Минеаполис және Сент-Пол қалаларының теміржол тарихы
Twin City Rapid Transit Company
Минеаполис-Сент-Пол қалаларындағы көлік тарихы: Twin City Rapid Transit (TCRT) компаниясы, трамвайлар, автобустар, көңіл көтеру орталықтары. Metro Transit-тің алдағысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Твин-Сити жылдам транзит компаниясы (TCRT), сондай-ақ Твин-Сити желілері (TCL) деп те аталатын, АҚШ-тың Миннесота штатындағы Миннеаполис-Сент-Пол қалалық аймағында трамвайлар мен автобустарды пайдаланған көлік компаниясы болды. Таксилер мен бу кемелері сияқты көліктің басқа түрлері де сынақтан өтті, сондай-ақ ойын-сауық парктері сияқты кейбір демалыс орындары да болды. Компания 1890 жылдардағы бірігуден бастап 1962 жылы сатылғанға дейін TCRT деген атпен жұмыс істеді. ХХ ғасырдың басында компания АҚШ-тағы ең жақсылардың бірі саналған қалааралық трамвай жүйесін иеленді. Қазіргі Metro Transit автобусы және жеңіл рельстік жүйесінің алқызы бұл компания болып табылады.
The Twin City Rapid Transit Company (TCRT), also known as Twin City Lines (TCL), was a transportation company that operated streetcars and buses in the Minneapolis St. Paul metropolitan area in the U. S. state of Minnesota. Other types of transportation were tested including taxicabs and steamboats, along with the operation of some destination sites such as amusement parks. It existed under the TCRT name from a merger in the 1890s until it was purchased in 1962. At its height in the early 20th century, the company operated an intercity streetcar system that was believed to be one of the best in the United States. It is a predecessor of the current Metro Transit bus and light rail system that operates in the metro area.
Құру
Түйелі қалалардағы көше теміржол көлігінің бастауы толыққанды белгісіз. Ол 1865 жылға дейін барып тіреледі, сол кезде кәсіпкер және қала әкімі Дорилус Моррисон Миннеаполис қаласының орталығында рельстер төсеуді бастаған. Ол тез арада полковник Уильям С. Кингпен және басқа да Миннеаполис кәсіпкерлерімен бірігіп, Миннеаполис көше теміржолын құрды. Дегенмен, желілер аса ұзаққа созылмады және теміржол бір кезде пайдасыз болып қалды. Бірнеше жыл бойы шаң жинаған, бірақ ешқашан қолданылмаған трамвай сатып алынғаны туралы да мәліметтер бар. Миссисипи өзенінің арғы бетінде Сент-Пол теміржол компаниясы Сент-Пол қаласында метро аймағының алғашқы, сәтті атпен тартылатын трамвай жүйесін іске қосты. 1875 жылы Миннеаполис көше теміржолы Миннеаполис қалалық кеңесімен келісім жасады: егер компания төрт ай ішінде жүйе жұмыс істей бастаса, олар 50 жылға көше рельстерін пайдалануға эксклюзивті құқық алатын еді. Компания жылжымайтын мүлік магнаты Томас Лоуриді шақырды, ол 1875 жылдың 2 қыркүйегінде Миннеаполис қаласының орталығы мен Миннесота университеті арасындағы маршрутты іске қосты. Көше трамвайлары танымал болды, себебі олар тегіс рельстерде жүретін, ал сол кездегі көшелердің көпшілігі топырақтан немесе тас төселген қалың тастардан тұрды. Бұл жолдар жаяу жүргіншілер үшін қауіпті және атпен сүйрелетін арбаларда саяхаттауды ыңғайсыз етіп берді, әсіресе Миннесотаның қыстарында. Томас Лоури Миннеаполис айналасында пайда болған әртүрлі теміржолдарды біріктіруді жоспарлады. Басқа жүйелер атпен тартылатын вагондармен немесе кабельдік трамвайлармен пайда болғанда, Лоури желілерді электрлендіруді қолға алды. 1880-ші жылдардың соңында электр трамвайлары Миннеаполис пен Сент-Пол қалаларында қозғала бастады. Кабельдік трамвайлар Миннесотаның қарлы қыстарында қиындықтарға тап болғандықтан тез арада танымалдылығын жоғалтты, ал халық баяу ат трамвайларынан жалықты.
