Чарльз Эбботт, 1-ші Тентерден бароны: Британ заңгері және судьясы

Кіріспе

Британдық адвокат және судья, Корольдік сот төрелігінің лорд-бас судьясы (1762–1832)

Чарльз Эбботт, 1-ші барон Тентерден (7 қазан 1762 – 4 қараша 1832), британдық адвокат және судья, 1818–1832 жылдар аралығында Корольдік сот төрелігінің лорд-бас судьясы болды. Кентербериде шаштараздың отбасында қарапайым жағдайда дүниеге келген Эбботт бастапқыда 1769 жылы Кентерберидегі Король мектебінде білім алды. 1781 жылы наурыз айында Оксфордтағы Корпус-Кристи колледжіне қабылданғанда, ол өте жақсы оқушы ретінде танылып, мектептен көрме стипендиясын алды. Ол мұнда феллоу сайланды және сонымен қатар сэр Фрэнсис Буллердің ұлына тәрбиеші болып қызмет етті, бұл оны адвокат болу мүмкіндігін қарастыруға итермеледі. 1787 жылы Орта ғибадатханаға қосылып, 1793 жылы Ішкі ғибадатханаға ауысты, ал 1796 жылы Ішкі ғибадатханада адвокаттық құқық алды. Эбботт өте жақсы адвокат ретінде танылды, мансабында өзгелерге қарағанда көбірек табыс тапты, бірақ қиялы шектеулі және сөйлеу өнері нашар деп есептелді. 1808 жылы оған Әділет сотының судьясы лауазымы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты; 1816 жылы ол осы ұсынысты қабылдады, дәстүрлі рыцарьдық атағын алды және Заң сержанты болып тағайындалды. Сот отырысына үш айдан кейін ол Корольдік сотқа ауыстырылды, онда бастапқыда сот ісімен таныс болмағандықтан, өте жағдайы нашар болды. Екі жылдың ішінде ол «жоғары сот шеберлігін» көрсетті, Эбботт соборға жақын «кішкентай, қарапайым үй»де тұрды және бастапқыда әйелдер мектебінде білім алды. Бала кезінде ол «еңбекқор, сезімтал, барлық іс-әрекетінде тұрақты және дұрыс» адам ретінде танылды. 1769 жылдан бастап Кентерберидегі Король мектебінде оқыды, онда ол өте жақсы оқушы болды, сондықтан 1781 жылы наурыз айында Оксфордтағы Корпус-Кристи колледжіне қабылданғанда көрме стипендиясын алды. Ол кезде Оксфордта екі ғана марапат болды: ағылшын және латын прозасы үшін канцлердің медальдары. Оларды жеңіп алуға жасаған алғашқы әрекеті сәтсіз аяқталды, бірақ екінші курста латын тіліндегі жүлдені, ал үшінші курста ағылшын тіліндегі жүлдені жеңіп алды. Содан кейін Эбботт Корпус-Кристидің феллоуы болып сайланды, онда сэр Фрэнсис Буллердің ұлына тәрбиеші болып қызмет етіп, адвокат болу мүмкіндігін қарастырды. 1787 жылдың 16 қарашасында Орта ғибадатхананың мүшесі болды, 1793 жылы Ішкі ғибадатханаға ауысты және екі жыл бойы сэр Джордж Вудтың арнайы өтініш берушісі ретінде жұмыс істеді; ол арнайы өтініш беруші ретіндегі жұмысын «бұрынғы немесе кейінгі ешбір адамнан» жылдам аяқтады деседі. 1796 жылы Ішкі ғибадатханада адвокаттық құқық алды.

