Франсес Фармер: Голливудтық актрисаның трагедиясы

Кіріспе

Америка актрисасы (1913–1970) заң кітапханашысы

Фрэнсис Елена Фармер (19 қыркүйек 1913 – 1 тамыз 1970) – американдық актриса. Ол өмірі бойында оннан астам көркем фильмдерде ойнаған, бірақ оның өміріне қатысты сенсациялық әңгімелер, әсіресе психиатриялық ауруханаларға қастандықпен жатқызылуы және одан кейінгі психикалық денсаулық күресі үшін танымал болды. Вашингтон штатының Сиэтл қаласында туған Фармер Вашингтон университетінде студент кезінде сахнада ойнай бастады. Бітіргеннен кейін, 1935 жылы 22 жасқа толғанда Paramount Pictures компаниясымен келісімшартқа отырғанша, түрлі театрларда актерлік жұмыс істеді. Ол 1936 жылы «Too Many Parents» фильмінде дебют жасады, содан кейін «Border Flight» фильмінде түсті, ал одан кейін Бинг Кросбимен бірге «Rhythm on the Range» музыкалық вестернінде басты рөлді ойнады. Студия ұсынған мүмкіндіктерге риза болмаған Фармер 1937 жылы Нью-Йорктегі Group Theatre сахнасында Клиффорд Одетстің «Golden Boy» пьесасында ойнауға дейін түрлі театрларда актерлік жұмысын жалғастырды. 1939 жылы ол Элия Казан режиссерлік еткен екі Бродвей қойылымында ойнады, бірақ депрессия мен ішімдікке құмарлығы салдарынан Эрнест Хемингуэйдің пьесасының қойылымынан бас тартты. Фармер Лос-Анджелеске оралып, 1941 жылы «World Premiere» комедиясында және «Among the Living» нуар фильмінде эпизодтық рөлдерді ойнады. 1942 жылы оның бейшара мінез-құлқы туралы хабарлар тарады, бірнеше рет қамауға алынып, психиатриялық мекемелерге жіберілгеннен кейін оған параноидтық шизофрения диагнозы қойылды. Оның отбасының, әсіресе анасының тілегімен, ол туған штаты Вашингтондағы психиатриялық мекемеге жатқызылды, онда 1950 жылға дейін емделді. Фармер актерлік мансабына оралуға тырысты, негізінен Индианаполисте өзінің «Frances Farmer Presents» телешоуының жүргізушісі ретінде жұмыс істеді. Оның соңғы фильмдік рөлі 1958 жылы түсірілген «The Party Crashers» фильмінде болды, содан кейін ол 1960 жылдардың көп бөлігін Пурдью университетінің сахнасында қойылған жергілікті театрларда эпизодтық рөлдерде ойнады. 1970 жылдың көктемінде оған ішек қатерлі ісігі диагнозы қойылды және 1970 жылдың 1 тамызында 56 жасында қайтыс болды. Фармердің институционалдық өміріне арналған екі көркем фильм және бірнеше кітап жазылды, онда ол жүйелі түрде зорлық-зомбылыққа ұшырағанын айтқан. Оның өлімінен кейін жарық көрген, көпшілікке танымал емес, автобиографиясы «Will There Really Be a Morning?» (1972) осы мәлімдемелерді егжей-тегжейлі сипаттайды, бірақ Фармердің досы қарыздарды өтеу үшін оның негізінен ойдан шығарылған жұмыс екенін жариялады. 1978 жылы жарық көрген оның өмірбаяны «Shadowland» Фармер институционалдық емдеу кезінде трансорбиталды лоботомиядан өткенін мәлімдеді, бірақ автор кейін сотта бұл оқиғаны және кітаптың басқа да бірнеше аспектілерін өзі ойлап тапқанын мойындады. 1982 жылы осы кітапқа негізделген фильм осы оқиғаларды шындыққа сәйкес келетіндей көрсетті, нәтижесінде оның өмірі мен мансабына қызығушылық жаңадан оянды.

