Кіріспе

Сүтқоректілердің түрі

Пиль дельфині (Lagenorhynchus australis) – Оңтүстік Американың етегіндегі Тьерра-дель-Фуэго аймағындағы суларда кездесетін шағын дельфин. Оны қара иегі бар дельфин немесе тіпті Пильдің қара иегі бар дельфині деп те атайды. Дегенмен, Райс еңбегінен бері Пиль дельфині ресми атау ретінде қабылданды.

Таксономия

Дәстүрлі түрде Lagenorhynchus туысына жатқызылса да, соңғы молекулалық талдаулар Peale's дельфинінің Cephalorhynchus туысының дельфиндерімен жақын туыстас екенін көрсетеді. Егер бұл рас болса, онда бұл түрді Cephalorhynchus туысына көшіру керек немесе оған жаңа туыс берілуі керек. Бұл түрге, сондай-ақ Тынық мұхитының ақ жақты дельфиніне, сағат тәрізді дельфиніне және қараңғы дельфиніне балама туыс ретінде қайта жаңартылған Sagmatias туысы ұсынылған. Кейбір мінез-құлық және морфологиялық деректер Peale's дельфинін Cephalorhynchus туысына көшіруді қолдайды. Зерттеулерге сәйкес, Peale's дельфині және Cephalorhynchus түрлері сыбызғы тартпайтын жалғыз дельфиндер болып табылады. Peale's дельфині бірнеше Cephalorhynchus түрлерімен бірге кеуде қанатының артында ерекше ақ "қояншақ" белгісіне ие.

Физикалық сипаттама

Пейл дельфинінің туыстас түрлерімен салыстырғандағы мөлшері шамамен осындай – туған кезде 1 метр, толық жетілгенде 2,1 метрге жетеді. Ересек дельфиннің салмағы шамамен 115 килограммды құрайды. Беті мен иегі қара сұр түсті. Арқасы көбінесе қара болып келеді, екі жағында иіліп, қалыңдай түсетін ақ жолақтары бар. Құрсағы ақ. Әр қанаттың артында көзге түсетіндей ақ дақтар болады, олар "қоян асты" деп аталады. Қабырғаларында қанаттың үстінде үлкен ақ-сұр дақтар орналасқан. Дорсальды қанаты осы мөлшердегі киттерге тән, ірі және айқын қисайған пішінде болады. Қанаттары кішкентай және сүйір. Құйрық қанатының да ұштары сүйір, ал ортасында ойық бар. Бұл түр алыстан қарағанда қараңғы дельфинге ұқсап, олардың шатасуы мүмкін.

Халық саны мен таралуы

Пейл дельфині Оңтүстік Американың оңтүстік жағалауындағы суларда ғана кездеседі. Тынық мұхиты жағында олар 38° оңтүстік ендігінде, Чилидің Вальдивия қаласына дейін солтүстікке қарай көрілген. Атлантика мұхиты жағында кездесу жиілігі шамамен 44° оңтүстік ендігінде, Аргентинаның Голфо-Сан-Хорхе аймағына жақын азаяды. Оңтүстікке қарай олар Дрейк бұғазында, шамамен 60° оңтүстік ендігінде байқалған. Олар көбінесе арналар мен тар шығанақтардың кіреберістері сияқты күшті ағыс бар жерлерде, сондай-ақ қауіпсіз шығанақтар сияқты жағалауға жақын жерлерде кездеседі. Жалпы саны белгісіз, бірақ соңғы зерттеулер оның Оңтүстік Атлантикадағы ареалында шамамен 21 800 жекелеген өкілі бар екенін көрсетеді.

Мінез-құлық

Пейл дельфиндері кішкентай топтарда жиналады – әдетте бес дельфиннен, кейде 20-ға дейін. Сирек жағдайларда, жаз және күз айларында, одан да ірі топтар (100-ге дейін) тіркелген. Әдетте, топ жағалауға параллель бағытта қозғалады. Олар көбінесе баяу жүзеді, бірақ кенеттен қозғалысқа түсуге бейім.

Қорғау

Бұл дельфиндердің шағын аумақтарда ғана қозғалуға және жағаға жақын қалуға бейімділігі оларды адамның араласуына осал етті. 1970 және 1980 жылдары Чили балықшылары жыл сайын мыңдаған Пийл дельфиндерін өлтіріп, қабыққа жем ретінде пайдаланған. Жабайы жануарлардың көшпелі түрлерін сақтау туралы конвенцияға (ЖЖСК) сәйкес, олар II қосымшаға енгізілген.