The origins of street rail transport in the Twin Cities are not entirely known. It allegedly dates back to 1865, when businessman and mayor Dorilus Morrison began building rails in downtown Minneapolis. He quickly joined forces with Colonel William S. King and other Minneapolis businessmen to create the Minneapolis Street Railway. However, the lines didn't go very far and the railway was useless for a time. There are some indications that a streetcar was purchased but never used, collecting dust for several years. On the other side of the Mississippi River, the St. Paul Railway Company started the first successful horse drawn streetcar system of the metro area in St. Paul. Then in 1875, the reformed Minneapolis Street Railway made a deal with the Minneapolis City Council where the company would have exclusive access to street rails for 50 years if they could be up and operating in four months. The company recruited real estate mogul Thomas Lowry, who on September 2, 1875, brought on line a route between downtown Minneapolis and the University of Minnesota. The streetcars became popular because they rode on smooth rails, while most of the streets of the era were dirt or made of cobblestone pavers. These roads became treacherous to pedestrians and uncomfortable to ride on in horse drawn buggies, especially during Minnesota winters. Thomas Lowry envisioned linking together the various railways that were cropping up around Minneapolis. While other systems were popping up with more horse drawn carriages or cable cars, Lowry pushed forward with electrification of the lines. Starting in the late 1880s, electric streetcars began moving in both Minneapolis and St. Paul. Cable cars quickly lost favor as they struggled through snowy Minnesota winters and the public quickly grew weary of slow horsecars.
Жүйенің пайда болуы
1890 жылы екі қала Университет даңғылы бойындағы темір жолмен байланысты, бұл оларды біріктірген төрт темір жол желісінің біріншісі болды. Екі қалалық жүйелердің бірігуі, яғни Сент-Пол қалалық теміржол компаниясы мен Миннеаполис көшелік теміржолы, «Твин-Сити жылдам транзит» компаниясын құрды. Компания құрылыс жұмыстарына кірісіп, жүйедегі электрленген жолдардың ұзындығын тез екі есеге арттырды. Келесі 40 жыл бойы компания кішірек бәсекелестерді өз ішіне қосып алуын жалғастырды. 1898 жылы компания басқа компаниялардан вагондар сатып алудың орнына, өзінің трамвайларын және машиналарын (мысалы, крандар мен қар тазалағыштар) жасауға көшті. Мұндай алғашқы вагон компания президенті Томас Лоури үшін жасалған жеке трамвай болды, бірақ бұл арнайы тапсырыс еді. Вагонның бір жағында үлкен терезелер орнатылған, бұл пейзажды жақсы көруге мүмкіндік берді. Бұл вагон жаңа желілердің ашылуы сияқты арнайы жағдайларда және АҚШ президенті Уильям Маккинлидің сапары кезінде пайдаланылды. «TCRT» компаниясы елдегі ең ірі трамвайларды жасады. «Твин-Сити жылдам транзит» компаниясы 1898 жылы Николетт шеберханаларында көшелік вагондар жасау ісіне кірісті, себебі шығыс өндірісінен алынған вагондар Миннесотаның қатал қыстарында жеткілікті төтеп бере алмайтындығы анықталды. 1906 жылы олар Снеллинг шеберханаларында өндіріс зауытын ашты, онда «TCRT» үшін ғана емес, сонымен қатар Чаттануга, Дулут, Сиэтл және Чикаго үшін де вагондар жасады. Бұл вагондар дәстүрлі трамвайлардан үлкен болды: ұзындығы 14 метр, ені 3 метр. Ескі жолдар да жаңартылды. Бастапқыда көптеген желілер тар рельспен салынған еді. Олардың барлығы стандартты калибрге (ussg) жаңартылды. Сонымен қатар, желілердің негізгі құрылысы жақсартылды. «Твин-Ситидегі» рельстер елдегі ең қымбат рельстерге дейін жаңартылды, бір мильдің құны 60 000 АҚШ долларын құрады. Рельстер дәнекерленген (термит) қосылыстармен жабдықталған және көбінесе тас немесе асфальтпен қоршалған. 1909 жылға қарай рельстердің 95 пайызы осы конструкциядан жасалған. Олар компания трамвай қызметін тоқтатқанға дейін пайдаланылды. 1906 жылдан 1926 жылға дейін «TCRT» «көшелік қайықтармен» тәжірибе жүргізді. Ресми түрде «Экспресс қайықтары» деп белгіленген олар, сол кездегі трамвайларды еске түсіретін дизайны бар бумен жұмыс істейтін кемелер еді. Қайықтар Миннетонка көліндегі қауымдар арасында жүріп тұрды, бірақ сол аймақтағы жолдардың жақсаруы 1920 жылдары жолаушылар ағынына күшті әсер етті. Қорытындыда жеті кеме салынды, бірақ олардың көпшілігі 1926 жылы көлге батырылды. «TCRT» сонымен қатар Ақ аю көліндегі «Уайлдвуд» ойын-сауық паркін және Миннетонка көліндегі «Үлкен арал» паркін ашу арқылы қала маңындағы ойын-сауық паркі бизнесіне де қатысты. «Үлкен аралдағы» парктің қызметін Excelsior қаласынан үш үлкен паром кемесі қамтамасыз етті. Көлік құралдарында ішкі жанатын қозғалтқыштардың пайдалануымен, «Твин-Сити жылдам транзит» Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде пайда бола бастаған бірнеше автобус желілерін иеленді. 1920 жылдары олар такси компаниясын да сатып алды. 1922 жылы көлік жүйесінің ең жоғары деңгейіне жеткенде, оның рельсінің ұзындығы 853 шақырымға жететін, 1021 трамвайы болды. Темір жол Стиллвотерден шығысқа қарай, Миннетонка көліне батысқа қарай шамамен 80 шақырымға созылды. Бір кезде «TCRT» аймақтағы ең ірі жұмыс беруші болды. Сол кезде Миннеаполисте тұратын әрбір адам ең жақын станциядан (кем) қашықтықта болды деген қауесет бар.
