі (кейде Хелен көлі немесе Хелен Блейз деп аталады), 19 ғасырдың басында макрофиттердің немесе саз бен арамшөптердің жүзетін аралдары арқылы өтуге тырысқанда, аралдар ағыммен орналасқанда ашуланған қайықшылар мен балықшылар айқайлаған анттарынан аталған. Вашингтон, Виндер және Пойнсет көлдері өзеннің осы бөлігінде орналасқан. Жоғарғы бассейнің ең солтүстік бөлігінде 1977 жылы Сент-Джонсқа құйылатын суларды тазартуға көмектесу үшін құрылған Тосохатчи жабайы табиғатты басқару аймағы орналасқан. Жоғарғы және ортаңғы бассейндердегі ылғалды жерлер жаңбыр суымен қоректендіріледі және қоршаған жердің құрылымымен тұтқындалады. Бұл оттегі мен қоректік заттарға кедей орта; мұнда өсетін өсімдіктер көбінесе ғасырлар бойы шіріген өсімдік қалдықтарынан пайда болатын торф топырағында өседі. Су деңгейі субтропиктік ылғалды және құрғақ маусымдарға байланысты өзгереді. Флориданың орталық және солтүстік бөлігінде жаңбыр жаз және қыс айларында маусымдық түрде жауады, бірақ оңтүстікте қысқы жаңбыр сирек болады. Бұл бассейндердегі барлық өсімдіктер судың деңгейінің өзгеруіне төзімді болуы керек, яғни су тасу мен құрғақшылыққа төзе алуы керек. Бұл аймақта жиі кездесетін ағаштар – ақ шетне (Magnolia virginiana), кипарис (Taxodium) және батпақты тупело (Nyssa biflora). Бұл ылғалды жерлердегі өсімдіктер өзенге түсетін ластаушы заттарды тиімді түрде сүзгілейді.
Ортаңғы алабы
Өзен 37 мильге (60 км) созылып, негізінен бұлақтармен және жаңбыр суларымен толығатын 3,108 км² алап арқылы өтеді. Бұл алап Оранж, Лейк, Волусия және Семиноль округтерінде орналасқан, онда екі миллион адам тұратын және маңызды туристік орталықтар бар үлкен Орландо қалалық аймағына кіреді. Ортаңғы алаптың жер бедері өзен бойындағы анық көрінетін жағалаулар мен кең, терең емес көлдер арасында өзгеріп тұрады. Өзеннің құдайы Харни көлі мен Монро көлі сияқты ортаңғы алаптағы ең ірі екі көлдің пайда болуына себепкер болды. 9 шаршы миль (23 км²) ауданы бар Харни көлі ұзын, тар Puzzle көлінен су алады; солтүстік жағында Эконлокхатчи өзені орналасқан, ол Сент-Джонс өзенінің көлемін ұлғайтып, үлкен кемелер үшін жүзуді жеңілдетеді. Өзен батысқа қарай бұрылып, Монро көліне құя бермес бұрын Джесуп көліне жанасады және Санфорд қаласынан өтеді. Осы жерде АҚШ Әскери инженерлік корпусы мен АҚШ Жағалау күзеті күтіп ұстайтын арна белгілерімен кеме қатынасы басталады. Монро көлі – 39 шаршы километр аумақты алып жатқан, орташа тереңдігі 2 метр болатын ірі көл және 6,268 км² аудандағы су жинау алабын құрайды. Санфорд көлге бейімделіп, қала орталығының бір бөлігін су жағасында салды; азаматтар көлік үшін қайықтарды пайдаланады және Санфордтың қоғамдық кемежайына барады. Монро көлінен шыққаннан кейін шамамен 2 метр тереңдігі бар арнасы бар Сент-Джонс өзені ортаңғы алаптағы ең маңызды саласы – бұлақты Wekiva өзенімен қосылады, ол күніне шамамен белгілі бір көлемде суды Сент-Джонсқа құяды. Бұл тоғысқан жерге жақын Дебари және Делтона қалалары орналасқан. Wekiva өзенін қоршаған ормандар Флоридадағы ең ірі қара аю (Ursus americanus floridanus) популяциясына мекен жасайды; сондай-ақ, Резус маймылдарының (Macaca mulatta) бірнеше тобы өзен жанында өмір сүруге бейімделген. Маймылдардың Флоридаға қалай келгені белгісіз; олар 1930 жылдары Silver River маңында түсірілген Тарзан фильмдерінің фондық көріністерінде пайдалану үшін немесе сол кездегі кәсіпкер қайық операторы ұсынған "жунгли круиздеріне" шынайылық сыйлау үшін әкелінген деген болжам бар. Сазды жерлер үшін ең маңыздысы – омыртқасыз жануарлар, олар тағамдық тізбектің негізін құрайды. Алма бесіктері (Pomacea paludosa), ракушкалар және шөптік шәрбағалар сияқты екімекенді омыртқасыз жануарлар өсімдік материалдарын тұтынады, оның ыдырауын жеделдетеді және балықтар мен құстар үшін тамақ көзіне айналады. Жәндіктердің дернәсілдері көбейту үшін суды пайдаланады және микроскопиялық балдырлар мен перифитон қалыптарында тіршілік ететін кішкентай копеподтар мен амфиподтармен қоректенеді. Суда туған масалар Флоридада 112 түрлі стрекоза мен 44 түрлі инелік құмырсқаның сүйікті тағамы болып табылады. Бұл жануарлар суға төзімді және су деңгейі маусымдар бойынша өзгеретін немесе құрғақшылық пен су тасқыны кезеңдерінде құрғақ жағдайларға бейімделе алады. Омыртқалы жануарлардың ішінде бақалардың, саламандралардың, жыландардың, тасбақалардың және аллигаторлардың (Alligator mississippiensis) көптеген түрлері батпақ суларында көбейеді. Бұл жануарлардың көпшілігі түнде белсенді болады. Бақалардың дауысы керемет; аллигаторлардың көбелек шағы кезінде бұқалардың ырылдауы қосылады. Ақ ибис (Eudocimus albus), ағаш торғай (Mycteria americana) және қызғылт желкен (Porphyrio martinicus) сияқты су құстары өз балаларын өсіру үшін суға тәуелді: олар жасыл судағы және құрғақ мезгілдегі көлдіктердегі кішкентай балықтар мен түйеқұстарды жейді. Сәтті маусымдарда олардың колониялары мыңдаған құстардан тұруы мүмкін, бұл дауыстардың керемет шуын тудырады және олардың нәжістерімен ағаштарды тыңайтады.
