Кіріспе
Бернд Роземайер (14 қазан 1909 – 28 қаңтар 1938) – неміс жарыс жүргізушісі және жылдамдық рекордшысы. Ол өз заманының ең ұлы жарыс жүргізушілерінің бірі деп есептеледі.
Bernd Rosemeyer (14 October 1909 – 28 January 1938) was a German racing driver and speed record holder. He is often considered one of the greatest racing drivers of his era.
Мансап
Роземайердің әкесі Rosemeyer & Co sur Bahnhofstraße атты автокөлік және мотоцикл гаражы мен жөндеу шеберханасының иесі болды, онда жас Роземайер мотоциклдер мен автомобильдермен айналысты. Мотоцикл жарыстарымен бастаған Роземайер, Auto Union жарыс командасының мүшесі болды, бірақ жарыс машиналарын басқаруда оған көп тәжірибе жоқ еді. Кейін бұл артықшылық деп есептелді, себебі ол әлі дәстүрлі жарыс машиналарын басқаруға толыққанды үйренген жоқ. Фердинанд Порше жасаған орталық моторлы Auto Union күміс жебелері өте жылдам болғанмен, басқаруы қиын еді, және оларды тек ол, Тацио Нуволари және шамалы дәрежеде Ханс Стук толыққанды меңгерді. Роземайер сонымен қатар өте білікті механик болды, сондықтан, Герман Ланг сияқты, ол доктор Порше мен әзірлеу инженері Эберран фон Эберхорстқа Auto Union машиналарын жақсарту үшін және жарыстарға дайындау үшін құнды техникалық кеңес бере алды, осылайша оларды жылдамдатып, басқаруды жеңілдетуге көмектесті. Өзінің екінші Гран-приі кезінде, Нюрбургрингте, Роземайер ұлы Рудольф Караччоладан оқ бойы озумен көшбасшылықты алды және финиш сызығына жуық келгенде, жылдамдықты жіберіп алып, оны басып өтті. Алайда, кейінгі жылдары ол бұл қатесін өтеді, Нюрбургрингте үш рет қатарынан жеңіске жетті, соның бірі қалың тұманмен ерекше көзге түсті. 1935 жылы Чехословакиядағы Брно Масарик трассасында ол өзінің алғашқы Гран-приін жеңіп алды. 1935 жылы Чехословакия Гран-присінде марапаттау салтанатында ол әйгілі авиатор Элли Бейнхорнмен танысты. Олардың танымал қарым-қатынасы нацистік партия үшін пайдалы мүмкіндік болды. Роземайер мен Бейнхорн нацистік партияның идеалды неміс жұлдыздары ретінде дәріптелді және пайдаланылды. Роземайер 1933 жылдың қарашасында СС-ке қосылды, бірақ ол бұл шешімді мүмкіндік іздеуден бе, әлде идеологиялық көзқарастардан тудырды ма, белгісіз. Ол нацистік партияның мүшесі болмаса да, пропаганда мақсатында СС-ке қабылданды және гауптштурмфюрер шеніне ие болды. 1936 және 1937 жылдары бірнеше сенсациялық Гран-при жарыстарында жеңіске жетті, сондай-ақ АҚШ-та AAA санкциялаған Вандербильт кубогын ұтып алды, бұл оны Германияда ғана емес, басқа елдерде де танымал етті. Ол 1936 жылы Еуропа чемпионатында жеңіске жетті. 1937 жылы Mercedes пен Auto Union арасында өткен он екі Гран-придің ішінде Роземайер Auto Union үшін жеңіске жеткен бес жарыстың төртеуінде жеңіп алды, ал Mercedes-тің жаңа W125 машинасына қарсы күшті бәсекелестік көрсетті. Роземайердің сол жылы көрсеткен тамаша нәтижелері оны Рудольф Караччола мен Тацио Нуволаримен бірге 1930 жылдардағы Гран-при жарыстарының ең ұлы жүргізушілерінің қатарына қосты. Оның Бейнхорнмен некесі оның атағын одан да арттырды. Бұл оған жеке ұшақ жүргізуді үйренуге де мүмкіндік берді. Бір рет сынақ сессиясы алдында ол Нюрбургрингтің Flugplatz бөліміне жақын, қазіргі уақытта қолданылмайтын әуежайды қону жолағы ретінде пайдаланды және ұшағын жарыс трассасы арқылы кері бағытта пит-шоуға жеткізді. Оның ұлы Бернд кіші 1937 жылдың қараша айында дүниеге келді, ол қайтыс болғаннан он апта бұрын. Роземайер 13 санын өзінің бақытты саны деп есептеді. Ол 1936 жылдың 13 шілдесінде үйленді. 13 күннен кейін ол Нюрбургрингте өткен Германия Гран-приінде жеңіске жетті. Оның соңғы Нюрбургрингтегі жеңісі 1937 жылдың 13 маусымында болды. Оның соңғы жарыстағы жеңісі 1937 жылғы маусымның 13-ші стартында Донингтон Паркте болды.