Charles Abbott, 1st Baron Tenterden (7 October 1762 – 4 November 1832), was a British barrister and judge who served as Lord Chief Justice of the King's Bench between 1818 and 1832. Born in obscure circumstances to a barber and his wife in Canterbury, Abbott was educated initially at a dame school before moving to The King's School, Canterbury in 1769. He was noted as an excellent student, receiving an exhibition scholarship from the school in March 1781, when he matriculated at Corpus Christi College, Oxford. Here he was elected a fellow, and also served as a tutor to the son of Sir Francis Buller, which first made him consider becoming a barrister. He joined the Middle Temple in 1787, transferring to the Inner Temple in 1793, and was called to the Bar by the Inner Temple in 1796. Abbott was noted as an excellent barrister, earning more than any other during his time at the Bar, despite being considered unimaginative and a poor speaker. He was offered a position as a Justice of the Court of Common Pleas in 1808, which he turned down; he accepted the same offer in 1816, receiving the customary knighthood and being appointed a Serjeant at Law. Three months after he started sitting as a judge he was transferred to the Court of King's Bench, where he was initially rather poor, being unfamiliar with the court's business. Within two years he showed "the highest judicial excellence", Abbot lived in a "small, mean looking house" near the Cathedral, and was initially educated at a dame school. During his childhood he was noted as "industrious, apprehensive, regular and correct in all his conduct". He attended The King's School, Canterbury, from 1769, where he was such a good student that he received an exhibition scholarship on his matriculation at Corpus Christi College, Oxford, in March 1781. At the time there were only two awards at Oxford: the Chancellor's medals for English and Latin prose. After an initial attempt to win them which failed, he won the Latin prize in his second year and the English prize in the third. Abbot was then elected a fellow of Corpus Christi where, acting as a tutor to the son of Sir Francis Buller, he first considered becoming a barrister. On 16 November 1787 he became a member of the Middle Temple, transferring to the Inner Temple in 1793, and worked for two years under Sir George Wood as a special pleader; it was said that he had finished his work as a special pleader faster than "any man before or since". He was called to the Bar by the Inner Temple in 1796.

Мансап

Эбботт Оксфорд трассасында жаттығуларын бастады; ол сонда бара жатқанда атынан құлап, екі жерден аяғы сынды, нәтижесінде ол өмір бойы ақсады. 1802 жылы ол «Саудагерлердің кемелері мен теңізшілер туралы» заңдық трактат жариялады, оны әріптес заңгерлер мақтап, оған көптеген коммерциялық тапсырыстар әкелді; кейіннен ол АҚШ-та қайта басылды, онда оны қате түрде Төменгі палата спикері Чарльз Эбботқа жатқызды. Ол «ағылшын сот жүйесінде заңгердің бола алатын ең беделді және сәтті» адам болар еді, бірақ ол адвокаттық дәрежеге үміткер болудан бас тартты. 1802 жылдан 1816 жылға дейін ол «Бас прокурордың шәкірті» ретінде қызмет етті, барлық үкіметтік қудалауларды бастады, сондай-ақ Англия банкінің және Англия шіркеуінің көптеген декандары мен прелаттарының тұрақты кеңесшісі болды. 1807 жылға қарай ол жылына 8000 фунт стерлинг табыс таба бастады, кейіннен бұл соманы арттырды; сол кездегі басқа кез келген адвокаттан көп ақша тапқаны айтылды. Эбботт «көзге түсетін» адвокат емес еді; ол керемет заңгер ретінде танылса да, сөздері монотонды болды және қиялы жетіспеді. 1808 жылы оған Жалпы соттың судьясы лауазымы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Алайда, тағы сегіз жыл жұмыс істегеннен кейін, денсаулығының осы жүктемеге шыдамайтынын сезініп, 1816 жылдың 24 қаңтарында Жалпы сотта лауазымға өтті, сонымен қатар қажеттілігіне орай Заңгер-сержант атанды. Эбботтқа «Labore» ұранымен дәстүрлі рыцарлық атақ берілді, оны ол өзінің теңдігі үшін де пайдаланды. Ол осы лауазымда үш айдан астам болған жоқ, оның ондағы жұмысы туралы ешқандай жазба қалмады, содан кейін 3 мамырда Саймон Ле Бланкты алмастыру үшін Король сотына еркіне қарсы ауыстырылды. Эбботт Король сотымен таныс болмағандықтан (ол Лондондық емес, аймақтық заңгер болғандықтан) бастапқыда көңілі қалды, бірақ жақын арада жақсарды. 1818 жылға қарай ол «жоғары сот өкілінің қасиеттерін» көрсетті, бірақ оны қатал адвокаттарға тіл тигізгені үшін және қудалау ісінде үкімет тарапын ұстануы үшін сынға алды. Сол жылы Лорд-бас судья Лорд Элленбороу инсульт алды, нәтижесінде зейнетке шықты. Басқа судьялар мен заңгерлердің көпшілігі бұл рөлге лайық емес еді; мысалы, сэр Сэмюэл Шепард, қабілетті заңгер болғанымен, судья ретінде отыруға тым нашар естіген. Нәтижесінде Эбботт тағайындалды және 4 қараша 1818 жылы ресми түрде лауазымына кірісті. Лорд-бас судья ретінде ол Король сотының құзырлы судьялары мен өзінің қабілеттерінің арқасында гүлденгенін көрді; «[Эбботт] [судьялардың] барлығынан да адамдарды жақсы білді және сот-медициналық дауларда модератор ретінде шебер болды». Эбботттың судья ретіндегі басты кемшілігі – оның Джеймс Скарлеттке қолдауы болды, ол Эбботт адвокат болған кездегі жетекшісі болды; «Қорқып жүрген жас заңгер, бас судья болғаннан кейін де әлі де ескі жетекшісіне қорқынышпен қарады, оны ренжітуден қорықты және оның пайдасына шешім қабылдағанда әрқашан қуанышқа бөленді». 1827 жылдың 30 сәуірінде Эбботт Миддлсекс графтығындағы Хендонның бароны Тентердені атанды; «Лорд Эбботт» оны мазаққа түсіруі мүмкін деп қорқып, оның орнына өзінің туған жеріне жақын Кент қаласының атын таңдады. 24 мамырда Эбботт ресми түрде лауазымына кірісті, Лордтар палатасына үнемі қатысып, Лордтарға ресми киімін киген соңғы бас судья болды (уақытша спикерлерден басқа). 1830 жылы ол шіркеу соттарының, жалпы құқық соттарының және жылжымайтын мүлік заңнамасының жай-күйі туралы есептерден кейін Парламентке бірнеше заң жобаларын ұсынды; шіркеулік заң жобаларынан басқа, барлығы қабылданды, өйткені Парламент оларды тыңдауға уақыт жеткізбеді. Олар 1831 жылы келесі Парламент сессиясында тыңдалды және екеуі де қабылданды; олар «оған шебер заң шығарушы ретінде беделді емес еді, судьялар оларға ақылға қонымды түсіндіруді өте қиын деп тапты». 1832 жылғы реформа туралы заң оның Лордтар палатасынан кетуіне әкелді және оның өмірін қысқартқаны айтылады; ол қалалық корпорациялар үшін күресті, ол заң жобасымен «толық жеккөрумен» қарады, бірақ жеңіледі. Егер ол қабылданса, «Ешқашан, ешқашан менің мырзаларым, мен осы үйдің есіктеріне кірмеймін» деп қауіптенген болса, ол сөзінде тұрып, саясатқа ешқашан қайтып келмеді, бірақ 1827 жылдың 8 тамызынан 3 қыркүйегіне дейін ол уақытша қазынашылық канцлері болды, бос болғанда бұл лауазымды Лорд-бас судья иеленуі керек болды. Ол маусым айында Мидленд трассасына барды, өйткені ол ең оңайы болды, бірақ ол «күшті жөтелден» және басқа да симптомдардан зардап шекті, Хендонға қайтып келді. Екі күндік істің бірінші күнінен кейін ол тамақ жегісі келмей, қызуы көтеріліп, сөзін біртіндеп айта бастады. Ауру дәрігерлерді таң қалдырды және ақырында 1832 жылдың 4 қарашасында Лондондағы Королева алаңындағы үйінде қайтыс болды; оның соңғы сөздері «Енді, әйгерлер, сіздер өз үкіміңізді қарастырасыздар» болды. Ол өзі басшысы болған Қорлық ауруханасына жерленді.