Георгий көлі
Өзен қайтадан солтүстікке бұрылып, Путнам, Лейк және Марион округтері мен Волусия округінің батыс бөлігінде жатқан алап арқылы ағып өтеді. Wekiva өзенінен сәл солтүстікте Сент-Джонс өзеніндегі ең үлкен бұлақ – Блю-Спринг орналасқан, ол тәулігіне бірнеше мың литр су шығарады. Флорида бұлақтарының температурасы жыл бойы тұрақты сақталады. Осы себепті, Блю-Спринг Батыс Үндістан манаттарының (Trichechus manatus latirostris) қысқы мекені болып табылады және олар Блю-Спринг мемлекеттік паркінде қорғалады. Манаттар – ірі, жай қозғалатын, шөппен қоректенетін су сүтқоректілері, оларға адамның қызметі мен жылдам кемелермен соқтығысу қауіпті. Сент-Джонс өзені мен оның салаларының көп бөлігінде қайық жүруге шектеулер қойылған, себебі бұл манаттарды қайық винттерінен зардап шегуден қорғайды. Блю-Спринг мемлекеттік паркінде манаттармен байланыс жасауға тыйым салынған. Блю-Спринг мемлекеттік паркінің солтүстігіне орналасқан Хонтон аралы мемлекеттік паркіне тек қайықпен ғана баруға болады. 1955 жылы Хонтон аралының жағасындағы Сент-Джонс саздығынан Тимюкуа тайпасына тән, өте сирек кездесетін, бүркіт бейнесі салынған тотем табылды. Бұл фигура оның жасаушылары соу кланының мүшелері болғандығын көрсетеді. Тимюкуа тайпаларының әртүрлі кландарын бейнелейтін, жалпы саны екі тотем – Солтүстік Америкада Тынық мұхитының солтүстік-батысынан тыс жерде табылған жалғыз тотемдер, 1978 жылы өзен түбінен баржаға ілігіп қалғаннан кейін табылған, олар пеликан мен сусар тәрізді. Өзен сусарлары (Lutra canadensis) Сент-Джонс өзені мен оның салаларының барлық бойында кездеседі, олар шұңқырларда немесе су арналарының жанындағы ағаштардың тамырларында өмір сүреді. Олар рактер, тасбақалар және кішкентай балықтарды жейді, көбінесе түнде белсенді болады, ойнақы, бірақ адамдардан ұялады. Сент-Джонс Флоридадағы екінші үлкен көл – Джордж көлінің оңтүстік жағына құяды, оның ауданы 72 шаршы миль (186 км²), ені 6 миль (10 км) және ұзындығы 12 миль (19 км). Джордж көлін қоршаған су жинау алабы 3590 шаршы миль (9,298 км²) көлемде, Окала ұлттық орман және Джордж көлі мемлекеттік орман ішінде орналасқан, олар қарағай мен бұталы өсімдіктер басымдығымен сипатталатын экожүйені қорғайды, олардың ауданы тиісінше мыңдаған гектардан асады. Джордж көлінің су жинау алабында жазық қарағайлы орман басым, онда қарағайлар (Pinus elliottii), пил пальмалары (Serenoa repens) және кедей, құмды топырақта өсетін 100-ден астам жер асты және шөптесін өсімдіктер өседі. Жазық қарағайлы орман салыстырмалы түрде құрғақ, бірақ қысқа мерзімді су тасқынына төтеп бере алады. Жабайы түйеқұстар (Meleagris gallopavo), құмдық крандар (Grus canadensis) және құрлықтағы АҚШ-тағы оңтүстік аққалқар бүркіттердің (Haliaeetus leucocephalus leucocephalus) ең ірі популяциясы орманда өмір сүруге қолайлы жағдайға ие. Бұл экожүйеде тіршілік ететін типтік сүтқоректілер, мысалы, егершелер (Procyon lotor), опоссумдар (Didelphis virginiana), бобкаттар (Lynx rufus) және аққұйрықты бұғылар (Odocoileus virginianus), құрғақ, жазық жерлерді, жақсы жамылғыны және ұя салуға қолайлы орындарды жақсы көреді.
Оклаваха өзені
Оклаваха өзені солтүстікке қарай ағып, Сен-Джонс өзеніне ең ірі саласы ретінде қосылады және маңызды тарихи мәні бар. Оклаваха (кейде Оклаваха деп те жазылады) су жинау алабы Оранж, Лейк, Марион және Алачуа округтері арқылы созылып, жалпы ауданы 2769 шаршы миль (7172 км²) құрайды. Окала, Гейнсвилл және Орландо қалалық аймағының солтүстік жаққа орналасқан қалалары осы бассейнге кіреді. Оклаваханың екі бастауы бар: көлдер тізбегі, олардың ең ірісі Лейк округіндегі Апопка көлі, және Полк округінің Хайнс қаласының жанындағы Жасыл батпақ, оны Палатлаха өзені құяды. Флориданың ең өнімді бұлақтарының бірімен күн сайын толығатын Сильвер-Ривер өзені, Оклаваханың 96 мильдік (154 км) бойының ортасында орналасқан. Конфедерация капитаны Джон Уильям Пирсон Америка Азамат соғысында Оклаваха рейнджерлері деп аталатын өз жасағын Оклаваха өзенінің құрметіне атады. Азамат соғысына дейін Пирсон Ориндж-Спрингсте сәтті емдеу орталығын басқарды. Азамат соғысынан кейін Пирсонның Ориндж-Спрингс курорты 20 ғасырдың басында жақын орналасқан Сильвер-Спрингске назар аударғаннан кейін танымалдылығы төмендеді, бұл Оклаваханы танымал етті. Грузияда туған ақын Сидни Ланьер 1876 жылы жарық көрген саяхатшылар нұсқаулығында оны "дүниедегі ең тәтті су жолы" деп атады. Өзен Марджори Киннан Роулингске Оранж көліндегі шаруашылығынан Сен-Джонсқа қатынауға мүмкіндік берді. Аймақ 1940 жылдарға дейін ірі балық аулауға танымал орын болды, содан кейін өзеннің және оның бастауларының сапасы нашарлай бастады. Атап айтқанда, 1980 жылы химиялық зат төгілгеннен кейін Апопка көлі Флориданың ең ластанған көлі деп танылды. Ол цитрус шаруашылықтарының тыңайтқыштарынан және жақын маңдағы шаруашылықтардан ағып келетін сулардан туындаған созылмалы балдыр гүлдеуіне ұшырады. Флориданың орталық бөлігіндегі кең ауызды шабақ (Micropterus salmoides), қара шабақ (Pomoxis nigromaculatus) және көкқұйрық (Lepomis macrochirus) балықтарының көптігі бүкіл елден келген балықшылардың қызығушылығын тудырады. Сен-Джонс өзенінде 183 түрлі балық бар, олардың 55-і өзеннің негізгі арнасында кездеседі. Олардың бірі, оңтүстік тезеллалы дартер (Etheostoma olmstedi) тек Оклавахада ғана табылған. Кейбір түрлері теңіздік, олар өрбу үшін өзенге көшіп келеді немесе тұздылығы жоғары көктемдерде қоректенетін ортаны табады, мысалы, Вашингтон көліндегі Атлантикалық шағалалардың (Dasyatis sabina) колониясы. Теңіз құрттары, ұлулар және ақ саусақты балшық крабтары (Rhithropanopeus harrisii) да судың сирек әсер ететін жерлерінде өзеннің жоғары ағысында кездеседі. Ал америкалық бақалар (Anguilla rostrata) Сен-Джонс және Оклавахада өмір сүреді және Атлант мұхитының ортасындағы Саргассо теңізінде өрбуге жиналады. Бір жыл мұхитта өмір сүргеннен кейін олардың көпшілігі қайтадан Сен-Джонсқа оралып, өмір сүреді, содан кейін ай фазаларына байланысты өрбу үшін және өлу үшін қайта сапарға шығады.
