Пруссия және Германия армиясының Бас штабы

Кіріспе

Пруссия армиясы мен Германия армиясының бас штабындағы толық уақытты орган – неміс бас штабы, бастапқыда пруссия бас штабы және ресми түрде Ұлы бас штаб (Großer Generalstab) – пруссия армиясының және кейіннен неміс армиясының басындағы толық уақытты орган болды. Ол соғыстың барлық аспектілерін үзбей зерттеуге, сондай-ақ мобилизация немесе науқан жоспарларын жасауға және қарауға жауапты болды. 1806 жылдан бастап бейресми түрде құрылып, 1814 жылы заңмен ресми түрде бекітілді, ол – алғашқы бас штаб. Ол офицерлерді ақыл-парасат пен нақты дәлелденген еңбектері бойынша, емес, ықпалдық немесе байлық бойынша таңдауымен, сондай-ақ штаб офицерлерінің жан-жақты және қатаң құрылымдалған дайындығымен ерекшеленді. Пруссия бас штабы замандастарына қарағанда саяси бақылаудан көбірек тәуелсіздікке ие болды, және бұл автономия Германияның бірігуі мен 1871 жылы Германия империясының құрылуы туралы заңда бекітілді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін неміс милитаризмінің ортасы ретінде танылды, ал жеңімпаз одақтастар осы институтты таратуға тырысты. Дегенмен, ол Германияның қайта қарулануы мен Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлін атқару үшін сақталды. Жалпы мағынада, пруссия бас штабының құрамы штабтық міндеттерді орындауға қабілетті офицерлерден тұратын және бірегей әскери бауырластық құрады. Олардың жан-жақты дайындығы ынтасы төмен немесе қабілетсіз үміткерлерді іріктеу үшін ғана емес, сонымен қатар ортақ әдістер мен көзқарасқа ие кәсіби әскери сарапшылар тобын дайындау үшін жоспарланған. Бас штабтың білікті офицерлері штаттық және штабтық міндеттерді ауыстырып отыратын, бірақ осы арнайы ұйымның өмір бойы мүшесі болып қалатын. Германия империясының соңына дейін әлеуметтік және саяси конвенциялар армиялар мен корпустардың басшылығына ақсүйектер немесе патшалық үйдің мүшелерін тағайындауға жиі мүмкіндік берді, бірақ операцияларды жоспарлау және жүргізуге жауапкершілік құрама штабының офицерлеріне тиесілі болды. Кәсіби даярланған штабтық құрамы жоқ басқа еуропалық армиялар үшін осы конвенциялар көбінесе апатқа әкелді. Тіпті Екінші француз империясының армиясы, жоғары офицерлері майдандағы ерлігі мен табыстарының нәтижесінде жоғары дәрежеге жеткен деген болжам бар, 1870-1871 жылдардағы Франко-пруссия соғысы кезінде пруссиялық және басқа неміс армияларынан жеңіліске ұшырады. Бұл нәтиже француз әкімшілігі мен жоспарлаудың нашарлығын, сондай-ақ кәсіби білімнің жетіспеуін көрсетті. Пруссия құрамының штаб бастығы құрама қолбасшысының жоспарларымен немесе бұйрықтарымен жазбаша келіспеуге және келесі жоғары құрама қолбасшысына шағымдануға құқылы болды (ол ақыр соңында патша немесе император болуы мүмкін, ол Ұлы бас штабтың басшысының кеңесімен басшылыққа алатын). Бұл қабілетсіздікті тексеруге және наразы офицердің өзін қате жоспардан ресми түрде ажыратуға мүмкіндік берді. Тек ең қасарысқан қолбасшылар ғана осы қауіпке мойын бұрмайтын. Осы себептерге байланысты пруссиялық және неміс әскери жеңістері көбінесе армияның номиналды қолбасшысына емес, штаб бастығына кәсіби түрде жатқызылды. Көбінесе армия қолбасшысының өзі Бас штабтың мүшесі болған, бірақ қазір командалық басшылықтың ғана емес, сонымен қатар тиімді штабтық жұмыстың соғысқа дейінгі жоспарлауда да, соғыс уақытындағы операцияларда да табысқа жетудің маңызды факторы екендігі институционалды түрде мойындалды.

Full time body at the head of the Prussian Army and German Army

The German General Staff, originally the Prussian General Staff and officially the Great General Staff (Großer Generalstab), was a full time body at the head of the Prussian Army and later, the German Army, responsible for the continuous study of all aspects of war, and for drawing up and reviewing plans for mobilization or campaign. It existed unofficially from 1806, and was formally established by law in 1814, the first general staff in existence. It was distinguished by the formal selection of its officers by intelligence and proven merit rather than patronage or wealth, and by the exhaustive and rigorously structured training which its staff officers undertook. The Prussian General Staff also enjoyed greater freedom from political control than its contemporaries, and this autonomy was enshrined in law on the unification of Germany and the establishment of the German Empire in 1871. It came to be regarded as the home of German militarism in the aftermath of World War I, and the victorious Allies attempted to suppress the institution. It nevertheless survived to play its accustomed part in the German rearmament and World War II. In a broader sense, the Prussian General Staff corps consisted of those officers qualified to perform staff duties, and formed a unique military fraternity. Their exhaustive training was designed not only to weed out the less motivated or less able candidates, but also to produce a body of professional military experts with common methods and outlook. General Staff–qualified officers alternated between line and staff duties but remained lifelong members of this special organization. Until the end of the German Empire, social and political convention often placed members of noble or royal households in command of its armies or corps but the actual responsibility for the planning and conduct of operations lay with the formation's staff officers. For other European armies which lacked this professionally trained staff corps, the same conventions were often a recipe for disaster. Even the Army of the Second French Empire, whose senior officers had supposedly reached high rank as a result of bravery and success on the battlefield, was crushed by the Prussian and other German armies during the Franco Prussian War in 1870–1871. That outcome highlighted poor French administration and planning, and lack of professional education. The chief of staff of a Prussian formation in the field had the right to disagree, in writing, with the plans or orders of the commander of the formation, and appeal to the commander of the next highest formation (which might ultimately be the king, or emperor, who would be guided by the head of the Great General Staff). This served as a check on incompetence and also served for the objecting officer to officially disassociate himself from a flawed plan. Only the most stubborn commanders would not give way before this threat. For these reasons, Prussian and German military victories were often credited professionally to the chief of staff, rather than to the nominal commander of an army. Often the commander of an army was himself a member of the General Staff, but it was now institutionally recognized that not only was command leadership important, but effective staff work was a significant key to success in both pre war planning and in wartime operations.