In 1890, the two cities were connected with a railway along University Avenue, the first of four rail lines linking them together. A merger of the two city systems, the St. Paul City Railway Co. and Minneapolis Street Railway, formed the Twin City Rapid Transit Company. It went on a building spree, quickly doubling the amount of electrified track in the system. The company continued absorbing smaller competitors for the next 40 years. In 1898, the company began a transition to using company built streetcars and machinery (such as cranes and snowplows) rather than purchasing the cars from other companies. The first such car was built as a personal streetcar for company president Thomas Lowry, although his was a special order. The car featured one end with large windows, to make the scenery more visible. This car was used on special occasions, such as the opening of new lines and a visit by United States President William McKinley. TCRT built some of the largest streetcars in the country. The Twin City Rapid Transit Company got into the business of building street cars at its Nicolett Shops in 1898 after concluding that cars it was operating from Eastern manufactures couldn't hold up to Minnesota's harsh winters. By 1906 they opened a manufacturing facility at its Snelling Shops where they not only manufactured cars for TCRT but also Chattanooga, Duluth, Seattle and Chicago among others. These cars were larger than traditional streetcars, being 45 feet (14 m) long and 9 feet (3 m) wide. Old track was also upgraded. In the early days, a number of lines had been laid down with narrow gauge track. These were all upgraded to ussg (standard gauge). In addition, the basic construction of the lines improved. The rails of the Twin Cities were upgraded to the most expensive track in the country, running US$60,000 per mile. Tracks featured welded (thermite) joints, and were commonly surrounded by cobblestone or asphalt. By 1909, 95 percent of the rails were of this type of construction. They were used until the company ended streetcar service. From 1906 to 1926, TCRT experimented with "streetcar boats." Officially known as Express Boats, they were steam powered vessels with designs reminiscent of the streetcars of the day. The boats operated between communities on Lake Minnetonka, but improved roads in that area hit ridership hard in the 1920s. Ultimately, seven were built, but most of them were scuttled in the lake in 1926. TCRT also expanded into the suburban amusement park business by opening the Wildwood Amusement Park on White Bear Lake and Big Island Park on Lake Minnetonka. The park on Big Island was serviced by three large ferry boats from Excelsior. As the rise of the internal combustion engine in transportation grew, the Twin City Rapid Transit acquired several bus lines that began to pop up around the time of World War I. They also acquired a taxicab company in the 1920s. When the transportation system peaked in 1922, it had nearly 530 mile (853 km) of track and 1021 streetcars. Rail extended a distance of about 50 mile (80 km) from Stillwater on the bank of the St. Croix River in the east to Lake Minnetonka in the west. For a time, TCRT was the largest employer in the area. It is rumored that anyone who lived in Minneapolis was no farther than (less than ) from the nearest station at that time.
Еңбек жағдайларының өзгеруі
1917 жылы АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін бірнеше айдың ішінде ірі жұмысшылар ереуілі болды. Ол 6 қазанда басталды және «Әлемдік жұмысшылар ұйымы» (IWW, сондай-ақ «Wobblies» деп те аталады) ұйымының ықпалымен жүзеге асты. Бұл ұйым аймақта, әсіресе солтүстік Месаби темір кенішінде кәсіподақтарды ұйымдастырып келген белсенді топ еді. Сол кезде компанияны Томас Лоуридің ұлы Хорас Лоури басқарды және ереуілдеген жұмысшылармен келіссөздер жүргізуден түбірінен бас тартты. Бұл жұмысшыларды және оларға көңіл білдіргендерді ашуландырды. Сент-Пол қаласындағы ашулы ереуілшілер көлік құралдарын зақымдап, жұмысын жалғастырғандарды мазалады. Миннесота штатының қоғамдық қауіпсіздік комиссиясы жұмысшыларды жұмысына қайтаруға бұйрық берді, олар біраз уақытқа мойынсұнды. Бірақ халық қараша айының соңында тағы да жұмыстан шықты. 2 желтоқсанда, «Партиялық емес лига» спикерлерінің ықпалымен жиналған көпшілік TCRT компаниясының Сент-Пол қаласының орталық ауданындағы көлік құралдарына электр қуатын тоқтатуынан кейін, көптеген адамның үйіне қайтуы мүмкін болмай қалды. Келесі күндері көптеген адамдар қамауға алынды және ереуіл тиімсіз деп танылды. 800 адамды кәсіподаққа мүше емес жұмысшылармен ауыстырды. 1930 жылдары жағдай өзгеше болды, бірақ бұл оңай болған жоқ. 1932 жылы жүйедегі көлік құралдарының көп бөлігі «бір адаммен басқару» жүйесіне көшірілді. Яғни, бұрын көлікті алда жүргізетін жүргізуші мен артта билет сататын кондуктор қажет болса, енді жүргізуші екі жұмысты да өзі атқаратын болды. Көлік құралдарының есіктері жолаушылардың оңай отыруы үшін өзгертілді. Артқы жағында торлы қоршаулары бар «гейт-вагон» деп аталатын көліктер желіден мүлдем жойылды. Осыған ұқсас, екі адамнан бір адамға көшу операциясы сол кезде елдің көптеген көлік желілерінде жүргізілді. Бір адамдық басқаруға көшу компанияның жұмыс күшінің шамамен жартысын артық етіп шығарды. Көптеген қызметкерлер жұмыс табуда қиындыққа тап болды және көбінесе ерекше кестелерде жұмыс істеуге мәжбүр болды. Бір қызметкер сенбі күні сағат 16:24-тен дүйсенбі күні сағат 09:49-ға дейін 17 сағаттық жұмыс кестесін өткергенін жазды. Компанияда кәсіподақ болғанмен, ол көп пайда әкелген жоқ. 1933 жылдың қазанында жұмысшылар Миннесота штатының губернаторы Флойд Б. Олсон, Сент-Пол қаласының мэрі Уильям Махони және Ұлттық қалпына келтіру басқармасының қолдауын алды. Келесі жылы жұмысшылар Біріккен көлік кәсіподағына қосылуға дауыс берді.