Төменгі алабы
Оклаваха өзенінің қиылысынан Атлант мұхитына дейін 101 миль (163 км) қашықтықта жатқан Сент-Джонс өзені, Путнам, Сент-Джонс, Клей және Дюваль округтеріндегі 2600 шаршы миль (6734 км²) аумақты суғарады. Төменгі алапқа 12 сала құяды. Сент-Джонс өзені Джордж көлінің солтүстік жағында едәуір кеңейеді; Джордж көлі мен Палатка арасында өзеннің ені өзгеріп тұрады. Палатка мен Джексонвилл арасында, өзеннің бұл бөлігі ең қолайлы кеме жүзуге арналған және кеме қатынасы оның басты мақсаты болып табылады. Армия инженерлік корпусы кеме қатынасы арналарын кемінде 12 фут (4 метр) тереңдікте және 100 фут (30 метр) енде ұстап тұрады. Джексонвиллдің солтүстігінде арналар 12 метрге дейін тереңдетіліп, ені кеңейтіледі. Өзеннің төменгі алабындағы қалалар Флоридадағы ең көне қалалардың қатарында саналады және олардың тарихы өзенмен тығыз байланысты. Палатка және Грин Коув Спрингс бұрын танымал туристік орындар болған. Өзен бойындағы бірнеше шағын елді мекендер паромдық аялдамалардың маңында пайда болды, бірақ теміржол желілері, содан кейін Атлант жағалауына жақын салынған мемлекетаралық тас жолдар көптеген қалалардың экономикалық құлдырауына себеп болды, ал паромдық аялдамалар ұмытылды. Өзеннің соңғы 35 милі (56 км) Джексонвилл қаласынан өтеді, онда миллионнан астам адам тұрады. Джексонвиллдің экономикалық негізінің көп бөлігі өзенге байланысты: жыл сайын Джексонвиллге белгілі бір көлемде тауар әкелінеді және шығарылады. Экспортқа қағаз, фосфат, тыңайтқыштар және цитрус өнімдері, ал импортқа мұнай, кофе, әк тас, автомобильдер және ағаш өнімдері жатады. Джексонвилл порты жергілікті экономикаға 1,38 миллиард доллар пайда әкеліп, 10 000 жұмыс орнын қамтамасыз етеді. АҚШ-тағы ең ірі балық аулау турнирі Сент-Джонс өзенінің салаларының бірінде өтеді, онда спорттық балықшылар патша макреліне (Scomberomorus cavalla), кобияға (Rachycentron canadum), дельфинге (Coryphaena hippurus) және вахуға (Acanthocybium solandri) назар аударады. Джексонвилл "Ягуарс" футбол клубының үй стадионы да өзенге қарап тұр, сондай-ақ қаланың коммерциялық орталығы да. Джексонвиллдегі Сент-Джонс өзенін кесіп өтетін жеті көпір бар; олардың барлығы биік кемелердің өтуіне мүмкіндік береді, бірақ кейбіреулері пойыз немесе автомобиль қозғалысы қарбалас болған кезде өту уақытын шектейді. Су тасқыны кезінде теңіз суы Сент-Джонс өзенінің сағасына еніп, өзеннің ортаңғы алабына дейін деңгейін өзгерте алады. Нәтижесінде, Джексонвиллдегі өзеннің көп бөлігі тұзды суға айналады, осылайша ол эстуарлық экожүйеге айналады. Бұл жүйедегі жануарлар мен өсімдіктер тұщы және тұзды суға төзімді, сондай-ақ судың тұздылығы мен температурасының өзгеруіне бейім. Дельфиндер мен акулалар сияқты теңіз жануарларын Джексонвиллдегі Сент-Джонс өзенінде кездестіруге болады, сондай-ақ манаттар да көрінеді. Мұнда балықтардың (Mullidae), палтустардың (Paralichthys lethostigma), көлеңкелі балықтардың (Alosa sapidissima) және көк рактердің (Callinectes sapidus) мұхиттан өзеннің жоғарғы ағысына көшіп, шағылысу үшін келеді. Алға мен перифитонды қамтитын және құрайтын тұщы су омыртқасыздары орта және төменгі алапта азық-түлік тізбегінің негізін құраса да, зоопланктон мен фитопланктон бұл рөлді эстуарлық ортада атқарады. Сан-Джонс өзенінің сағасына моллюскалар жиналып, өзеннің және мұхиттың түбінен тамақтанады. Острицалардың (Crassostrea virginica) көптігі мен маңыздылығы Тимукуа тайпасының бірнеше метр биіктіктегі үйінділерде қалдырған көптеген орындарында байқалады. Устрицалар мен басқа да моллюскалар жағалаудағы құстардың негізгі тағамы болып табылады. Өзеннің бастауынан Джексонвиллдің оңтүстігіне дейін бойын тіктеп тұрған биік ағаштар қаланың шығысында тұзды батпақтарға айнала бастайды. Мейпортта Атлант мұхитына шығу үшін Сент-Джонс өзенінің сағасын пайдаланатын шамамен 20 креветка аулау кемесі бар.
