АҚШ Штаттары Арасындағы Келісімдер және Конституциялық Ережелер

Кіріспе

АҚШ-тың екі немесе одан көп штаты арасындағы ресми келісім. АҚШ-та мемлекетаралық келісім – екі немесе одан көп штаттар арасындағы, немесе штаттар мен кез келген шетелдік үкімет арасындағы келісім. АҚШ Конституциясының Компакттық ережесі (I бап, 10-тарау, 3-тармақ) «Конгресс келісімінсіз, ешбір штат басқа штатпен немесе шетелдік мемлекетпен келісімге түспейді» деп белгілейді.

Дегенмен, 2019 жылдың қазан айында ұсынылған Ұлттық халықтық дауыс беру жөніндегі мемлекетаралық келісім туралы Конгресс зерттеу қызметінің (CRS) баяндамасында АҚШ Жоғарғы Сотының Вирджиния – Теннесси (1893) ісіндегі шешімі келтірілді. Онда, егер келісімдерге қатысты АҚШ-тың ешқандай қарсылығы болмаса немесе араласу қажеттілігі тумаса, Конгресс келісімі талап етілмейді деп айтылған (сонымен қатар, «келісім» және «компакт» сөздері Компакттық ережеде синонимдер екендігі де көрсетілген). Алайда, Сот «АҚШ-тың саяси билігін арттыруға бағытталған кез келген бірлестік құруға бағытталған және АҚШ-тың заңды үстемдігіне нұқсан келтіруі мүмкін» келісімдерге Конгресс келісімінің міндетті екенін мәлімдеді, яғни федералдық үкімет пен штаттар арасындағы биліктің тік тепе-теңдігі штаттардың пайдасына өзгеретін жағдайларда. Баяндама «U.S. Steel Corp. v. Multistate Tax Commission» ісіне сілтеме жасай отырып, Компакттық ережеге қатысты маңызды мәселе – федералдық үстемдікке тигізетін нақты емес, ықтимал әсер екенін атап көрсетеді. Мемлекетаралық келісіммен АҚШ Конгресінің өкілеттіктерінің ыдырауы конгресс мақұлдауын талап етуі мүмкін. CRS баяндамасында Жоғарғы Соттың Флорида – Джорджия (1855) және Техас – Нью-Мексико және Колорадо (2018) істері бойынша шешімдері келтірілді, онда штаттар арасындағы биліктің көлденең тепе-теңдігін өзгерткен мемлекетаралық келісімдерге де Конгресс келісімі қажет екені айтылған. «Metropolitan Washington Airports Authority v. Citizens for Abatement of Aircraft Noise, Inc.» (1991) ісіне сілтеме жасай отырып, Конституцияда белгіленген өкілеттіктер заңнамалық болған жағдайда, «Конгресс оны I баптың VII тарауындағы екі палаталылық және бекіту талаптарына сәйкес жүзеге асыруы керек» делінген. Сонымен қатар, CRS баяндамасында 1942 жылы президент Франклин Д. Рузвельт Республикалық өзен келісімін ветолағанын атап өткен, егер мемлекетаралық келісімге Конгресс мақұлдауы қажет болса, оны Конгресс екі палатасы да мақұлдауы және президент заңға қол қоюы керек екені айтылған. «Cuyler v. Adams» ісінде Сот Конгресс мемлекетаралық келісімдерді мақұлдаған жағдайда, олар федералдық заң болады деп шешті. CRS баяндамасында Соттың «Вирджиния – Теннесси» және «Northeast Bancorp v. Federal Reserve Board of Governors» (1985) істері бойынша пікірлері келтірілді, онда екі немесе одан көп штат арасындағы тараптардың мінез-құлқына немесе талаптарына қатысты барлық шарттарды қамтитын, мүшелерге келісімді бір жақты түрде өзгертуге немесе жоюға тыйым салатын және «өзара міндеттемелерді өзара алмастыруды» талап ететін кез келген келісім мемлекетаралық келісім болып саналады. Сонымен қатар, CRS баяндамасында Соттың «Northeast Bancorp» ісіндегі пікіріне сілтеме жасалды, онда жаңа мемлекетаралық үкіметтік ұйымды құру Компакттық ереже бойынша мемлекетаралық келісім ретінде танылу үшін жеткілікті шарт болып табылады. CRS баяндамасында 2019 жылы шамамен 200 мемлекетаралық келісім күшіне енгені көрсетілген. Конституцияда Конгресс келісімінің уақыты белгіленбеген, сондықтан келісім штаттар белгілі бір келісімге келгеннен бұрын немесе кейін берілуі мүмкін. Келісім нақты болуы мүмкін, бірақ ол жағдайларға қарай тұжырымдалуы да мүмкін. Конгресс келісімді бекіту кезінде шарттарды да қоя алады. Конгресс федералдық үкіметке тиесілі штаттық өкілеттіктерді беретін кез келген келісімді нақты мақұлдауы керек. Көптеген алғашқы мемлекетаралық келісімдер шекаралық дауларды шешті, бірақ 20 ғасырдың басынан бері келісімдер штаттардың ынтымақтастығының құралы ретінде жиі қолданыла бастады.

