Кіріспе
Портчестер қамалы — Портчестердегі Портус Адурнидің римдік саксондық жағалаудағы бекінісінің қабырғалары ішінде салынған ортағасырлық қамал. Төрелік мұнарасы шамамен 11 ғасырдың соңында барондық қамал ретінде салынған, ал Портчестер 1154 жылы патшалық бақылауға алынды. Патшалық бірнеше ғасыр бойы қамалды басқарды, және ол король Джонның сүйікті аң аулау ортасы болды. 1216 жылы француздар қамалды қоршап алып, басып алды, бірақ көп ұзамай ол ағылшыздардың бақылауына қайта оралды. Портсмут портының кіреберісінде орналасқан Портчестер орта ғасырларда маңызды порт болды. Қамалдан Англия патшалары бастаған Францияға жорықтар ұйымдастырылды. 14 ғасырдың бірінші тоқсанында француз шапқыншылығынан сақтану үшін Эдуард II Портчестер қамалын жөндеуге және нығайтуға 1100 фунт стерлинг жұмсады. Генрих V-ті тақтан құлату жоспары Портчестерде ашылды, кінәлілер ұсталды; осы оқиға Шекспирдің «Генрих V» пьесасында бейнеленген. Кейінірек қамал түрме ретінде пайдаланылды. Бүгінде Портчестер қамалы — ескерткіш және І санаттағы ғимарат. Қамал 17 ғасырдан бері Саутвик иелігінде, бірақ оны «Ағылшын мұрасы» басқарады және жыл бойы келушілерге ашық. Алаңның оңтүстік-шығыс бұрышында тұрған Норман шіркеуі, Сент-Мэри, Портсмут Англикандық дінге жатады.
Portchester Castle is a medieval fortress that was developed within the walls of the Roman Saxon Shore fort of Portus Adurni at Portchester, to the east of Fareham in Hampshire. The keep was probably built in the late 11th century as a baronial castle and Portchester was taken under royal control in 1154. The monarchy controlled the castle for several centuries and it was a favoured hunting lodge of King John. It was besieged and captured by the French in 1216 before permanently returning to English control shortly thereafter. Occupying a commanding position at the head of Portsmouth Harbour, in the medieval period Portchester was an important port. The castle saw the embarkation for several campaigns to France led by England's kings. In anticipation of a French invasion during the first quarter of the 14th century, Edward II spent £1,100 repairing and reinforcing Portchester Castle. A plot to overthrow Henry V was discovered and the culprits apprehended at Portchester; this event features in Shakespeare's play, Henry V. Later in its history, the castle was used as a prison. Today Portchester Castle is a Scheduled Ancient Monument, and a Grade I listed building. The castle has been in the ownership of the Southwick Estate since the 17th century but is managed by English Heritage and open to visitors throughout the year. The Norman church, St. Mary's, which stands in the south east corner of the grounds, falls within the Anglican Diocese of Portsmouth.
Өмірбаян
Портчестердің стратегиялық маңызы кем дегенде 3 ғасырдан бері, осы жерде римдік бекініс салынғаннан бері танылған. Бекініс қашан салынғаны нақты белгісіз, бірақ император Диоклетианның бұйрығымен Маркус Аврелий Караузиус 285 және 290 жылдар аралығында салған деп саналады. Бұл, сол кездегі британдық жағалау бойында пираттардың шабуылдарын тойтару үшін салынған бірнеше бекіністердің бірі болды. Портчестер, әлдебір Британияны қорғаған римдік флот – "Классис Британиканың" базасы болған болуы мүмкін. Бұл Альп тауларының солтүстігіндегі ең жақсы сақталған римдік бекініс. Рим әскері 5 ғасырдың басында Британиядан шығып кеткенімен, бекініс толығымен тасталып кетпегені мүмкін, бірақ оны пайдалану көлемі айтарлықтай азайды. Бекініс ішінде 10 ғасырдағы зал мен мұнара табылды, бұл саксон дәуірінде жоғары мәртебелі тұрғын үй болғандығын көрсетеді. 904 жылы Портчестер король Эдуард Ескінің меншігіне өтті және бекініс, Бургал Хидажда тізілгендей, викингтерге қарсы елді қорғауға көмектесетін бурхқа айналды.
