Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Seabiscuit) – 2003 жылы түсірілген, Гари Росс жазған және режиссерлік еткен америкалық спорттық фильм. Ол Лора Хилленбрандтың 1999 жылы шыққан, ең көп сатылған «Seabiscuit: An American Legend» атты деректі кітабының негізінде жасалған. Фильм Сейбискиттің өмірі мен жарыс жолына негізделген. Сейбискит – кіші денелі және көзден тыс қалған таза қанды жарыс атты, оның күтпеген жетістіктері Ұлы депрессия кезінде АҚШ-та оны үлкен даңққа ие етті. 76-шы «Оскар» марапаттау салтанатында «Seabiscuit» жеті номинацияға ие болды, оның ішінде «Ең үздік фильм» номинациясы да бар, бірақ нәтижесінде барлық жеті номинациядан ұтылып қалды, оның алтауы «Сақиналардың иесі: Патшаның оралуы» фильміне жеңілді.
Seabiscuit is a 2003 American sports film co produced, written and directed by Gary Ross and based on the best selling 1999 non fiction book Seabiscuit: An American Legend by Laura Hillenbrand. The film is loosely based on the life and racing career of Seabiscuit, an undersized and overlooked Thoroughbred race horse, whose unexpected successes made him a hugely popular media sensation in the United States during the Great Depression. At the 76th Academy Awards, Seabiscuit received seven nominations, including Best Picture, but ultimately lost all seven, including six to The Lord of the Rings: The Return of the King.
Сюжет
ХХ ғасырдың басында Америка автомобиль дәуіріне енгенде, Чарльз С. Говард Сан-Францискода велосипед дүкенін ашады. Көп ұзамай ол автомобильдер сата бастайды, Калифорниядағы ең ірі автомобиль дилері және Сан-Франциско аймағындағы ең бай адамдардың біріне айналады. Ұлы депрессиядан кейін канадалық Джон "Кызыл" Поллардтың отбасы қаржылық қиындыққа тап болады, ол жылқы жаттықтырушысының қолына жіберіледі. Жылдар өте келе Поллард жокей болады, бірақ әуесқой бокс салдарынан бір көзінің көру қабілетін жоғалтады. Говардтың жас ұлы автомобиль апатында қаза тапқаннан кейін, әйелі оны тастап кетеді. Ол Мексикада ажырасып, Поллард жокей ретінде танымал болуға тырысады. Говард Марсела Забаламен танысып, үйленеді. Жарысқа арналған жылқылар сатып алғаннан кейін, ол Том Смиттен жаттықтырушы ретінде қызмет етуін сұрайды. Смит оны "Сибискут" атты тайды сатып алуға көндіреді. "Сибискут" ұлы "Мэн о' Уор" тайының немересі болғанымен және танымал Джеймс Э. Фитцсимонспен жаттықтырылғанына қарамастан, кішкентай, жалқау және басқаруға қиын ат деп есептеледі. Смит Поллардтың дайын мінезін байқап, оны "Сибискуттың" жокеюі етіп тағайындайды. Смиттың жаңаша жаттығу әдістерінің арқасында "Сибискут" Батыс жағалауындағы ең сәтті жарыс аттарының біріне және халықтың сүйіктісіне айналады. Говард Шығыс жағалауының чемпионы және "Трипл Краун" жеңімпазы "Уор Адмиралдың" иесі Самуэль Д. Риддлге шақыру жібереді, бірақ Риддл Калифорниядағы жарыстарды нашар деп есептейді. Құрметті "Санта-Анита Хандикап" жарысында "Сибискут" көш бастайды, бірақ Поллардтың нашар көру қабілеті оған жанынан келе жатқан жылқыны байқауға мүмкіндік бермейді. Жарыстың соңында бір ұпай айырмасымен жеңіліске ұшыраған Поллард Смитқа жартылай соқыр екенін мойындайды. Говард Поллардтың "Сибискуттың" жокеюі болатынын жариялайды және "Уор Адмиралмен" жарысуға қоғамдық қолдау жинауға кіріседі. Риддл келіседі, бірақ жарыс старт қақпасының орнына арқан мен қоңыраумен өтуі керек екенін талап етеді. Смит атқа қоңыраудың дыбысынан кейін жылдам жүгіруді үйретеді. Жарысқа дейін Поллард жаттығу кезінде аяғын сындырып алады. Енді ешқашан жүре алмайтынын, тіпті атқа міне алмайтынын естіген Поллард өзінің дос және тәжірибелі жокеюі Джордж Вулфты "Сибискутке" мінуге ұсынады, оған аурухана төсегінен жылқының мінез-құлқы туралы кеңес береді. Көптен күткен "ғасыр жарысы" жанкүйерлерге толы болады, ал радио арқылы 40 миллион адам тыңдайды. "Сибискут" алыс бұрылысқа дейін көш бастайды, Поллардтың кеңесімен Вулф "Сибискутқа" "Уор Адмиралға" тіке қарауға мүмкіндік береді, содан кейін ол алға секіріп, төрт ұзындықпен жеңіске жетеді, бұл елді қуантады. Бірнеше айдан кейін "Сибискут" аяғын жарақат алады. Поллард өзінің жарақатталған аяғынан жазылып жатқанда, олар екеуі бірге сауығып, жылқыға күтім жасайды. "Сибискут" жарысқа