Геологиялық тарихы
Жағалау жазығында орналасқан Сент-Джонс өзені бір кездері тосқауыл аралдар, жағалау құмдығы мен сазды жерлер болған аймақтардан өтеді. Флорида түбегі негізінен мұхиттың күштері мен минералдарының әсерінен пайда болған. Ол өте төмен жатыр, сондықтан теңіз деңгейінің шағын өзгеруі оның геоморфологиясына айқын әсер етеді. Флорида бір кезде Гондвана суперконтинентінің бөлігі болған. Көрінетін тау жыныстарының астында палеозой дәуірінде (542-251 миллион жыл бұрын) қалыптасқан шөгінді қабатының астында магмалық гранит пен жанартау құрамынан тұратын негізгі тау жыныстары жатыр. Бор дәуірінде (145-66 миллион жыл бұрын) негізгі тау жыныстары мен оның шөгінді қабаты кальций карбонатымен және судың булануынан қалған, буланушылар деп аталатын формациялармен жабылған. Түбекке жабылып тұрған жер – құм, қабықша және маржанның бірдей жиналуының, сондай-ақ су мен ауа райының эрозиясының нәтижесі. Мұхит суы шегініп, алға жылған сайын түбек кем дегенде жеті рет теңіз суымен жабылған. Толқындар құмды, кальций карбонатын және қабықшаларды әк тасқа айналдырды, ал мұхит жағасында осы шөгінділерден жағажай төбелері пайда болды. Сент-Джонс сияқты солтүстік-оңтүстік бағыттағы өзендер бұрынғы жағажай төбелерінен қалыптасқан, олар көбінесе суайырықтармен бөлінген. Мұхит суы шегінген кезде суайырықтарда лагуналар пайда болды, олар қышқыл сулармен одан әрі эрозияланды. Сонымен қатар, Атлант жағалауында тосқауыл аралдар пайда болды, лагунаны құрлықпен қоршап, тұщы сулы өзенді құрады. Санфорд маңында бірнеше шақырымға батысқа қарай күрт бұрылады, бұл Сент-Джонс өзенінің ығысуы деп аталады, бірақ көп ұзамай бағытын өзгертіп, қайтадан солтүстікке қарай ағады. Геологтар батысқа қарай ағып жатқан ығысудың солтүстікке қарай ағып жатқан бөліктерінен бұрын қалыптасқан болуы мүмкін деп болжайды, мүмкін, үшінші дәуірдің соңында немесе плейстоценнің басында (66-12 миллион жыл бұрын). Кейбір жарықтар мен жарылымдар да ығысуға себеп болуы мүмкін.
Спрингтерлер мен су қоймалары
Флориданың мол тұщы суының барлығы жауын-шашынның нәтижесінде пайда болады, ол булану және өсімдіктерден ылғалдың булануы процесі арқылы атмосфераға қайта оралады. Жаңбыр жауғанда, судың көп бөлігі көлдерге, ағыстарға және өзендерге бағытталады. Дегенмен, тұщы судың маңызды бөлігі жер астында, бірақ бетке жақын, су жинағыштарында сақталады. Көбінесе саз, қабықшалар мен құмнан тұратын беткі су жинағышы, тығыз материалдардан тұратын шектеуші қабаттың үстінде орналасқан. Беткі су жинағышында ұңғымалар бұрғыланады, ол тереңдегі су жинағышында минералдық құрамы жоғары болған аймақтарда сапалырақ сумен қамтамасыз етеді. Қышқыл жаңбыр әк тасты эрозияға ұшыратып, үңгірлерді қалыптастыра алады. Егер осы үңгірлердің үстіңгі қабаты тым жұқа болса – 30 метрден кем болса – шұңқырлар пайда болуы мүмкін. Әк тас немесе құм/саз қабаттары су жинағышының үстінде ерігенде және су қысымы сыртқа шыққанда бұлақтар пайда болады. Сент-Джонс өзенінің жоғарғы және ортаңғы бассейндері жарты аралының су жинағыш жүйесі жұқа болатын бөлігінде орналасқан, яғни бұлақтар мен шұңқырлар көптеп кездеседі. Бұлақтардың мөлшері секундына қанша су шығарылатынымен өлшенді, бұл маусым мен жауын-шашынға байланысты. Ең көп су шығарылатыны – бірінші дәрежелі бұлақтардан, олар секундына кем дегенде су шығарады. Сент-Джонс өзенін толықтыратын төрт бірінші дәрежелі бұлақ бар: Марион округіндегі Silver Springs, /секунд аралығында шығарады; Марион және Лейк округінің арасында орналасқан Silver Glen Spring, /секунд аралығында шығарады; Лейк округіндегі Alexander Springs, /секунд аралығында шығарады; және Волусия округіндегі Blue Spring, /секунд аралығында шығарады.
Жауын-шашын және климат
Сент-Джонс өзені ылғалды субтропиктік аймақта орналасқан. Жаз айларында температура ауытқиды, ал қыста - аралығында болады, бірақ қыс айларында мұз температурасына дейін шамамен он екі рет түсуі мүмкін. Өзендегі су температурасы ауа температурасына байланысты. Су температурасының орташа диапазоны - аралығында, жаз айларында көтеріледі. Жаңбыр жаздың соңында және күздің басында жиі жауады. Дегенмен, Сент-Джонс бассейнінде жылына шамамен жаңбыр жауады, оның жартысы жаз айларында жауады. Булану мөлшері жауын-шашынмен сәйкес келеді, жылына аралығында, көбінесе жазда болады.
Ағындық жылдамдықтар мен су сапасы
Бүкіл өзен дерлік жазық Памлико террасасының ішінде жатыр, бұл оған шамамен бір мильге (км) градиент береді; ол континенттегі ең жазық ірі өзендердің бірі. Тұщы судағы еріген оттегі өсімдік және жануарлар өмірінің денсаулығын көрсету үшін өлшенеді. Ол атмосфера арқылы және су өсімдіктерінің фотосинтезі арқылы суға түседі, сондай-ақ су қысымы мен температурасына тәуелді. Органикалық материалдың жылдам ыдырауы өзендегі еріген оттегі мөлшерін азайтады, сондай-ақ қалдық суларды тазартудан немесе тыңайтылған егістік алқаптарынан ағып келетін қоректік заттардың жасанды түрде қосылуы да оған әсер етеді. АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі және Флорида штаты литрге кемінде 5 мг оттегі болуын ұсынады. 1990 жылдары Сент-Джонс өзенінің өзінде немесе оның салаларындағы бірнеше жерлерде осы ең төменгі көрсеткіштерге жетті немесе одан да төмен болды, оның ішінде Веквива өзенінің сағасы, Рождество қаласындағы Сент-Джонс, ал 2000 жылдардың басында Блю-Спринг және Блэкуотер-Крик.
