Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бану Мункид ақын және тарихшы.
Banu Munqidh poet and historian
Маджд ад-Дин Усама ибн Муршид ибн Али ибн Мункид әл-Кинәни әл-Калби (сондай-ақ Усама, Усама және т.б.; مجد الدّين اُسامة ابن مُرشد ابن على ابن مُنقذ الكنانى الكلبى) (4 шілде 1095 – 17 қараша 1188) немесе Ибн Мункид – ортағасырлық араб мұсылман ақыны, жазушысы, *фарис* (сарындар), және Сирияның солтүстігіндегі Шаизар әулетінің дипломаты. Оның өмірі бірнеше ортағасырлық мұсылман династияларының өркендеуімен, Бірінші крест жорығының басталуымен және крестшілер мемлекеттерінің құрылуымен бірге өтті. Ол Шаизар әмірінің немересі және мұрагері болуға мүмкіндігі бар еді, бірақ 1131 жылы жер аударылып, қалған өмірін басқа басшыларға қызмет етумен өткізді. Ол Дамаскіде Буридтер, Зенгидтер, кейіннен Аюбидтер сарайында қызмет етті, Зенгиге, Нұр ад-Динге және Салахиддинге жартылай ғасырға жуық қызмет етті. Ол сондай-ақ Каирдегі Фатимидтер сарайына, сондай-ақ Хисн Кайфадағы Артукидтерге қызмет етті. Ол Араб елдерін кеңінен аралап, Мысыр, Сирия, Палестина және Тигр өзені бойында саяхаттап, Меккеге қажылық жасады. Ол өзі қызмет еткен сарайлардың саясатына жиі араласып, Дамаск пен Каирден жер аударылды. Өмірінде және одан кейін ол ақын және *әдиб* ("әдебиет адамы") ретінде танымал болды. Ол көптеген поэзия антологияларын жазды, мысалы, "Китаб әл-'Аса" ("Құбылыс кітабы"), "Лубаб әл-Адаб" ("Тазарту ядролары") және "әл-Маназил ва'л-Дияр" ("Тұрғын үйлер мен мекендер"), сондай-ақ өзінің түпнұсқа поэзия жинақтарын. Қазіргі уақытта ол көбінесе "Китаб әл-Итибар" ("Мысал арқылы білім кітабы" немесе "Көңілді шолу кітабы") үшін еске алынады, онда ол көптеген реттермен байланысқа түскен крестшілер туралы толық сипаттамалар бар, және олардың кейбіреулерін достар санады. Оның отбасының көп бөлігі 1157 жылы Шаизарда болған жер сілкінісінде қаза тапты. Ол 1188 жылы Дамаскіде 93 жасында қайтыс болды.
Majd ad Dīn Usāma ibn Murshid ibn ʿAlī ibn Munqidh al Kināni al Kalbī (also Usamah, Ousama, etc. ; مجد الدّين اُسامة ابن مُرشد ابن على ابن مُنقذ الكنانى الكلبى) (4 July 1095 – 17 November 1188) or Ibn Munqidh was a medieval Arab Muslim poet, author, faris (knight), and diplomat from the Banu Munqidh dynasty of Shaizar in northern Syria. His life coincided with the rise of several medieval Muslim dynasties, the arrival of the First Crusade, and the establishment of the crusader states. He was the nephew and potential successor of the emir of Shaizar, but was exiled in 1131 and spent the rest of his life serving other leaders. He was a courtier to the Burids, Zengids, and later Ayyubids in Damascus, serving Zengi, Nur ad Din, and Saladin over a period of almost fifty years. He also served the Fatimid court in Cairo, as well as the Artuqids in Hisn Kayfa. He travelled extensively in Arab lands, visiting Egypt, Syria, Palestine and along the Tigris River, and went on pilgrimage to Mecca. He often meddled in the politics of the courts in which he served, and he was exiled from both Damascus and Cairo. During and immediately after his life, he was most famous as a poet and adib (a "man of letters"). He wrote many poetry anthologies, such as the Kitab al 'Asa ("Book of the Staff"), Lubab al Adab ("Kernels of Refinement"), and al Manazil wa'l Diyar ("Dwellings and Abodes"), and collections of his own original poetry. In modern times, he is remembered more for his Kitab al I'tibar ("Book of Learning by Example" or "Book of Contemplation"), which contains lengthy descriptions of the crusaders, whom he interacted with on many occasions, and some of whom he considered friends. Most of his family was killed in an earthquake at Shaizar in 1157. He died in Damascus in 1188, at the age of 93.
