АҚШ Конституциясының екінші бабы: Атқару билігі

АҚШ Конституциясының 2-бабы: Президенттік тармақ құрылымы, өкілеттері, сайлау тәртібі, міндеттері. Үкімет билігінің бөлінуі, сайлау коллегиясы.

22 мин оқу

100%

Дереккөз: Article Two of the United States Constitution — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ Конституциясының атқарушы билікке қатысты бөлігі АҚШ Конституциясының екінші бабы федералды заңдарды жүзеге асыратын және орындайтын федералды үкіметтің атқарушы билігін орнатуды көздейді. Екінші бап АҚШ Президентінің кеңсесіне атқарушы биліктің өкілеттіктерін береді, президентті сайлау және оны қызметтен алу рәсімдерін белгілейді, сондай-ақ президенттің өкілеттіктері мен міндеттерін анықтайды. Екінші баптың 1-тарауы президенттің және вице-президенттің лауазымдарын белгілейді және екі лауазымның да мерзімін төрт жылға белгілейді. 1-тараудағы Құзырет беру туралы ереже федералды үкіметтің атқарушы билігі президентке берілгенін жариялайды және Бірінші және Үшінші баптардың құзырет беру туралы ережелерімен бірге үкіметтің үш тармағы арасындағы биліктерді бөліп орнатуды қамтамасыз етеді. 1-тарауда сондай-ақ президент пен вице-президентті сайлауға жауапты орган – Сайлаушылар алқасы құрылады. 1-тарауда әрбір штат Сайлаушылар алқасының мүшелерін әрбір штаттың тиісті заң шығару органы белгілеген тәртіппен таңдайды, ал штаттарға сайлаушылар Конгрестің екі палатасындағы біріктірілген өкілдіктеріне тең сан беріледі. 1-тарауда Сайлаушылар алқасының рәсімдері баяндалады және егер сайлаушылардың көпшілігі дауыс бермесе, Өкілдер палатасы президентті таңдау үшін қосымша сайлау өткізуге міндетті. 1-тарауда сондай-ақ президент лауазымына қойылатын талаптар, президенттік лауазым бос болған жағдайдағы рәсімдер және президенттің ант беруі қарастырылады. Екінші баптың 2-тарауы президенттің өкілеттіктерін белгілейді, оның ішінде президенттің көптеген басқа рөлдермен қатар, әскерилердің бас қолбасшысы ретінде қызмет етуі де бар. Бұл тарауда президентке кешірім беру құқығы беріледі. 2-тарауда сондай-ақ кез келген атқарушы ведомствоның "бас лауазым иесі" кеңес беруге міндетті. Екінші бап талап етпесе де, президент Джордж Вашингтон атқарушы ведомстволардың бас лауазым иелерін Министрлер кабинетіне біріктірді, бұл практика кейінгі президенттер тарапынан да қолданылды. Келісімшарт жасау туралы ереже президентке Сенаттың үштен екі бөлігінің мақұлдауымен келісімшарттар жасауға өкілеттік береді. Тағайындау туралы ереже президентке Сенаттың кеңесі мен келісімімен судьялар мен мемлекеттік қызметкерлерді тағайындау құқығын береді, бұл іс жүзінде президенттің тағайындаған адамдары Сенаттың көпшілік дауысымен бекітілуі керек дегенді білдіреді. Тағайындау туралы ереже сондай-ақ Конгреске президентке, соттарға немесе ведомство басшыларына Сенаттың кеңесі мен келісімінсіз "картау офицерлерді" тағайындауға заң бойынша рұқсат беруге мүмкіндік береді. 2-тараудың соңғы ережесі президентке Сенат демалыс кезінде туындаған бос орындарды толтыру үшін демалыс уақытында тағайындау жасау құқығын береді. Екінші баптың 3-тарауы президенттің міндеттерін анықтайды, президентке Конгрестің екі палатасын шақыру, шетелдік өкілдерді қабылдау және барлық федералды лауазым иелерін тағайындау өкілеттігін береді. 3-тарауда президент Конгреске "одақтың жағдайы" туралы хабарлауға міндетті; 1913 жылдан бастап бұл Одақтың жағдайы деп аталатын сөйлеу түрінде жүзеге асырылады. Ұсынымдар туралы ереже президенттен "қажет және тиімді" деп саналатын шараларды ұсынуды талап етеді. "Күтімділік таныту" ережесі президенттен барлық заңдарды сақтауға және орындауға міндеттейді, бірақ президент заңдарды түсіндіруде және оларды қалай орындауға болатынын анықтауда белгілі бір дискрециялық құқыққа ие. Екінші баптың 4-тарауы президенттің және басқа да лауазымды тұлғалардың импичмент процесі арқылы қызметтен алынуын белгілейді, ол Бірінші бапта егжей-тегжейлі сипатталған.

Portion of the US Constitution regarding the executive branch

Article Two of the United States Constitution establishes the executive branch of the federal government, which carries out and enforces federal laws. Article Two vests the power of the executive branch in the office of the president of the United States, lays out the procedures for electing and removing the president, and establishes the president's powers and responsibilities. Section 1 of Article Two establishes the positions of the president and the vice president, and sets the term of both offices at four years. Section 1's Vesting Clause declares that the executive power of the federal government is vested in the president and, along with the Vesting Clauses of Article One and Article Three, establishes the separation of powers among
the three branches of government. Section 1 also establishes the Electoral College, the body charged with electing the president and the vice president. Section 1 provides that each state chooses members of the Electoral College in a manner directed by each state's respective legislature, with the states granted electors equal to their combined representation in both houses of Congress. Section 1 lays out the procedures of the Electoral College and requires the House of Representatives to hold a contingent election to select the president if no individual wins a majority of the electoral vote. Section 1 also sets forth the eligibility requirements for the office of the president, provides procedures in case of a presidential vacancy, and requires the president to take an oath of office. Section 2 of Article Two lays out the powers of the presidency, establishing that the president serves as the commander in chief of the military, among many other roles. This section gives the president the power to grant pardons. Section 2 also requires the "principal officer" of any executive department to tender advice. Though not required by Article Two, President George Washington organized the principal officers of the executive departments into the Cabinet, a practice that subsequent presidents have followed. The Treaty Clause grants the president the power to enter into treaties with the approval of two thirds of the Senate. The Appointments Clause grants the president the power to appoint judges and public officials subject to the advice and consent of the Senate, which in practice has meant that presidential appointees must be confirmed by a majority vote in the Senate. The Appointments Clause also establishes that Congress can, by law, allow the president, the courts, or the heads of departments to appoint "inferior officers" without requiring the advice and consent of the Senate. The final clause of Section 2 grants the president the power to make recess appointments to fill vacancies that occur when the Senate is in recess. Section 3 of Article Two lays out the responsibilities of the president, granting the president the power to convene both houses of Congress, receive foreign representatives, and commission all federal officers. Section 3 requires the president to inform Congress of the "state of the union"; since 1913 this has taken the form of a speech referred to as the State of the Union. The Recommendation Clause requires the president to recommend measures deemed "necessary and expedient." The Take Care Clause requires the president to obey and enforce all laws, though the president retains some discretion in interpreting the laws and determining how to enforce them. Section 4 of Article Two establishes that the president and other officers can be removed from office through the impeachment process, which is further described in Article One.