Ерте тарих

XIX ғасырдан бұрын жауынгерлік табыс монархтың әскери шеберлігіне байланысты болды. Герцог Фридрих Вильгельм 1640 жылы Пруссия-Бранденбург армиясы үшін Generalstabsdienst (Бас штаб қызметі) терминін енгізді. Ұлы Фридрих пруссиялық қару-жараққа табыс әкелгенімен, оның ізбасарларына оның таланты жетіспеді, сондықтан армиядағы генералдардың деңгейі төмендеді, тіпті оларға Ұлы Фридрих құрған адъютанттар мен инженерлерден тұратын Бас штаб көмектесті. Армиядағы реформаторлар Фридрихтің армиясында жинаған әскери талантты сақтау және институционалды ету қажеттілігі туралы жазуға және дәріс оқуға кірісті. Олар мұқият таңдалған талантты офицерлер штабы логистиканы жоспарлап, армияны бейбіт уақытта да, соғыста да жаттықтыра алады деп дәлелдеді. XVIII ғасырдың соңында Пруссия армиясының генералдарына көмек көрсету үшін әскери сарапшыларды тағайындау қалыпты жағдайға айналды, бұл негізінен салыстырмалы түрде жас, бірақ Герхард фон Шарнхорст және Август фон Гнайзенау сияқты дарынды офицерлердің бастамасымен болды. Дегенмен, мұндай шаралар жарты ғасыр бұрын Ұлы Фридрихтің жорықтарының қарт ардагерлері басқарған армияның тиімсіздігін жеңуге жеткіліксіз болды. 1806 жылы Пруссия армиясы Жена шайқасында Наполеон маршалдары бастаған француз армиясынан жеңіліске ұшырады. Осы сәтсіздіктің салдарынан пруссиялық армия мен мемлекет негізінен құлдырады. "Тарихта әскер осылай жылдам және шешулі түрде әлсіреген аз ғана жағдайлар болды". 1807 жылы Тильзит бейбіт шартынан кейін король Фридрих Вильгельм III Шарнхорст, Гнайзенау, премьер-министр Барон фон унд цум Штайн және бірнеше перспективті жас офицерлерді әскери қайта ұйымдастыру комиссиясына тағайындады. Бұл комиссия пруссиялық армияны қайта құруды жоспарлау және іске асыру үшін бас штаб ретінде әрекет етті. Олар корольді француз командирлеріне теңесу үшін әрбір пруссиялық армия, корпус және дивизия командирінің штабында дайындалған офицердің көмекшісі болуы керек деп сендірді. Шарнхорст оларды "қабілетсіз генералдарды қолдауға, басшылар мен командирлерде болмаған таланттарды қамтамасыз етуге" бағытталды. Бұл жүйенің ең жақсы үлгісін көрсеткені – белгісіз, бірақ танымал фельдмаршал Блюхердің бас қолбасшы ретінде генерал-лейтенант Гнайзенаумен бас штаб бастығы ретінде жұмысы болды: Блюхер Харц таулары арқылы қиын шегіну кезінде пруссиялық армияны маневрлеудегі Гнайзенаудың рөлі үшін оны мақтады. Гнайзенау алғашқы "үлкен бас штаб бастығы" ретінде танылды. Ол командирдің кеңесшісінің командалық басқаруға қатысу құқығын институционалды түрде бекітті, ол шешім қабылдағанға дейін командирге кеңес береді. Гнайзенау сондай-ақ миссиялық тактиканы (Auftragstaktik) құрды, онда командир операцияның мақсатын анықтайды және қолданылатын күштерді бөледі, ал жердегі бағынышты мақсатқа қалай жетуге болатынын анықтайды. Бас әскери мектеп үш жыл бойы таңдалған офицерлерді даярлады. Оның алғашқы директорларының бірі Карл фон Клаузевиц болды, ол 1830 жылға дейін қызмет етті. Оның "Соғыс туралы" (Vom Kriege) атты монументалды еңбегі қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Наполеон соғыстары кезіндегі зерттеулері мен тәжірибелері бойынша ол штабтың негізгі іліміне айналған оқу бағдарламасын жазды. Бұл доктринаның стандартталуы, Антуан Анри Жомини сияқты тар ережелерді белгілеудің орнына, соғыстың негізін қалаушы философияны түсінуге тырысу пруссиялық Бас штабтың ерекшеліктерінің бірі болды. Әрбір Бас штаб офицері кез келген уақытта басқаның жұмысын қолға алып, оған бірдей негізгі идеялар мен операциялық және тактикалық ойлаудың бірдей принциптерін қолдануға қабілетті болуы керек еді. 1859 жылдың 1 қазанында Бас әскери мектеп соғыс академиясы (Kriegsakademie) деп аталды, оған әскери білім берудің бас инспекторы басшылық етті. Соғыс академиясының студенттері аптасына 20 сағат лекция оқыды. Оқуды Берлиндегі университет профессорлары мен Ұлы генерал штабында қызмет ететін офицерлер жүргізді, олар өз білімдерін арттырды. 1872 жылы соғыс академиясы әскери білім инспекторынан алынып, Бас штабтың бастығына тапсырылды. Академияның рухын штаб бастығы Гельмут фон Мольтке "оқытушылар мен оқушылар арасындағы ақыл-ой беру мен алудың белсенді процесінің маңыздылығын атап өтті, осылайша оқушыларды әріптестерге айналуға ынталандырады". Академияға қабылдау өте іріктелді. Кем дегенде бес жыл қызмет еткен және Бас штаб офицері болғысы келген офицерлер, тактика, геодезия, география, математика және француз тілі бойынша кіреберіс емтиханына дайындалды, сұрақтар жатқа айту емес, түсінуді тексеруге бағытталған. Эсселерді бағалаушылар үміткерлердің есімдерін немесе полктерін білмеді. Жүзден астам үміткерлерден әр жылы академияның бірінші курсына шамамен жүз адам қабылданды. Қанағаттанарлық нәтиже көрсеткендер екінші, содан кейін үшінші курсқа көтерілді. Бірінші курста әскери тақырыптарға аптасына 14 сағат лекция оқылды, соның ішінде әскери тарих, ал 17 сағат әскери емес пәндерге арналды, оларға жалпы тарих, математика, ғылым және француз немесе орыс тілінен таңдау кірді. Соңғы екі жылда да шамамен бірдей уақыт бөлінді. Лекциялар бекіністерге, қару-жарақ зауыттарына сапарлармен және теміржол полкінің жаттығуларымен толықтырылды. Үш айлық жазғы демалыс кезінде студенттер маневрлерге қатысты және олар қиын тактикалық жаттығуларға алынды, онда олар көзге көрінбейтін бөлімдерге басшылық етті. Курстың соңында олар екінші емтихан тапсырды. Бұл өте қиын сынақтың өтеуіне шамамен отыз студент қана қол жеткізді. Олар содан кейін Ұлы Бас штабқа жіберілді (kommandiert), өз полктеріндегі байланыстарын сақтап қалды. Екі жылдан кейін олар үшінші және соңғы емтихан тапсырды, содан кейін бес-сегіз офицер Бас штабтағы бос орындарды толықтыру үшін тұрақты түрде тағайындалды – бұл көптеген үміткерлерден таңдаудың керемет нәтижесі. Кейде ерекше офицер осы оқудан өтпестен тағайындалған: мысалы, артиллерияда дайындалған Макс Бауэр Ұлы Бас штабтың көрнекті мүшесі болды және армиядағы ең зиялы адам репутациясына ие болды. Кейбір түлектер оқудың бірінші жылына ендігісі келмеді. Мысалы, Пауль фон Гинденбург ежелгі шайқастар тарихын азайтуға және заманауи нәрселерге көбірек уақыт беруге, ал тригонометрияны геодезистерге ғана пайдалы деп есептеді. Соңғы екі жыл оны қанағаттандырды. Академияда болған кезде ол Пруссияның шаһзадасы Александрдың әлеуметтік айналымына шақырылды, онда ол "ғылыммен айналысатын және мемлекеттік және сарай қызметкерлерімен танысты". 1866 жылғы Пруссияға қарсы соғыста жеңілгеннен кейін Бавария өз Соғыс академиясын құрды және 1870 жылы Германия империясы құрылғаннан кейін өзінің штаб офицерлерін даярлауды жалғастырды.