Ерте өмір
Усама – Муршидтің ұлы, Шейзар әмірі Насрдың жүрегі туысы. Шейзар стратегиялық маңызды орын және Сирияның ішкі аймақтарына кіру мен бақылауға мүмкіндік беретін қақпа ретінде қарастырылды. Арабтар 637 жылы Левантты жаулау кезінде Шейзарды алғаш басып алды. Маңыздылығына байланысты, ол арабтар мен византиялықтар арасында бірнеше рет қолдан-қолға ауысты, византиялықтар оны 999 жылы қайтарып алды. 1025 жылы Хама билеушісі Салих ибн Мирдас Бану Мункид тайпасына Шейзар маңында жер берді. Уақыт өте келе олар жерлерін кеңейтіп, бекіністер мен қамалдар салды, содан кейін 1080 жылы Усаманың атасы Изз әл-Даула әл-Мурхаф Наср оны қайтарып алды. 1098 жылы Наср қайтыс болғаннан кейін, Усаманың әкесі Маджд ад-Дин Әби Салама Муршид (1068–1137) Шейзар мен айналасындағы қалалардың әмірі болды. Бірақ ол көп ұзамай орнын Усаманың інісі Иzz ад-Дин Әби әл-Асакер Сұлтанға берді, себебі Муршид саясаттан гөрі дін мен аң аулауға көбірек қызығушылық танытты. Сұлтан билік еткен кезде Шейзарға Алеппоның Бану Килаб тайпасы, Хашшашин сектасы, византиялықтар және крестшілер көп рет шабуыл жасады. 1137 жылы византиялықтар 10 күн бойы қоршау машиналарын қолданып шабуылдады, ал крестшілер оны басып алуға көп рет тырысты. Дегенмен, табиғи бекіністерінің арқасында Шейзар ешқашан жаудың қолына тимеді. Бала кезінде Усама төрт ұлдың екіншісі болды және оны әкесі де, анасы Лулуа да тәрбиеледі, ол бұрын Усаманың әкесін тәрбиелеген еді және кейін Усаманың балаларын да тәрбиеледі. Әкесі оған Құранды жаттауға көмектесті, сондай-ақ Кафартабтың Ибн Мунирасы мен Толедоның Әбу Абдулла әл-Тулайтули сияқты ғалымдардан білім алды. Жастық шағының көп бөлігін отбасымен бірге аң аулаумен өткізді, бұл оның демалысы болды және сонымен бірге, фрусияның бір бөлігі ретінде, жауынгер (фарис) ретінде шайқасқа дайындыққа да септі. Ол сондай-ақ көршілес Триполи және Антиохия графтықтарына, Хама, Хомс және басқа да жерлердегі жаушыл мұсылман көршілеріне, сондай-ақ Шейзар маңында бекінген Хашшашинге қарсы көптеген жауынгерлік тәжірибе жинады. Усаманың айтуынша, оның алғашқы шайқас тәжірибесі 1119 жылы Апамеядағы крестшілерге жасалған шабуыл кезінде болды. Сұлтанның еркек балалары болмағандықтан, Усама оның орнын басуға үміттене берген болуы мүмкін. Ол оны басқа бауырларынан ерекшелеп, соғыс және аң аулау жолын үйретті. Ол тіпті оны жеке тапсырмаларға және өкіл ретінде жіберді. Бірақ Сұлтан ұл тауып алғаннан кейін, ол енді Усама мен Муршидтің басқа ұлдарын бағаламады. Усаманың айтуынша, Сұлтан 1131 жылы арыстан аулауда үлкен жетістікке жеткеннен кейін қызғанышқа бой алды, ол қалаға аулау трофеі ретінде үлкен арыстан басын иеленген күйі кірді. Оны көрген әжесі оның ағасына бұл қандай әсер ететіні туралы ескертті. Осыған қарамастан, ол өмірбаянында бірнеше рет ағасы туралы жақсы пікір білдірді және оның асыл істерін атап өтті. Усама 1129 жылы Шейзардан уақытша кетіп, 1137 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін жер аударылуы тұрақты болды. Сұлтан 1154 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы Тадж әл-Дула Наср ад-Дин Мұхаммед қамалға мұрагерлік етті. Бірақ 1157 жылы аймақты жер сілкінісі басып, оның отбасы мүшелерінің көпшілігі қаза тапқанда, Усама сол әулеттің соңғы тірі мұрагері болды.