1-тармақ: Атқарушы билік пен өкілеттілік мерзімі

Атқарушы билік Америка Құрама Штаттарының Президентіне жүктеледі. Ол өзінің қызметін төрт жыл мерзімде атқарады және, сол мерзімге сайланған Вице-президентпен бірге, келесідей сайланады:

1-тарау президентке федералды атқарушы билікті беру туралы ережемен басталады. Осыған ұқсас ережелер I және III тарауларда кездеседі: біріншісі – федералды заң шығару өкілеттігін тек Конгреске ғана береді, ал екіншісі – сот өкілеттігін тек Жоғарғы Сотқа және заңмен құрылған басқа да федералды соттарға береді. Бұл үш тарау бірлесіп федералды үкіметтің үш тармағы арасындағы өкілеттіктерді бөлуді қамтамасыз етеді, ал жеке-жеке әрқайсысы екі басқа тармақтың жұмысына және өкілеттігіне тепе-теңдік пен бақылауды нығайтады. I тарау Конгреске белгілі бір өкілеттіктерді береді, ал «Vesting Clause» осы өкілеттіктерді Президентке қайтаруды көздемейді. Шын мәнінде, мұндай әрекеттер үшін Конгресс қабылдаған заң қажет, ол күшіне ену үшін Президенттің қол қоюын талап етеді, сондықтан бұл өкілеттіктер Конгресске берілген немесе сақталған атқарушы өкілеттіктер емес. Олар АҚШ Конгресі Конфедерация мақалаларынан қалған қалдықтар ретінде сақталған жоқ. Конфедерация мақалалары, Континенттік Конгресс және оның өкілеттіктері жаңа АҚШ Конгресі отырысқа келген кезде таратылды, ал жаңа федералды үкімет бұрынғы уақытша үкіметтің орнын ресми түрде басты. Президентке біржақты түрде соғыс жариялау құқығынан айырылғанмен, соғыс жариялау өзі атқарушы биліктің құралы емес, себебі ол АҚШ үкіметінің өзін шетелдік саяси ұйыммен «соғыста» екенін жариялау ғана. Соғыс жариялауға қабілетсіздігіне қарамастан, Президент «АҚШ-қа, оның аумақтарына немесе иеліктеріне, немесе оның қарулы күштеріне жасалған шабуылдан туындаған ұлттық төтенше жағдай» кезінде АҚШ-ты қорғау үшін әскери әрекеттерге біржақты бұйрық беруге құқылы. АҚШ заңдарына сәйкес, ол әскери операциялар басталғаннан кейін 48 сағат ішінде Конгреске хабарлап, әрекетіне құқық беретін негізді түсіндіруге міндетті. Конгресс мүшелеріне тиісті заңдық хабарлама берілгеннен кейін, әскери әрекеттер Конгресстен қосымша рұқсатсыз 60 күнге дейін жалғасуы мүмкін, немесе егер Президент «АҚШ Қарулы Күштерінің қауіпсіздігін сақтау үшін мұндай күштерді тез арада алып тастау үшін осындай күштерді пайдалану қажеттігін жазбаша түрде анықтап, растаса, 90 күнге дейін жалғасуы мүмкін». Заңға сәйкес, келісімдер – АҚШ-тың шетелдік үкіметтермен жасасқан ресми келісімдері, олар Сенат ратификациялау туралы резолюцияны мақұлдағаннан немесе қабылдамағаннан кейін ғана мойындалады, сондықтан Президент келісімдерді біржақты түрде жасауға құқылы емес. Алайда, Президент АҚШ-тың сыртқы саясатын анықтайды және шешеді, сондай-ақ Сенаттың келісімімен болашақта мақұлдауға жататын келісімдерге шартты келісім бере алады. Сонымен қатар, ресми келісімдер АҚШ-тың конституциялық заңымен құрылғандықтан және мемлекет басшысы ретінде, сондай-ақ АҚШ пен оның азаматтарының жалғыз өкілі ретінде үкімет пен халықтың біртұтас қатысуымен жасалады, Президенттің АҚШ-ты келісімдерден біржақты түрде шығаруға конституциялық құқығы мен міндеті бар, егер ол АҚШ-тың мүддесіне орайтын болса.

Section 1 begins with a vesting clause that confers federal executive power upon the president. Similar clauses are found in Article I and Article III; the former bestows federal legislative power exclusively to Congress, and the latter grants judicial power solely to the Supreme Court, and other federal courts established by law. These three articles together secure a separation of powers among the three branches of the federal government, and individually, each one entrenches checks and balances on the operation and power of the other two branches. Article I grants certain powers to Congress, and the Vesting Clause does not reassign those powers to the President. In fact, because those actions require legislation passed by Congress which must be signed by the president to take effect, those powers are not strictly executive powers granted to or retained by Congress per se. Nor were they retained by the U. S. Congress as leftovers from the Articles of Confederation. The Articles of Confederation, Continental Congress and its powers were abolished at the time the new U. S. Congress was seated and the new federal government formally and officially replaced its interim predecessor. And although the president is implicitly denied the power to unilaterally declare war, a declaration of war is not in and of itself a vehicle of executive power since it is literally just a public declaration that the U. S. government considers itself "at war" with a foreign political entity. Regardless of the inability to declare war, the president does have the power to unilaterally order military action in defense of the United States pursuant to "a national emergency created by attack upon the United States, its territories or possessions, or its armed forces". By U. S. law, this power is limited in that he must notify Congress within 48 hours after the beginning of military operations, explaining the source of his authority for the action. Once proper legal notification is given to the required members of Congress, military action can continue for up to 60 days without further authorization from Congress, or up to 90 days if the president "determines and certifies to the Congress in writing that unavoidable military necessity respecting the safety of United States Armed Forces requires the continued use of such armed forces in the course of bringing about a prompt removal of such forces." As treaties are by U. S. law official agreements with foreign governments recognized as such only after the Senate approves or rejects a resolution of ratification, the president obviously cannot make treaties unilaterally. However, the president does determine and decide U. S. foreign policy, and can enter into non binding discussions and give conditional approval to agreements reached with foreign governments subject to Senate approval at a future date. Additionally, since official treaties are specifically created under and by constitutional U. S. law, and are entered into by both government and the people as a whole, in their capacity as head of state and as the single individual representative of the United States and its citizens, the president does have Coauthority and Constitutional duty to unilaterally withdraw the United States from treaties when it is in the best interests and well being of the U. S

Президенттік тағайындауларға келетін болсақ, келісімдердегідей, адам ресми және заңды түрде тағайындалмайынша, оның тағайындауы Сенатта бекітілмейінше, міндеттерді орындау және жауапкершілікке тартылу үшін ресми күні мен уақыты жарияланбайынша, ол кандидат болып саналады. Президент өз қалауынша адамдарды нақты лауазымдарға тағайындайды және Сенаттың кеңесіне қарамастан немесе оның келісімінсіз мұны істей алады. Сенаттың келісімі сенаторлардың көпшілігі кандидатты мақұлдағанда және оны тағайындағанда болады. Атқарушы биліктің басшысы – Президент. Осы бірінші тармақта аталғанмен, Вице-президентке конституциялық түрде ешқандай атқарушы билік берілмеген. Дегенмен, Конституция Президент пен Вице-президенттің бір уақытта, бір мерзімге және бір сайлау округінде сайлануын талап етеді. Мұның мақсаты – Вице-президент Президенттің міндеттерін атқара бастаған жағдайда, атқарушы биліктің тәуелсіздігін сақтау.