қатысуға дайын болғанда, Говард оны "Санта-Анита Хандикапқа" қайта әкеледі, бірақ Поллардқа жүгіруге рұқсат беруге дайын емес, өйткені ол өмір бойы мүгедек болуы мүмкін. Вулф пен Марселаның ықпалымен Говард келіседі. Поллард өзі жасаған аяқ тіреуін қолданып, жарыста Вулфқа қарсы тұрады. "Сибискут" бастапқыда алаңнан қалып қояды, бірақ Вулф жылқысын Поллардтың жанына тартады, "Сибискутқа" қарсыласын жақсылап қарауға мүмкіндік береді. Вулфтың жігерлендіруімен "Сибискут" алға секіріп, басқаларын озады. Финиш сызығына бірнеше ұзындықпен жеткен Поллард "Сибискут" туралы оқиғаның үш адам бұзылған жылқыны жөндегені туралы емес, "Сибискут" оларды жөндегені және олар бір-бірін жөндегені туралы екенін түсіндіреді.
In the early 20th century, as America enters the automobile age, Charles S. Howard opens a bicycle shop in San Francisco. He is soon selling automobiles, becoming the largest car dealer in California and one of the Bay Area's richest men. In the wake of the Great Depression, Canadian John "Red" Pollard's family is financially ruined, and he is sent to live with a horse trainer. Years pass and Pollard becomes a jockey, but amateur boxing leaves him blind in one eye. After their young son is killed in an automobile accident, Howard's wife leaves him. He obtains a divorce in Mexico, where Pollard is struggling to make his mark as a jockey. Howard meets and marries Marcela Zabala. When he acquires a stable of racehorses, he hires itinerant horseman Tom Smith as his trainer. Smith convinces him to buy a colt called Seabiscuit. Though a grandson of the great Man o' War and trained by the renowned James E. Fitzsimmons, Seabiscuit is viewed as small, lazy, and unmanageable. Smith witnesses Pollard's similarly temperamental spirit, and hires him as Seabiscuit's jockey. Under Smith's innovative training, Seabiscuit becomes the most successful racehorse on the West Coast and an underdog hero to the public. Howard issues a challenge to Samuel D. Riddle, owner of the East Coast champion and Triple Crown winning racehorse War Admiral, but Riddle dismisses California racing as inferior. In the prestigious Santa Anita Handicap, Seabiscuit takes the lead, but Pollard's impaired vision prevents him from noticing another horse surging up on the outside. Losing by a nose, Pollard admits his partial blindness to Smith. Howard declares that Pollard will remain Seabiscuit's jockey, and rallies public support for a match race with War Admiral. Riddle agrees, on the condition that they race with a rope and bell instead of a starting gate. With Seabiscuit at a disadvantage, Smith trains the horse to break fast at the sound of the bell. As the race approaches, Pollard severely fractures his leg in a riding accident. Informed he may never walk again, let alone ride, he recommends that his friend and skilled jockey George Woolf ride Seabiscuit, advising him on the horse's handling and behavior from his hospital bed. The highly anticipated "race of the century" draws a sellout crowd, with 40 million more people listening on the radio. Seabiscuit takes an early lead until the far turn; following Pollard's advice, Woolf lets Seabiscuit look War Admiral in the eye before surging ahead, and Seabiscuit wins by four lengths, delighting the nation. A few months later, Seabiscuit injures his leg. Pollard, still recovering from his own injured leg, tends to the horse as they both heal. When Seabiscuit is fit enough to race again, Howard brings him back to the Santa Anita Handicap, but is reluctant to allow Pollard to ride and risk crippling himself for life. At the urging of Woolf and Marcela, Howard relents. Pollard, using a self made leg brace, finds himself and Seabiscuit facing Woolf in the race. Seabiscuit drops far behind the field until Woolf pulls his horse alongside Pollard, allowing Seabiscuit a good look at his mount. With Woolf's encouragement, Seabiscuit surges ahead and passes the others. Heading for the finish line several lengths ahead, Pollard explains that the story of Seabiscuit is not merely of three men who fixed a broken down horse, but that Seabiscuit fixed them and, in a way, they fixed one another.
