Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мұздық ұр (Ladri di ghiaccio) — Маурицио Ничеттидің 1989 жылы түсірген итальяндық комедиялық фильмі. Фильм атауы Витторио Де Сиканың 1948 жылғы классикалық итальяндық неореалистік фильмі «Велосипед ұрысы» (Ladri di biciclette) фильмінің үлгісімен алынған. Кейбірлер бұл фильмнің Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін итальян киносында басым болған неореализмді пародизациялау мақсатымен жасалғанын айтады. Дегенмен, фильм тұтынушылықтың өнерге тигізетін әсерін сынап көрсетуі көбінесе түсіндіріледі, бұл фильм мен жарнамалар арасындағы қарама-қайшылықтан және итальяндық теледидар көрермендерінің олардың арасындағы айырмашылықты байқамайтын бейжайдығынан көрінеді. Фильм 16-шы Мәскеу халықаралық кинофестивалінде «Алтын Георгий» сыйлығын жеңіп алды.
The Icicle Thief (, ) is a 1989 Italian comedy film directed by Maurizio Nichetti, titled in imitation of Vittorio De Sica's 1948 classic Italian neorealist film The Bicycle Thief (Italian: Ladri di biciclette). Some feel The Icicle Thief was created as a spoof of neorealism, which predominated Italian cinema after World War II. However, it is generally understood that the film is critical of the impact of consumerism on art, as suggested by the contrast between the nested film and commercials, and the apathy of Italian television viewers in recognising the difference between the two. The film won the Golden St. George at the 16th Moscow International Film Festival.
Сюжет
Фильм режиссер Мауризо Ничеттидің өзі ойнайтын режиссердің өзінің соңғы фильмін, бәсекелес, көбірек танымал фильмнің орнына, қысқа мерзімде көрсетуге дайындалып жатқан итальяндық интеллектуалды телеарнада талқылауымен басталады. Оның "шедеврі" кедейлікке ұшыраған, жұмыссыз ер адамның (тағы да Ничетти ойнайды) шамшырақ фабрикасында жұмыс тауып, бірақ әйелі үшін жарқыраған шамның біреуін ұрламауға төзе алмайтын қайғылы тағдырын көрсетеді. Мақтаншы режиссер бастапқыда өзінің туындысын мұқият талдауларына қуанса да, кейіннен оның қара-ақ фильмін түрлі-түсті жарнамалардың үнемі тоқтатуы оны қатты мазалайды. Телеарна көрермендері өз үйлерінде отырып, режиссердің көркемдік ниетіне жасалған "зияраттарды" және үзілістерді мүлдем байқамайды.
The movie begins with a film director, played by director Maurizo Nichetti himself, discussing his latest film on an intellectual Italian TV channel which is about to broadcast it at short notice in place of a more highly regarded competitor’s. His "masterpiece" follows the bleak travails of a poverty stricken unemployed man (again played by Nichetti) who finds work in a chandelier factory, but cannot resist stealing one of the gleaming lights for his wife. The pompous director is initially pleased with the seriousness with which his work is analysed, but he then becomes distraught when his black and white opus is repeatedly interrupted by full colour commercials. The TV audience, watching in their homes, are completely oblivious of the interruptions and the "outrages" perpetrated on the director’s artistic intentions.
Ұялы фильмнің сюжеті
Ойықталған фильм "Велосипед ұрыларынан" негізгі элементтерді алады, басты кейіпкерлер отбасының есімдері түпнұсқадағыдай сақталған, ал режиссер фильмді трагично аяқтауды жоспарлаған. Режиссердің бастапқы сюжеті Антонио Пьерматтей (Мауризо Ничетти) мен оның кедей отбасының басынан өткен қиындықтарды көрсетеді: Антонио люстра фабрикасында жұмысқа орналасады, онда ол әйелі Марияға (Катерина Силос Лабини) арналған шамның біреуін ұрлауға тырысады. Антонио фабрикадан шамшырақты жасырын шығаруға қол жеткізгенде, шамшырақпен үйге келе жатқанда жүк көлігімен соқтығысып, жарақаттанады (бұл оқиға электр қуатының тоқтауынан кейін басқа бағытқа бұрылады). Осы апат салдарынан Марияның проституцияға түсуі мүмкін еді, ал олардың екі ұлы, Бруно (Федерико Риццо) мен Паоло (Маттео Агуарди) соңғы сахнада жетімдер үйіне орналастырылар еді.
The nested film borrows key elements from the Bicycle Thieves, with the protagonist family having the same first names from the original, and the director intending to end the film tragically. The director’s original plot followed the travails of Antonio Piermattei (Maurizo Nichetti) and his impoverished family: Antonio finds work in a chandelier factory, where he tries to steal one of the lights for his wife, Maria (Caterina Sylos Labini). When Antonio manages to smuggle a chandelier out of the factory, he is supposed to be paralysed by a traffic accident with a truck while riding home with the chandelier (just after the plot diverges due to a power failure). The accident would have forced Maria into prostitution, with their two sons, Bruno (Federico Rizzo) and Paolo (Matteo Auguardi), ending up in an orphanage in the final scene.