2-тармақ: Сайлаушыларды таңдау әдісі

Әрбір штат, өзінің заң шығару органы белгілеген тәртіппен, Сенат пен Өкілдер палатасының штаттың Конгрестегі жалпы санына тең сайлаушыларды тағайындайды, бірақ ешбір сенатор немесе өкіл, немесе АҚШ-та сенімді қызмет атқаратын немесе табыс көздейтін лауазымда отырған адам сайлаушы болып тағайындалмайды. АҚШ Конституциясына сәйкес, президент пен вице-президент сайлаушылар арқылы сайланады, бұл құқық штаттардың заң шығару органдарына конституциялық түрде берілген. Конституция сайлаушыларды таңдаудың нақты тәсілін штат заң шығарушы органдарының қалауына қалдырады. Ол штат заң шығару органының өзінің сайлаушылар алқасын құру үшін қандай процедураны қолдана алатынын анықтамайды немесе шектемейді. Іс жүзінде, 1820 жылдардан бері штат заң шығару органдары сайлаушыларды тікелей емес дауыс беру арқылы таңдайды. Көптеген штаттар «жеңімпаз бәрін алады» жүйесін қолданады, онда штаттың барлық сайлаушылары ең көп дауыс жинаған үміткерге беріледі. Мэн және Небраска штаттары әрбір сайлау округіне бір сайлаушыны сайлауға рұқсат береді. Тікелей емес дауыс беруде, бюллетеньде тіркелген кандидаттардың есімдері сайланады. Көптеген штаттар сайлаушылардың есімдерін бюллетеньге жазбайды. Макферсон Блэкерге қарсы (1892) жоғарғы сот штаттың сайлаушыларды штат бойынша жалпы дауыс берудің орнына сайлау округтері бойынша тағайындау құқығын растады, штат заң шығару органдарының сайлаушыларды тағайындау әдісін анықтау өкілеттігін «толық» деп сипаттады және оның тіпті штат конституциясымен шектелмейтінін көрсетті. Буш пен Палм-Бич округінің дауыс санау кеңесіне қарсы (2000) жоғарғы сот Флориданың жоғарғы сотына «Флориданың жоғарғы соты Флорида конституциясын заң шығарушы органның II, § 1, cl. 2 бабына сәйкес билігін шектейтіндей көрді ме?» деген мәселені қайта қарауға жіберді. Уильямс пен Родс ісінде (1968) сот президенттік сайлауға қатысуға тырысатын шағын партияларға ауыр жүк салған Огайо штатының заңын тең қорғау құқығын бұзды деп таныды. Жоғарғы сот Конгрестің сайлаушыларды тағайындауға ықпал ету мақсатындағы саяси үлесімдерді реттеу құқығын Берроуз АҚШ-ға қарсы (1934) ісінде растады. Сайлаушылар өз дауыстарын желтоқсанның екінші сәрсенбісінен кейінгі дүйсенбіде (яғни, желтоқсанның 12-сінен кейінгі бірінші дүйсенбіде) береді. Содан кейін дауыстар Сенат төрағасы ретінде вице-президенттің қатысуымен Конгрестің бірлескен отырысында ашылып, саналып шығарылады.

Each State shall appoint, in such Manner as the Legislature thereof may direct, a Number of Electors, equal to the whole Number of Senators and Representatives to which the State may be entitled in the Congress: but no Senator or Representative, or Person holding an Office of Trust or Profit under the United States, shall be appointed an Elector. Under the U. S. Constitution the president and vice president are chosen by electors, under a constitutional grant of authority delegated to the legislatures of the several states. The Constitution reserves the choice of the precise manner for selecting electors to the will of the state legislatures. It does not define or delimit what process a state legislature may use to create its state college of electors. In practice, the state legislatures have generally chosen to select electors through an indirect popular vote, since the 1820s. Most states use a "winner take all" system in which all the state's electors are awarded to the candidate gaining the most popular votes. Maine and Nebraska allow individual congressional districts to each elect one elector. In an indirect popular vote, it is the names of the candidates who are on the ballot to be elected. Most states do not put the names of the electors on the ballot. In McPherson v. Blacker (1892), the Supreme Court affirmed the ability of a state to appoint its electors based on electoral districts rather than a statewide popular vote, describing the power of state legislatures to determine the method of appointment of electors as "plenary", and suggesting that it was not limited even by state constitutions. In Bush v. Palm Beach County Canvassing Board (2000), the Supreme Court remanded to the Supreme Court of Florida the question of "the extent to which the Florida Supreme Court saw the Florida Constitution as circumscribing the legislature's authority under Art. II, § 1, cl. 2". In Williams v. Rhodes (1968), the Court struck down as a violation of the Equal Protection Clause an Ohio law which placed heavy burdens on minor parties seeking to be placed on the ballot for presidential electors. The Supreme Court upheld the power of Congress to regulate political contributions intended to influence the appointment of electors in Burroughs v. United States (1934). The electors cast their votes on the Monday following the second Wednesday in December (the first Monday after December 12) of that year. Thereafter, the votes are opened and counted by the vice president, as president of the Senate, in a joint session of Congress.

6-тармақ: Бос орын және еңбекке жарамсыздық

Президент қызметінен босатылған жағдайда немесе ол қайтыс болған, отставкаға кеткен немесе аталған лауазымның өкілеттік және міндеттерін орындауға қабілетсіз болған жағдайда, олар вице-президентке жүктеледі. Конгресс Президент пен вице-президенттің қызметтен босатылуы, қайтыс болуы, отставкаға кетуі немесе қабілетсіздігі туралы заңмен ережелер белгілеуге құқылы, сонда қандай лауазым иесі Президенттік міндетті атқаратынын анықтап, сол лауазым иесі Президент сайланғанға дейін тиісінше әрекет етеді. (Ескертпе: Бұл бап 1967 жылы 25-ші түзетумен ішінара күшін жойды.) Бұл баптың мәтіні алғаш қолданылған кезде көптеген дау-жанжалдарға себеп болды. Уильям Генри Харрисон президенттік лауазымда қайтыс болған кезде, вице-президент Президент бола ма, әлде ол тек Президенттің өкілеттіктерін мұраға алып, осылайша Президент міндетін атқарушы бола ма деген пікірталас туды. Харрисонның вице-президенті Джон Тайлер өзінің Президент болуға құқығы бар деп сақты. Алайда, көптеген сенаторлар оның Президенттің өкілеттіктерін жаңа сайлау шақырылғанша ғана иеленуге құқығы бар екенін мәлімдеді. Баптың мәтінінің бұрышталығы салдарынан, екі тараптың да өз ұстанымын дәлелдеуі мүмкін болмады. Тайлер Президенттік жарғыға қол қойып, кейінгі вице-президенттердің Президенттің қайтысынан кейін Президенттікке кедергісіз өтуіне мүмкіндік берген прецедент жасады. "Тайлер прецеденті" Президент қайтыс болған, отставкаға кеткен немесе қызметтен босатылған жағдайда вице-президент Президент болатынын белгіледі. Конгресс вице-президенттен кейінгі мұрагерлік тізбегін анықтай алады. Қазіргі Президенттік мұрагерлік туралы заңда Өкілдер палатасының спикері, Сенаттың уақытша төрағасы және одан кейін әр министрліктің құрылған мерзімі бойынша он бес министрдің кабинеті мүшелерінен мұрагерлік реті белгіленген. Алайда, Конгресс мүшелерінің мұрагерлік тізбегінде болуының конституциялықлығына қатысты мәселелер бар, өйткені бұл бапта тек "Америка Құрама Штаттарының лауазым иесі" ғана Президенттік мұрагер ретінде тағайындалуы мүмкін деп көрсетілген. Джеймс Мэдисоннен бастап қазіргі күнге дейінгі конституциялық ғалымдар "лауазым иесі" термині Конгресс мүшелерін қамтымайды деп сараптап көрсетті. 25-ші түзетуде Президент қайтыс болған, отставкаға кеткен немесе қызметтен босатылған жағдайда вице-президент Президент болатыны нақты айтылған, сондай-ақ вице-президент лауазымындағы бос орынды толтыру рәсімі де белгіленген. Түзетуде сондай-ақ Президент немесе вице-президент және Министрлер кабинеті Президенттің өкілеттіктерді орындауға қабілетсіз екенін жариялай алады, мұндай жағдайда вице-президент Президент міндетін атқарушы болады. Егер мәлімдеме вице-президент пен Министрлер кабинеті жасаса, түзету Президентке бақылауды қайтаруға мүмкіндік береді, егер вице-президент пен Министрлер кабинеті Президентке қарсы шықпаса және екі палатаның үштен екісі вице-президент пен Министрлер кабинетінің қорытындыларын қолдамаса. Егер декларацияны Президент жасаса, Президент Конгресс оны жоққа шығару қаупі болмай, бақылауды қайтара алады.