In 1917, a major labor strike took place in the months after the United States entered World War I. It began on October 6, and was influenced by the organization Industrial Workers of the World (IWW, also known as the "Wobblies"), a militant group that had been organizing unions in the region, particularly in the northern Mesabi Iron Range. Horace Lowry, son of Thomas Lowry, headed the company at this time and absolutely refused to negotiate with the striking workers. This angered workers and others who felt sympathy for them. Angry strikers in St. Paul damaged streetcars and harassed those who had continued to work. The Minnesota Commission of Public Safety ordered the workers back on the job and they complied for a while. People again left work in late November. On December 2, a crowd energized by speakers from the Nonpartisan League again grew angry after TCRT cut off electricity to the streetcars in downtown St. Paul, making it impossible for many people to return home. Over the following days, many were arrested and the strike was effectively broken. 800 people were eventually replaced by non union workers. Things turned out differently in the 1930s, although it was not a smooth transition. In 1932, most of the system's streetcars were converted to "one man operation" where, rather than requiring both a motorman to drive in front and a conductor to take fares in the rear, the motorman took over both operations. The doors on the streetcars were modified to allow easier boarding in front. So called "gate cars" which had used open grating on the rear of the cars mostly disappeared from the lines. The transition from two man to one man operation was taking place on many streetcar lines across the country around this time. The conversion to single man operation meant that about half of the company's workforce was suddenly surplus. Many employees found it hard to get work and were often forced to take strange shifts. One worker recorded having a 17 hour shift from 4:24 p. m. on Sunday to 9:49 a. m. on Monday. There was a company union, although it hadn't done much good. By October 1933, the workers had gained backing from Minnesota Governor Floyd B. Olson, St. Paul Mayor William Mahoney and the National Recovery Administration, among others. The next year, the workers voted to join the Amalgamated Transit Union.
Автомобильдермен бәсекелесу
Ұлы депрессия мен автомобильдердің танымалдылығы артуымен теміржол желілері құлдырауға бет бұрды. Ұзақ маршруттар, әсіресе жолаушылар ағыны төмен маршруттар қысқартылғандықтан, автобустар жүйе шеттерінде жиі қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс жүйеге уақытша қайта жандануға мүмкіндік берді, себебі қатаң отын рационированиесі және азаматтардың ресурстарды сақтауға жасаған тырыстары автомобиль пайдалануды патриоттық емес деп санауға себеп болды. Дегенмен, бұл шектеулер TCRT-нің өзіне де әсер етті, өйткені олар көптеген жаңа трамвайлар салуға шамалары келмеді. Компания жүйенің әртүрлі бағыттарын қолдау үшін көбірек автобустар қосуға мәжбүр болды. Соғыс аяқталғаннан кейін, трамваймен жүретіндер өздерінің жеке көліктеріне қайта оралды. TCRT басшылығы жолаушыларды қайта тарту үшін желіні жаңарту жолдарын іздестірді. Соғыс жылдарындағы қарқынды пайдалану нәтижесінде рельстерді жөндеу қажет болды. Басқа көлік түрлерінің бәсекесі жаңғырту талап етті. 1945 жылы компания алғашқы PCC трамвайын алды. Келесі жылдары ондаған жаңа PCC вагондары көшелерде пайда болды, бірақ біріншісі паркте бірегей болып қалды, себебі ол ғана пневматикалық тежегіштермен жабдықталған еді. Барлық PCC вагондары стандартты өлшемнен бірнеше сантиметрге ендірек болды, бұл компанияның ескі трамвайларының енімен сәйкес келеді.