Frances Elena Farmer (September 19, 1913August 1, 1970) was an American actress. She appeared in over a dozen feature films over the course of her career, though she garnered notoriety for sensationalized accounts of her life, especially her involuntary commitment to psychiatric hospitals and subsequent mental health struggles. A native of Seattle, Washington, Farmer began acting in stage productions while a student at the University of Washington. After graduating, she began performing in stock theater before signing a film contract with Paramount Pictures on her 22nd birthday in September 1935. She made her film debut in the B film Too Many Parents (1936), followed by another B picture, Border Flight, before being given the lead role opposite Bing Crosby in the musical Western Rhythm on the Range (1936). Unhappy with the opportunities the studio gave her, Farmer returned to stock theater in 1937 before being cast in the original Broadway production of Clifford Odets's Golden Boy, staged by New York City's Group Theatre. She followed this with two Broadway productions directed by Elia Kazan in 1939, but a battle with depression and binge drinking caused her to drop out of a subsequent Ernest Hemingway stage adaptation. Farmer returned to Los Angeles, earning supporting roles in the comedy World Premiere (1941) and the film noir Among the Living (1941). In 1942, publicity of her reportedly erratic behavior began to surface and, after several arrests and committals to psychiatric institutions, Farmer was diagnosed with paranoid schizophrenia. At the request of her family, particularly her mother, she was committed to an institution in her home state of Washington, where she remained a patient until 1950. Farmer attempted an acting comeback, mainly appearing as a television host in Indianapolis on her own series, Frances Farmer Presents. Her final film role was in the 1958 drama The Party Crashers, after which she spent the majority of the 1960s occasionally performing in local theater productions staged by Purdue University. In the spring of 1970, she was diagnosed with esophageal cancer, from which she died on August 1, 1970, aged 56. Farmer has been the subject of two feature films and several books focusing on her time spent institutionalized, during which she claimed to have been subjected to systemic abuse. Her posthumously released, ghostwritten, and widely discredited autobiography, Will There Really Be a Morning? (1972), details these claims, but has been exposed as a largely fictional work by a friend of Farmer's to clear debts. Another discredited 1978 biography of her life, Shadowland, alleged that Farmer underwent a transorbital lobotomy during her institutionalization, but the author has since stated in court that he fabricated this incident and several other aspects of the book. A 1982 biographical film based on this book depicted these events as true, resulting in renewed interest in her life and career.

1913-1935: Ерте өмір