In Case of the Removal of the President from Office, or of his Death, Resignation, or Inability to discharge the Powers and Duties of the said Office, the Same shall devolve on the Vice President, and the Congress may by Law provide for the Case of Removal, Death, Resignation or Inability, both of the President and Vice President, declaring what Officer shall then act as President, and such Officer shall act accordingly, until the Disability be removed, or a President shall be elected. (Note: This clause was partially superseded by the 25th Amendment in 1967.) The wording of this clause caused much controversy at the time it was first used. When William Henry Harrison died in office, a debate arose over whether the vice president would become president, or if he would just inherit the powers, thus becoming an acting president. Harrison's vice president, John Tyler, believed that he had the right to become president. However, many senators argued that he only had the right to assume the powers of the presidency long enough to call for a new election. Because the wording of the clause is so vague, it was impossible for either side to prove its point. Tyler took the Oath of Office as president, setting a precedent that made it possible for later vice presidents to ascend to the presidency unchallenged following the president's death. The "Tyler Precedent" established that if the president dies, resigns or is removed from office, the vice president becomes president. The Congress may provide for a line of succession beyond the vice president. The current Presidential Succession Act establishes the order as the speaker of the House of Representatives, the president pro tempore of the Senate and then the fifteen Cabinet secretaries in order of each department's establishment. There are concerns regarding the constitutionality of having members of Congress in the line of succession, however, as this clause specifies that only an "officer of the United States" may be designated as a presidential successor. Constitutional scholars from James Madison to the present day have argued that the term "officer" excludes members of Congress. The 25th Amendment explicitly states that if the president dies, resigns or is removed from office, the vice president becomes president, and also establishes a procedure for filling a vacancy in the office of the vice president. The Amendment further provides that the president, or the vice president and Cabinet, can declare the president unable to discharge his or her duties, in which case the vice president becomes Acting president. If the declaration is done by the vice president and Cabinet, the Amendment permits the president to take control back, unless the vice president and Cabinet challenge the president and two thirds of both Houses vote to sustain the findings of the vice president and Cabinet. If the declaration is done by the president, the president may take control back without risk of being overridden by the Congress.

7-тармақ: Жалақы

Президент өз қызметі үшін белгілі бір уақыт аралығында жалақы алады, бұл жалақы ол сайланған мерзімі ішінде өспейді де, кемімейді де. Сондай-ақ, ол осы мерзім ішінде АҚШ-тан немесе оның кез келген штатынан басқа ешқандай төлем алмайды. Президенттің қазіргі жалақысы жылына 400 000 долларды құрайды және ол президенттік өкілеттігінің барлық кезеңі бойында өзгермейді. Президент федералдық немесе штаттық үкіметтен басқа жалақы немесе сыйақы ала алмайды.

8-тармақ: Ант немесе ант беру

Ол өзінің қызметін атқаруға кіріспес бұрын, ол мынадай ант немесе растауды қабылдауы керек: "Мен салтанатты түрде ант етемін (немесе растаймын), Америка Құрама Штаттары Президентінің қызметін адал атқарамын және менің ең жақсы қабілетіммен Америка Құрама Штаттарының Конституциясын сақтап, қорғап, қорғаймын". Президенттік инаугурациялар жөніндегі Бірлескен Конгресс комитетінің мәліметінше, Джордж Вашингтон өзінің алғашқы инаугурациясында "Құдай маған көмектессін" деген сөздерді қосыпты, бірақ бұл мәселе даулы. Бұл фактіні растайтын заманауи деректер жоқ, тіпті Вашингтонның алғашқы инаугурациясындағы сөздерін жазған куәгерлер де бұл тіркесті айтқан жоқ. Сонымен қатар, президент сайланған адамның аты әдетте "Мен" сөзінен кейін қосылады, мысалы, "Мен, Джордж Вашингтон, ...". Әдетте, антты АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы береді. Кейде ант президентке "Конституцияны сақтау, қорғау және қорғау" үшін қажеттінің бәрін жасауға құқық береді деп айтылады. Эндрю Джексон ұлттық банк жарғысын жаңарту туралы заңға вето қоя отырып, президент конституцияға қайшы деп санаған заңдарды орындаудан бас тарта алатынын білдірді. Президент Авраам Линкольн Habeas Corpus құқығын тоқтатқанда, ол антына сәйкес әрекет еткенін мәлімдеді. Оның бұл әрекеті сотта күдік тудырып, Мэриленд штатындағы АҚШ округтік сотында (бас судья Роджер Б. Тейни басқарған) Ex Parte Merryman, 17 F. Cas. 144 (C. C. D. Md. 1861) ісінде жойылды. Линкольн Тейнидің бұйрығын орындамады. Соңында, Эндрю Джонсонның адвокаты оның импичмент процесінде бұл теорияға сілтеме жасады. Дегенмен, ант президенттің өкілеттіктерін кеңейтеді деп айтқандар аз. Вице-президенттің де ант қабылдауы бар, бірақ ол VI баптың Ант немесе растау туралы ережесіне сәйкес қабылданады, онда "Америка Құрама Штаттарының барлық лауазым иелері осы Конституцияны қолдау үшін ант немесе растау беруге міндетті" делінген. VI бапқа сәйкес, АҚШ-тың бірінші Конгресі Ант беру туралы заңды қабылдады (бұл заң күшінде), онда "Америка Құрама Штаттары Конституциясының алтыншы бабында талап етілген ант немесе растау [Сенат төрағасына] беріледі" делінген. Қазіргі уақытта вице-президенттің анты Конгресс мүшелері мен Министрлер кабинеті мүшелерінің антына ұқсас. Мен Америка Құрама Штаттарының Конституциясын барлық жаулардан – шетелдік және ішкі – қорғаймын және қорғаймын деп салтанатты түрде ант етемін (немесе растаймын); оған шын ниет пен адалдық танытамын; бұл міндеттемені ешқандай ой-пікір резерві немесе жалғандық ниеті болмай, еркін қабылдаймын; және кіріспес алдындағы лауазымның міндеттерін адал және жақсы орындаймын. Құдай маған көмектессін.