With the Great Depression and the rise of the automobile, the rail lines began to decline. Buses were frequently used toward the edges of the system as long routes, especially those with low ridership, were cut back. World War II allowed the system to bounce back for a time, since strict fuel rationing and citizens' efforts to conserve resources made automobile use rather un patriotic. However, the restrictions also hit TCRT itself since they could not afford to build many new streetcars. The company was forced to add more buses to shore up the system's various routes. After the war, trolley riders returned to their automobiles. TCRT's management explored ways to upgrade the line to bring people back. Heavy wartime use meant that the rails needed to be repaired. Competition from other forms of transportation required modernization. In 1945, the company received its first streamlined PCC streetcar. The following years saw dozens of new PCC cars on the streets, although the first one remained unique in the fleet because it was the only one to have air brakes. All of the PCCs were several inches wider than standard, to match the 9 feet (3 m) width of the company's older streetcars.
Компанияны сатып алу және құлдырау
Компания темір жол жүйесіне қайта инвестиция салу саясатын ұзақ жылдар бойы сақтап келді. Пайда түскен кезде, ол несиелерді өтеуге және компанияға тиесілі теміржолдарды, трамвайларды және басқа да жабдықтарды жақсартуға әдетте жұмсалатын. Компания сирек дивиденд төлейтін. 1948 жылы Уолл-стриттегі спекулянт Чарльз Грин TCRT акцияларының 6000 данасын сатып алды. Ол жылдам пайда табуды күткен, бірақ компания ірі құрылыс жұмыстарын бастағанда акция сатып алғанын анықтады. Бұл оның күткен дивидендтерін жоятынын білген Грин басқа акционерлермен байланысып, компания президенті Д. Дж. Строусты қызметтен шеттетуге және өзі басқаруға шақырды. Грин 1949 жылы компанияны бақылауға алып, темір жол жүйесін таратуды бастады, компания 1958 жылға қарай автобустарға толық көшуі мүмкін екенін жариялады. Жүйенің PCC вагондары Мексика Ситиге (91 дана), Ньюарк, Нью-Джерсиге (30 дана) және Шейкер-Хайтс, Огайоға (20 дана) сатылды. Грин 1950 жылы акцияларын сатты, ал оның орнына қысқа мерзімге Эмиль Б. Андерсон келді, кейін жергілікті адвокат Фред Оссана келесі жылы компания басшылығына тағайындалды. Оссана бұзуды қысқа уақытқа тоқтатты, бірақ жақын арада процесс жеделдетілетінін хабарлады. Екі жыл ішінде жолдар алынып, автобустармен ауыстырылады.
The company had a long standing policy of reinvestment in the rail system. When profits appeared, they were usually used to pay off loans and improve the rails, streetcars and other hardware the company owned. It was rare for the company to pay out dividends. In 1948, Wall Street speculator Charles Green bought 6000 shares of TCRT stock. He expected to quickly gain profit, but found he had purchased stock just as the company decided to set forth on some major construction. Knowing this would demolish his anticipated dividends, Green contacted other shareholders and urged them to vote out the company's president, D. J. Strouse and put him in charge instead. Green took control of the company in 1949 and quickly started dismantling the railway system, announcing that the company would completely switch to buses by 1958. The system's PCCs were sold to Mexico City (91), Newark NJ (30) and Shaker Heights OH (20). Green sold his shares in 1950 to be briefly replaced by Emil B. Anderson before local lawyer Fred Ossanna ascended to head the company the next year. Ossanna held off on the teardown for a short while, but soon announced that the process would be accelerated. Lines would be removed and replaced by buses in two years.
Трамвай жүйесінің аяқталуы
1954 жылдың 19 маусымында, Грин болжағаннан төрт жыл бұрын, Миннеаполисте соңғы трамвайлар қозғалысын тоқтатты. Қалған көліктер металл сынықтарын алу үшін өртелді. Соңғы трамвай Фред Оссана мен Джеймс Тоулидің артында, Тоули Оссанаға чек табыс еткен сәтте түсірілгенімен әйгілі. Ол кезде TCRT бірқатар қиындықтарға тап болды. Тас жолдардың дамуы халықтың кеңірек аумаққа таралуына жағдай жасады. Миннеаполис халқы 1940 жылдардың соңында, ал Сент-Пол 1950 жылдардың соңында, он жылдан кейін ең көп халқына жетті. Халық пен жұмыс орындарының өсуі тығыздығы төмен қала шеттерінде шоғырланды, онда жаңа рельс жолдары салуға қажетті капитал, күтілетін жолаушылар санымен салыстырғанда тым жоғары болды. Осы аймақтарға рельс салу өте қымбатқа түсетін еді. Бірақ автобустар мұндай маршруттарда табысты болуы мүмкін еді. Сонымен қатар, NCL желісімен байланысы жоқ басқа трамвай желілері де автобустарға ауысты, көбінесе TCRT процесін бастамас бұрын көп бұрын. Фред Оссана 1949 жылы Чарльз Гриннің компанияны сатып алуы кезінде TCRT-де заңгер болып жұмыс істеді. Ол General Motors компаниясынан 25 автобусқа тапсырыс беруді жоспарлаған, бірақ оның орнына 525 автобус ұсынылды. TCRT-нің автобус паркінің басым бөлігі GM компаниясымен құрастырылды. Көптеген іс-әрекеттер TCRT-нің активтерін тонауға және меншік иелері мен инвесторлардың қалтасын толтыруға бағытталған. Оссана 1960 жылы компаниядан ауысу кезеңінде заңсыз жеке пайда алғаны үшін сотталды. Ол өзге де қылмыскерлермен бірге түрмеге қамалды. 1984 жылы Миннесота Твинз командасының иесі болған Карл Полад 1960 жылдары Фред Оссанадан кейін Twin City Lines басшысы болды. Ол 1970 жылы компанияны сатты.