Франсис Елена Фармер 1913 жылдың 19 қыркүйегінде Вашингтон штатының Сиэтл қаласында, пансион ұстаушы және диетолог Кора Лилианның (қыздығы Ван Орнум; 1873–1955) және адвокат Эрнест Мелвин Фармердің (1874–1956) қызы болып дүниеге келді. Оның әкесі бастапқыда Миннесота штатының Спринг-Вэлли қаласынан, ал анасы Орегоннан және пионерлердің ұрпағы болған. Лилианның анасының ата-анасы Джон және Джемима (Скус) Роу болды, олар 1849 жылы Англияның Труро қаласынан Висконсин штатының Уолдвикке келді. Фармердің үлкен әпкесі Эдит, үлкен ағасы Уэсли және үлкен жартылай қарындасы Рита болды. Уэсли мен Эдит дүниеге келгенге дейін Лилианның бір қызы туған, ол нәресте кезінде пневмониядан қайтыс болды. Фармер төрт жасқа толғанда, оның ата-анасы ажырасып, анасы балаларымен бірге Лос-Анджелеске, оның қарындасы Зелланың үйіне көшіп кетті. 1925 жылдың басында отбасы солтүстікке қарай, Калифорния штатының Чико қаласына көшіп, онда Лилиан тамақтану зерттеулерімен айналысты. Чикоға келгеннен кейін көп ұзамай Лилиан балаларды күту оның жұмыс істеуіне кедергі келтіріп жатыр деген қорытындыға келді. Балалардың тәтесі Зелла оларды Орегон штатының Олбани қаласына апарып, одан Сиэтлге қайтып, әкелерімен бірге тұру үшін пойызға отырды. Фармердің тұрақсыз үй тіршілігі оған едәуір әсер етті және Сиэтлге оралғаннан кейін ол былай деп еске алды: «Бір жағынан, пойыз сапары менің тәуелді балалық шағымның аяқталуын білдірді. Мен ересектерден не күтуге болатынын, ал нені күтуге болмайтынын түсіне бастадым. Бір үйден екінші үйге ауысу – жаңа бейімделу, жаңа шатасу болды және мен осы тәртіпсіздіктің орнын толтырудың жолдарын іздедім». Келесі жылы анасы Чикодағы үйі өртеніп, Сиэтлге қайтып келді. Сиэтлде отбасы бірге тұрды, бірақ Лилиан мен Эрнест некелерін қайта жаңартуға тырысқанына қарамастан, бөлек өмір сүрді. 1929 жылдың күзінде, Фармер 16 жасқа толғанда, Лилиан мен Эрнест ажырасып, Лилиан Вашингтон штатының Бремертон қаласындағы коттеджге көшіп кетті, ал балалар әкесімен қалды. 1931 жылы, Батыс Сиэтл орта мектебінің жоғары сыныпында оқып жүргенде, Фармер «God Dies» (Құдай өлді) атты эссесімен Scholastic Magazine журналының демеушілігімен өткізілген The Scholastic Art & Writing Awards байқауына қатысып, 100 доллар жеңіп алды. Бұл оның, өз сөзімен айтқанда, «әкедей» Құдайға деген тілегін, хаотикалық және құдайсыз әлем туралы байқауларымен үйлестіруге жасаған ерте әрекеті болды. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде ол эссеге Фридрих Ницшенің оқығанының әсер еткенін жазды: «Ол да сондай күмәнді білдірді, бірақ ол оны неміс тілінде айтты: Gott ist tot. Құдай өлді. Мен мұны түсіндім. Құдай жоқ деп ойламау керек еді, бірақ оның бар екеніне немесе маған ерекше қызығушылық танытқанына ешқандай дәлел таба алмадым. Мен атеист емеспін, бірақ әрине агностик едім және 16 жасқа келген кезде осы теорияға толыққанды үйреніп қалған едім». Орта мектепті бітіргеннен кейін Фармер Вашингтон университетіне түсіп, бастапқыда журналистика мамандығын таңдады. Оқу ақысын төлеу үшін түрлі жұмыстар істеді, соның ішінде кинотеатрда билет сатушы, официант, репетитор, сабын фабрикасында жұмысшы және Рейнер тауының ұлттық паркінде әнші официант болып жұмыс істеді. Екінші курста оқып жүргенде Фармер университеттің драма бөлімінің қойылымдарына қатысты. Ол көптеген UW пьесаларында ойнады, соның ішінде Трояның Хеленасы, Әркім және Ваня аға. 1934 жылдың соңында ол UW қойған «Alien Corn» (Шет елді бидай) спектаклінде ойнады, бұл оған жергілікті баспасөзден жағымды пікірлер әкелді. 1935 жылы колледждің соңғы жылында Фармер солшыл «The Voice of Action» газетінің жазылым конкурсында жеңімпаз атанды. Бірінші жүлде – Кеңес Одағына сапар. Фармер анасының қатаң қарсылығына қарамастан, сыйлықты қабылдады, себебі ол алғашқы Мәскеу өнер театрын көруге мүмкіндік алды. Оның осындай тақырыптарға қызығушылығы оның атеист ғана емес, сонымен қатар коммунист деген болжамдарға себеп болды. Сол жылы ол университетті драма өнері бакалавры дәрежесімен бітірді.