Өлімге әкелетін рекордтық әрекеті
Роземайер 1938 жылғы 28 қаңтарда Франкфурт пен Дармштадт арасындағы автобанда, қалыпты қозғалыс барысында жер үсті жылдамдық рекордын орнатуға талпынғанда қаза тапты. Рудольф Караччоламен рекорд үшін бәсекелескен Роземайер сол күні өзінің Auto Union стримлайнерімен жолға шығып, 432 км/сағ жылдамдықпен жаңа сынып рекордын көрсетті. Рекордты одан да биікке көтеру үшін, желдің күшейіп бара жатқаны туралы есепке қарамастан, Роземайер стримлайнермен тағы бір рет жолға шықты. Екі сынақтан кейін, ол үшінші және соңғы әрекетін сағат 11:47-де бастады, сол сәтте көлік кенеттен басқарудан шығып кетті. Желдің күдікті соққысына немесе күтпеген аэродинамикалық құбылысқа байланысты, көлік сол жаққа сырғып, одан соң оң жаққа бұрылып, жолдан шығып, көпірдің жанындағы төбеге соқтығысты. Роземайер көліктің аударылып бара жатқанда ішінде болды, соның салдарынан көліктен лақтырылып, жол жиегінде көз жұмды.
Ескерткіш
Роземейер ескерткіші Франкфурттың оңтүстігінде, Роземейер тоқталысында (немісше: "Bernd Rosemeyer Parkplatz") А5 тас жолының оңтүстік жағында 508-ші шақырымда орналасқан. Тоқталыстың оңтүстік жағындағы жол батысқа қарай орманға жетеді, сол жерде ескерткіш орналасқан. Audi Роземейердің туғанына 100 жыл толуына орай, ескерткішке гүл шоғын қойып құрмет көрсетті. Audi концепт-көлігін Audi Rosemeyer деп атады, ол заманауи дизайн элементтерін бұрынғы Auto Union "Silver Arrows" Grand Prix жарыс машиналарын, атап айтқанда, Роземейер басқарған 16 цилиндрлі машинасының стилімен үйлестірді, содан кейін автомобиль осы атпен аталады. Сонымен қатар, Лестерширдегі Донингтон Парк мұражайының кіреберісі жанында қоладан жасалған ескерткіш орналасқан. Бернд Роземейер Берлиндегі Хюттенвегтегі Валдфридхоф Далемде жерленген. Оның туған жері Линген (Эмс) қаласында, жарыскер өскен Бахнхофштрассе көшесі 1938 жылы нацистік партия оның құрметіне "Бернд Роземейер Штрассе" деп аталды. Сонымен қатар, қалада 1964 жылы құрылған "MSC Bernd Rosemeyer Lingen e. V. im ADAC" автоспорт клубы бар. Lindenstraße 7 мекенжайындағы "Autohaus Rosemeyer" 2003 жылдың 30 қарашасында жабылды.