Abbott began practising on the Oxford Circuit; while travelling there he had a fall from his horse, which broke his leg in two places and left him permanently lame. In 1802, he published a legal tract, On Merchants' Ships and Seamen, which was praised by his fellow lawyers and earned him a large amount of commercial work; it was later republished in the United States, where it was misattributed to Charles Abbot, the Speaker of the House of Commons. He would be "as eminent and prosperous as a counsel can be at the English bar", although he refused to apply for silk. From 1802 to 1816 he served as "Devil to the Attorney General", opening all government prosecutions, and was standing counsel for the Bank of England and many Deans and Prelates in the Church of England. By 1807, he was making £8,000 a year, and later exceeded this amount; it was remarked that he earned more money than any other barrister of that time. Abbott was not a "flashy" barrister; although known as an excellent lawyer, his speeches were monotonous and he lacked an imagination. In 1808 he was offered a position as a Justice of the Court of Common Pleas, but refused it. After eight more years of work, however, he felt that his health could no longer take the strain, and accepted a position in the Court of Common Pleas on 24 January 1816, along with becoming a Serjeant at Law as required. Abbott was granted the customary knighthood, with the motto "Labore", which he also used for his peerage. He stayed in this post for barely three months, with no records of his work there surviving, before being transferred against his will to the Court of King's Bench on 3 May to replace Simon Le Blanc. Abbott, unfamiliar with the Court of King's Bench (having been a regional lawyer rather than a London based one), was initially a disappointment, but soon improved. By 1818, he showed "the highest judicial excellence", although he was criticised for snapping at boring barristers and for taking the government's side in prosecutions. That year, the Lord Chief Justice Lord Ellenborough had a stroke, forcing his retirement. Most of the other judges and legal figures were inappropriate for the role; Sir Samuel Shepherd, for example, was while an able lawyer too deaf to sit as a judge. As a result, Abbott was appointed, and formally took up his position on 4 November 1818. As Lord Chief Justice he saw the Court of King's Bench flourish, with competent Justices and his own abilities; "[Abbott] had more knowledge of mankind than any of [the Justices], and was more skilful as a moderator in forensic disputation". Abbott's central weakness as a judge was seen to be his support of James Scarlett, his leader when Abbott was a barrister; "The timid junior, become Chief Justice, still looked up to his old leader with dread, was afraid of offending him, and was always delighted when he could decide in his favour". On 30 April 1827, Abbott was made Baron Tenterden, of Hendon in the County of Middlesex; having feared that "Lord Abbott" would leave him open to ridicule, he instead picked the name of a Kentish town near his roots. On 24 May, Abbott formally took up his position, attending the House of Lords regularly, and was the last Chief Justice to wear his official robes to the Lords (other than those acting as interim Speakers). In 1830, he introduced several bills to Parliament following reports on the state of the Ecclesiastical Courts, common law courts and law of real property; all were passed, except the ecclesiastical bills, as Parliament ran out of time to hear them. They were heard during the next Parliamentary session in 1831, and both passed; they "by no means established for him the reputation of a skilful legislator the judges have found it infinitely difficult to put a reasonable construction upon them". The Reform Act 1832 led to his departure from the Lords, and is considered to have greatly shortened his life; he fought strongly for the city corporations, which he claimed the bill treated "with absolute contempt", but would be defeated. Having threatened that, should it pass, "Never, never my Lords, shall I enter the doors of this House", he was true to his word, and never returned to politics, although from 8 August to 3 September 1827 he was interim Chancellor of the Exchequer, following the convention that, when vacant, the position should be held by the Lord Chief Justice. He went to the Midland Circuit in June, as it was the easiest one, but he suffered from "a violent cough" and other symptoms, returning to his home in Hendon. After the first day of a two day case he found himself losing his appetite and suffering from a fever, which caused him to talk incoherently and become delirious. The disease baffled doctors, and finally killed him on 4 November 1832 at his home in Queen Square, London; his last words were "and now, gentlemen of the jury, you will consider of your verdict". He was interred at the Foundling Hospital, of which he was a governor.