Before the nineteenth century, success on the battlefield largely depended on the military competence of the sovereign. Duke Frederick William introduced the term Generalstabsdienst (General Staff Service) for the Prusso Brandenburgian army in 1640. While Frederick the Great brought success to the Prussian arms, his successors lacked his talent, so generalship in the Army declined, even though they were assisted by a Quartermaster General Staff of adjutants and engineers established by Frederick the Great. Reformers in the army began to write and lecture on the need to preserve and somehow institutionalize the military talent that Frederick had assembled in his army. They argued that a carefully assembled cadre of talented officer staff could plan logistics and train the Army in peace as well as in war. In the last years of the eighteenth century, it became the practice to assign military experts to assist the generals of Prussia's Army, largely at the instigation of comparatively junior but gifted officers such as Gerhard von Scharnhorst and August von Gneisenau. Nevertheless, such measures were insufficient to overcome the inefficiency of the Army, which was commanded by aged veterans of the campaigns of Frederick the Great, almost half a century earlier. In 1806, the Prussian Army was routed by French Armies led by Napoleon's marshals at the Battle of Jena. In the aftermath of this debacle, the Prussian Army and state largely collapsed. "Seldom in history has an army been reduced to impotence more swiftly or decisively." After the Peace of Tilsit in 1807, King Frederick William III appointed Scharnhorst, Gneisenau, Prime Minister Baron vom und zum Stein and several promising young officers to his Military Reorganization Commission. This commission acted as a general staff to plan and implement the reconstruction of the Prussian Army. They persuaded the king that to match the French commanders, who rose by merit, each Prussian commander of an Army, Corps and Division should have a staff trained officer assigned as his adjutant. Scharnhorst intended them to "support incompetent Generals, providing the talents that might otherwise be wanting among leaders and commanders". The unlikely pairing of the erratic but popular Field Marshal Blücher as commander in chief with Lieutenant General Gneisenau as his chief of staff showed this system to its best advantage: Blücher lauded Gneisenau for his role in maneuvering the Prussian Army during a difficult retreat through the Harz mountains. Gneisenau is recognized as the first "great Chief of Staff". He institutionalized the right of the commander's adviser to take part in command and control by advising the commander until he makes a decision. Gneisenau also founded mission tactics (Auftragstaktik), in which the commander determines the objective of an operation and allocates the forces used, while the subordinate on the spot determines how the objective will be attained. The General War School trained selected officers for three years. One of its first directors was Carl von Clausewitz, who served until 1830. His monumental work On War (Vom Kriege) was published posthumously. From his studies and experiences during the Napoleonic Wars, he wrote a syllabus which became the staff's central doctrine. This standardization of doctrine which was an attempt to grasp the philosophy underlying warfare, rather than setting a narrow set of rules such as those laid down by Antoine Henri Jomini was one of the distinguishing features of the Prussian General Staff. Every General Staff officer had to be able, at any time, to take over the work of another and apply to it the same body of basic ideas and the same principles of operational and tactical thought. On October 1, 1859, the General War School was renamed the War Academy (Kriegsakademie), which was supervised by the Inspector General of Military Education. Students at the War Academy attended about 20 hours of lectures per week. Instruction was by professors from Berlin University and officers serving on the Great General Staff, who thereby enhanced their own educations. In 1872 the War Academy was taken from the Inspector of Military Education and placed under the Chief of the General Staff. The spirit of the academy was articulated by Chief of Staff Helmuth von Moltke, who emphasized the importance "of an active process of mental give and take between teacher and pupils, so as to stimulate the pupils to become fellow workers". Admission to the academy was highly selective. Officers with at least five years service who wanted to become General Staff officers prepared themselves for the entrance examination, which included tactics, surveying, geography, mathematics and French, with questions set to test understanding rather than rote memory. The graders of the essays did not know the names or regiments of the candidates. From hundreds of applicants, about one hundred were accepted every year to enter the first year course at the academy. Those who performed satisfactorily were promoted to the second and then the third year. In the first year, fourteen hours of lectures each week were on military subjects, including military history, while seventeen hours were non military, which included general history, mathematics, science and a choice of French or Russian. Roughly the same time allocations were used in the last two years. Lectures were supplemented by visits to fortifications, arms factories and exercises of the railway regiment. During the three month summer breaks the students attended manoeuvres and were taken on field tactical exercises in which they commanded imaginary units. At the end of the course they took their second examination. Only about thirty students passed this extremely difficult test. They were then assigned (kommandiert) to the Great General Staff, while retaining their regimental attachments. After two years they took their third and final examination, after which five to eight officers were permanently posted to fill vacancies in the General Staff a remarkable winnowing from the many who had entered the competition. Occasionally, an exceptional officer was appointed without this training: for example Max Bauer, who was trained as an artilleryman, became a prominent member of the Great General Staff, with the reputation of being the smartest man in the army. Some graduates were not enthusiastic about the first year of their training. For example, Paul von Hindenburg thought that the history of ancient battles should be minimized to give more time to modern, and that trigonometry was only useful to those who would be surveyors. The final two years satisfied him. While at the academy he was invited into the social circle of Prince Alexander of Prussia, where he came "in touch with men of science as well as those in the state and court service. After its defeat in the war against Prussia of 1866, Bavaria established its own War Academy and continued to train its own staff officers after the foundation of the German Empire in 1870.

Қызметкерлердің саны

Сол кездегі Бас штаб шағын, элиталық орган болды, құрамында жиырма бес офицерден аспайтын, көбінесе жүз офицерден де аспайтын. Кез келген уақытта ресми тізімдерде тек бір немесе екі офицер Бас штабқа толықтай бекітілген, олар "des Generalstabs" ("Бас штабтың") деп аталды; ал көпшілігі өздерінің бас полкіне байланысты қалған күйінде Бас штабқа бірнеше жылға бекітілді және "im Generalstab" ("Бас штабта") деп тізілді. Ірі әскери науқандар кезінде Бас штаб майданға шығу қажет болғанда, ол кішкентай, бірақ тиімді орган болып қала берді. Мысалы, Франко-Пруссия соғысы кезінде король штабымен (бас қолбасшы ретінде) бірге жүретін және 850 000 адамнан тұратын армияларды басқаруға жауапты штаб, штаб бастығы, генерал-квартирмейстер және әскери операциялармен тікелей байланысы жоқ генерал-интендант, үш бөлім бастығы, он бір офицер, он сызушы, жеті кеңсе қызметкері және елу тоғыз қатардан (ордерлилер, хабаршылар және т.б.) тұрды. Бас штаб міндеттерін орындау үшін үлкен офицерлер қоры да болған жоқ. 1871 жылы, Франко-Пруссия соғысы кезіндегі төтенше кеңейтімнен кейін де, Бас штабта қызмет етуге толыққанды білікті 375 офицер ғана болды. 1914 жылы 1871 жылдан бері шамамен екі есеге ұлғайған армиялар үшін 625 Бас штаб білікті офицері болды.

Үлкен Молтке

1857 жылы Ұлы Гельмут фон Мольтке, көп саяхат жасаған, король Вильгельм I-нің сенімді серігі болған офицер, Бас штабтың бастығы болып тағайындалды. Оның басшылығымен қолданыстағы штаб жүйесі кеңейтіліп, консолидацияланды. Мольтке жыл сайын Крейгсакадемияның үздік он екі түлегін жеке штаб офицерлері ретінде дайындау үшін таңдап алатын. Олар теориялық оқуларға, жылдық маневрлерге, Мольтке өзі жүргізетін "соғыс саяхаттарына" (далада әскерлерсіз тактикалық жаттығулар жүйесі) және Крейгспиль деп аталатын соғыс ойындары мен карталық жаттығуларға қатысты. Бұл офицерлер кейіннен полк және штаб қызметтерін ауыстырғанмен, олар үлкен құрамалардың штаб басшылары болғанда Мольтке үйреткендей ойлап, әрекет ететініне сенім болды. Мольтке оларды Пруссия армиясының "жүйке жүйесі" деп атады. Пруссия армиясының Австрия империясы мен Францияға қарсы жеңіске жеткенде Мольткеге тек басты құрамаларға өзінің ниеттерін білдіретін қысқа нұсқаулар беру жеткілікті болды. Ал бағынышты штабтар оның белгілеген доктриналар мен әдістерге сәйкес егжей-тегжейлі іске асыруды жүзеге асырды, ал қарсыластарының Жоғарғы Бас қолбасшылығы барлық армияны бір ғана шаршаған штабтан басқаруға тырысқандықтан қағаз жұмысы мен ұсақ-түйектерге батып кетті. Мольткедің кең тәжірибесі Бас штабты әскери емес зерттеу салаларын қарастыруға және оларды әскери мақсаттарға жылдам бейімдеуге итермеледі. Тағайындалғаннан кейін ол Пруссиядағы теміржол желілерін зерттейтін және дамытуды қолдайтын Abteilung (бөлім немесе департамент) құрды және оларды өз орналастыру жоспарларына енгізді. Ол сондай-ақ Бас штабтың ішінде телеграфтық және басқа да ғылыми-техникалық бөлімдерді, сондай-ақ өткен және қазіргі қақтығыстарды талдап, олар туралы есептер мен алынған сабақтарды жариялайтын тарихи бөлімді құрды. Мольтке реформалаған Бас штаб Еуропадағы ең тиімді штаб болды, ол басқа елдерден айырмашылығы, соғысты тиімді жүргізуге толыққанды арналған автономды мекеме еді, оның штабы көбінесе сарайлықтардың, парламенттердің және үкімет шенеуніктердің араласуымен шектелген. Керісінше, Бас штабтың өзі Пруссия және кейіннен неміс саясатына күшті әсер етті.