Usama was the son of Murshid, and the nephew of Nasr, emir of Shaizar. Shaizar was seen as a strategically important site and the gateway to enter and control inner Syria. The Arabs initially conquered Shaizar during the Muslim conquest of the Levant in 637. Due to its importance it exchanged hands numerous times between the Arabs and Byzantines, who regained it in 999. In 1025 the Banu Munqidh tribe were given an allocation of land beside Shaizar by the ruler of Hama, Salih ibn Mirdas. Over time they expanded their lands building fortifications and castles until Usama's grandfather Izz al Dawla al Murhaf Nasr retook it in 1080. When Nasr died in 1098, Usama's father, Majd ad Din Abi Salamah Murshid (1068–1137) became the emir of Shaizar and the surrounding cities. However, he soon gave up his position to Usama's uncle, Izz ad Din Abi al Asaker Sultan, since Murshid was more interested in studying religion and hunting than in matters of politics. While Usama's uncle's rule, Shaizar was attacked numerous times by the Banu Kilab of Aleppo, the sect of the Hashshashin, the Byzantines, and the crusaders. It was struck with siege engines for 10 days in 1137 by the Byzantines and the crusaders attempted on many occasions to storm it. However, due to its natural fortifications, it never fell. As a child, Usama was the second of four boys and raised by his nurse, Lu'lu'a, who had also raised his father and would later raise Usama's own children. He was encouraged by his father to memorise the Quran, and was also tutored by scholars such as Ibn Munira of Kafartab and Abu Abdullah al Tulaytuli of Toledo. He spent much of his youth hunting with his family, partly as recreation and certainly as warrior (faris), training for battle as part of furusiyya. He also gathered much direct fighting experience, against the neighbouring crusader County of Tripoli and Principality of Antioch, hostile Muslim neighbours in Hama, Homs, and elsewhere, and against the Hashshashin who had established a base near Shaizar. According to Usama, his first experience in battle took place in 1119, in a raid on the crusaders at Apamea. Sultan did not initially have any male heirs and it is possible that Usama expected to succeed him. He certainly singled him out among his brothers by teaching him, tutoring him in the ways of war and hunting. He even favoured him for personal missions and as a representative. However, after Sultan had his own son, he no longer appreciated the presence of Usama and Murshid's other sons. According to Usama, Sultan became jealous after a particularly successful lion hunt in 1131, when Usama entered the town with a large lion head in his arms as a hunting trophy. When his grandmother saw this she warned him about the effect this could have on his uncle. Despite this, he still spoke well of his uncle on a few occasions in his autobiography and highlighted his noble actions. Usama ultimately left Shaizar temporarily in 1129, and after his father death in 1137 his exile became permanent. Usama's uncle died in 1154 and his son, Taj al Dawla Nasr ad Din Muhammad, inherited the castle. However, Usama was the last heir of the line left alive when in 1157 an earthquake struck the area, killing most of his family.
Дамаск пен Мысыр
Осама Хомсқа барып, Мосул мен Алеппоның атабегі Зенгиге қарсы шайқаста тұтқынға түсті. Тұтқындалғаннан кейін ол Зенгидің қызметіне кірді және солтүстік Сирия, Ирак және Армения бойынша саяхаттап, 1132 жылы Бағдадтың сыртындағы Аббасид халифасы, соның ішінде Зенгидің жауларына қарсы күресті. 1135 жылы ол оңтүстікке, Хамаға оралды, онда Зенгидің генералдарының бірі әл-Ягисияни губернатор болып тағайындалды. Әкесі 1137 жылы мамыр айында қайтыс болғаннан кейін ол Шайзарға оралды, ал 1138 жылы сәуірде Византия императоры Иоанн II Комнен қаланы қоршауға алған кезде қайтадан сонда болды. Императордың Шайзарды қоршауы сәтсіз аяқталды, бірақ қала ауыр зақымдалды. Қоршаудан кейін Осама Зенгидің қызметінен кетіп, Буридтер әулетінің атабегі Мүин ад-Дин Унур билеген Дамаскқа келді. Зенги Дамаскіді басып алуға ниеттенгендіктен, Осама мен Унур көмек үшін Иерусалим патшалығына жүгінді. 