On June 19, 1954, four years before Green had envisioned, the very last streetcars ran in Minneapolis. The leftover vehicles were burned to recover the scrap metal they contained. The last streetcar was famously photographed alight behind Fred Ossanna and James Towley as Towley presented Ossanna with a check. At the time there were a range of issues facing TCRT. Highway development enabled settlement over a wider area. Minneapolis' population peaked in the late 1940s and St. Paul's a decade later in the late 1950s. Population growth and job growth was spread out in less dense suburbs where capital requirements for building new rail were too high compared to the potential ridership. Building rails to service these areas was cost prohibitive. Buses though could be profitable on such routes. More so other streetcar lines without connection to NCL also converted to buses, frequently having done so long before the TCRT began the process. Fred Ossanna came to work at TCRT as a lawyer for Charles Green in the 1949 takeover of the company. Reportedly, Ossanna planned to order 25 buses from General Motors and was instead offered 525. The vast majority of buses in TCRT's eventual bus fleet were built by GM. Most of the activity was geared toward stripping TCRT of its assets to fill the pockets of owners and investors. Ossanna was convicted in 1960 of illegally taking personal profit from the company during the transition period. He was imprisoned along with other accomplices. Carl Pohlad, who became the owner of the Minnesota Twins in 1984, was the eventual successor of Fred Ossanna as head of Twin City Lines in the 1960s. He ultimately sold the company in 1970.
Трамвайды сақтау
Қирату жұмыстары басталғанға дейін TCRT көптеген PCC трамвайларын сатып алған. Бұл вагондар 1952 және 1953 жылдары, әлі де жақсы жағдайда болатындықтан сатылды. Вагондар Мексика қаласына (91 дана), Ньюаркқа (30 дана) және Шейкер-Хайтсқа (20 дана) жіберілді. Олардың кеңдігіне байланысты, оларды қабылдай алатын орын аз болды, сондай-ақ осы сатып алушылардың әрқайсысының жеке жол учаскелері жеткілікті болды. Мысалы, Кливлендтегі Шейкер-Хайтс жылдам транзит желісінің көп бөлігі басқа деңгейде орналасқан. TCRT өзі салған ескі ағаш трамвайлардың көп бөлігі жойылды. Компания салған 1240 вагондардың ішінде бес вагоны ғана қалпына келтіріліп, теміржол музейлерінде пайдалануда. 1950 жылдары қолданылған ағаш трамвайлардың тек екеуі ғана теміржол әуесқойларының қоғамдарына берілді, ал қалғаны өртенді. Олар Миннесота трамвай музейіне (TCRT No. 1300) және Мэн штатындағы Жағалау троллейбус музейіне (TCRT No. 1267) тиесілі. Тағы бір болат қаптамалы вагон (TCRT No. 1583) солтүстікке қарай Дулут-Спериор темір жолына жіберілді, бірақ ол пайдаланылмады. Қазір ол Висконсин штатындағы Шығыс Троя электр теміржолы музейінде сақталуда. Тағы бірнеше вагон өртеу орындарынан құтылды, бірақ олар қиын жағдайларға тап болды және олардың тек екеуі қалпына келтірілді. 1980 жылы суға батып кеткен "Минехаха" трамвай кемесі су астындағы шолушылармен табылғаннан кейін су бетіне көтерілді. Ұзақ күтілістен кейін ол қалпына келтіріліп, 1996 жылдан 2004 жылға дейін Миннесота көлік музейі, ал содан бері Миннетонка көлі музейімен қолданылып келеді. Сондай-ақ, MTM TCRT-ның ескі PCC вагонының бірін (TCRT No. 322) қалпына келтірді, ол қазір Миннесота трамвай музейімен басқарылады. Бір кезде Twin City Rapid Transit компаниясына тиесілі болған бірнеше PCC вагондары енді музей экспонаттары ретінде өмір сүруді бастады. Ньюарк қалалық метрополитені 24 тамызда 2001 жылы қалған 24 вагонын жаңа жеңіл рельсті пойыздармен алмастырып, жұмысын аяқтады. Оның ішінде 15 вагоны Сан-Франциско қалалық теміржолына (Muni) Market Street Railway классикалық трамвайлар коллекциясы үшін сатылды. Сонымен қатар, Шейкер-Хайтс желісінде жүрген 12 PCC вагоны қазір Бруклин тарихи теміржол қауымдастығына тиесілі. Көптеген вагондардың ұзақ қызмет етуіне Twin Cities аймағында қыс мезгілінде жолдарды мұздан тазарту үшін көп мөлшерде тұз қолданылуы себеп. Осыны ескере отырып, вагондардың көп бөлігі тот баспау үшін тотбас болаттан жасалған.