In 1857, Helmuth von Moltke the Elder, a widely travelled officer who was a confidante of King William I, was appointed Chief of the General Staff. Under his control, the existing staff system was expanded and consolidated. Each year, Moltke selected the best twelve graduates from the Kriegsakademie for his personal training as General Staff officers. They attended theoretical studies, annual manoeuvres, "war rides" (a system of tactical exercises without troops in the field) under Moltke himself, and war games and map exercises known as Kriegsspiele. Although these officers subsequently alternated between regimental and staff duties, they could be relied upon to think and act exactly as Moltke had taught them when they became the Chiefs of Staff of major formations. Moltke himself referred to them as the "nervous system" of the Prussian Army. In the victories which the Prussian Army was to gain against Austrian Empire and France, Moltke needed only to issue brief directives expressing his intentions to the main formations, leaving the staffs at the subordinate headquarters to implement the details according to the doctrines and methods he had laid down, while the Supreme Commands of his opponents became bogged down in mountains of paperwork and trivia as they tried to control the entire army from a single overworked headquarters. Moltke's wide experience also prompted the General Staff to consider fields of study outside the purely military, and rapidly adapt them to military use. Immediately upon his appointment, he established the Abteilung (section or department) which studied and promoted the development of railway networks within Prussia and incorporated them into its deployment plans. He also formed telegraphic, and other scientific and technical departments within the General Staff and a Historical division, which analysed past and current conflicts and published accounts of them and lessons learned. The General Staff reformed by Moltke was the most effective in Europe, an autonomous institution dedicated solely to the efficient execution of war, unlike in other countries, whose staffs were often fettered by meddling courtiers, parliaments and government officials. On the contrary, the General Staff itself had a powerful effect on Prussian, and later German, politics.

Даниямен соғыс

Екінші Шлезвиг соғысы (1864), оның саяси себептері Данияның Пруссия және Австриямен Шлезвиг-Гольштейн мәселесіне байланысты туындаған қақтығысында жатты, Мольтке ұсынған операциялардың негізгі қағидаларын дұрыс екенін көрсетті және Пруссия армиясының басқару жүйесін жаңартуға алып келді. Мольтке пруссиялық әскери-теңіз күштерінің басып өте алмайтын су бөгеттерінің артына Дания әскерінің шегінуіне жол бермеу үшін жылдам шабуылды жоспарлады. Қызмет ету мерзіміне қарай тағайындаудың қатаң жүйесі Фридрих Граф фон Врангельді басқаруға тағайындады, ол қарттыққа жеткен деп есептелді. Ол Мольтке берген барлық директиваларды және штабының кеңестерін назарға алмады, сондай-ақ Дания армиясына еркін шегінуге рұқсат беріп, соғысты бірнеше айға создырды. Содан кейін жасалған талдау командирлерді тағайындаудың жақсырақ (бірақ қатесіз емес) жүйесін құруға бағытталды.

Жеті апталық соғыс

Даниямен болған қақтығыс аяқталғаннан кейін Австрия-Пруссия соғысы (1866) дерлік қажеттілікке айналды. Көптеген пруссиялықтар бұл соғысты қасіретті қажеттілік деп есептеді. Мольтке, әскери министр Альбрехт фон Руонға сенімділігінің себептерін түсіндіре отырып, былай деді: "Біздің 285 мың сарбаздан тұратын далалық армиямызды бес теміржол арқылы тасымалдауға және оларды жиырма бес күн ішінде шоғырландыруға мүмкіндік беретін құнды артықшылығымыз бар. Австрияда тек бір ғана теміржол бар, және оларға 200 мың сарбазды жинауға қырық бес күн қажет болады." Соғыс алаңында сәтсіздіктер мен шатасулар болғанымен, Мольтке жасаған соғысқа дейінгі есептеулер дұрыс екені дәлелденді, австрия армиясы Кенигграцте шайқасқа тартылып, талқандалды. Пруссиялық штабтан өзгеше, австриялық штаб офицерлері лауазымға австриялық аристократияға жататындығы немесе жалықтыратын полк міндеттерінен қашу арқылы, немесе оларды ережеге бағынышты кеңсе қызметкерлеріне айналдырған тиімсіз оқудан кейін қол жеткізді. Дайындық, жоспарлау және орындаудың барлық салаларында олардың дұрыс емес әрекеттері пруссиялық әріптестерімен салыстырғанда нашар болды.

Пруссия штабының талдауы және әскерді жетілдіру

Пруссияның австриялықтарға қарсы кемшіліктерін қарастырып, Бас штаб корольдік армияның стратегиялық және тактикалық дағдысын арттыру үшін бірнеше жақсартулар жасады. Кавалерия енді резервте ұсталмай, әскердің барлық деңгейдегі қозғалысын белсенді түрде қамтамасыз етеді, жаумен бірінші байланысты орнатады және жаудың іс-әрекетін үнемі бақылайды. Жаңадан әзірленген ұңғылы артиллерия енді жаяу әскердің артында орналастырылмай, оның орнына маңызды бөлімше алдыңғы корпус немесе басқа да маңызды бөлімнің алғы шебімен бірге жүреді, ал қалғаны негізгі күштің алғы шебімен бірге жүріп, жаумен кездескенде алғы шепке және одан кейін далада орналасқанда негізгі күшке дереу артиллериялық қолдау көрсетеді. Бағынышты және жоғары тұрған басшылықпен байланысты сақтауға ерекше мән берілді, осылайша командирлер әрқашан ұрыс алаңындағы бөлімдердің орналасқан жерін біліп, "соғыс тұмандылығының" әсерін азайтады. Соңында, оқ-дәрісін артқы жағынан салатын жаяу әскер мылтығының енгізілуі қару-жарақтардың тиімділігінде революция жасады, сондықтан Мольтке 1865 жылы былай деп талдады:

Позицияға шабуыл жасау оны қорғаудан едәуір қиын. Ұрыстың алғашқы кезеңінде қорғаныс шешуші артықшылықты ұсынады. Шебер шабуылдың міндеті – біздің жауымызды біз таңдаған позицияға шабуыл жасауға мәжбүрлеу, және тек жарақаттар, әлсіздік және шаршау оның күшін сарқып қалғанда ғана біз тактикалық шабуылға көшеміз. Біздің стратегиямыз шабуылға, ал тактикамыз қорғанысқа бағытталған болуы керек.