Before he enter on the Execution of his Office, he shall take the following Oath or Affirmation:—"I do solemnly swear (or affirm) that I will faithfully execute the Office of President of the United States, and will to the best of my Ability, preserve, protect and defend the Constitution of the United States." According to the Joint Congressional Committee on Presidential Inaugurations, George Washington added the words "So help me God" during his first inaugural, though this has been disputed. There are no contemporaneous sources for this fact, and no eyewitness sources to Washington's first inaugural mention the phrase at all—including those that transcribed what he said for his oath. Also, the president elect's name is typically added after the "I", for example, "I, George Washington, do " Normally, the chief justice of the United States administers the oath. It is sometimes asserted that the oath bestows upon the president the power to do whatever is necessary to "preserve, protect and defend the Constitution." Andrew Jackson, while vetoing an Act for the renewal of the charter of the national bank, implied that the president could refuse to execute statutes that he felt were unconstitutional. In suspending the privilege of the writ of habeas corpus, President Abraham Lincoln claimed that he acted according to the oath. His action was challenged in court and overturned by the U. S. Circuit Court in Maryland (led by Chief Justice Roger B. Taney) in Ex Parte Merryman, 17 F. Cas. 144 (C. C. D. Md. 1861). Lincoln ignored Taney's order. Finally, Andrew Johnson's counsel referred to the theory during his impeachment trial. Otherwise, few have seriously asserted that the oath augments the president's powers. The vice president also has an oath of office, but it is taken under the Oath or Affirmation Clause of Article VI that provides that "all Officers of the United States shall be bound by Oath or Affirmation, to support this Constitution". Pursuant to Article VI, the 1st United States Congress passed the Oath Administration Act (that remains in effect) which provides that " the oath or affirmation required by the sixth article of the Constitution of the United States shall be administered to [the President of the Senate]". Currently, the vice presidential oath is the same as that for members of Congress and members of the Cabinet. I do solemnly swear (or affirm) that I will support and defend the Constitution of the United States against all enemies, foreign and domestic; that I will bear true faith and allegiance to the same; that I take this obligation freely, without any mental reservation or purpose of evasion; and that I will well and faithfully discharge the duties of the office on which I am about to enter. So help me God.

2-бөлім: Президент өкілеттіктері

Нексонның Бас қызмет көрсетулер әкімшілігіне қарсы (1977 ж.) шешімінде, кейіннен Бас судья болған Уильям Ренквист өзінің келіспеушілігін былай мәлімдеді: "Америка Құрама Штаттарының Президенті Республикамызға қатысты қаншалықты жоғары мәртебеге ие екенін толық сипаттау үшін осы пікірге сыйып тұратынан әлдеқайда көп сөз қажет. Президент АҚШ-тың атқару билігінің жалғыз иесі болып табылады, оған жүктелген билік пен міндеттердің өзі зор екендігі жеткілікті". Көптеген елдердің қазіргі заманғы конституцияларынан айырмашылығы, олар төтенше жағдай қашан және қалай жарияланатынын, сондай-ақ қандай құқықтар тоқтатылатынын нақты көрсетеді, АҚШ Конституциясы төтенше жағдайлар үшін жеке, жан-жақты ережелерді қамтымайды. Бірақ "Атлантик" журналының пікірінше, кейбір заңгерлер Конституция Президентке қарулы күштердің Бас қолбасшысы болуы немесе оған кең, нақтыланбаған "атқару билігін" беру арқылы төтенше жағдайларда билік беруге мүмкіндік береді. Конгресс бекіткен Президенттік төтенше жағдайлардың билігі кең және күшті, Интернетті бақылаудан бастап, әскери жағдай жариялауға дейін жетеді. Осыған байланысты "Атлантик" журналы "төтенше жағдайлардың билігін теріс пайдалану – билікті консолидациялауға тырысатын басшылардың стандартты тактикасы" екенін атап өтті, ал АҚШ-тың федералды соттары елге төнген қауіп-қатерлерді бағалауда атқару билігіне тиісті құрмет көрсетуі керек. Президент – әскерилердің Бас қолбасшысы; алайда Бірінші бап соғыс жариялау құқығын Президентке емес, Конгреске береді. Дегенмен, Президенттің жаулық әрекеттерді бастау билігі күмәнді. Тарихшы Томас Вудсқа сәйкес, "Корей соғысынан бері Екінші баптың 2-тарауы "Президент Конгресспен кеңеспей-ақ жаулық әрекеттерді бастауға құқылы" деп түсіндірілді. Бірақ Конституцияның авторлары бұл тарапта соғыс жарияланғаннан кейін, оны басқару Президенттің міндеті болды деді. Александр Гамильтон Президент соғыс жариялауға билігі болмаса да, "рұқсат берілгенде немесе басталғанда соғысты басқаратын болады" деді. Президентке тек кенеттен шабуылды тойтаруға ғана рұқсат берілді (сондықтан оған соғысты "жариялау" құқығы ғана берілді, бірақ соғысты "жасау" емес, бұл шетелдік шабуыл болған жағдайда қажетті төтенше билік деп саналды). Екінші дүниежүзілік соғыстан бері барлық ірі әскери операциялар техникалық тұрғыдан АҚШ әскери операциясы немесе БҰҰ-ның "полициялық әрекеті" болып саналады, олар Конгресс пен БҰҰ-ның әртүрлі қарарларымен заңды деп танылды, мысалы, Тонкин шығанағының қарары немесе Иракта күш қолдануға рұқсат беру туралы Конгрестің қарары. Президент кез келген атқарушы ведомствоның "бас лауазым иесінен" жазбаша кеңес беруді талап ете алады. Конституция формалды Кабинет құруды талап етпесе де, Президентке әртүрлі ведомстволардың басшыларынан кеңес алуға рұқсат береді. Джордж Вашингтон өзінің бас лауазым иелерін Кабинетке біріктіруді тиімді деп тапты және ол содан бері атқару билігінің құрамында болды. Президенттер таңдалған бас лауазым иелерімен Кабинет отырыстарын өткізді, бірақ әртүрлі деңгейде және әртүрлі мақсаттармен. Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюард Президент Авраам Линкольнге парламенттік үлгідегі Кабинет үкіметін қолдануды ұсынды, бірақ ол қабылдамады. Кейін Вудро Вильсон профессор болған кезде парламенттік үлгідегі Кабинетті жақтады, бірақ Президент болғаннан кейін ол өзінің әкімшілігінде одан бас тартты. Соңғы әкімшіліктерде Кабинетке департаменттер мен агенттіктердің басшыларынан басқа, Ақ үйдің негізгі қызметкерлері де кірді. Президент Рональд Рейган көптеген саяси мәселелерді қарау үшін жеті ішкі Кабинет кеңесін құрды, ал кейінгі Президенттер осы тәжірибені жалғастырды. Президент кешірім мен жеңілдету беруге құқылы, импичмент жағдайларын қоспағанда. Импичмент ерекшелігінің жалпыға бірдей қабылданған түсіндірмесі қазіргі уақытта жоқ. Кейбіреулер Президент өкілетті тұлғаны импичменттен босату үшін кешірімді пайдалана алмайды деп санайды, ал басқалары импичментке негіз болған қылмыстарды Президент кешіре алмайды деп болжайды. Жоғарғы Соттың "АҚШ-тың Вильсонға қарсы ісі" (1833) бойынша шешімінде кешірім сотталған адам тарапынан қабылданбауы мүмкін екені айтылды. Содан кейін, "Бёрдик АҚШ-қа қарсы" (1915) ісінде сот нақты былай деді: "Жағдайлар заңның жазасына тарту үшін жасалуы мүмкін. Егер солай болса, кешірімді қабылдаумен байланысты кінәсін мойындау арқылы құтылуды қабылдамай, заңның құрбаны болуға дайындық танытуға болады, тіпті одан да жаман беделге түсуге дайын". Жеңілдету (тюрьма мерзімін қысқарту), кешірімнен (тюрьма мерзімі өткеннен кейін азаматтық құқықтарды қалпына келтіру) айырмашылығы, қабылданбауы мүмкін емес. "Биддл мен Перович" ісінде жеңілдетуді алушы өмір бойына түрмеде отыруды қаламай, өлім жазасын қайтаруды сұрады. Жоғарғы Сот былай деді: "[біздің заманымызда кешірім – билігі бар адамның жеке басынан шыққан инабаттық акт емес. Бұл Конституциялық схеманың бір бөлігі. Ол берілген кезде, қоғамдық мүдделерді сот шешімімен белгіленгеннен гөрі аз жазамен қамтамасыз ету туралы соңғы биліктің шешімі болып табылады."