Before the dismantling began, TCRT had purchased a significant number of PCC streetcars. These were sold off in 1952 and 1953, still in very good operating condition. The cars ended up in Mexico City (91 cars), Newark, New Jersey (30) and Shaker Heights, Ohio (20). Relatively few places could have taken them because of their extra width and each of these buyers had significant amounts of dedicated right of way. For instance, the Shaker Heights Rapid Transit commuter line in Cleveland was grade separated in many areas. The vast majority of the older wooden streetcars, mostly built by TCRT itself, were destroyed. Out of 1240 built by the company, only five have survived to be restored and operated by rail museums. Only two of the wooden streetcars in use in the 1950s had been given away to railfan groups before the rest of the fleet was burned. They are owned by the Minnesota Streetcar Museum (TCRT No. 1300) and the Seashore Trolley Museum (TCRT No. 1267) in Maine. One other steel sheathed car (TCRT No. 1583) had been sent to a railway to the north in Duluth Superior, but it was never used. It now resides at the East Troy Electric Railroad Museum in Wisconsin. A few additional cars escaped the burn pits, but they were still subjected to harsh conditions and only two are restored. One of the streetcar boats, the Minnehaha, was found by divers and then brought to the surface in 1980. After a long wait, it was restored and has been operating on Lake Minnetonka from 1996 to 2004 by the Minnesota Transportation Museum and since then by the Museum of Lake Minnetonka. MTM also restored one of TCRT's old PCC cars (TCRT No. 322), operated now by the Minnesota Streetcar Museum. A number of PCC cars once owned by Twin City Rapid Transit are just beginning their lives as museum pieces. The Newark City Subway finished operation of their 24 remaining cars on August 24, 2001, replacing the cars with new light rail trainsets. Fifteen have been sold to the San Francisco Municipal Railway (Muni), for their collection of classic streetcars on the Market Street Railway. In addition, 12 PCCs that ran on the Shaker Heights line are now owned by the Brooklyn Historic Railway Association. Many of these cars owe their longevity to the fact that the Twin Cities area makes heavy use of salt to de ice roadways in the winter. In anticipation of this, the cars were largely made of stainless steel to prevent corrosion.
Тарихи қалдықтар
Компанияның трамвай тарихының қалдықтары Егіз қалаларда сақталды, ал кейбір сақталған нысандар қазір Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Ең көне сақталған құрылыстардың бірі – Миннеаполистегі «Колониал Уэрхаус» деп аталатын ғимарат. Алғаш рет 1885 жылы салынған, ол ерте атпен жүретін трамвайлар дәуірінде Миннеаполис көше теміржолы компаниясының бас кеңсесіне орналасқан, ал кейін жүйе жаңартылғанда электр станциясы ретінде пайдаланылды. Желілерге көп электр энергиясы қажет болды, сондықтан бір шақырымдай қашықтықтағы Сент-Энтони шарлауында гидроэлектр генераторлары орнатылды, сондай-ақ жақын жерде Солтүстік-Шығыс бу станциясы да салынды. Бұл станциялар салынғаннан кейін көп ұзамай, бұрынғы бас кеңсе 1908 жылы сатылды. Бу станциясын Миннесота университеті сатып алды, ол қазір оны өзен бойындағы кампусқа жылу беру үшін пайдаланады. Сент-Пол қаласындағы Снеллинг даңғылында орналасқан үлкен ғимарат 1907 жылы салынған кезде трамвайлардың негізгі құрылыс және жөндеу шехы ретінде пайдаланылды. Ол жылдар бойы кеңейтіліп, жаңартылды, кейіннен автобус паркіне айналды. Дегенмен, кешен ескірген, нашар желдетілуі, шатыры ағып тұруы және басқа да проблемалар туындады. 2001 жылдың қыркүйегінде ол жабылып, сөйілді. Сент-Пол қаласындағы Селби-Хилл тік көтеріліс болатын, ал 19 ғасырдың соңында Селби-Хилл туннелі 1905 жылы салынып, көлбеуді азайтуға мүмкіндік бергенше, осы жерде канат жолдары пайдаланылды. Туннель әлі де бар, бірақ кіреберістері жабылды, ал 2022 жылдың шілдесіне қарай ол көбінесе баспанасыз адамдардың лагеріне айналды. Ол Қасиетті Пауыл соборының жанында орналасқан. Аймақтағы жарнама тақталары бастапқыда теміржол желілерінің жолаушыларын тарту үшін орналастырылған. Автомобильдер көбінесе басқа бағыттарды таңдағанмен, осы жарнама тақталарының көптегені ондаған жылдар бойы сақталды. Олар 1990 жылдардағы қалаларды көркейту жұмыстарының нәтижесінде алынып тасталды.