Frances Elena Farmer was born on September 19, 1913, in Seattle, Washington, the daughter of Cora Lillian (née Van Ornum; 18731955), a boardinghouse operator and dietician and Ernest Melvin Farmer (18741956), a lawyer. Her father was originally from Spring Valley, Minnesota, while her mother was from Oregon and a descendant of pioneers. Lillian's maternal grandparents were John and Jemima (Skews) Rowe, who came to Waldwick, Wisconsin, from Truro, England, in 1849. Farmer had an older sister, Edith; an older brother, Wesley; and an older half sister, Rita, conceived during her mother's first marriage. Before the birth of Wesley and Edith, Lillian had given birth to a daughter who died of pneumonia in infancy. When she was four years old, Farmer's parents separated, and her mother moved with the children to Los Angeles, where her sister Zella lived. In early 1925, the family moved north to Chico, California, where Lillian pursued a career in nutrition research. Shortly after arriving in Chico, Lillian concluded that caring for the children was interfering with her ability to work. The children's Aunt Zella then drove them to Albany, Oregon, where they boarded a train back to Seattle to live with their father. Farmer's inconsistent home life had a notable effect on her and, upon returning to Seattle, she recalled: "In certain ways, that train trip represented the end of my dependent childhood. I began to understand that there were certain things one could expect from adults, and others that one could not expect being shunted from one household to another was a new adjustment, a fresh confusion, and I groped for ways to compensate for the disorder." The next year, her mother returned to Seattle after her home in Chico burned down. In Seattle, the family shared a household, but Lillian and Ernest remained separated despite his attempts to repair their marriage. In the fall of 1929, when Farmer was 16, Lillian and Ernest divorced, and Lillian moved to a cottage in Bremerton, Washington, while the children remained with their father. In 1931, while a senior at West Seattle High School, Farmer entered and won $100 from The Scholastic Art & Writing Awards, a writing contest sponsored by Scholastic Magazine, with her controversial essay "God Dies". It was a precocious attempt to reconcile her wish for, in her words, a "superfather" God, with her observations of a chaotic and godless world. In her autobiography, she wrote that the essay was influenced by her reading of Friedrich Nietzsche: "He expressed the same doubts, only he said it in German: Gott ist tot. God is dead. This I could understand. I was not to assume that there was no God, but I could find no evidence in my life that He existed or that He had ever shown any particular interest in me. I was not an atheist, but I was surely an agnostic, and by the time I was 16, I was well indoctrinated into this theory." After graduating from high school, Farmer enrolled at the University of Washington, initially majoring in journalism. She worked various jobs to pay her tuition, including as an usherette in a cinema, a waitress, a tutor, a laborer in a soap factory, and a singing waitress at Mount Rainier National Park. During her sophomore year, Farmer became involved with the university's drama department productions. She starred in numerous UW plays, including Helen of Troy, Everyman, and Uncle Vanya. In late 1934, she starred in UW's production of Alien Corn, which earned her favorable reviews in local press. During her final year of college in 1935, Farmer won a subscription contest for the leftist newspaper The Voice of Action. The first prize was a trip to the Soviet Union. Farmer accepted the prize, despite her mother's strong objections, so that she could see the pioneering Moscow Art Theatre. Her interest in such topics fostered speculations that she was not only an atheist, but also a Communist. The same year, she graduated from the university with a Bachelor of Arts degree in drama.