Франко-прусиялық соғыс

Наполеон III үкіметі, әрине, Пруссияның Австрияны жеңгеніне таң қалды және Пруссиямен болатын, енді қақтығыс сөзсіз және жақын болатын соғысқа дайындалу үшін әскерін реформалауға асықты. Олардың жоғары офицерлері прус әскери штабының әдістерін түсіне алмады. Француз армиясының штаб бастығы, Франция маршалы Эдмонд Ле Бёф 1870 жылы француз армиясы соғысқа "соңғы гайтер түймесіне дейін" дайын екенін мәлімдеді. Шындығында, Франко-Прус соғысы басталғанда, 462 000 неміс әскері француз шекарасына жетістікпен шоғырланды, ал қарсы тұруға 270 000 француз әскері ғана жиналды. Француз армиясы нашар жоспарлау және басқарудың салдарынан бірде-бір оқ атылмас бұрын 100 000 сарбазын жоғалтты. (Олардың көпшілігі – әскерлер шекараға асығыс жөнелтілгенге дейін бөлімдеріне қосыла алмаған резервтегілер еді.) Соғыс барысында "соғыс тұмандығынан" туындаған қателер болды, бірақ неміс құрамалары француз штаб офицерлерінің, олар тек батальондық жазалау колонналарын жылжытуға дағдыланған, жылдамдығы мен дәлдігімен теңесе алмады. Сол кездегі француз армиясында ақылға қарсы көзқарас басым болды, олар ақылды және жақсы даярланған штаб офицерлеріне қарағанда батыл, бірақ ойлау қабілеті шектеулі полк офицерлерін жоғары қойды. Француз армиясы 1870 және 1871 жылдары осы қателіктері үшін қымбат баға төледі. Мольтке жасаған стратегиялық дайындық (және канцлер Отто фон Бисмарктің дипломатиялық маневрлері) Пруссияның толық жеңісіне әкелді. Жеңістен кейін Германия Пруссияның басымдығымен біріктірілді, Германия империясы құрылды; Пруссия королі Вильгельм I 1871 жылдың 18 қаңтарында "Германия императоры" деп жарияланды. Германияның жеңісі әлемдегі көптеген әскери сарапшыларды таң қалдырды. Франция әскери қуатты держава саналса, Пруссия, 1813-15 жылдары Наполеонға қарсы және соңғы кезде 1866 жылғы Жеті апталық соғыста Австрияға қарсы жеңістеріне қарамастан, нашаррақ держава деп есептелді. Көптеген елдер пруссиялық штаб әдістерін және құрылымдарын қабылдады, бірақ нәтиже әртүрлі болды. Мольтке өзінің қызметінің барлық кезеңінде пруссиялық армияның басқа елдерге қатысты тактикалық басымдығын сақтау үшін әр деңгейдегі командирлерге өзін-өзі жетілдіруді және қайта бағалауды талап етті. Мольтке миссиялық тактика тұжырымдамасын ресмилендірді, ол барлық деңгейдегі, тіпті төменгі деңгейдегі бастамашылықтың маңыздылығын атап өтті. Франко-Прус соғысынан кейін жарық көрген әрбір пруссиялық тактикалық нұсқаулықта мына сөздер келтірілді:

The government of Napoleon III was undoubtedly startled by the Prussian victory over Austria, and urgently sought to reform their army to face the conflict with Prussia which seemed inevitable and imminent. Their senior officers entirely failed to grasp the methods of the Prussian General Staff. The Chief of Staff of the French Army, Maréchal de France Edmond Le Bœuf, fatuously stated in 1870 that the French Army was ready for war, "down to the last gaiter button." In the event, at the outset of the Franco Prussian War, 462,000 German soldiers concentrated flawlessly on the French frontier while only 270,000 French soldiers could be moved to face them, the French army having lost 100,000 stragglers before a shot was fired through poor planning and administration. (Most of these were reservists who had not been able to join their units before the units were hastily dispatched to join the armies forming up near the frontier.) During the war, there were again the inevitable mistakes due to the "fog of war", but German formations moved with a speed and precision which French staff officers, accustomed only to moving battalion sized punitive columns, could not match. In the French army of the time, there was an anti intellectual prejudice in favour of brave and unimaginative regimental officers over intelligent and well trained staff officers. The French Army paid dearly for this bias in 1870 and 1871. The result of the strategic preparation by Moltke (and diplomatic maneuvers by Chancellor Otto von Bismarck) was complete Prussian victory. After the victory, Germany was unified as the Prussia dominated German Empire; King Wilhelm I of Prussia was proclaimed "German Emperor" on 18 January 1871. The German victory surprised many military professionals around the world. France had been considered a great military power while Prussia was widely considered a lesser power, despite its military successes in 1813–15 against Napoleon and more recently over Austria during the Seven Weeks' War of 1866. Many nations adopted Prussian staff methods and structures, with mixed success. Throughout his tenure, Moltke pushed for the Prussian army to engage in reassessment and self improvement at every command level to maintain tactical superiority relative to other nations. Moltke formalised the concept of mission type tactics, which emphasized the importance of initiative at all levels of command, even the lowest. Every Prussian tactical manual published after the Franco Prussian War included this passage:

Қолбасшылар бұйрық күтсе, жағдай жақсармайды. Жоғарғы қолбасшы да, ең жас сарбаз да қате шешімге жүгінуден гөрі, әрекетсіздік пен кешігудің жаман екенін білуі керек.

Біріктіруден Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін

Біріктіру кезінде Пруссияның Бас штабы Германия империясының Бас штабы болды, Саксония, Вюртемберг және Бавариядан шақырылған бас штаб офицерлері тағайындалды және Германия империясының әскери жоспарлауына жауапты болды. Олар Франциямен болашақ соғысқа дайындала бастады, Франция Германиядан тартып алған провинцияларды қайтарып алуға ниеттенген. Бисмарктің дипломатиялық шеберлігі Германияға қарсы еуропалық коалиция құрылуына жол бермеді, бірақ жас кайзер Вильгельм II 1890 жылы оны қызметтен шеттету арқылы Ресеймен достық қарым-қатынастан бас тартып, Австрия-Мажарстанмен одақтасты. Көп ұзамай Франция мен Ресей одақтас болды. Осылайша, Германия өзінің шығыс және батыс майдандарында соғыс болу мүмкіндігімен бетпе-бет келді. 1888 жылы зейнетке шыққанға дейін Мольтке мұндай қақтығыс жағдайында французға қарсы қорғаныста қалуды және неміс күштерінің басым бөлігін Ресейге қарсы жұмылдыруды жоспарлаған. Ғасырдың басындағы геосаяси өзгерістер, оның ішінде Еуропадағы кең аумақты отаршылдық империялардың құрылуы және әсіресе Ұлыбритания мен Францияның жақындасуы, неміс Бас штабын мұндай стратегияның тиімділігін қайта қарастыруға мәжбүр етті. Мольтке және оның тікелей ізбасары Альфред фон Вальдерзее салыстырмалы түрде шағын неміс гарнизонының Франция күштеріне қарсы елдің батыс шекарасын ұзақ уақыт қорғай алатынына сенімді болғанмен, Альфред фон Шлиффеннің Бас штабы болашақ қақтығыста британдық бейтараптыққа сенуге болмайтынын анықтады, бұл Германияны британдықтардың, француздардың және олардың батыстағы кең отаршылдық империяларының біріккен күштеріне ұшыратуы мүмкін. Мұндай қауіпке қарсы тұру үшін Шлиффен және оның ізбасары Гельмут фон Мольтке кіші Шлиффен жоспарын жасады және осы жағдайға сәйкес оны үнемі жетілдіріп отырды. Бұл жоспар Германияны Ресей әлі де жұмылдырылып жатқанда Францияға қарсы жылдам шабуылға түсіруді көздеді, сонымен қатар бейтарап Бельгияны басып алуды талап етті, бұл британдық бейтараптықты сақтау мүмкіндігін жоққа шығарды. Бисмарктің Германия конституциясында кайзер армияға қолбасшылық етті, сондай-ақ канцлерді және оның кабинетін тағайындады, олардың әскери істерге ешқандай қатысы болмады. Рейхстагтағы сайланған өкілдер бюджетті бекітуге қатысты, бірақ үкіметтің саясатына ешқандай ықпалы болған жоқ. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстың кең ауқымды құрбандықтарының бір себебі болды, өйткені әскери жоспарлау саяси бақылаудан тыс болды. Осылайша, Шлиффен жоспары, тіпті ол немістер келісім арқылы кепілдік берген Бельгияның бейтараптығын бұзуды талап етсе де, саяси қолдаусыз қабылданды. Неміс әскери-теңіз күштерінің жоғары басшылығы да хабардар болған жоқ. Ол логистиканы және атпен жүргізілетін көліктің теміржолдан алыс жерлерде әскерлерді жабдықтау мүмкін еместігін ескере алмады. Жоспар тым қатаң деп сынға ұшырады. Философ Мануэль де Ланда прус әскері қазір Жомини теориясын қолдайтынын, ол армияға және оның автономиясына басымдық берді, ал Клаузевиц ұсынған азаматтық бақылауға қарағанда армияның үстемдігін жақтады деп мәлімдеді. Бір жағынан, Бас штаб XIX ғасырдың соңында жеңіске жеткен әдістерді жетілдіруге ұмтылды. Мольтке кіші салқын формалды мінез-құлық сақтағанмен, көптеген салаларда икемді және жаңашыл ойшыл болды. Шлиффен, керісінше, бір мақсатқа бағытталған, дарынды әскери маман болды. Соғыстан бұрын Бас штаб Түркия сияқты әлеуетті одақтастарды немесе француз, британ және орыс империяларындағы оппозициялық топтарды одақтастардың соғыс күшін әлсірету үшін пайдалануды қарастырмады. "Соғыстың негізгі театрындағы негізгі әскерлерге қарсы жылдам жеңіске жету – Германия Бас штабының барлық сыртқы қиындықтарды шешу жолы болды және оларды соғыс туралы кеңінен ойлаудан босатты". Бас штаб Қытайдың Бірінші қытай-жапон соғысында жеңіске жететінін дұрыс болжамады.