In the landmark decision Nixon v. General Services Administration (1977), Justice William Rehnquist, afterwards the chief justice, declared in his dissent "It would require far more of a discourse than could profitably be included in an opinion such as this to fully describe the preeminent position that the president of the United States occupies with respect to our Republic. Suffice it to say that the president is made the sole repository of the executive powers of the United States, and the powers entrusted to him as well as the duties imposed upon him are awesome indeed." Unlike the modern constitutions of many other countries, which specify when and how a state of emergency may be declared and which rights may be suspended, the U. S. Constitution itself includes no comprehensive separate regime for emergencies. Some legal scholars according to The Atlantic believe however that the Constitution gives the president inherent emergency powers by making him commander in chief of the armed forces, or by vesting in him a broad, undefined “executive Power.” Congressionally authorized emergency presidential powers are sweeping and dramatic and range from seizing control of the Internet to declaring martial law. This led the magazine The Atlantic to observe that "the misuse of emergency powers is a standard gambit among leaders attempting to consolidate power", and federal courts in the United States must pay proper deference to the Executive in assessing the threats that face the nation. The president is the military's commander in chief; however Article One gives Congress and not the president the exclusive right to declare war. Nevertheless, the power of the president to initiate hostilities has been subject to question. According to historian Thomas Woods, "Ever since the Korean War, Article II, Section 2 [ ] has been interpreted 'The president has the power to initiate hostilities without consulting Congress' [ ] But what the framers actually meant by that clause was that once war has been declared, it was the president's responsibility as commander in chief to direct the war. Alexander Hamilton spoke in such terms when he said that the president, although lacking the power to declare war, would have 'the direction of war when authorized or begun.' The president acting alone was authorized only to repel sudden attacks (hence the decision to withhold from him only the power to 'declare' war, not to 'make' war, which was thought to be a necessary emergency power in case of foreign attack)." Since World War II, every major military action has been technically a U. S. military operation or a U. N. "police action", which are deemed legally legitimate by Congress, and various United Nations Resolutions because of decisions such as the Gulf of Tonkin Resolution or the Resolution of The Congress Providing Authorization for Use of Force In Iraq. The president may require the "principal officer" of any executive department to tender his advice in writing. While the Constitution nowhere requires a formal Cabinet, it does authorize the president to seek advice from the principal officers of the various departments as he (or she) performs their official duties. George Washington found it prudent to organize his principal officers into a Cabinet, and it has been part of the executive branch structure ever since. Presidents have used Cabinet meetings of selected principal officers but to widely differing extents and for different purposes. Secretary of State William H. Seward advocated the use of a parliamentary style Cabinet government to President Abraham Lincoln, but was rebuffed. Later, Woodrow Wilson advocated use of a parliamentary style Cabinet while he was a professor, but as president he would have none of it in his administration. In recent administrations, cabinets have grown to include key White House staff in addition to department and agency heads. President Ronald Reagan formed seven subcabinet councils to review many policy issues, and subsequent presidents have followed that practice. Pardons and reprieves may be granted by the president, except in cases of impeachment. There is currently no universally accepted interpretation of the impeachment exception. Some argue that the president simply cannot use a pardon to stop an officeholder from being impeached, while others suggest that crimes underlying an impeachment cannot be pardoned by the president. As ruled by the Supreme Court in United States v. Wilson (1833), the pardon could be rejected by the convict. Then, in Burdick v. United States (1915), the court specifically said, "Circumstances may be made to bring innocence under the penalties of the law. If so brought, escape by confession of guilt implied in the acceptance of a pardon may be rejected, preferring to be the victim of the law rather than its acknowledged transgressor, preferring death even to such certain infamy." Commutations (reduction in prison sentence), unlike pardons (restoration of civil rights after prison sentence had been served) may not be refused. In Biddle v. Perovich , the subject of the commutation did not want to accept life in prison but wanted the death penalty restored. The Supreme Court said, "[a] pardon in our days is not a private act of grace from an individual happening to possess power. It is a part of the Constitutional scheme. When granted it is the determination of the ultimate authority that the public welfare will be better served by inflicting less than what the judgment fixed."

2-тармақ: Кеңес беру және келісім беру туралы ереже

Президент Кеңес беру және келісім беру ережесіндегі өкілеттіктерді Сенаттың кеңесімен және келісімімен іске асырады. Ол Сенаттың кеңесімен және келісімімен, қатысушы Сенат мүшелерінің үштен екісінің келісімі болған жағдайда, шарттар жасасуға құқылы; сондай-ақ ол елшілерді, басқа мемлекеттік министрлерді және консулдарды, Жоғарғы Сот судьяларын және осы құжатта басқаша көзделмеген және заңмен белгіленген Америка Құрама Штаттарының барлық басқа лауазым иелерін тағайындайды, оларды Сенаттың кеңесімен және келісімімен тағайындайды; бірақ Конгресс заңмен мұндай төменгі лауазымдарды тағайындау құқығын, қажет деп санаса, Президентке, соттарға немесе ведомство басшыларына жүктеуге болады.

Шарттар

Президент АҚШ-ты келісімшарттарға қосуға құқылы, бірақ олар Сенаттың үштен екі дауысымен бекітілгенге дейін күшіне енбейді. Дегенмен, Конституцияның II бабында келісімшарттарды тоқтату туралы айқын мәлімдеме жоқ. Келісімшартты алғаш рет жою 1798 жылы болды, осы кезде Конгресс 1778 жылғы Одақ келісімін тоқтату туралы заң қабылдады. 1854 жылы президент Франклин Пирс Даниямен жасалған келісімшартты Сенаттың ғана келісімімен тоқтатты. Сенат комитеті президенттің Сенаттың ғана рұқсатымен келісімшарттарды тоқтатуы дұрыс екенін шешті, емес бүкіл Конгресс емес. Алайда, президент Пирстің ізбасарлары екі палатаның да рұқсатын алудың бұрынғы тәртібіне оралды. Кейбір президенттер келісімшарттарды тоқтатудың эксклюзивті құқығы тек өздеріне ғана тиесілі деп мәлімдеді. Президенттің рұқсатсыз келісімшартты тоқтатудың алғашқы нақты мысалы Джимми Картердің Қытай Республикасымен жасалған келісімшартты тоқтату кезінде болды. Алғаш рет сот шешімі ізделді, бірақ бұл әрекет нәтижесіз болды: Жоғарғы Сот ешқандай нақты принцип бойынша келісімге келе алмады және төменгі сотқа істі қараудан бас тартуды бұйырды.