Колумбқа дейінгі адамдар
Адамдар Флорида түбегіне шамамен 12000 жыл бұрын келді, осы кезде мұхит қазіргі деңгейден 107 метрдей төмен болған, ал түбектің ауданы қазіргісінен екі есе үлкен болған. Осы алғашқы адамдар палеоиндейлер деп аталды. Олар негізінен мастодонттар, жылқылар, түйелер және бизондар сияқты ірі жануарларды аңғаратын аңшы-жинаушылар болды. Көптеген жерлер судан алыс болды, көбінесе тұщы су мұздықтарда және полярлық мұз қабаттарында сақталды. Осының салдарынан Флорида ағаштар аз, шөптесін және бұталы өсімдіктер басым құрғақ ландшафт болды. 9000 жыл бұрын климат жылынып, полярлық мұз қабаттары мен көптеген мұздықтар еріді, нәтижесінде ылғалды орта пайда болды және жартылай аралдық шельф су астына кетті. Палеоиндейлер енді су іздеу үшін алысқа барудың қажеті болмағандықтан, олардың лагерьлері тұрақтырақ болып, ауылдарға айналды. Осы кезеңде жасалған әртүрлі құралдардың табылуы археологтарды архаикалық халыққа өтуге алып келді. Архаикалық халық сүйек, жануарлардың тістері мен мүйіздерінен құралдар жасады. Олар кәдімгі пальма және саван пальмасы сияқты өсімдіктердің талшықтарын тоқыды. Бірнеше жерлеу орындары қазылып алынды, соның ішінде Титусвилл қаласының жанындағы Брейвард округіндегі Виндовер археологиялық ескерткіші жерлеу рәсімдерінің куәлігін ұсынады. Архаикалық халықтар өлгендерін терең емес торфты батпақтарға жерлеп, адам тіндерінің көп бөлігін сақтап қалды. 5000-3000 жылдар аралығындағы климаттың өзгеруі Орта Архаикалық кезеңге әкелді. Дәлелдер Сент-Джонс өзені маңында адамдардың осы дәуірде қоныстанғанын көрсетеді. Осы кезеңде жергілікті халықтың саны едәуір өсті, Сент-Джонс өзені маңындағы көптеген елді мекендер осы дәуірден тіркелді. Сент-Джонс өзенінің жағалаулары мен салалары мыңдаған қабықшалармен толтырылған, олардың көп бөлігі Viviparus georgianus – тұщы сулы бұрқақ және устрицалардың қабықтарынан тұрады. Шамамен б.з.д. 500 жылы аймақтық керамика түрлері мен қыш немесе әктас тастан жасалған тас құралдардың пайда болуы одан әрі дамуды көрсетті. Архаикалық халық Флорида айналасындағы тұрақты топтарға айналды. Штаттың солтүстік-орталық бөлігінен Атлант жағалауы бойымен Сент-Джонс мәдениетінің өкілдері өмір сүрді, олар жақын маңдағы ең маңызды табиғи құрылымның атымен аталды. 750 жылы Сент-Джонс мәдениеті жүгері өсіруді үйреніп, балық, аң және лақа қабақтарынан тұратын диетасына қосты. Археологтар мен антропологтар осы ауыл шаруашылығының дамуын археологиялық ескерткіштердің таралуымен байланыстырады, бұл халықтың өскенін көрсетеді. Еуропалық саяхатшылар Флориданың солтүстігіне келгенде, олар 14000-ге жуық тімукуа тайпасымен кездесті, бұл аймақтағы ең ірі жергілікті халық болды. Кейінірек семинол тайпасы өзенді Уэлака немесе Йлако деп атады. Бұл атаулар крик тіліндегі "wi láko" – "үлкен судан" шыққан болуы мүмкін, бұл көлдер арқылы өтетін үлкен өзендерге қолданылады. Сент-Джонс өзені көптеген көлдерді құрайды және олармен шектеседі. Сонымен қатар, семинол атауы "wi alaka" – "су" және "келу" сөздерінен алынған "валака" сөзінен шыққан болуы мүмкін, бұл өзеннің баяу ағып кетуіне және оған тиетін толқындарға сілтеме жасауы мүмкін. Ағылшын тілінде бұл атау кейде "Көлдер тізбегі" деп аударылады.
Колониялық дәуір
Though the first European contact in Florida came in 1513 when Juan Ponce de León arrived near Cape Canaveral, Europeans did not settle the north Atlantic coast of the peninsula until 1562. Early Spanish explorers named the river Rio de Corrientes (River of Currents). Ribault was detained after he returned to Europe. In 1564, René Goulaine de Laudonnière arrived to build Fort Caroline at the mouth of the St. Johns River; they called the river Rivière de Mai because they settled it on May 1. An artist named Jacques LeMoyne documented what he saw among the Timucuan people in 1564, portraying them as physically powerful and well-provisioned. The French and Spanish continued to vie for control of the territory’s natural resources and native peoples. The Timucua, who had initially befriended the French, were not encouraged to ally with the Spanish due to colonial governor Pedro Menéndez de Avilés’ abhorrence of French Protestantism and his belief that Timucuan beliefs were “Satanic.” By 1573, the Timucua were in open rebellion, testing the governor’s patience and forcing Spanish settlers to abandon farms and garrisons in the more interior parts of Florida; the Spanish could not dissuade the Timucua from attacking them. Over a hundred years later, missionaries had more success, establishing posts along the river. Spanish Franciscan missionaries gave the river its current name, based on San Juan del Puerto (St. John of the Harbor), the mission established at the river’s mouth following the demise of the French fort. The name first appeared on a Spanish map created between 1680 and 1700. Like other groups of indigenous people in Florida, the Timucua began to lose cohesion and numbers by the 18th century. A tribe located in modern-day Georgia and Alabama called the Creeks assisted with this; in 1702, they joined with the Yamasee and attacked some of the Timucua, forcing them to seek protection from the Spanish, who then enslaved them. The Creeks began assimilating other people and spread farther south, becoming known by 1765 as Seminoles by the British, a term adapted from *cimarrones* meaning “runaways” or “wild ones.” The Seminoles employed a variety of languages from the peoples the Creeks had assimilated: Hitchiti, Muskogee, as well as Timucua. Between 1716 and 1767, the Seminoles gradually moved into Florida and began to sever ties with the Creeks to become a cohesive tribe of their own. The St. Johns provided a natural boundary separating European colonies on the east bank and indigenous lands west of the river. After Florida came under the jurisdiction of the Kingdom of Great Britain in 1763, Quaker father and son naturalists John and William Bartram explored the length of the river while visiting the southeastern United States from 1765 to 1766. They published journals describing their experiences and the plants and animals they observed. They were commissioned by King George III to find the source of the river they called the Picolata or San Juan, and measured its widths and depths, taking soil samples as they traveled southward. William returned to Florida from 1773 to 1777 and wrote another journal about his travels, while collecting plants and befriending the Seminoles, who called him “Puc Puggy” (flower hunter). William’s visit took him as far south as Blue Spring, where he remarked on the crystal-clear views offered by the spring water: “The water is perfectly diaphanous, and here are continually a prodigious number and variety of fish; they appear as plain as though lying on a table before your eyes, although many feet deep in the water.” Bartram’s journals attracted the attention of prominent Americans such as James Madison and Alexander Hamilton. The success of these journals inspired other naturalists such as André Michaux to further explore the St. Johns, as he did in 1788, sailing from Palatka south to Lake Monroe, and gave names to some of the plants described in the Bartrams’ journals. Michaux was followed by William Baldwin between 1811 and 1817. Subsequent explorers, including John James Audubon, carried William’s *Travels Through North & South Carolina, Georgia, East & West Florida* with them as a guide. In 1795, Florida was transferred back to Spain, which lured Americans with cheap land. A former loyalist to Britain who left South Carolina during the American Revolutionary War, a planter and slave trader named Zephaniah Kingsley seized the opportunity and built a plantation named Laurel Grove near what is now Doctors Lake, close to the west bank of the St. Johns River, south of where Orange Park is today. Three years later, Kingsley traveled to Cuba and purchased a 13-year-old Wolof girl named Anna Madgigine Jai. She became his common-law wife and managed Laurel Grove while Kingsley traveled and conducted business. The plantation grew citrus and sea island cotton (*Gossypium barbadense*). In 1814, they moved to a larger plantation on Fort George Island, where they lived for 25 years, and owned several other plantations and homesteads in what is today Jacksonville and another on Drayton Island at the north end of Lake George. Kingsley later married three other freed women in a polygamous relationship; Spanish-controlled Florida allowed interracial marriages, and white landowners such as James Erwin, George Clarke, Francisco Sánchez, John Fraser, and Francis Richard Jr.—early settlers along the river—were all married to or in extramarital relationships with African women.