1935-1936: Алғашқы фильмдер және танымалдылыққа қол жеткізу

1935 жылғы жаз айында Совет Одағынан оралған Фармер театр карьерасын бастауды үміттене отырып, Нью-Йоркке келді. Ол жерде талантты агент Шепард Траубпен кездесті, ол оны Paramount Pictures талантты іздеушісі Оскар Серлинге жолдады, ол экрандық сынақ ұйымдастырды. Paramount оған жеті жылдық келісімшарт ұсынды, оған Фармер Нью-Йоркте 22 жасқа толған күні қол қойды. Лонг-Айлендтегі экрандық сынақтарды аяқтағаннан кейін Фармер Лос-Анджелеске көшіп, Paramount компаниясында жұмыс істей бастады. Келгеннен кейін ол алдыңғы тістерінің арасындағы кеңістікті түзету үшін тіс хирургиясынан өтті және Paramount студиясының аумағында экрандық сынақтар мен оқуларға көп уақыт жұмсады. 1935 жылғы қарашада ол әскери мектептегі жас жігіттер туралы комедиялық фильм "Тoo Many Parents" (1936) фильмінде түсті. Фильм кассада сәтті болды. 1936 жылғы ақпанда оны аяқтағаннан кейін Фармер Paramount компаниясының келісімшарт бойынша жұмыс істейтін әріптесі Лейф Эриксонға үйленді, оны студияда танысты. Содан кейін ол "Шекаралық ұшу" драмасында басты рөлге шақырылды. Сол жылы Фармер өзінің алғашқы "А" класты фильміне түсті – Бинг Кросбидің қатысуымен "Ритм по ренж" вестерні. Ол фильм туралы былай деп еске алды: "Мен [Кросби] мектеп кезімнен бері ұнаған едім және менің алғашқы маңызды фильмімде оның басты серігі ретінде жұмыс істеп жатқанымды сезінуге таң қалдым". "Rhythm on the Range" жақсы пікірлер алды және Фармердің танымалдығын арттырды. Paramount студиясының басшысы Адольф Зукор оны шақырып: "Енді ол өркендеп келе жатқан жұлдыз болғандықтан, оған лайық әрекет етуі керек" деді. Алайда Фармер қарсылық көрсетті және уақытының көп бөлігін Эриксонмен бірге Лорел-Каньондағы үйінде өткізді, Голливудтық кештер мен шараларға шақырудан бас тартты. Оны танымал ету үшін Paramount компаниясы баспасөз релиздерінде оны "Голливудқа бармайтын жұлдыз" деп таныстырып, оның "екцентрикалық" киім талғамын көрсетті. 1936 жылғы жазда оны Сэмюэл Голдуинге Эдна Фербердің романы бойынша "Кел, алып кел" фильміне шақырды, онда ол анасының бұрынғы жарынан қудаланған жас әйел рөлін сомдады. Бастапқыда Говард Хоукс режиссер ретінде тағайындалған, бірақ өндірістің ортасында оны Уильям Уайлер ауыстырды; Фармер ашуланып, түсіру кезінде Уайлермен келіспеді. Кейін ол: "Франсис Фармер туралы айтатын ең жақсы нәрсе – оның шыдамсыздығы" деді. Уайлермен жұмыс қарым-қатынасы қиын болғанымен, Хоукс Фармерді "мен жұмыс істеген кез келген адамнан да талантты" деп еске алды. Продюсерлер фильмді Фармердің туған қаласы Сейтлде көрсетуді шешті. Премьерада Фармер өте тыныш болды және журналистермен аз сөйлесті, нәтижесінде ол суық және оқшау деп сипатталды. Дегенмен, "Кел, алып кел" фильмі жұртшылықтан және сыншылардан мақтау алды, бірнеше шолулар Фармерді жаңа жұлдыз деп қарсы алды, ал кейбіреулері оны Грета Гарбомен салыстырды. 1937 жылы оны RKO компаниясына "The Toast of New York" фильмінде Кэри Грантпен бірге түсуге шақырды, бұл Уолл-стрит магнатының тарихы. Фильмнің түсірілімі қиын болды, өйткені Фармер өзінің кейіпкерінің "Саннибруктан келген қарапайым қыз" имиджінен "күшті және тәжірибелі" рөлге өзгеруіне риза емес еді. Түсірілім алаңында ол режиссер Роуленд В. Лимен таласып, баспасөзге сыни сұхбаттар берді. "Нью-Йорк тосты" фильмінен кейін мансаптық бағытына қанағаттанбаған Фармер студияның бақылауына және оның жеке өмірін жарқыратуға жасаған барлық әрекетіне қарсылық көрсетті. Алайда, 1937 жылғы Collier журналындағы мақала оны киімге немқұрайлы қарап, ескі үлгідегі "жасыл роудстер" жүргізетіндей сипаттады. Сондай-ақ 1937 жылы ол Фред МакМюрреймен бірге "Эксклюзив" криминалды драмасында және Рей Милландпен бірге "Эбб Тайд" техноколорлы приключенческий фильмінде ойнады.