However, in a report released in October 2019 about the proposed National Popular Vote Interstate Compact, the Congressional Research Service (CRS) cited the U. S. Supreme Court's ruling in Virginia v. Tennessee (1893)—reaffirmed in U. S. Steel Corp. v. Multistate Tax Commission (1978) and Cuyler v. Adams (1981)—that ruled that explicit congressional consent of interstate compacts is not required for agreements "which the United States can have no possible objection or have any interest in interfering with" (in addition to ruling that the words "agreement" and "compact" used in the Compact Clause are synonyms). Instead, the Court required explicit congressional consent for interstate compacts that are "directed to the formation of any combination tending to the increase of political power in the States, which may encroach upon or interfere with the just supremacy of the United States"—meaning where the vertical balance of power between the federal government and state governments is altered in favor of state governments, while the report references U. S. Steel Corp. v. Multistate Tax Commission as stating that the "pertinent inquiry [with respect to the Compact Clause] is one of potential, rather than actual, impact on federal supremacy" in noting that the potential erosion of an enumerated power of the United States Congress by an interstate compact can arguably require explicit congressional approval. The CRS report cites the Supreme Court's rulings in Florida v. Georgia (1855) and in Texas v. New Mexico and Colorado (2018) as recognizing that explicit congressional consent is also required for interstate compacts that alter the horizontal balance of power amongst state governments. Citing Metropolitan Washington Airports Authority v. Citizens for Abatement of Aircraft Noise, Inc. (1991) as stating that if an enumerated power under the Constitution is legislative, then "Congress must exercise it in conformity with the bicameralism and presentment requirements of Article I, Section VII", and noting that the Republican River Compact was initially vetoed by President Franklin D. Roosevelt in 1942, the CRS report states that if an interstate compact requires explicit congressional approval, it must be approved by both houses of Congress and signed into law by the President in order to become law. In Cuyler v. Adams, the Court held that congressional approval of interstate compacts makes them federal laws. The CRS report cites the Court's opinions in Virginia v. Tennessee and Northeast Bancorp v. Federal Reserve Board of Governors (1985) as stating that any agreement between two or more states that "cover[s] all stipulations affecting the conduct or claims of the parties", prohibits members from "modify[ing] or repeal[ing] [the agreement] unilaterally", and requires "'reciprocation' of mutual obligations" constitutes an interstate compact. Additionally, the CRS report cites the Court's opinion in Northeast Bancorp as suggesting that a requirement of a new interstate governmental entity is a sufficient condition for an agreement to qualify as being an interstate compact under the Compact Clause. The CRS report stated that there were approximately 200 interstate compacts in effect in 2019. The timing for Congressional consent is not specified by the Constitution, so consent may be given either before or after the states have agreed to a particular compact. The consent may be explicit, but it may also be inferred from circumstances. Congress may also impose conditions as part of its approval of a compact. Congress must explicitly approve any compact that would give a state power that is otherwise designated to the federal government. Most early interstate compacts resolved boundary disputes, but since the early 20th century, compacts have increasingly been used as a tool of state cooperation.