Флорида территориясы және штаттық құрылым
Флориданың 1821 жылы АҚШ-қа қосылғаннан кейінгі алғашқы жылдары ақтардың қоныс аударушылары мен семинолдар арасындағы қақтығыстармен ерекшеленді, олардың қатарында көбінесе қашқан африкалық құлдар да болды. Флорида аумағының құрылу кезінде американдық және семинол әскерлері арасындағы шайқастар Сент-Джонс өзені бойындағы қалалар мен нысандардың аттарында көрініс тапқан, олар осы оқиғаларға тікелей қатысқан адамдардың құрметіне аталған. Флорида АҚШ-тың қарауына өткенге дейін генерал-майор Эндрю Джексон 1818 жылы Алачуа семинолдарын Суанни өзенінен батысқа ығыстыруға жауапты болды, оларды өлтірді немесе оларды Көктемгі көлге қарай оңтүстікке қарай қуды. Джексонның күш-жігері Бірінші Семинол соғысына ұласты және ол Джорджия шекарасына жақын Сент-Джонс өзенінің кең бөлігіндегі – бұрын Кауфорд деп аталған – Джексонвиллдегі мал өтетін жерге ат қою арқылы марапатталды. Джексонның шабуылының нәтижесінде Флорида АҚШ-қа өткен. Семинол соғыстарынан кейін Сент-Джонс өзенінде сауда және халық санының біртіндеп өсуі байқалды, бұл бу кемелерінің арқасында мүмкін болды. Бу кемелері өзеннің гүлдену дәуірін бастады, ал жергілікті теміржолдар пайда болғанға дейін штаттың ішкі аймақтарына жетудің жалғыз жолы олар болды. Бұдан бөлек, олар Джексонвилл тұрғындарына жарыстарды тамашалауға мүмкіндік берді. 1860 жылдары Джексонвилл, Чарльстон және Саванна қалалары арасында апта сайын туристерді, ағаш, мақта және цитрус жемістерін тасымалдау үшін сапарлар жасалды. Сент-Джонс өзенінің жағасындағы топырақ тәтті апельсин өсіруге ең қолайлы деп есептелді. Флориданың Азамат соғысына қатысуы басқа Конфедерация штаттарымен салыстырғанда шектеулі болды, себебі онда дамыған штаттардың халқының бір бөлігі ғана болды. Флорида Конфедерацияға Сент-Джонс өзенімен жүретін бу кемелері арқылы материалдық көмек көрсетті, бірақ өзен мен Атлант мұхитының жағалаулары АҚШ Әскери-теңіз күштерімен блокадаланған еді. Флориданың Азамат соғысындағы рөлінің бірі – Колумбайнды батыру, бұл Сент-Джонс өзенінде конфедерациялық армияға материал жеткізуді тоқтату үшін патрульдеуге пайдаланылған одақтың дөңгелекті бу кемесі болды. 1864 жылы Палатка маңында капитан Джон Джексон Дикисон басқаруындағы конфедерациялық әскерлер USS Columbine-ді тұтқынға алып, өртеп, батырып жіберді, осылайша оны Конфедерация қолға алған жалғыз кеме етті. Сол жылы және өзен бойымен төмен қарай конфедераттар тағы бір одақтың кемесін, Maple Leaf-ты батырды, ол жарылғыш заттармен толтырылған жүзетін бөшкеге соқтығысып, Джексонвиллдің оңтүстігіндегі Джулингтон сағасының жанындағы лайға шөкті. 1994 жылы кеме апатынан қалған бөлшектер табылды, олар Азамат соғысы дәуірінен қалған көптеген заттардың, соның ішінде дагеротиптер мен ағаштан жасалған қаптамалардың өзен лайында сақталғанын көрсетті. Испандықтар Флориданы екі ғасыр бойы отарлағанмен, штат АҚШ-тың шығыс жағалауының соңғы дамыған және зерттелген бөлігі болып қалды. 1883 жылы Дистонның жетістіктері туралы жариялаған New York Times газетінде Дистон сатып алғанға дейін және одан кейінгі дамуға дейін Флоридада көруге тұрарлық жалғыз орындар Джексонвилл мен Сент-Огастин болғандығы, ал мүмкін Сент-Джонс өзенімен Палаткаға бір түнгі сапар жасауға болады деп жазылған. 1883 жылға қарай туристік орындар оңтүстікке қарай 402 километрге дейін созылды. Халық санының өсуіне байланысты Сент-Джонс өзеніне көбірек назар аударылды. Флорида суы мен цитрус жемістерінің арқасында денсаулықты жақсартуға көмектесетін экзотикалық керемет жер ретінде бейнеленді, ал аймақ туралы жазбалар саяхат әдебиетінде жиі кездесе бастады. Ральф Уолдо Эмерсон бронхитін емдеу үшін қысқа уақытқа Сент-Огастинде болды, ол Солтүстік Флориданы "жерді іздеушілерге толы ертегілі аймақ" деп атады. Эмерсон құл сатуды жек көретін, бұл оның жалпы наразылығына себеп болды. Алайда, Азамат соғысынан кейін атақты жазушы Харриет Бичер Стоу Джексонвиллдің жанында тұрып, Сент-Джонс өзені бойымен саяхат жасап, оны сүйіспеншілікпен былай деп жазды: "Океаннан Сент-Джонс өзеніне кіру біз көрген ең ерекше және әсерлі көріністердің бірі болып табылады: жақсы ауа райында көрініс тамаша". Оның 1873 жылы үйіне жазған хаттарынан құралған "Палметто Leaves" мемуары солтүстік тұрғындарының штатқа келуіне үлкен әсер етті. Флоридаға келетін адамдардың көбеюі күтпеген мәселе тудырды. 1884 жылы Палатка маңындағы қыстақ үйінің иесі В. В. Фуллер ханым енгізген су гиацинттері тым тығыз өсіп, оларды басып алушы түрге айналдырды. 1890 жылдардың ортасына қарай лаванды гүлді гиацинттер өзеннің және оның салаларының көп бөлігін жабады.