With unification the Prussian General Staff became the Imperial German General Staff, with seconded general staff officers from Saxony, Württemberg and Bavaria, and was responsible for military planning for the German Empire. They began preparing for what seemed to be another inevitable war with France, which was intent on revenge and recovery of the provinces annexed by Germany. Bismarck's diplomatic skill had prevented any hostile European coalition forming against Germany, but the young Kaiser William II replaced him in 1890 and turned away from their friendly accommodation with Russia in favor of an alliance with Austria Hungary. Before long France and Russia allied. Therefore, an encircled Germany faced the probability that of war on both Eastern and Western fronts. Prior to his retirement in 1888, Moltke's plan for such a conflict had always been to remain on the defensive against the French while committing the majority of German forces to face Russia. Changing geopolitical factors around the turn of the century, including the establishment of vast European colonial empires and especially the rapprochement between the United Kingdom and France eventually led the German General Staff to reassess the wisdom of such a strategy. Whereas Moltke and his immediate successor Alfred von Waldersee were confident in the ability of a relatively modest German garrison to defend the country's western frontier against the forces of Metropolitan France indefinitely, the General Staff under Alfred von Schlieffen determined that British neutrality in a future conflict could no longer be counted on, thus exposing Germany to the potential combined might of the British, French and their vast colonial empires in the west in case of any extended conflict. To meet such a threat, Schlieffen and his successor Helmuth von Moltke the Younger drew up and continually refined the Schlieffen Plan to meet this eventuality. The Plan committed Germany to an early offensive against France while Russia was still mobilising and also required the invasion of neutral Belgium, effectively discounting any realistic prospect of maintaining British neutrality. In Bismarck's German constitution the Kaiser commanded the army and also appointed the chancellor and his cabinet, who had no control of the military. The elected representatives in the Reichstag were needed to pass budgets, but aside from this had no power over the conduct of the government. This was one of the seeds of the mass destruction of the First World War, as military planning was not subject to political control. Thus, the Schlieffen Plan was adopted without political input, even though it required the violation of the neutrality of Belgium, which the Germans had guaranteed by treaty. Nor was the German Navy's high command informed. It failed to take adequate account of logistics and the inability of horse drawn transport to supply troops far from rail heads. The plan has been accused of being too rigid. The philosopher Manuel de Landa argues that the Prussian army now favored the Jominian theory, which gave preeminence to the Army and to its autonomy, compared to the civilian control advocated by Clausewitz. To an extent, the General Staff became obsessed with perfecting the methods which had gained victory in the late nineteenth century. Although he maintained an icy formal demeanor, Moltke the Elder had been a flexible and innovative thinker in many fields. Schlieffen, by comparison, was a single minded, brilliant military specialist. Nor had the General Staff, before the war, considered the use of potential allies such as Turkey, or dissident factions within the French, British and Russian empires, to distract or weaken the Allied war effort. "A swift victory over the main armies in the main theatre of war was the German General Staff's solution for all outside difficulties, and absolved them from thinking of war in its wider aspects." The General Staff mistakenly predicted that China would win the First Sino Japanese War.

Соғыс аралық кезең

Жеңімпаздардың қорқынышы Версаль шартының: "Ұлы неміс бас штабы және барлық оған ұқсас ұйымдар таратылады және ешқандай жағдайда қайта құрылуы мүмкін емес" деген бабында бейнеленген. Неміс армиясы 4000 офицермен шектелді. Веймар Республикасының қарулы күштері, Рейхсвер, Ханс фон Зеект басқарды. Ол Бас штабты "әскерлер кеңсесі" (Truppenamt) деп атап, бос орындарға көптеген Бас штаб офицерлерін таңдады. Соғыс академиясы (Kriegsakademie) таратылды, бірақ генерал-штаб офицерлерін даярлау Wehrkreise (Әскери округ) штабтарында жалғасты, бірақ Truppenamt-тен келген оқытушылар бақылауда ұстады. Бас штаб офицерлері елде маңызды рөл атқара берді, әсіресе 1925 жылы бұрынғы штаб бастығы Пол фон Гинденбург Рейхспрезидент болып сайланғанда. 1933 жылы Адольф Гитлер рейхсканцлер болғаннан кейін, ол Truppenamt/Бас штабқа Версаль шектеулерін елемеуді бұйырды; ол армияны, флотты және жаңа әуе күштерін қамтитын, кеңейтілген Вермахт құрды. 1935 жылы жаңа Соғыс академиясы (Kriegsakademie) қайта құрылды. Бас штаб Гитлерге армияны 1944 немесе 1945 жылға дейін толық жаңғырту мүмкін емес екенін мәлімдеді. 1939 жылы Гитлер соғысқа шыққанда, танк колонналарының артынан әлі де атпен жегілетін артиллерия қатарлап жүрді. Соғыс барысында неміс өнеркәсібі жеткілікті мөлшерде жеңіл қару-жарақпен қамтамасыз ете алмады, армияны ескі қару-жараққа, соғыс трофейлеріне және басып алынған елдерде жасалған бұрынғы үлгілердің өңделген нұсқаларына сүйенуге мәжбүр етті, нәтижесінде одақтастар қолданған стандартты жеңіл қару-жарақтардың аз түрімен салыстырғанда, үйлесімсіз бөлшектерден тұратын арсенал құрылды. Бастапқыда армия басшылары Германияны қорғаушы ретіндегі жетекші рөліне нацистік партияның саяси жасағы SA-ның нұқсаны тиеді деп қорқып, алаңдады. Гитлер "Ұзын пышақтар түнінде" SA-ны таратқанда, армия жақын тұрып, оған қатысқан соттан тыс кісі өлтірулерге, тіпті әскери офицерлерге де келісім берді. Гитлер армияны кеңейтуді қолдағанмен, олар оның кейбір шалқыған жоспарларына қарсы болды және үнемі сақтық танытуға шақырды. Гитлердің Рейн аймағын қайта әскерилендіруі, Австриямен Аншлюс және Судет аймағын басып алуы сияқты алғашқы қадамдары, Бас штабтың Франция мен Ұлыбританиямен ерте соғысқа ұшырауы мүмкін екені туралы ескертулеріне қарамастан, сәтті аяқталды, бұл Гитлердің интуициясы Бас штабтың интеллектуалдық талдауынан жоғары екеніне оны көндірді. Гинденбург қайтыс болғаннан кейін, армия конституцияға берген антын фюрер Адольф Гитлерге адалдық сертімен ауыстырды. Гитлер көп ұзамай қарулы күштердің бас қолбасшысы Вернер фон Бломбергтің кездейсоқ ұятқа түсуі және армияның бас қолбасшысы Вернер фон Фричтің гомосексуализм айыбы арқасында армияның дәстүрлі тәуелсіздігін шектеуге мүмкіндік алды. (Осы екі оқиға Бломберг-Фрич ісі деп белгілі болды). 1938 жылы Гитлер қарулы күштердің басқару құрылымын өзгертіп, Армия басқаруы (Oberkommando des Heeres немесе ОКХ) және басқа да әскерлер басқаруларының үстіне Қарулы күштер штабын (Oberkommando der Wehrmacht, көбінесе ОКВ деп қысқартылады) орналастырды және Рейх соғыс министрлігін толығымен ығыстырды. Алайда, ОКВ құрылғаннан бастап ОКХ және Люфтваффеге қарағанда әлсіз және икемді штаб офицерлеріне ие болды. Kriegsakademie оқу бағдарламасының және Бас штаб доктринасының бір кемшілігі, олар негізінен тактикалық және операциялық мәселелерге бағытталған. АҚШ Ұлттық соғыс колледжі немесе Ұлыбританияның Императорлық қорғаныс колледжі сияқты барлық әскер түрлерінің жоғары шенді офицерлері кең стратегияға қатысты кең экономикалық, саяси және дипломатиялық мәселелерді зерттей алатын мекеме болған жоқ. Командирлер енді тектік атаулары бойынша таңдалмайтындықтан, штаб басшылары енді бірлескен командирлер болған жоқ. Олардың рөлі: командирді қолдау үшін, бағынышты, тәуелсіз және сыншыл кеңес беретін Бас штаб офицерлері (Fuehrergehilfen) болуы керек. Олар оған ақпарат пен кеңес береді, шешімдерді әзірлейді, оларды бұйрықтар мен шараларға айналдырады және олардың орындалуын қадағалайды. Қажет болған жағдайда олар командирді шешім қабылдауға және әрекет етуге ынталандырады. Олардың ойлау және іс-әрекеттері оның еркі мен ниеттерімен басқарылуы керек және оның шешімдері мен бұйрықтарымен анықталуы керек.