Audi honoured the 100th anniversary of Rosemeyer's birth by placing a wreath at the memorial. Audi built a concept car, the Audi Rosemeyer, which combined elements of modern design with styling strongly resembling the former Auto Union "Silver Arrows" Grand Prix racers, namely their 16 cylinder car driven by Rosemeyer, after which the car is named. There is also a bronze memorial situated next to the entrance to the Donington Park Museum in Leicestershire. Bernd Rosemeyer is buried in the Waldfriedhof Dahlem on Hüttenweg in Berlin. In his birthplace of Lingen (Ems), Bahnhofstraße, where the racer grew up, was renamed by the Nazi Party in his honor as "Bernd Rosemeyer Straße" in 1938. In addition, the city is the home of Motorsport Club "MSC Bernd Rosemeyer Lingen e. V. im ADAC", founded in 1964. The namesake "Autohaus Rosemeyer" at Lindenstraße 7 closed its doors on 30 November 2003.
Жарияланымдар
Элли Бейнхорн: Бернд Розмаер: Менің күйеуім, жарыс жүргізуші. Гербиг, Мюнхен 2009, Франк О. Храхови: Stählerne Romantik, Automobilrennfahrer und nationalsozialistische Moderne. Schriften zur Literaturwissenschaft, Verlag BOD, Norderstedt 2008, Эберхард Рёус: Гитлердің жарыс жолдары – Die Silberpfeile unterm Hakenkreuz Aufbau Verlag, Берлин 2006, Йорг Райхле: Өмір – ойын. 70 жыл бұрын қаза болған жарыс жүргізуші және ұлттық батыр Бернд Розмаер туралы. Süddeutsche Zeitung газеті, 26/27 қаңтар 2008. Людвиг Ремлинг, Бернд Розмаердің жарыс спорты мансабының бастауы. Kivelingszeitung, 2008. Hrsg. vom Bürgersöhne Aufzug zu Lingen „Die Kivelinge“ e. V. von 1372, Lingen 2008, 149–155 беттер. Ханс Лангенфельд: Бернд Роземайер Лингеннен, «қоңыр отызыншы жылдардың» жұлдызы. Jahrbuch / Niedersächsisches Institut für Sportgeschichte Hoya, 10, 2008, 242–262 беттер. Петер Кирхберг (Hrsg.): Die Schicksalsfahrt, Verlag Delius Klasing, Bielefeld 2008, Чезаре Де Агостини: Роземайер. Жеңіске ұмтылған шебер. G. Nada Editore, Vimodrone 2009, Кристоф Фриллинг, Элли Бейнхорн және Бернд Роземайер – қарсылық пен келісімнің шекарасы ұлттық социализмде. Habitus және танымал ізбасарлардың тіліне қатысты зерттеулер, Verlag Peter Lang, Франкфурт-на-Майне 2009. Кристоф Фриллинг, Ұшқыш және жарыс жүргізуші – Элли Бейнхорн және Бернд Роземайер ұлттық социализмдегі қиын жағдайларда. Verlag W. Dietrich, Reinhardtsgrimma 2009.
Peter Kirchberg (Hrsg. ): Die Schicksalsfahrt, Verlag Delius Klasing, Bielefeld 2008, Cesare De Agostini: Rosemeyer. L'asso invincibile. G. Nada Editore, Vimodrone 2009, Christoph Frilling, Elly Beinhorn und Bernd Rosemeyer – kleiner Grenzverkehr zwischen Resistenz und Kumpanei im Nationalsozialismus. Studien zu Habitus und Sprache prominenter Mitläufer, Verlag Peter Lang, Frankfurt am Main 2009 Christoph Frilling, Die Pilotin und der Rennfahrer – Elly Beinhorn und Bernd Rosemeyer auf Gratwanderung im Nationalsozialismus. Verlag W. Dietrich, Reinhardtsgrimma 2009, .