Тағайындаулар

Президент сондай-ақ Сенаттың кеңесімен және келісімімен судьяларды, елшілерді, консулдарды, министрлерді және басқа да лауазым иелерін тағайындай алады. Бірақ заң бойынша Конгресс президентке, атқарушы органдардың басшыларына немесе соттарға екінші дәрежелі лауазымдарға адамдарды тағайындауға рұқсат бере алады. Сенат бұрынғы шешімдерді қайта қарауға мүмкіндік беруде ұзақ мерзімді дәстүрді сақтайды. 1931 жылы Сенат Федералдық Энергетикалық Комиссия мүшесін тағайындау мәселесінде Президентке кеңес берді және келісім білдірді. Аталған лауазым иесі қызметке кірісті, бірақ Сенат «қайта қарау туралы ұсыныс» деген сылтаумен бұрынғы кеңес пен келісімді жойды. Одан кейін болған quo warranto ісінде Жоғарғы Сот Сенаттың лауазым иесі қызметке орналасқаннан кейін кеңес пен келісімді кері қайтаруға құқығы жоқ екенін қабылдады. Дегенмен, Сенат кеңес бергеннен кейін Президент лауазым иесін қызметке бекітуге міндетті емес. Президент қол қойған тапсырманы ұстап қалу құқығына ие ме, жоқ па, бұл мәселе әлі шешілмеген. Бұл мәселе Marbury v. Madison ісінде маңызды рөл атқарды. Кейде Президент адамдарды қызметтен алу өкілеттігін пайдаланады. Конгресс Президенттің осы өкілеттігін жиі шектейді; Қайта құру дәуірінде Конгресс Эндрю Джонсонның Сенаттың кеңесі мен келісімісіз, Сенаттың кеңесі мен келісімімен тағайындалған кез келген адамды қызметтен босатуына кедергі келтіретін «Қызмет мерзімі туралы» заңды қабылдады. Президент Джонсон бұл заңды елемеді және кейіннен импичменттен өтті, бірақ ақталды. Заңның конституциялық тұрғыдан бекітілуі дереу шешілмеді. Myers v. United States ісінде Жоғарғы Сот Конгрестің Президенттің атқарушы лауазым иесін (Пошта Басқарушысы) қызметтен босату өкілеттігін шектеуге құқығы жоқ екенін қабылдады, бірақ Humphrey's Executor v. United States ісінде Конгрестің Федералдық Сауда Комиссиясының лауазым иелерін қызметтен босату Президенттің өкілеттігін шектеуге құқығы бар екенін растады, бұл «әкімшілік орган [ешқандай жағдайда] атқарушы органның қолы немесе көзі ретінде сипаттала алмайды». Конгресс атқарушы лауазым иесін тағайындауға рұқсат беретін заңнаманы жоюға құқылы. Бірақ ол «заңдарды орындауға міндетті лауазым иесінің билігін өзіне қалдыра алмайды, тек импичмент арқылы ғана».

The president may also appoint judges, ambassadors, consuls, ministers and other officers with the advice and consent of the Senate. By law, however, Congress may allow the president, heads of executive departments, or the courts to appoint inferior officials. The Senate has a long standing practice of permitting motions to reconsider previous decisions. In 1931, the Senate granted advice and consent to the president on the appointment of a member of the Federal Power Commission. The officer in question was sworn in, but the Senate, under the guise of a motion to reconsider, rescinded the advice and consent. In the writ of quo warranto proceedings that followed, the Supreme Court ruled that the Senate was not permitted to rescind advice and consent after the officer had been installed. After the Senate grants advice and consent, however, the president is under no compulsion to commission the officer. It has not been settled whether the president has the prerogative to withhold a commission after having signed it. This issue played a large part in the seminal court case Marbury v. Madison. At times the president has asserted the power to remove individuals from office. Congress has often explicitly limited the president's power to remove; during the Reconstruction Era, Congress passed the Tenure of Office Act, purportedly preventing Andrew Johnson from removing, without the advice and consent of the Senate, anyone appointed with the advice and consent of the Senate. President Johnson ignored the Act, and was later impeached and acquitted. The constitutionality of the Act was not immediately settled. In Myers v. United States, the Supreme Court held that Congress could not limit the president's power to remove an executive officer (the Postmaster General), but in Humphrey's Executor v. United States, it upheld Congress's authority to restrict the president's power to remove officers of the Federal Trade Commission, an "administrative body [that] cannot in any proper sense be characterized as an arm or an eye of the executive." Congress may repeal the legislation that authorizes the appointment of an executive officer. But it "cannot reserve for itself the power of an officer charged with the execution of the laws except by impeachment."

3-тармақ: Демалыс мерзімдері

Президент Сенаттың демалыс кезінде туындаған барлық бос орындарды, келесі сессиясының соңында күші жоятын тағайындамалар беру арқылы толтыруға құқылы. Президент Сенат демалыста болғанда, кеңес беру және келісім беру мүмкін болмағандықтан, маңызды федералды атқарушы және сот органдарының бос орындарын бір жақты, бірақ уақытша түрде толтыра алады. Мұндай тағайындамалар келесі Сенат сессиясының соңында тоқтатылады. Одан кейін қызметін жалғастыру үшін, тағайындалған адамды президент ресми түрде ұсынуы және Сенат бекітуі тиіс.

3-бөлім: Президент міндеттері

Ол Конгреске уақыт-уақытпен Одақтың жағдайы туралы ақпарат береді және қажетті және пайдалы деп санайтын шараларды қарастыруға ұсынады; ол ерекше жағдайларда екі палатаны немесе олардың біреуін шақыруға құқылы, ал егер олардың арасында қызметтен босату уақыты туралы келіспеушілік туындаса, ол оларды өзі қажет деп санаған уақытқа кейінге қалдыруға құқылы; ол елшілерді және басқа да мемлекеттік шенеуніктерді қабылдайды; ол заңдардың адал түрде орындалуын қамтамасыз етеді және АҚШ-тың барлық лауазым иелерін тағайындайды.

4-тармақ: Шетелдік өкілдерді қабылдау

Президент барлық шетелдік елшілерді қабылдайды. Конституцияның «Қабылдау туралы ереже» деп аталатын бұл тармағы президенттің сыртқы саясат мәселелерінде кең өкілеттікке ие екенін көрсетеді және шетелдік үкіметті мойындауға президенттің толық құқығын бекітеді.

5-тармақ: Заңның адал орындалуын қамтамасыз ету

Президент "заңдардың адал орындалуын қамтамасыз етуге тиіс". Конституцияның осы ережесі президентке АҚШ заңдарын орындау міндетін жүктейді және оны "Заңдарға қамқорлық жасау туралы ереже" немесе "Адал орындалу ережесі" деп атайды. Бұл ереже президенттің заңның мақсатына келіспеген жағдайда да, оны адал орындауын қамтамасыз етуге бағытталған. Солтүстік Каролина штатының ратификациялық конвенциясында сөз сөйлеген Уильям Маклейн "Заңдарға қамқорлық жасау ережесі" Конституцияның ең жақсы қағидаларының бірі екенін мәлімдеді. Жоғарғы Сот "Хамфридің орындаушысы АҚШ-қа қарсы" ісінде президенттен заңға бағынуды талап етеді және ол заңның орындалуын болдырмауы мүмкін деген кез келген пікірді жоққа шығарады. АҚШ Жоғарғы Соты президенттің заңды қалай орындайтынын түсіндірді: "Конституция Конгресс қабылдаған заңдарды кімнің орындау керектігін болжауға мүмкіндік бермейді; президент, Конституцияда айтылғандай, "Заңдардың адал орындалуын қамтамасыз етеді", II-бап, 3-тармақ, жеке өзі және ол тағайындаған лауазымды тұлғалар арқылы (Конгресс "Соттар" немесе "Ведомство басшылары" президенттік тағайындалғандармен бірге тағайындауға уәкілеттік берген төменгі лауазымды тұлғаларды қоспағанда), II-бап, 2-тармақ". Президент Конгресс оған заңды түрде жүктеген міндетті атқарушы биліктің мүшесіне кедергі келтіре алмайды. (Қараңыз: "Марбери және Мэдисон" (1803); және "Кендалл және АҚШ-тың іс-әрекеті. Стокстың" (1838).) Сондай-ақ, президент Конституцияға немесе заңды заңға қайшы келетін әрекет жасай алмайды. (Қараңыз: "Янгстаун Шит & Тьюб Ко. қарсы Сойер" (1952).) Соңында, президент конституциялық заңның орындалуын немесе белгілі бір қаражатты "тоқтатуды" қабылдамайды, өйткені бұл конституциялық вето немесе тоқтату құқығын асыру болар еді. Президенттің заңдарды "адал" орындау жауапкершілігі оған хабеас корпустың артықшылығын тоқтатуға құқық береді деп айтылған. Бірінші бапта артықшылық тек бүлік немесе басқыншылық кезінде ғана тоқтатылуы мүмкін екені көрсетілген, бірақ оны кім тоқтата алатынын нақтыламаған. Жоғарғы Сот Конгресс қажет деп тапса, артықшылықты тоқтатуға құқылы екенін шешті. Американдық Азамат соғысы кезінде президент Авраам Линкольн артықшылықты тоқтатты, бірақ қарсылыққа тап болғандықтан Конгресс тарапынан рұқсат алды. Содан бері хабеас корпустың артықшылығы тек Конгресс берген рұқсатпен ғана тоқтатылды, Мэри Сурратттың ісінен басқа, оның ісін президент Эндрю Джонсон президент Линкольнге жасалған қастандыққа қатысы бар деген күдікпен тоқтатты. "Миссисипи Джонсонға қарсы" ісінде Жоғарғы Сот сот билігі президентті заңдарды орындаудан тоқтатуға құқылы емес деп шешті. Бұл істе Жоғарғы Сот президент Эндрю Джонсонның конституцияға қайшы деп мәлімделген Қайта құру актілерін орындауына кедергі келтіретін тыйым салу туралы өтінішті қабылдаудан бас тартты. Сот "Конгресс – үкіметтің заң шығарушы бөлімі, президент – атқарушы бөлімі. Екеуінің де әрекеттерін сот тоқтата алмайды, бірақ олардың әрекеттері, орындалған жағдайда, тиісті жағдайларда сот қарауына жатады" деп тапты. Осылайша, соттар Конгресс заң қабылдауына кедергі келтіре алмайды, бірақ кейіннен оны конституцияға қайшы деп жоя алады. Осыған ұқсас құрылым атқарушы билікке де қатысты.