Returning from the Soviet Union in the summer of 1935, Farmer stopped in New York City, hoping to launch a theater career. There, she met talent agent Shepard Traube, who referred her to Paramount Pictures talent scout Oscar Serlin, who arranged for a screen test. Paramount offered her a seven year contract, which Farmer signed in New York City on her 22nd birthday. After completing screen tests on Long Island, Farmer moved to Los Angeles to begin working for Paramount. Upon arrival, she underwent dental surgery to fix a gap in her front teeth, and she spent long hours screen testing and training on the Paramount studio lot. In November 1935, she was cast in the B movie Too Many Parents (1936), a comedy about young men in military school. The film was a box office success. After completing it in February 1936, Farmer wed fellow Paramount contract player Leif Erickson, whom she met on the studio lot. She was then cast in a lead role in the drama Border Flight. Later that year, Farmer was cast in her first "A" feature, Rhythm on the Range, a Western starring Bing Crosby. She recalled of the film: "I had had a crush on him [Crosby] since my high school days, and stood in awe of the fact that in my first important film I was actually working as his leading lady." Rhythm on the Range earned favorable reviews and brought Farmer an enhanced public reputation. After its release, Paramount studio head Adolph Zukor phoned her and told her, "now that she was a rising star she'd have to start acting like one." Farmer was resistant, however, and spent most of her time at her home in Laurel Canyon with Erickson, forgoing invitations to Hollywood parties and events. In an attempt to make her marketable, Paramount chose to brand her in press releases as "the star who would not go Hollywood," focusing on her "eccentric" fashion tastes. During the summer of 1936, she was lent to Samuel Goldwyn to appear in Come and Get It, based on the novel by Edna Ferber, in which she portrayed a young woman pursued by her mother's former lover. Howard Hawks was originally signed to direct, but was replaced by William Wyler midway through production; Farmer was indignant and clashed with Wyler during filming. He later said, "The nicest thing I can say about Frances Farmer is that she is unbearable." Though her working relationship with Wyler was tumultuous, Hawks remembered Farmer with admiration, saying that she "had more talent than anyone I ever worked with." Producers chose to premiere the film in Seattle, Farmer's hometown. At the premiere, Farmer was notably quiet and spoke little to reporters, which resulted in news reports that she was cold and aloof. Nevertheless, Come and Get It earned praise from the public and critics, with several reviews greeting Farmer as a newfound star, some likening her to Greta Garbo. In 1937, she was lent to RKO to star opposite Cary Grant in The Toast of New York, the story of a Wall Street tycoon. The film's production was turbulent as Farmer was unhappy with the rebranding of her character from a hard edged vixen to "an ingénue fresh from Sunnybrook." On set, she argued with director Rowland V. Lee and gave belittling interviews to the press. Unsatisfied with her career direction after The Toast of New York, Farmer resisted the studio's control and every attempt it made to glamorize her private life. A 1937 Collier's article, though, sympathetically described her as indifferent to the clothing she wore and said she drove an older model "green roadster". Also in 1937, she appeared in the crime drama Exclusive opposite Fred MacMurray and the Technicolor adventure film Ebb Tide opposite Ray Milland.