Ортағасырлық сарай мен сарай
Қалдықтың қашан салынғаны белгісіз, бірақ шамасы 11 ғасырдың соңында салынған. Нормандтардың басып алуынан кейін Портчестер әулеті Вильям Модитке берілді, ол Вильям Жеңімпаздың серігі және қуатты дәулетті адам болды, және шамасы осы Вильям Модит Портчестер қалдығын салған. Бұл ертедегі қамалдың пішіні белгісіз, бірақ Модит, шамасы, бекіністің солтүстік-батыс бұрышында ішкі ауланы құруға жауапты болған. Ол кезде оны ағаш қоршаумен және ормен қорғаған болар еді, ал бекіністің бұрынғы римдік тас қабырғалары сыртқы ауланы қорғауға қолданылған. Модит шамамен 1100 жылы қайтыс болды, ал оның мүлігі ұлы Роберт Модитке өтті. Ол 1120 жылы қайтыс болды, ал бірнеше жылдан кейін отбасылық мүлік Роберт Модиттің қызына үйленген Уильям Понт де л'Аркқа тиді. Осы кезеңде қамал туралы жазбалар болмаса да, осы кезде таспен қайта салынған болуы мүмкін. Бұған дәлел – қамалдың тас жұмыстары 1130 жылдары сыртқы аулада салынған Сент-Мария шіркеуіне ұқсас. Шіркеу 1128 жылы Понт де л'Арк құрған Августин монастыры үшін салынған. Монастырь үшін басқа да ғимараттар жоспарланған болуы мүмкін, бірақ олардың ізі қалмаған. 1147 және 1150 жылдар аралығында монастырь Саутвикке көшіп кеткен кезде ғимараттар аяқталмаған болуы мүмкін. Уильям Понт де л'Арк 1148 жылы қайтыс болғанға дейін Портчестер қалдығының иелігін сақтап қалған болуы мүмкін, бірақ оны кім мұра еткені белгісіз. Ол қамалға негізін салған Модиттің ұрпағы Уильям Модитке немесе Уильям де л'Арк ұлы Генри Модитке тиюі мүмкін. Қалдық туралы ең ерте жазба 1153 жылғы Генри Плантагенеттің, кейіннен король Генри II-нің Генри Модитке берген құжатында бар. Бірақ Генри 1154 жылы таққа отырғанда Портчестер қалдығын өзіне қаратып алды. Ол бірнеше ғасыр бойы патшалық бақылауда болады. Ол Томас Беккетпен болған дауларында да көзге түсті. Генри осы жерде Эврэ епискобымен кездесті, ол Беккеттің атынан сөйледі. Қамал сонымен қатар Лестер графы сияқты маңызды адамдарды түрмеге қамау үшін де пайдаланылды. Генри II-нің ұлдары 1173–1174 жылдардағы көтерілісте жетекші барондардың қолдауымен оған қарсы көтерілгенде Портчестер соғысқа дайындыққа келтірілді. Қаланы қорғау үшін катапульттар жасалды және онда он салт атты әскер болды, кейіннен олардың саны 20-ға дейін артты. 1215 жылы Магна Картаны бекіткеннен кейін Джон пападан оны жоюды өтінді. Нәтижесінде, оның қарсыластары қыркүйекте қауымнан шығарылды. Осы кезде ол Рочестер қалдығын қоршауға алды, ал көтерілісшілер Франциядан көмек сұрады. Барондар француз патшасының үлкен ұлы Людовикке тақты ұсынды. Людовиктің науқаны бастапқыда сәтті болды, ол Лондон мен Винчестерді басып алды, ал Портчестер қалдығы 1216 жылдың маусымында оның әскерлеріне берілді. Людовиктің тағдыры нашарлай бастады, ал Портчестер қалдығы 1217 жылдың көктемінде қайтадан қолға түсті. Бірақ ғасырдың соңына қарай шығыс римдік қабырғаны нығайту үшін ағаш мұнара салынды. Эдуард II (1307–1327) тұсында француз шабуылы күтіліп, Портчестерде гарнизон орнатылды. Король 1320 және 1326 жылдар аралығында Портчестер қалдығын жөндеуге және нығайтуға 1100 фунт стерлингтен астам ақша жұмсады. Ішкі ауланың ғимараттары қайта жаңғыртылып, сыртқы қақпа үйлері кеңейтілді. Эдуард II-нің қымбат жұмыстарына қарамастан, 1335 жылғы сараптамада қамалдың көптеген ғимараттары қираған күйде екені және римдік бекіністің оңтүстік қабырғасын теңіз зақымдағаны анықталды. Эдуард III 1346 жылдың маусымында 15000 әскерден тұратын армиясын жинап, Крейси шайқасында жеңіске жеткен Францияға аттанды. 