The president must "take care that the laws be faithfully executed." This clause in the Constitution imposes a duty on the president to enforce the laws of the United States and is called the Take Care Clause, or Faithfully Executed Clause. This clause is meant to ensure that a law is faithfully executed by the president even if he disagrees with the purpose of that law. Addressing the North Carolina ratifying convention, William Maclaine declared that the Faithful Execution Clause was "one of the [Constitution's] best provisions." The Take Care Clause demands that the president obey the law, the Supreme Court said in Humphrey's Executor v. United States, and repudiates any notion that he may dispense with the law's execution. In Printz v. United States, the Supreme Court explained how the president executes the law: "The Constitution does not leave to speculation who is to administer the laws enacted by Congress; the president, it says, "shall take Care that the Laws be faithfully executed," Art. II, §3, personally and through officers whom he appoints (save for such inferior officers as Congress may authorize to be appointed by the "Courts of Law" or by "the Heads of Departments" with other presidential appointees), Art. II, §2." The president may not prevent a member of the executive branch from performing a ministerial duty lawfully imposed upon him by Congress. (See Marbury v. Madison (1803); and Kendall v. United States ex rel. Stokes (1838).) Nor may the president take an action not authorized either by the Constitution or by a lawful statute. (See Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer (1952).) Finally, the president may not refuse to enforce a constitutional law, or "cancel" certain appropriations, for that would amount to an extra constitutional veto or suspension power. It has been asserted that the president's responsibility in the "faithful" execution of the laws entitles him to suspend the privilege of the writ of habeas corpus. Article One provides that the privilege may not be suspended save during times of rebellion or invasion, but it does not specify who may suspend the privilege. The Supreme Court ruled that Congress may suspend the privilege if it deems it necessary. During the American Civil War, President Abraham Lincoln suspended the privilege, but, owing to the vehement opposition he faced, obtained congressional authorization for the same. Since then, the privilege of the writ has only been suspended upon the express authorization of Congress, except in the case of Mary Surratt, whose writ was suspended by President Andrew Johnson regarding her alleged involvement in the assassination of President Lincoln. In Mississippi v. Johnson, , the Supreme Court ruled that the judiciary may not restrain the president in the execution of the laws. In that case the Supreme Court refused to entertain a request for an injunction preventing President Andrew Johnson from executing the Reconstruction Acts, which were claimed to be unconstitutional. The Court found that "[t]he Congress is the legislative department of the government; the president is the executive department. Neither can be restrained in its action by the judicial department; though the acts of both, when performed, are, in proper cases, subject to its cognizance." Thus, the courts cannot bar the passage of a law by Congress, though it may later strike down such a law as unconstitutional. A similar construction applies to the executive branch.

6-тармақ: Қызметкерлердің комиссиясы

Президент "Америка Құрама Штаттарының барлық офицерлеріне" тапсырма береді. Бұған әскери және дипломатиялық қызметтегі офицерлер кіреді. (I баптың 8-тарауына сәйкес штаттар "Мемлекеттік милиция офицерлерін тағайындау" құқығына ие.) Президенттің офицерлерді тағайындау өкілеттігі 1803 жылғы Марбери мен Мэдисон ісіне зор әсер етті, онда келе жатқан президент Джон Адамс, өзінің қызметінің соңғы күні сот жүйесіне көптеген тағайындамаларға қол қойды, ал келе жатқан Демократиялық-Республикалық президент Томас Джефферсон оны "[сот жүйесіне бекініп] отыру" ниетімен жасады деді. Алайда, Адамстың Мемлекеттік хатшысы барлық тағайындамаларды жеткізуге асықпады. Келе жатқан президент Джефферсон Адамсқа ашуланып, өзінің Мемлекеттік хатшысы Джеймс Мэдисонға қалған тағайындамаларды жеткізуден бас тартуды бұйырды. Уильям Марбери бұл мәселені Жоғарғы Сотқа жеткізді, онда тағайындамалардың жарамды екені және соттардың оларды жеткізуге бұйрық беру құқығы бар екені, сондай-ақ олар осыны істеуі керек еді (Америка Құрама Штаттарында сот қарауының қағидасын орнатып, шешім шығарды), бірақ мұндай істер бойынша бастапқы юрисдикцияны берген заң конституциялық емес деп танылып, бұйрықтарды беруден бас тартты.

4-бөлім: Импичмент

Президент, вице-президент және АҚШ-тың барлық мемлекеттік қызметкерлері, мемлекеттік сатып алу, парақорлық немесе өзге де ауыр қылмыстар мен құқық бұзушылықтар үшін импичмент және сотталу нәтижесінде қызметтен алынады. Конституция президентті, вице-президентті, кабинет мүшелерін және басқа да атқарушы органдардың қызметкерлерін, сондай-ақ судьяларды, оларды Өкілдер палатасы импичментке тарту арқылы, ал Сенат соттау арқылы қызметтен алуға мүмкіндік береді. Сенат кінәлі деп тапқан кез келген лауазым иесі дереу қызметтен босатылады, ал Президенттің Конституцияның ІІ бабына сәйкес тағайындау құқығын іс жүзінде кешірім беру ретінде пайдалануын болдырмау үшін Сенат қарапайым көпшілік дауыспен қызметтен алынған лауазым иесін АҚШ-тың кез келген болашақ лауазымын атқарудан мәңгілікке шеттетуге дауыс бере алады. Конституциялық құқық сарапшысы, сенатор Мэтью Карпентер, тұрақты түрде лауазымнан шеттету ережесі болмаса, импичменттің ешқандай мәні болмайтынын, себебі Президент импичментке ұшыраған қызметкерлерін «ертеңгісіне» қайтадан қызметке орналастыра алатынын хабарлады. Импичмент процесінде басқа жазалар салынбайды, бірақ сотталған тарап азаматтық және қылмыстық істер бойынша сотта жауапкершілікке тартылуы мүмкін.