Шығару
Фильм 2003 жылғы 25 шілдеде Universal Pictures компаниясымен жарық көрді. Universal фильмді АҚШ және Канадада таратты, ал DreamWorks Pictures United International Pictures арқылы Германия, Скандинавия және Испанияда таратты. Spyglass Entertainment қалған барлық елдерде алдын ала сату агенті болды. Жапондық кинотеатрлардағы көрсетуді UIP, DreamWorks келісімінен бөлек жүзеге асырды, ал Pony Canyon үй видео құқықтарын алды. Buena Vista International басқа барлық елдерде тарату құқықтарын сатып алды.
The film was released on July 25, 2003, by Universal Pictures. Universal distributed the film in the United States and Canada, DreamWorks Pictures through United International Pictures handled distribution in Germany, Scandinavia, and Spain, while Spyglass Entertainment acted as pre sales agent in all other territories. Japanese theatrical distribution was handled by UIP separately from the DreamWorks deal, while Pony Canyon handled home video rights, with Buena Vista International purchasing distribution rights in all other territories.
Сыни жауап
Rotten Tomatoes сайтында фильмге қатысты мақұлдау көрсеткіші 206 рецензия негізінде 78% құрайды, ал орташа бағасы 7,1/10. Сайттың сын тұжырымы: "Өмірге деген құштарлықты оятатын, бірақ сәл тәттілікке бой алдырған, спорт тарихындағы рух көтеріп, шабыттандырған тұлғаға арналған эпикалық туынды". Metacritic сайтында 43 сыншының бағасы бойынша 100 балдық шкаладан 72 бал орташа есептелген, бұл "көбінесе жағымды пікірлер" екенін көрсетеді. CinemaScore жүргізген сауалнама бойынша көрермендер фильмге А-дан F-ға дейінгі шкала бойынша A бағасын берді. "Chicago Sun Times" газетінен Роджер Эберт фильмге 4 жұлдыздың 3,5-ін беріп, былай деп жазды: "Фильмдегі жарыстар қызықты, себебі олар қызықты болуға тиіс; фильм оларды қате жіберуге құқықсыз, бірақ сценарийші-режиссер Гэри Росс және оператор Джон Шварцман оқиғаға таңғажайып жақындықпен түсірген".
On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 78% based on 206 reviews, with an average rating of 7.1/10. The website's critical consensus reads, "A life affirming, if saccharine, epic treatment of a spirit lifting figure in sports history". On Metacritic, the film has a weighted average score of 72 out of 100, based on 43 critics, indicating "generally favorable reviews". Audiences surveyed by CinemaScore gave the film a grade A on scale of A to F.
Roger Ebert of the Chicago Sun Times gave the film 3.5 stars out of 4, and wrote: "The movie's races are thrilling because they must be thrilling; there's no way for the movie to miss on those, but writer director Gary Ross and his cinematographer, John Schwartzman, get amazingly close to the action."