Сравнивайте с английским: нажмите на абзац — оригинал откроется в окне. Кнопка EN под абзацем показывает его прямо в тексте.
Содержание
Введение
Римский христианский поэт (348–ок. 413 гг.) писатель и епископ IX века.
Roman Christian poet (348–c.413)
the ninth century writer and bishop
Аврелий Пруденций Клеменс (Aurelius Prudentius Clemens) — римский христианский поэт, родившийся в римской провинции Тарраконенсис (ныне Северная Испания) в 348 году. Он, вероятно, умер на Иберийском полуострове спустя некоторое время после 405 года, возможно, около 413 года. Место его рождения неизвестно, но предполагается, что это могла быть Кесарагуста (Сарагосса), Таррако (Таррагона) или Калагуррис (Калахорра).
Aurelius Prudentius Clemens (/p//r//uː/'/d//ɛ//n//ʃ//i//ə//s//, // //ʃ//ə//s/) was a Roman Christian poet, born in the Roman province of Tarraconensis (now Northern Spain) in 348. He probably died in the Iberian Peninsula some time after 405, possibly around 413. The place of his birth is uncertain, but it may have been Caesaraugusta (Saragossa), Tarraco (Tarragona), or Calagurris (Calahorra).
Жизнь
Пруденций занимался юридической практикой с переменным успехом и дважды был наместником провинции, возможно, в своей родной земле, прежде чем император Феодосий I призвал его ко двору. К концу жизни (вероятно, около 392 года) Пруденций оставил общественную деятельность, чтобы стать отшельником, постился до вечера и полностью отказывался от пищи животного происхождения, а также писал стихи, гимны и полемические сочинения в защиту христианства. Позднее Пруденций собрал христианские стихотворения, написанные в этот период, и снабдил их предисловием, датированным им самим 405 годом.
Prudentius practiced law with some success, and was twice provincial governor, perhaps in his native country, before the emperor Theodosius I summoned him to court. Towards the end of his life (possibly around 392) Prudentius retired from public life to become an ascetic, fasting until evening and abstaining entirely from animal food; and writing poems, hymns, and controversial works in defence of Christianity. Prudentius later collected the Christian poems written during this period and added a preface, which he himself dated 405.
Поэзия
На поэзию Пруденция оказали влияние ранние христианские авторы, такие как Тертуллиан и святой Амвросий, а также Библия и деяния мучеников. Его гимн Da, puer, plectrum (включая "Corde natus ex parentis": "Рожденный от любви Отца") и гимн к Богоявлению O sola magnarum urbium ("Земля полна славных городов"), оба из "Катемеринона", до сих пор используются. Он стал источником вдохновения и первоисточником средневековой аллегорической литературы, его влияние (по мнению К. С. Льюиса) превосходило его собственное художественное достоинство. В противостоянии добродетели и порока, особое значение придается силе Луксурии: "Увенчанная цветами и колышущаяся над винным кубком, каждый ее шаг – благоухание". Вместе со своими служанками Красотой и Усладой и вооруженная лепестками роз и фиалками, ей удается склонить войско Добродетели "к сдаче во власть любви", прежде чем она сама потерпит окончательное поражение.
The poetry of Prudentius is influenced by early Christian authors, such as Tertullian and St. Ambrose, as well as the Bible and the acts of the martyrs. His hymn Da, puer, plectrum (including "Corde natus ex parentis": "Of the Father's Love Begotten") and the hymn for Epiphany O sola magnarum urbium ("Earth Has Many A Noble City"), both from the Cathemerinon, are still in use today. It became the inspiration and wellspring of medieval allegorical literature, its influence (according to C. S. Lewis) exceeding its intrinsic artistic merit. In the battle between virtue and vice, full weight is given to the power of Luxuria, “Flowershod and swaying from the wine cup, Every step a fragrance”. With her attendants Beauty and Pleasure, and her weapons of rose petals and violets, she succeeds in swaying the army of Virtue “in surrender to love”, before succumbing to ultimate defeat.
Влияние
Соединив христианство с античной культурой, Пруденций был одним из самых популярных авторов Средневековья и вплоть до XIII века считался наряду с Горацием и Стацием в "Битве семи искусств" Генри д’Андели, где состязались грамматика (поэзия) и логика.
With his merger of Christianity with classical culture, Prudentius was one of the most popular medieval authors, being aligned as late as the 13th century alongside such figures as Horace and Statius in Henri d'Andeli's Battle of the Seven Arts between Grammar (poetry) and Logic.
Издания
Бергман, Й. (ред.). Aurelii Prudenti Clementis carmina. Вена: Hölder Pichler Tempsky, 1926. (Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum, 61). Каннингем, М. П. (ред.). Aurelii Prudentii Clementis Carmina. Turnhout: Brepols, 1966 (Corpus Christianorum. Series Latina, 126). Томсон, Х. Дж. (ред. и переводчик). Prudentius. 2 тома. Кембридж, Массачусетс: Harvard University Press, 1949–1953 (Loeb Classical Library). Трэнкель, Х. (ред.). Prudentius, Contra Symmachum / Gegen Symmachus. Turnhout: Brepols, 2008. 284 с. (Fontes Christiani, 85).
Bergman, J. (ed.). Aurelii Prudenti Clementis carmina. Vienna: Hölder Pichler Tempsky, 1926. (Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum, 61). Cunningham, M. P. (ed.). Aurelii Prudentii Clementis Carmina. Turnhout: Brepols, 1966 (Corpus Christianorum. Series Latina, 126). Thomson, H. J. (ed. and trans.). Prudentius. 2 vols. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1949 53 (Loeb Classical Library). Tränkle, H. (ed.). Prudentius, Contra Symmachum Gegen Symmachus. Turnhout: Brepols, 2008. 284 p. (Fontes Christiani, 85).