Жер үгіті
Дистонның жарнамаларына сене отырып, Флоридада байлық табуға ниеттенген Нельсон Фелл есімді ағылшын 1880 жылдары келді. Инженер мамандығы бойынша білімі бар Фелл, Тохопекалига көлінің жанында жер сатып алып, 1888 жылға қарай 200-ден астам ағылшын иммигранты тұратын Наркосси атты қала құрды. Бірақ, нашар сәттілік пен Ұлыбритания мен Америка арасындағы шиеленіс салдарынан Фелл бірнеше жыл Сібірде инфрақұрылымды дамытуға инвестиция жасады. 1909 жылы ол Флориданың орталық бөлігіндегі батпақты жерлерді меңгеру ниетімен қайта оралды. 1904 жылғы сайлау кампаниясы кезінде губернатор Наполеон Бонапарт Бровардтың Эверглейдсті құрғату туралы берген саяси уәделері оны одан да ынталандырды. 1910 жылы Фелл бір акр жерді 1,35 долларға сатып алып, 1911 жылы Сент-Джонс батпағын құрғату және суды Үнді өзенінің лагунасына жіберу үшін Феллсмер фермаларын құрды. Алғашқыда қандай да бір прогресс байқалды, соның ішінде Фелсмер қаласының құрылуы, онда жер бір акрына 100 долларға сатылды. Бірақ, жер сатудағы алаяқтыққа қатысты жанжалдар мен Эверглейдстен алынған суды дұрыс құймау туралы есептер сатуды тежеді. Компания басқарудағы кемшіліктерге байланысты қаржы тапшылығына тап болды. Күшті жаңбырлар салдарынан жаңадан салынған бөгеттер мен жартастар бұзылып, 1916 жылы компания банкротқа ұшырады. Фелл 1917 жылы Флориданы тастап Вирджинияға кетіп қалды. Марджори Киннан Роулингс өзінің "Оңтүстік ай астында" және "Жылдық" кітаптарында, сондай-ақ бірнеше әңгімелерінде Сент-Джонсты тұрғызып берді. 1933 жылы ол досымен бірге Сент-Джонс өзенімен қайықпен саяхат жасады. Өзеннің иректелген ағысының салдарынан бағытты анықтаудың қиындығын атап өтті және "Cross Creek" мемуарларындағы "Гиацинт ағысы" атты тарауда, гиацинттердің қалай жүзгенін бақылаудың ең сәтті болғанын жазды. Роулингс: "Егер мен бір ғана сәтте әдемі жер мен уақытты сақтап қала алсам, онда Сент-Джонс өзенінің үстіндегі биік, жалғыз жағаны таңдаған болар едім", - деп жазды. Флорида 20 ғасырда үлкен көші-қонды бастан өткерді. Дамытылмаған жерлер жақсы сатылып, батпақты жерлерді меңгеру жиі бақылаусыз қалды және көбінесе үкімет тарапынан қолдау тапты. Сент-Джонстың бастауы 1900 жыл мен 1972 жыл аралығында 30 шаршы мильден (78 км²) бір шаршы мильге дейін азайды. Жердің көп бөлігі қала құрылысына пайдаланылды, бірақ ауыл шаруашылығының қажеттіліктері де әсер етті, себебі тыңайтқыштар мен мал шаруашылығынан ағып шыққан су Сент-Джонсқа құйылды. Батпақты жерлердің болмауы салдарынан, зиянды химиялық заттар өзенде қалып, Атлант мұхитына ағып кетті. Кайық жүргізушілер өзеннің жоғарғы ағысындағы лайлы және су өсімдіктерін динамитпен жойып, көлдерді толығымен құрғатып жіберді. Орта Флоридадағы табиғатқа адамның тигізген ең ауыр зияны Крос Флорида Барж Каналы болуы мүмкін, ол 1933 жылы алғаш рет мақұлданған Оклаваха өзенін арнау арқылы штаттың Мексика шығанағы мен Атлантика жағалауларын байланыстыруға бағытталған. Каналдың ұзындығы 275 шақырым, ені 76 метр, тереңдігі 9 метр болуы тиіс болды. Канал құрылысы штаттың инженерлік басымдықтарының бірі болды және 1964 жылы АҚШ Армиясының инженерлік корпусы Крос Флорида Барж Каналын салуды бастады. Су тасқынын бақылау жобаның негізгі себебі болды, бірақ жобаның мағынасы мен мүмкіндігі әлі де түсініксіз болды. Армия инженерлік корпусы сонымен бірге Эверглейдсте жүздеген шақырым каналдар салып жатты және 1960 жылдары қажетсіз құрылыс жобалары арқылы салық ақшасын ысырап етуде айыпталды. 1969 жылы Экологиялық қорғаныс қоры Флориданың су жолдары мен Флорида су қоймасына, орталық және солтүстік Флориданың тұщы су көздеріне келтірілетін зиянды тоқтату үшін федералды сотқа шағым түсірді. Жеке канал, Сент-Джонс Үнді өзенінің баржа каналы, өзенді ішкі су жолымен байланыстыру жоспарланған, бірақ жоба ешқашан іске аспады және Крос Флорида Барж Каналы тоқтатылғаннан кейін көп ұзамай тоқтатылды.