1937-1941 жж. Театрға көшу

Студиялық жүйеге қанағаттанбаған және актриса ретіндегі беделін арттыруды қалаған Фермер 1937 жылдың ортасында Голливудты тастап, шығыс жағалауында жазғы қойылымдарға қатысты, Вестчестерде (Нью-Йорк) және Вестпортта (Коннектикут) өнер көрсетті. Ол жерде режиссер Харольд Кларман мен драматург Клиффорд Одецтің назарын аударды, олар оны Одецтің "Алтын бала" пьесасында үш айлық қойылымға шақырды. Пьеса 1937 жылдың қарашасында ашылды және барлығы 248 қойылым көрсетілді. Оның алғашқы өнері аралас пікірлер алды, Time журналы оның рөлге дұрыс таңдалмағанын жазды. Алайда, Фермердің кассалық тартымдылығының арқасында пьеса топ тарихындағы ең табысты туындыға айналды. 1938 жылы, ұлттық турнеге шыққанда, Вашингтондан Чикагоға дейінгі аймақтық сыншылар оған жоғары баға берді. "Алтын бала" қойылымы кезінде Фермер Одецпен романтикалық қарым-қатынас бастады, бірақ ол актриса Луиза Райнерге үйленген еді және Фермерге міндеттеме бермеді. Одец қарым-қатынасты кенеттен тоқтатқанда Фермер өзін алданған сезінді, ал топ Лондонға басқа актрисаны таңдағанда, оның отбасы пьесаға қаржы жинауға көмектескенін білгенде, топ оны өзімшілдікпен пайдаланды деп ойлады. Көңілі қалған Фермер Лос-Анджелеске күйеуі Эриксонмен бірге "Бұрыс жолмен жүр" (1938) фильмінде түсуге оралды. 1939 жылдың сәуір айында ол Элия Казанның эксперименталды пьесасы "Тынық қаланың" қысқа мерзімді Бродвей қойылымында ойнады. Сол жылдың қарашасында ол Бродвейге оралып, Казан режиссерлік еткен және Group Theatre продюсерлік еткен "Тандер Рок" пьесасында Мелани рөлін сомдады. Пьеса жақсы қабылдамады, ал 1939 жылдың желтоқсан айында аяқталғаннан кейін Фермер қатты көңілсіздікке ұшырады. Кейіннен ол 1940 жылдың басында репетициясы басталу жоспарланған Эрнест Хемингуэйдің "Бесінші бағана" пьесасының Бродвейдегі қойылымында рөлге келісті. Репетиция кезінде Фермер депрессиясын жеңілдету үшін ішімдікке құмар болды. Ақырында ол қойылымнан бас тартты, нәтижесінде Театр гильдиясы "кәсіпкерліксіздігі" үшін 1500 доллар айыппұл салды. Ол Paramount компаниясына оралды, ол оған "Паго-Пагоның оңтүстігінде" (1940) фильмінде Руби рөлін берді, онда ол аралда інжу-маржан іздейтін авантюристтер тобымен саяхаттайтын әйелді сомдады. Кейін ол Джон Гарфилдпен бірге мұнай өнеркәсібіне қарсы оқиғалар баяндалған "Flowing Gold" оқиғалық драмасында басты рөлді ойнауға Warner Bros. компаниясына шақырылды. Фильмді аяқтағаннан кейін Фермер Шығыс жағалауына жазғы театрларда ойнауға оралды. Нью-Йоркте "жалғыздық қысты" өткізгеннен кейін, 1941 жылдың көктемінде Фермер Лос-Анджелеске оралды және Санта-Моникада сәнді үйді жалға алды. Оның келесі фильмі - Джон Бэрримордың қатысуымен түсірілген комедиялық фильм "World Premiere" (1941). Ол кейін Сузан Хейвард пен Альберт Деккермен бірге ойнаған "Тірілер арасында" (1941) фильмінде қосалқы рөл ойнады. Осы уақыт аралығында Фермер "жеке өміріндегі қиындықтардан тынығу үшін жұмыс істеді". Кларман Роберт Стакпен бірге Каламити Джейн рөлін сомдаған "Дакотаның шөлейттері" фильмінің түсірілімін аяқтаған кезде оған компания жасау үшін Санта-Моникадағы үйіне уақытша көшіп барды. Фермер студия басшыларымен рөл үшін тағы да күресті, ол рөлді тым сәнді деп санады, бұл оның студия басшыларымен деген беделін нашарлатты. Ол кейіннен Тайрон Пауэр мен Родди Макдаулмен бірге "Қасқырдың ұлы" (1942) фильмінде (20th Century Fox компаниясына қарыз) британдық аристократтың мәкерле қызының рөлін сомдады. Сол жылы Paramount компаниясы оны "Take a Letter, Darling" фильміндегі рөлді қабылдамағаны үшін жұмысынан босатып, келісімшартын бұзды. Бұл арада оның Эриксонмен некесі бұзылып, ол актриса Маргарет Хейспен таныса бастады. Олардың ажырасуы 1942 жылдың 12 маусымында аяқталды, ал Эриксон Хейзге сол күні үйленді.