Жеке өмір

Эбботт Мэри Ламотпен 1795 жылдың 30 шілдесінде үйленді. Ол өмірінде отбасылық жағдайды ұнататын, жазбаларда әйеліне арналған махаббат өлеңдері кездеседі. Мэри оған үйлену алдында шашынан бір тоқ жіберген, ал ол жауабында "Шашының бұрынғы иесінің сұрақтарына жауап" атты өлең жазды. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды: Джон (Тентерденнің 2-ші бароны), Чарльз, Мэри және Кэтрин. Кейін Кэтрин Джон Роуленд Смитке тұрмысқа шықты. Эбботт сақ адам саналды, "жаңалыққа қарсы тұратын" және "қиялының жеткіліксіздігі" судья үшін өте жақсы қасиеттер деп есептелді, бұл оған "біздің ең білікті судьяларымыздың арасында ең жоғары дәреже берді". Оның мінезі қатал болған, "табиғаты жаман, асығыс және күшті, бұл оның қалған санасынан өзгеше еді", бірақ ол оны ұстап тұрды. Дегенмен, бұл кейде сотта байқалып, ол әсіресе өткір тілді және қажетсіз күрделі сөйлемдерге төзбейтін еді. Бірде сотта дәрігер тым күрделі медициналық терминді қолданғанда, Эбботт: "Егер ағылшын тілінде сөйлей алсаңыз, сөйлеңіз, әйтпесе мен аудармашы шақырып, ант беруге мәжбүр боламын" деп айқайлады. Ол "жеке және қоғамдық өмірінде де жайсыз адам" саналды, оған ешқандай қылмыс немесе ақымақтық тағылмады; бірақ ол "үлкен судья болды, оның үкімдері зерттеліп, құрметтелді". Эдвард Фосс оның туралы: "Осындай білімді, тапқыр және ақылды судья тағы біреуі болған емес, және оның үкімдері осы күнге дейін даусыз" деп жазды.