The victors' fear was encapsulated by the clause in the Treaty of Versailles: "The Great German General Staff and all similar organisations shall be dissolved and may not be reconstituted in any form." The German Army was limited to 4,000 officers. The Weimar Republics armed forces, the Reichswehr, was led by Hans von Seeckt. He camouflaged the General Staff by renaming it the Truppenamt ("troop office"), and selected many General Staff officers to fill the available places. The War Academy (Kriegsakademie) was abolished, but training of General Staff officers continued, dispersed among the Wehrkreise (Military District) headquarters but overseen by tutors from the Truppenamt. General Staff officers continued to play major roles in the nation, most strikingly when former chief of staff Paul von Hindenburg was elected Reichspräsident in 1925. When Adolf Hitler became Reichskanzler in 1933, he instructed the Truppenamt/General Staff to ignore the Versailles restrictions; he would create a greatly expanded Wehrmacht, including the Army, the Navy, and a new Air Force. A new War Academy (Kriegsakademie) was established in 1935. The General Staff advised Hitler that the Army could not be fully modernized until 1944 or 1945. When Hitler went to war in 1939, the tank columns were still followed by horse drawn artillery pieces. Throughout the war, German industry was unable to furnish small arms in sufficient quantities, forcing the Army to rely heavily on older weapons, prizes of war, and adaptations of former designs produced in conquered countries, thus producing an arsenal filled with an array of incompatible pieces, unlike the smaller variety of standard small arms used by the Allies. Initially, the Army's leaders feared that their leading role as the defenders of Germany would be usurped by the unruly SA, the Nazi party's political militia. When Hitler suppressed the SA in the Night of the Long Knives, the army stood aside and effectually acquiesced in the extrajudicial murders involved, including those of army officers. While the General Staff welcomed Hitler's expansion of the army, they were opposed to many of his wilder schemes and continually urged caution. When several of Hitler's early moves such as the remilitarization of the Rhineland, the Anschluss with Austria and the occupation of the Sudetenland succeeded despite advice from the General Staff that these might bring about a premature war with France and Britain, Hitler was further convinced that his intuition was superior to the General Staff's intellectual analysis. When Hindenburg died, the Army replaced their oath to the constitution with one to the Führer Adolf Hitler. Hitler was soon able to curtail the Army's traditional independence, by the fortuitous disgrace of the commander in chief of the armed forces, Werner von Blomberg, and false accusations of homosexuality against the commander in chief of the army, Werner von Fritsch. (The combined scandals were known as the Blomberg–Fritsch affair.) The armed forces command structure was changed by Hitler in 1938, with an Armed Forces HQ (the Oberkommando der Wehrmacht, usually contracted to OKW) placed over the army command (Oberkommando des Heeres or OKH) and the other service commands, and almost entirely displacing the Reich War Ministry. However, OKW from its inception had generally weaker, more pliant staff officers than OKH and the Luftwaffe. A weakness of both the Kriegsakademie curriculum and General Staff doctrine was that it focused primarily on tactical and operational matters. There was no institution comparable to the United States National War College or the British Imperial Defence College where higher ranking officers of all services could study wider economic, political and diplomatic issues related to broad strategy. Since commanders were no longer selected by pedigree, the chiefs of staff were no longer joint commanders. Their role was The commander must be supported by obedient, independent and critical advising General Staff officers (Fuehrergehilfen). They provide him with information and advice, prepare decisions, turn them into orders and measures and supervise their execution. If necessary, they urge the commander to decide and act. Their thinking and actions must be guided by his will and intentions and must be determined by his decisions and orders.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1914-1918 жылдардағы соғыстың соңына қарай Бас штаб мемлекеттің саяси билігін дерлік толығымен өз қолдарына алды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, оның ықпалы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кездегіден кем болды және соғыс барысында одан да төмендеді. Бұл, ішінара, Германия қарулы күштерінің басқа тармақтарының, әсіресе Люфтваффедің күшейіп келе жатқан беделіне байланысты болды. Люфтваффе бас қолбасшысы, Гитлердің досы және саяси әріптесі Герман Геринг Гитлермен әрқашан жеке қарым-қатынасқа ие болды, мұндай ықпал ешбір армия басшысының болған емес. Тағы бір себеп – ОКХ мен ОКВ арасындағы шиеленістің күшеюі. Барлық күштердің жұмысын үйлестіру үшін бірлескен штабтың қажеттігі теориялық тұрғыдан қажет болғанымен, мысалы, өнеркәсіптік және еңбек ресурстарын басымдыққа бөлу және күш-жігерді қайталауды болдырмау үшін, ОКВ Гитлер тарапынан армияның жоспарлау штабы ретінде жиі пайдаланылды. Сонымен қатар, ОКВ соғыстың жалпы бағытын қадағалау міндетін орындай алмады, нәтижесінде ресурстар бірнеше бәсекелес және реттелмеген күштерге (мысалы, SS) ысырапқа жұмсалды, олар тек өзіне немесе Гитлерге ғана жауапты болды. 1941 жылдан кейін ОКХ негізінен Шығыс майданындағы операцияларға (және армияны басқаруға) жауапты болды, ал ОКВ басқа майдандардағы операцияларды басқарды. Қазіргі кезде екі Бас штаб құрылды, олар көбінесе бір-бірімен бәсекелесіп, барлық дауларды шешу Гитлердің қолында болды, бұл оның жеке билігін одан әрі арттырды. 1941 жылдың соңында Гитлер армияның бас қолбасшысы, фельдмаршал Вальтер фон Браухишты қызметтен босатып, армияны тікелей өзі басқарды. Осы уақыттан бастап ОКВ да, ОКХ да өздігінен жоспарлауға немесе операциялар жүргізуге құқығы болмады, тек Гитлердің көбінесе қателі бұйрықтарын орындады. Төменгі деңгейде Бас штаб офицерлерін даярлау жалғасты, бірақ курс бұрынғыдай ұзақ, қарқынды және ерекше болды. Квалификациялы штаб офицерлері азайып, кейбір жағдайларда жаңадан бітірген офицерлердің алдыңғы буынға қарағанда адалдығы мен моральдық қайраттылығы жеткіліксіз болды.