Unsatisfied with the expectations of the studio system and wanting to enhance her reputation as a serious actress, Farmer left Hollywood in mid 1937 to do summer stock on the East Coast, performing in Westchester, New York, and Westport, Connecticut. There, she attracted the attention of director Harold Clurman and playwright Clifford Odets, who invited her to appear in a three month production of Odets' play Golden Boy, produced by the Group Theatre. The play opened in November 1937 and ran for a total of 248 performances. Her performance at first received mixed reviews, with Time commenting that she had been miscast. Due to Farmer's box office appeal, however, the play became the biggest hit in the group's history. By 1938, when the production had embarked on a national tour, regional critics from Washington, DC, to Chicago gave her rave reviews. During the run of Golden Boy, Farmer began a romantic affair with Odets, but he was married to actress Luise Rainer and did not offer Farmer a commitment. Farmer felt betrayed when Odets suddenly ended the relationship, and when the group chose another actress for its London runan actress whose family helped secure funds for the playshe came to believe that the group had used her drawing power selfishly to further the success of the play. Disheartened, Farmer returned to Los Angeles to star opposite husband Erickson in Ride a Crooked Mile (1938). In April 1939, she performed in a short run Broadway production of Quiet City, an experimental play directed by Elia Kazan. In November that year, she returned to Broadway, portraying Melanie in Thunder Rock, also directed by Kazan, and produced by the Group Theater. The play was not well received, and Farmer was profoundly unhappy after its closing in December 1939. She subsequently accepted a role in a Broadway adaptation of Ernest Hemingway's The Fifth Column, for which she was scheduled to begin rehearsing in early 1940. During rehearsals, Farmer began binge drinking in an effort to alleviate her depression. She ultimately chose to withdraw from the production, resulting in a $1,500 fine from the Theater Guild, for "unprofessionalism". She returned to Paramount, which assigned her a role in South of Pago Pago (1940), in which she portrayed Ruby, a woman traveling with a group of adventurers searching for pearls on an island. She was then lent to Warner Bros. to star in Flowing Gold, an adventure drama set against the oil industry, opposite John Garfield. After completing the film, Farmer returned to the East Coast to appear in summer stock theater. Following a "lonely winter" spent living in New York City, Farmer drove back to Los Angeles in the spring of 1941, and rented a lavish mansion in Santa Monica. Her next film was World Premiere (1941), a comedy starring John Barrymore. She followed this with a supporting part in the film noir Among the Living (1941), co starring with Susan Hayward and Albert Dekker. During this time, Farmer was "seeking in work a respite from her personal struggles." Clurman temporarily moved into her Santa Monica home to keep her company while she completed filming of Badlands of Dakota, a Western in which she starred as Calamity Jane opposite Robert Stack. Farmer again fought with the studio over the role, which she felt was over glamorized, further damaging her reputation with studio executives. She next appeared opposite Tyrone Power and Roddy McDowall in the film Son of Fury (1942) (on loan to 20th Century Fox), portraying the scheming daughter of a British aristocrat. Later that year, Paramount suspended her after she refused to accept a part in the film Take a Letter, Darling and voided her contract. Meanwhile, her marriage to Erickson had disintegrated, and he began dating actress Margaret Hayes. Their divorce was finalized on June 12, 1942, and Erickson married Hayes the same day.