1350 және 1360 жылдары қамалдың ішкі ғимараттары қайта жаңғыртылып, теңіз қабырғасы жөнделді. 1396 және 1399 жылдар аралығында қазіргі кездегі патшалық пәтерлер, қираған күйінде болса да, Ричард II үшін шебер құрылысшы Уолтер Уолтон басшылығымен салынды. 1415 жылы король Генрих V Портчестер қалдығында екі ел арасындағы жүз жылдық соғыстың бір бөлігі ретінде Францияға шабуыл жасауға дайындалып жатқан еді. Шілдеде Портчестерде Генриді құлату үшін Саутгемптон қастандығы деп аталатын қастандық ашылды. Ол сол қалада заговоршыларды тұтқындады: Ричард Коннисбург, Кембридж графы, Генри Скроп, Машам бароны Скроп және сэр Томас Грей. Үшеуі де тамыз айының басында өлім жазасына кесілді. 15 ғасырда Портсмут қаласы, шамамен 10 шақырым қашықтықта орналасқан, маңызды экономикалық орталыққа және маңызды портына айналды. Ол Портчестерден әскери маңыздылығы бойынша басымдық алып, қамал құлдырау кезеңіне енді. 1441 жылғы сараптамада қамалдың «толық қираған және әлсіз» екені айтылған. Осы халде болса да, 1445 жылы Англияға келген Генрих VI-ның әйелі Маргарет Портчестер қалдығын кемесінің тоқтаған порты ретінде таңдады. Қамал ғасырдың соңына дейін күйреуге ұшырады, содан кейін оның ғимараттарын жөндеуге әрекеттер жасалды. Генрих VIII 1535 жылдың қазанында патшайым Анна Болейнмен Портчестерге келгенде, соңғы жүз жылдың ішінде билеуші монархтың алғашқы рет қамалға келгені болды. Осы кезеңде қамал Франциямен болған қақтығыстарда қатысқандар үшін әскери госпиталь ретінде пайдаланылды. Испаниямен қарым-қатынас нашарлағанда, Елизавета I Портчестер қалдығын испан шабуылына дайындыққа келтірді. Ол кезде Генри Радклиф, болашақ Сассекс графы, қамалдың бастығы болды. 30 тамыз 1591 жылы Елизавета қамалға келді, бірақ мемлекеттік бөлмелердің едендері шіріген еді, сондықтан ол күзетшінің жатын бөлмесінде тамақтанды. Әдеттегі тәтті парфюмерияның орнына бөлме жусан мен ырысқалмен жаңартылды. 1603 жылға қарай қамал Елизаветаның осы жерде сот отыруына жарамды болды. Сэр Томас Корнуоллис қамалдың бастығы болып тағайындалды және ішкі ауланың шығыс жағындағы ғимараттарды қайта жаңғыртты. 1609 жылғы патшалық сараптамада қамалдың жақсарған жағдайы көрсетілген, Корнуоллис салған ғимараттарда «жоғарыда төрт жақсы жатын бөлмесі және төменде кеңсе үшін соншама бөлмелер» бар екені айтылған. Қамал 19 ғасырда Наполеон соғыстарының француз тұтқындары үшін түрме ретінде соңғы рет пайдаланылды. Қамалдың батыс жағында орналасқан Хоспитал көшесі (бұрынғы Сигейтс көшесі) сол кездегі түрме госпиталінің орны болды, қазір Портчестер үйі деп аталады, ол жекеменшік резиденция. Тұтқындықта өлгендер көбінесе қамалдың оңтүстігіндегі таяз сулы лайлы жерлерге көмілген, олардың қалдықтары кейде дауылдар кезінде табылады.
Бүгін
Бүгін Портчестер қамалы келушілерге ашық және демалыс орны ретінде де пайдаланылады: қамалдың ішкі бөлігінде көрмелер мен экспонаттар орналасқан. Қамал мектеп экскурсиялары үшін танымал орын, ал теңіз қабырғасында толқын күшті болғанда, алабұқа мен бас балық аулаушылар жиі кездеседі. Қамал ғимараттары «Ағылшын мұрасы» қорының қамқорлығында.
Жергілікті аңыздар
Жергілікті аңыз бойынша, өмірінің соңында Понтий Пилат галереямен мұнда соңғы пана ретінде әкелінді.