Қалпына келтіру
Пароходтар теміржолмен алмастырылғанда өзен мемлекет үшін маңыздылығын жоғалтты. Флоридаға көшіп келгендер негізінен Орландоның оңтүстігіне қоныстанды, бұл сол жердегі батпақты жерлердің табиғи құрылымына кері әсер етті. Дегенмен, соңғы 50 жылда штаттың солтүстік және орталық бөлігіндегі қалалар едәуір өсті. Жоғарғы бассейнде 1950 жылдан 2000 жылға дейін халық саны 700 пайызға өсті және 2020 жылға қарай тағы 1,5 миллионға артады деп күтілуде. Нитраттар мен фосфор газон және егістіктерге арналған тыңайтқыштар ретінде Сент-Джонс өзеніне ағып түседі. Бұзылған септик жүйелері мен мал жайылымдарынан сіңіп шыққан сулар өзенге ластану әкеледі. Көше суарғыштарынан ағып жатқан жаңбыр сулары тікелей өзенге және оның салаларына құяды: 1970-ші жылдары Эконлокхатчи өзені күн сайын тазартылған ағынды суды қабылдады. Батпақты жерлер кептіріліп, асфальтталды, судан ластаушы заттарды сүзуге қабілетсіз болды, өзеннің өзінің баяу ағысы жағдайды нашарлатты. Палаткадан Джексонвиллге дейінгі өзенде балдырлар гүлдеуі, балықтардың өлуі, балықтардың деформациясы мен жаралары жиі кездеседі. Өзендегі ластаушылардың көп бөлігі өзеннің оңтүстік бөлігінен шайылып келсе де, Джексонвилл аймағы төменгі бассейнде табылған олардың шамамен 36 пайызын құрайды. Флорида штаты 1987 жылы Жерүсті суларын жақсарту және басқару (SWIM) бағдарламасын іске қосты, ол өзендерді тазалауға, әсіресе нүктелік емес ластануға, яғни тікелей құбырлар арқылы төгілудің орнына жерге сіңіп өзенге кіретін химиялық заттарға көмектеседі. SWIM жергілікті билік органдарына батпақты жерлерді қалпына келтіру үшін жер сатып алуға көмектеседі. Флориданың қоршаған ортаны қорғау департаменті (DEP) Сент-Джонс өзенінің суларын басқару округін (SJRWMD) өзенді қалпына келтірумен жүктеді. Қайта қалпына келтірудің бірінші қадамы, әсіресе жоғарғы бассейнде, өзенмен шектесетін мемлекеттік жерлерді сатып алу болып табылады; Сент-Джонс бассейнінің маңында мұндай мақсаттар үшін он түрлі қорықтар мен қорғау аймақтары құрылды. Апопка көлінің жанындағы батпақты жерлерді қалпына келтіру үшін 200-ден астам акр жер сатып алынды, ал SJRWMD фосфорды жинақтайтын және балдырлардың көбеюіне себеп болатын шабақ балығының (Dorosoma cepedianum) шамамен жарты миллиондарын жойды. Сент-Джонс өзенінің су сапасын жақсартуға және өзенді тазалауға байланысты қаражатты жинауға көмектесу үшін Джексонвилл қаласының мэрі Джон Делани 1997 жылдан бастап оны Америка мұралық өзені деп жариялау үшін науқан жүргізді. Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің тағайындалуы табиғи ресурстарды және қоршаған ортаны қорғауды жақсарту, экономикалық жаңғырту, тарихи және мәдени сақтау жөніндегі федералдық агенттіктер арасындағы күш-жігерді үйлестіруді көздейді. Бұл науқан даулы болды, өйткені республикалық мэр федералды үкіметтен көмек сұраған кезде қорғалды, "Басқа өзендер қоршаған ортаны тазалау үшін федералды көмекке қатты сүйенді. Енді Сент-Джонс өзенінің кезек келді". Сент-Джонс өзені бойындағы жиырма екі қала және экологиялық, спорттық, демалыс, қайықпен жүзу және білім беру ұйымдары оның атауын қолдады, бірақ бірнеше танымал республикашыл саясаткерлер өзен бойындағы жеке меншік иелігіне қатысты федералдық ережелер мен шектеулердің күшеюіне алаңдаушылық білдірді; Флориданың өкілдер палатасы президент Билл Клинтоннан Сент-Джонсты қамтымауды сұраған қаулы қабылдады. Осыған қарамастан, Клинтон 1998 жылы Сент-Джонсты экологиялық, тарихи, экономикалық және мәдени маңызы үшін ұсынылған 126 өзеннің ішіндегі 14 американдық мұралық өзеннің бірі деп жариялады. Флоридада халық санының өсуі қала жоспаршыларын Флориданың су басқыны енді солтүстік Флоридада тұратын адамдарды қамтамасыз ете алмайтынын болжауға мәжбүр етті. 2020 жылға қарай Сент-Джонс бассейндерінде 7 миллион адам өмір сүреді деп күтілуде, бұл 2008 жылы өмір сүргендердің санынан екі есе көп. Сент-Джонс өзенінен күніне 1 миллиард галлон, ал Оклауха өзенінен тағы да бір миллиард галлон суды тәтті су үшін пайдалану ұсыныстары даулы, бұл Сент-Джонс өзенінің күзетшісі деп аталатын жеке ұйымды оны Америка өзендері деп аталатын экологиялық бақылау тобының ең қауіпті он өзеннің тізіміне ұсынуға итермеледі. 2008 жылы ол #6 болып саналды, бұл Джексонвиллдің газетінен, Флорида Таймс Юнионнан қолдау тапты, ал SJRWMD күмәнмен қарады. Сент-Джонс өзені халықтың суға деген қажеттілігін арттыру үшін қосымша су көзі ретінде қарастырылуда. 2008 жылы өзеннің су шаруашылығы ауданы су тартудың сумен қамтамасыз ету әсерін зерттеуді жүзеге асырды және Ұлттық зерттеу кеңесінен зерттеудің ғылыми аспектілерін бағалауды сұрады. Нәтижесінде өзен деңгейі мен ағынына су тартудың әсерін бағалаған, батпақты жерлердің экожүйелеріне ықтимал әсерлерін қарастырған және Су шаруашылығы ауданының зерттеуіне жалпы перспектива ұсынған төрт есептің сериясы жарық көрді. Ұлттық зерттеу кеңесі ауданның болжамды экологиялық жауаптарды, оның шамасын және жалпы белгісіздік деңгейін су тартудың ұсынылған диапазонымен байланыстыруда тиімді жұмыс істегенін анықтады. Алайда есепте ауданның соңғы есебі болашақ теңіз деңгейінің көтерілуі, халық санының өсуі және қалалық даму сияқты маңызды мәселелерді мойындауы керектігі айтылды. Аудан су басқарудағы өзгерістер ұсынылған жерүсті су тартудан асып түсетін су деңгейі мен ағынды арттырады деп болжаса да, бұл болжамдардың жоғары белгісіздігі бар екені атап өтілді. Есепте ауданның су тартудың экологиялық әсері аз болады деген қорытындысы туралы да алаңдаушылық білдірілді. Бұл қорытынды жоғарғы бассейндерден жасалған жобалардың және жер пайдаланудағы өзгерістердің (импермебелдік аймақтардың ұлғаюы) су ағыны мен деңгейіне су тартудың әсерін толығымен өтегендігі туралы модельдердің нәтижелеріне негізделген. Жоғарғы бассейндердегі жобалар оралған жерді (және өзенге суды) қайтаруға оң әсер ететін болса да, қалалық ағынның ұлғаюы туралы айтуға болады, оның нашар сапасы жақсы белгілі.