Жер учаскесінің айырмашылығы
Студиядағы тоқ кесілуі салдарынан жарнамалардың бірінен келген модель (Хейди Комарек) фильм ішіндегі әлемге түсіп, сюжеттің өрбуін бұзады. Мария, Антонионың модельмен махаббаттасқан деп ойлап, өлімін қосақтатып коммерциялық әлемге өтеді, соның салдарынан фильмдегі полиция Антонионы оны өлтірген деп айыптайды.
A power failure in the studio causes a model (Heidi Komarek) from one of the commercials to end up in the nested film's universe and disrupt the plot. Maria, thinking that Antonio is having an affair with the model, enters the commercial universe by faking her death, causing the police in the film to accuse Antonio of murdering her.
Нақты аяқталуы
Кино әлеміне оралғанда Антонио Мария мен Бруноның жоғалғанына өкінеді, сондай-ақ фильмнің мұңды сипатынан модельдің оны тастап кетуі мүмкін екеніне қайғырады. Дегенмен, Ничетти Мария мен Бруноны қазіргі заманғы тауарлармен толтырылған сауда арбаларымен кино әлеміне қайта оралуға көндіреді, Пьерматтей отбасының қайта қосылуы көрерменге қуаныш сыйлайды (Карлина Торта). Содан кейін Ничетти нағыз әлемге қайта оралуға тырысады, бірақ көрермен ұйықтамас бұрын теледидарды өшіргеннен кейін кино әлемінде қалып қояды. The Washington Post газетінде Дессон Хоу оған онша әсерленбеді, былай деп бастады: "Телевизор туралы әңгіме, дұрыс па? Ол шындықты қабылдауымызды 15 минуттық бөліктерге бөледі. Оның жарнамалары өзі кедергі келтіретін бағдарламалардың драмалық тұтастығын жояды. Бізді жай ғана диван картошкасына айналдырады. Бізге шектеулі назар аудару қабілетін сыйлайды. Мен шектеулі назар аудару қабілетін сыйлайды дедім. Бұл және теледидарға деген басқа да жек көру пікірлері – біздің көпшілігіміз жоғары сыныптардағы ұйымдастырылған талқылаулардан бастап, алкогольдік жатақханадағы шайқастарға дейін, даусыз шындық. Бірақ "Мұз ұрлығы" фильмінде, теледидар фильмдерді қалай бұрмалайтыны туралы сатиралық фантазияда, итальяндық режиссер Маурицио Ничетти бұл ойларды алғаш рет "жаңадан ашты". Хоу былай жалғастырады: "Мұз ұрлығы" фильмінің теледидарды сынап-жазатын бөліктері фильмнің ең азаматтық элементтерін құрайды; олар оңай, тіпті екінші курс студенттеріне тән. [ ] Бірақ біз өмір сүріп жатқан теледидар мәдениетін, сондай-ақ теледидар жарнамаларының өзгеруін ашып көрсететін бөліктері көруге тұрарлық. Дегенмен, Хоу мынадай қорытынды жасады: "нәрселер тым күрделі болып кетеді және "Мұз ұрлығы" итальяндық фильмдердің көптеген тобына қосылады, олардың артықшылықты түсіну қабілеті жоқ сияқты. Бірақ, басқа да фильмдердегідей, ішкі рух көбінесе сізді алып кетеді, және Ничетти бізге жаһандық ауыл туралы жаңа ештеңе айтпаса да, ол мүмкіндіктермен әбден көңіл көтереді".
Back in the film universe, Antonio laments the apparent loss of Maria and Bruno, and the possibility of the model leaving him due to the grim nature of the film. However, Nichetti manages to convince Maria and Bruno to return to the film universe with shopping carts of modern day goods, with the Piermattei family reunited the satisfaction of the viewer (Carlina Torta). Nichetti then attempts to return to the real world, only to be trapped in the film universe after the viewer switches off the television set before going to bed. In The Washington Post, Desson Howe was less impressed, beginning by noting, "The TV thing, right? It slices our sense of reality into 15 minute chunks. Its commercials ruin the dramatic integrity of the programs they interrupt. It turns us into dumb couch potatoes. It gives us limited attention spans. I said it gives us limited attention spans. These and other TV loathing observations, as most of us have asserted in everything from organized junior high class discussions to alcohol induced dorm room rantings, are inarguably true. But in The Icicle Thief, a satirical fantasy about the way television butchers the movies it puts on, Italian film director Maurizio Nichetti 'discovers' these insights as though for the first time". Howe goes on, "The parts of Icicle [ ] that bash the boob tube comprise the film's least enlightening elements; they're facile, almost sophomoric. [ ] But the parts which reveal, without self conscious underlinings, the trashy TV culture in which we live, as well as the TV commercial switcheroos, are where it's worth watching". Overall, however, Howe concluded that: "things become a little too convoluted and Icicle joins that crowded group of Italian movies with an apparent inability to understand the concept of excess. But, as with many such films, the inner spirit frequently carries you over, and although Nichetti tells us practically nothing new about the global village, he certainly has fun with the possibilities".