Трансатлантикалық талшықты оптикалық кабель TAT-8 тарихы

Кіріспе

TAT 8 – АҚШ, Ұлыбритания және Франция арасында 280 Мбит/с (40,000 телефондық тізбек) өткізетін 8-ші трансатлантикалық байланыс кабелі және алғашқы трансатлантикалық оптикалық талшықты кабель болды. Ол 1988 жылы AT&T Corporation, France Télécom және British Telecom компаниялары басқаратын компаниялар консорциумымен салынды. AT&T Bell Laboratories кабельде қолданылған технологияларды әзірледі. Кабель Ұлыбритания жағалауындағы континенттік шельфте орналасқан инновациялық тармақталу блогын пайдалану арқылы үш елге бір трансатлантикалық өту арқылы қызмет көрсете алды. Кабель АҚШ-тың Нью-Джерси штатындағы Таккертон, Англияның Уайдмут шығанағы және Францияның Пенмарк қалаларына түседі. Жүйе 1988 жылы 335 миллион АҚШ долларына салынды және 2002 жылы пайдаланудан шығарылды. Сыйымдылығы он сегіз айда толыққан, бірақ болжамдар бойынша он жылға дейін толыққан жоқ еді, ал кейбіреулері мүлде толыққан жоқ және басқа кабельдер қажет болмайды деп есептеді. Кабель еуропалық және американдық жағалаулардағы континенттік шельфте жерленді. Жерлеу жұмысының тиімділігі жоғары болды, ал кабельдегі мәселелер негізінен өндіріс ақауларымен байланысты болды. AT&T 1985 жылы Канар аралдарына сынақ оптикалық кабелін төседі. Бұл кабельде электр экраны болмағандықтан, акулалар шабуыл жасады. Бұл шабуылдар акулалардың кабельден шыққан электр сәулесін сезінуінен, немесе кабельдің теңіз түбінде қозғалған тербелісінен, немесе екеуінің үйлесімінен туындағаны дәлелденбеді. TAT 8-дің ұзындығының басым бөлігінде экрандық өткізгіш болмады, себебі бағыттың көп бөлігінде акула шабуылының қаупі төмен деп саналды. Канар аралдары кабелі коаксиалды емес, алғашқы оптикалық талшықты кабель болғандықтан, жоғары кернеулі қуат беру желілері үшін электр кедергісін қорғайтын экран алынып тасталды. Бұл талшыққа әсер етпеді, бірақ жақын маңдағы акулаларда ашкөздік тудырды. Акулалар электр желілері оларды өлтіргенше кабельге шабуылдады. Бұл көптеген, ұзақ уақытқа созылған ақауларға әкелді. Соңында кабельге акулалардан қорғау экраны жасалды және ол TAT 8 үшін қолжетімді болды. PTAT 1, Атлантикаға төселген келесі кабель, бүкіл ұзындығы бойынша акула экранымен жабдықталды; бұл экранның қамтамасыз еткен қосымша сенімділігі толық бағаланбады. Жүйені үш су асты жүйелерін жеткізуші консорциум: AT&T, Standard Telephones and Cables және Alcatel өндірді. Әрбір өндіруші жүйенің бөлігін өндірді, сондықтан France Télécom сатып алған француз технологиясы Францияға, AT&T сатып алған АҚШ технологиясы Америкаға және BT сатып алған британдық технологиясы Ұлыбританияға жеткізілді. Жүйелер өзара жұмыс істеуге арналған, бірақ регенераторларды бақылау жүйелерінің барлығы патенттелген. Бір жеткізушінің регенераторларынан екінші жеткізушіге ауысу "орталық аралық кездесу" арқылы жүзеге асырылды. AT&T интеграция координаторы болып тағайындалды және интеграциялық сынақтар Нью-Джерси штатының Фрихолд қаласында өтті.

TAT 8 was the 8th transatlantic communications cable and first transatlantic fiber optic cable, carrying 280 Mbit/s (40,000 telephone circuits) between the United States, United Kingdom and France. It was constructed in 1988 by a consortium of companies led by AT&T Corporation, France Télécom, and British Telecom. AT&T Bell Laboratories developed the technologies used in the cable. It was able to serve the three countries with a single transatlantic crossing with the use of an innovative branching unit located underwater on the continental shelf off the coast of Great Britain. The cable lands in Tuckerton, New Jersey, USA, Widemouth Bay, England, UK, and Penmarch, France. The system was built at an initial cost of US$335 million in 1988 and was retired from service in 2002. Capacity was reached in eighteen months despite optimistic predictions that the capacity would not be filled for a decade and some that it would never be filled and no other cables would be needed. The cable was buried on the continental shelf on the European and the American side of the ocean. The burial was largely effective, and the cable issues were primarily related to manufacturing defects. AT&T laid a trial optical cable in the Canary Islands in 1985. This cable did not have an electrical screen and was attacked by sharks. It was never proved whether these attacks were due to the sharks sensing the electrical radiation from the cable or the vibration of the cable moving on the sea floor where it might have been suspended, or a combination of both. TAT 8 did not have the screen conductor over the vast majority of its length, as the threat of shark attack was deemed to be small over the majority of the route. Because the Canary Island cable was the first fiber optic cable and not a coaxial cable, the electrical interference shielding for the high voltage supply lines was removed. This removal did not affect the fiber, but it did cause feeding frenzies in sharks that swam nearby. The sharks would then attack the cable until the voltage lines killed them. This caused numerous, prolonged outages. Eventually, a shark shielding was developed for the cable and was available for TAT 8. PTAT 1, the next cable to go in the Atlantic was put in with the shark shielding across its entire length; the added reliability provided by this shield has not been fully evaluated. The system was manufactured by a consortium of three established submarine system suppliers: AT&T, Standard Telephones and Cables and Alcatel. The idea was that each manufacturer would manufacture part of the system, so French technology procured by France Télécom would land in France, US technology in America procured by AT&T and British technology procured by BT in the UK. The systems were designed to interoperate although the regenerator supervisory systems were all proprietary. The transition between one supplier to another supplier's regenerators was achieved using a "mid span meet". AT&T was appointed the integration coordinator and integration trials were held in Freehold, New Jersey.

Әсері

1989 жылы TAT 8 кабелінің арқасында пайда болған жаңа мүмкіндіктермен IBM Корнелл университеті мен CERN арасында арнайы T1 желісін қаржыландыруға келісті, ол 1990 жылдың ақпанында аяқталды. Бұл алғашқы Интернеттің американдық және еуропалық бөліктері арасындағы байланысты күрт арттырды. Бұл Тим Бернерс-Лиге NSFNET-ке жоғары жылдамдықты, тікелей және ашық қосылуға мүмкіндік берді, бұл он айдан кейін Дүниежүзілік Желінің алғашқы демонстрацияларына зор көмек болды. Варшава шартының сол кезде тарауымен бірге, бұл Еуропада TCP/IP протоколдарын қабылдау үшін де шешуші болды.