Other vestiges of the company's streetcar history remained in the Twin Cities, and some surviving elements are now listed on the National Register of Historic Places. One of the oldest structures to survive is a building in Minneapolis now known as the Colonial Warehouse. First built in 1885, it housed the headquarters of the Minneapolis Street Railway Co. during the early horsecar era and also later served as a powerhouse as the system was converted. The lines needed a lot of electricity, so hydroelectric generators were installed at Saint Anthony Falls about a mile away and the Southeast Steam Plant was also constructed nearby. The old headquarters was sold in 1908, soon after these were constructed. The steam plant was bought by the University of Minnesota, which now uses it for providing heat to the campus downriver. A large building on Snelling Avenue in St. Paul first served as the main construction and repair shop for the streetcars when it was built in 1907. It was expanded and remodeled over the years, later becoming a major garage for the bus system. However, the complex became outdated, with poor ventilation, a leaky roof and other problems. It was finally shut down and demolished in September 2001. Selby Hill in St. Paul was a steep climb and was a place where cable cars were used in the late 19th century before Selby Hill Tunnel was constructed in 1905 to provide a more gradual incline. The tunnel still exists, but the ends have been blocked off, and as of July 2022 has largely become a homeless encampment. It is near the Cathedral of St. Paul. Billboards across the area were originally laid out to target passengers of the rail lines with advertising. Many of these billboards remained for decades afterward, despite the fact that automobile traffic frequently favored different routes. These finally disappeared due to city beautification efforts in the 1990s.
21-ғасыр темір жолының мұрасы
1970 жылдары автобус желілері (олардың кейбіреулері әлі күнге дейін бұрынғы атпен жүретін арбалардың жолдарымен өтеді) Метрополитен кеңесінің бақылауындағы, ішінара мемлекеттік қаржыландырылатын жүйеге ауыстырылды. Қалалық аймақтың барлық аймақтық көлігін Метро Кеңесінің көлік агенттігі басқарды, ол Metro Transit деп аталды. Екі қаланың көшелерінен рельстер жоғалғаннан кейін жиырма жыл өткен соң, саясаткерлер мен жоспарлаушылар жаңа жеңіл рельстік жүйелерді ұсынды. 1972 жылы тығын осыншалықты нашар болғандықтан, жаңа метро немесе адам тасымалдау құрылысын салу туралы ұсыныстар жасалды, бірақ тым жоғары құн жобалардың ешқайсысының ғасыр соңына дейін іске аспауына себеп болды. Миннесота университеті жеке жылдам транзит (PRT) жүйелерін зерттеді және осы идеяға қатысты бірнеше патент алды. Рельстік көлік 2004 жылы пайдалануға берілген Көк желінің құрылысымен Егіз қалаларға оралды. Қала арқылы шығыстан батысқа қарай жүретін, мүмкін TCRT-ге бұрын тиесілі болған PCC вагондарын қамтитын мұражайлық трамвай желісінің ұсынысы қарастырылды. 2009 жылы Миннеаполистен солтүстік-батысқа қарай АҚШ 10-шы тас жолымен өтетін Northstar қалалық темір жолы ашылды. Екі қала арасындағы "Жасыл желі" деп аталатын байланыс 2014 жылдың 14 маусымында ашылды. 2020 жылдан бастап Миннеаполистен оңтүстік-батысқа қарайғы қала маңына жеңіл рельстік жол салынуда. Басқа ұсыныстар Сент-Пол қаласының толық солтүстігі мен оңтүстік-шығысына қалалық байланыс қосуды қамтиды. Сент-Пол қаласының оңтүстік-батысына жеңіл рельстік желісі бұрын талқыланған, бірақ жолаушылар ағынының аз болуы күтілгендіктен қабылданбады.
In the 1970s, the bus lines (some of which still trace former horse drawn buggy paths) were shifted to a partially publicly funded operation overseen by the Metropolitan Council. All regional transportation for the metropolitan area was soon overseen by the Met Council's transit agency which would take on the name Metro Transit. Twenty years after rails disappeared from Twin Cities streets, politicians and planners began proposing new light rail systems. Congestion was bad enough in 1972 that there were proposals to build new subways or people movers, but excessively high costs prevented any of the projects from getting anywhere until the end of the century. The University of Minnesota did a fair amount of research on personal rapid transit (PRT) systems and has held a number of patents on the idea. Rail transport returned to the Twin Cities with the construction of the Blue Line, which began operations in 2004. A proposal for a heritage streetcar line running east–west through the city, possibly including PCC cars once owned by TCRT, has been examined. A Northstar commuter rail line, tracing U. S. Highway 10 northwest out of Minneapolis, opened in 2009. A connection between both of the twin cities, called the Green Line, opened on June 14, 2014. Light rail west from Minneapolis to the southwest suburbs is being constructed as of 2020. Other proposals have included adding both a commuter connection to the complete North and Southeast of downtown Saint Paul. A light rail alignment to the Southwest of downtown Saint Paul has been previously discussed, but dismissed due to the expectation of low ridership.