Towards the end of the War of 1914 to 1918, the General Staff had almost wholly usurped the political power of the state. At the beginning of World War II, by contrast, its influence was less than it had been at the outset of the First World War and actually declined during the war. In part this was due to the increasing pre eminence of the other branches of the German armed forces, in particular of the Luftwaffe. The commander in chief of the Luftwaffe, Hitler's friend and political colleague Hermann Göring, always had personal influence with Hitler which no Army leader had. Another was the increasing tension between OKH and OKW. While the need for a joint headquarters to coordinate the work of all the services was desirable in theory, for example to determine industrial and manpower priorities and avoid duplication of effort, OKW was increasingly used as an alternate Army planning staff by Hitler. At the same time, OKW failed in its task of overseeing the overall war effort, resulting in wasteful diversion of resources to several competing and unregulated forces (such as the SS) responsible only to themselves or to Hitler alone. After 1941, OKH was largely responsible for operations on the Eastern Front only (and administration of the army as a whole), while OKW directed operations on the other fronts. There were now effectively two general staffs, often competing with each other, with arbitration of all disputes in the hands of Hitler, further increasing his personal power. Finally, in late 1941, Hitler dismissed Field Marshal Walther von Brauchitsch, the commander in chief of the Army, and assumed direct command of the Army himself. From this time onwards, neither OKW nor OKH could independently plan or conduct operations, but merely implemented Hitler's often flawed commands. At a lower level, training of General Staff officers continued, but the course was still almost as long, intense, and exclusive as in peacetime. Properly trained staff officers became increasingly scarce, and in some cases newly qualified staff officers lacked the dedication or moral courage of their predecessors.

20 шілдеге арналған жер учаскесі

Соғыстың басында және алғашқы кезеңінде, Бас штабтың кейбір офицерлері, әсіресе Бас офицер Франц Халдер, Гитлерді биліктен құлату үшін төңкеріс жасауды қарастырды, осылайша олардың пікірінше, апатты және ерте соғыстың алдын алуға болады. Олар Гитлер Чехословакияға қарсы соғыс жариялап, Судет аймағын басып алуға бұйрық берген кезде төңкеріс жоспарлады, бірақ Ұлыбритания мен Франция оған қарсы болды. Алайда Франция мен Ұлыбритания Мюнхенде капитуляция жасады, бұл соғыс қаупін жойды және Гитлердің саясатын ақтады; наразылар бұл мәселені тоқтатты. 1939 жылдың қараша айында Халдер, соғыс апатқа ұшырайды деп әлі де қорқынышпен, армия бас қолбасшысы фон Браухитц және "Қара капелланың" өкілі Карл Герделермен төңкеріс тақырыбын талқылады, бірақ Гитлер Германия "көйлекті" кездемейінше оған тиісуге болмайды деген шешімге келді. Гитлерге қарсылық, "Қорғау армиясы" (Ersatzheer) Бас штабының офицерлері арасында да жалғасты, олар Германиядағы дала армиясы үшін жаңа әскерлерді ұйымдастыруға жауапты болды. Олар "Валькирия" операциясын құрды, онда "Қорғау армиясының" бөлімшелері Германияны бақылауға алуға тиіс болды. 1944 жылдың 20 шілдесінде заговоршылар Гитлерді өлтіруге тырысты, олар сәттілікке жеткенін ойлады және "Валькирияны" іске қосты. Бірақ көптеген жеке офицерлер мен Бас штабтың көп бөлігі "Валькирия" заговоршыларының бұйрықтарын орындаудан бас тартты; Гитлердің тірі екені белгілі болғаннан кейін төңкеріс толығымен сәтсіз аяқталды. Дегенмен, көптеген Бас штаб офицерлері жоспарға қатысқандары анық болды, және Бас штаб наразылықтың орталығы болып табылды. 20 шілдеден кейінгі айларда бірнеше ондаған Бас штаб офицерлері тұтқындалды және көбінесе өлім жазасына кесілді. Сонымен қатар, Люфтваффе, СС немесе "Ұлттық-социалистік жетекші офицерлер" жаңа немесе қайта құрылған құралымдарда Бас штаб офицерлерінің әдетте атқаратын лауазымдарына тағайындалды.

Бундесвера

1957 жылы 15 мамырда Бундесвер штабының бірінші бастығы генерал Гейзингер жаңа Армия академиясының (Heeresakademie) ашылуында сөйлеп, Бас штаб офицерлерінің 147 жылдық неміс әскери дәстүрінің құндылықтарын қорғайтын және сақтайтын тұлғалар екенін атап өтті. Неміс студенттері Гамбург немесе Мюнхендегі Федералды Қарулы Күштер Университетінде (Universität der Bundeswehr) оқығаннан кейін Армия академиясына қабылданады, одан кейін бірнеше жыл желілік қызметте болады. НАТО-ға мүше басқа елдерден келген офицерлер олардың курстастары болады. Академия сондай-ақ НАТО-ға мүше емес елдердің офицерлері үшін 10 айлық Армия Бас штабы офицерлері курсын өткізеді. Бундесверде Бас штаб офицерлері бар, бірақ Бас штаб офицерлері бөлімі немесе корпусы жоқ. Федералды Қарулы Күштер штабының бастығы – Бундесвердің жоғары әскери өкілі және Үкіметке басты әскери кеңесші. Соғыс жағдайында Германия Федеративтік Республикасы өз қарулы күштерінің барлық операциялық бөлімдерін НАТО қолбасшыларына дереу тапсыратын жалғыз НАТО елі болып табылады. Сондықтан Бундесвер бұрынғы неміс Бас штабтарының классикалық міндеті болған операциялық қорғаныс жоспарларын жасамайды. Осылайша, Бас штаб офицерінің рөлі – операциялық командирге кеңесші болып табылады, «оның басты міндеті – барлық мәселелер бойынша командиріне кеңес беру және ол командирдің назарына лайық болуы керек». Бас штаб офицерлерінің көпшілігі Гамбургтегі Федералды Қарулы Күштер Командалық және Бас штаб академиясының (Führungsakademie) түлектері болып табылады. Бас штаб офицерлері күнделікті бөлімше проблемаларымен таныс болу үшін желілік командирліктерде ротацияланады. Бас штаб офицерлерін униформаларындағы қызыл түсті маталармен және шендерінен кейін «i. G.» (im Generalstabsdienst) деген жазумен анықтауға болады. Офицерлердің 4%-дан азы ғана Бас штабқа мүше. Әр Бундесвер дивизиясында бес Бас штаб офицері бар. Нидерландыдағы Брунссумдағы Одақтас күштердің Біріккен штабында шамамен жүз неміс офицері қызмет етеді, бірақ олардың тек он жетісі ғана Бас штаб офицерлері. Бундесвер неміс армиясының миссияға бағытталған басқару және бақылау (Auftragstaktik) дәстүрін сақтайды. Сонымен қатар, «төменгі шендегі офицерлер көбінесе жоғары шендегі офицерлерден жоғары тұрады».

On May 15, 1957, the first chief of staff of the Bundeswehr, General Heusinger, spoke at the opening of the new Army Academy (Heeresakademie), pointing out that General Staff officers are "the defenders and guardians of the values of German military tradition", extending back 147 years. German students are admitted to the Army Academy after studying at a Federal Armed Forces University (Universität der Bundeswehr) in Hamburg or Munich, followed by several years of line duty. Officers from other NATO countries are their classmates. The academy also teaches a 10 month Army General Staff Officer Course for officers from non NATO countries. In the Bundeswehr there are General Staff officers, but no General Staff officer branch or corps. The chief of staff of the Federal Armed Forces is the supreme military representative of the Bundeswehr and the principal military adviser to the Government. In the event of war the Federal Republic of Germany is the only NATO country which immediately relinquishes operational command over all combat units of her armed forces to NATO commanders. Hence the Bundeswehr does no operational defense planning, which was the classic task of former German General Staffs. Therefore, the role of the General Staff officer is as the adviser to an operational commander, "his main task is to advise his commander in all matters, and he is entitled to the commander's attention". Most General Staff officers are graduates of the Federal Armed Forces Command and General Staff Academy (Führungsakademie) in Hamburg. General Staff officers are rotated through line commands to keep them familiar with everyday unit problems. General Staff officers are identified by crimson facings on their uniforms and by inserting "i. G." (im Generalstabsdienst) after their rank. Less than four per cent of officers are members of the General Staff. There are five General Staff officers in each Bundeswehr division. At the headquarters of Allied Forces Central Europe in Brunssum Netherlands there are roughly one hundred German officers, but only seventeen are General Staff officers. The Bundeswehr retains the German army's tradition of mission oriented command and control (Auftragstaktik). Moreover, "lower rank officers are frequently superiors of higher rank officers".

Көшбасшылық

† - қызмет бабында қайтыс болған адамдарды көрсетеді.