1138 жылы Осама Иерусалимге алғашқы сапармен жіберілді, ал 1139 жылы Зенги Дамаск аумағындағы Баалбекті басып алды. 1140 жылы Унур Осаманы крестоносшылармен келісімге келу үшін Иерусалимге жіберді, және ол да, Унур да 1140 және 1143 жылдар аралығында жаңа одақтастарына бірнеше рет барды. Осы дипломатиялық миссиялар барысында Осама басқа крестоносцы ордендеріне қарағанда көбірек өркениетті деп есептеген Темплер рыцарьларының мүшелерімен достық қарым-қатынас орнатты. Кейін Осама Унурға қарсы қастандыққа қатысы бар деген күдік туды, сондықтан ол 1144 жылы қарашада Дамаскіден Фатими Каирге қашып кетті. Каирде ол бай сарайда қызметкер болды, бірақ ол да қастандықтар мен құпия жоспарларға қатысты. Жас әз-Зафир 1149 жылы халифа болды, ал Ибн Саллар уәзир болды, Осама оның кеңесшілерінің бірі болды. Салар Осаманы Зенгидің ұлы Нур ад-Динмен крестоносшыларға қарсы одақ құру үшін жіберді, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталды. Осама Мысырға қайтып бара жатқанда Аскалонның сыртында крестоносшылармен шайқасқа қатысты, ал одан кейін ағасы Әли Газада қаза тапты. Мысырда Салар 1153 жылы өзінің ұлы Аббас, Аббастың ұлы Наср және халифа әз-Зафирдің қолынан қаза тапты. XIII ғасырдың тарихшысы Ибн әл-Атирдің айтуынша, осы қастандықтың бастамашысы – Осама. 1154 жылы Аббас әз-Зафирді өлтіргенде де Осаманың қатысы болуы мүмкін. Әз-Зафирдің туыстары Талай ибн Рузикті қолдаушы деп жариялады, ол Аббасты Каирден қуды, ал Осама оған ерді. Ол Каирдегі мүлкін жоғалтты, ал Дамаскқа бара жатқан жолда оның серігіне крестоносшылар мен бедуиндер шабуыл жасады, бірақ 1154 жылы маусымда ол жақында ғана Нұр ад-Дин басып алған Дамаскқа аман-есен жетті. Ибн Руззик оны қайта оралуға көндіруге тырысты, өйткені оның отбасының қалған бөлігі әлі де Каирде болды, бірақ Осама оларды 1156 жылы крестоносшылар аумағы арқылы Дамаскқа әкеле алды. Крестоносшылар оларды қауіпсіз тасымалдауға уәде берді, бірақ оларға шабуыл жасалып, тоналды, және Осама өзінің барлық кітапханасынан айырылды.
Usama went to Homs, where he was taken captive in a battle against Zengi, the atabeg of Mosul and Aleppo, who had just captured nearby Hama. After his capture he entered Zengi's service, and travelled throughout northern Syria, Iraq, and Armenia fighting against Zengi's enemies, including the Abbasid caliph outside Baghdad in 1132. In 1135, he returned to the south, to Hama, where one of Zengi's generals, al Yaghisiyani, was appointed governor. He returned to Shaizar when his father died in May 1137, and again in April 1138 when Byzantine emperor John II Comnenus besieged the city. The emperor's siege of Shaizar was unsuccessful, but Shaizar was heavily damaged. After the siege, Usama left Zengi's service and went to Damascus, which was ruled by Mu'in ad Din Unur, the atabeg of the Burid dynasty. Zengi was determined to conquer Damascus, so Usama and Unur turned to the crusader Kingdom of Jerusalem for help. Usama was sent on a preliminary visit to Jerusalem in 1138, and in 1139 Zengi captured Baalbek in Damascene territory. In 1140, Unur sent Usama back to Jerusalem to conclude a treaty with the crusaders, and both he and Unur visited their new allies numerous times between 1140 and 1143. During these diplomatic missions Usama developed a friendship with members of the Knights Templar whom he considered more civilized than other crusader orders. Afterwards, Usama was suspected of being involved in a plot against Unur, and he fled Damascus for Fatimid Cairo in November 1144. In Cairo he became a wealthy courtier, but he was involved in plots and conspiracies there as well. The young az Zafir became caliph in 1149, and Ibn as Sallar became vizier, with Usama as one of his advisors. As Sallar sent Usama to negotiate an alliance against the crusaders with Zengi's son Nur ad Din, but the negotiations failed. Usama took part in battles with the crusaders outside of Ascalon on his way back to Egypt, and after he left, his brother 'Ali was killed at Gaza. Back in Egypt, as Sallar was assassinated in 1153 by his son Abbas, Abbas's son Nasr, and caliph az Zafir, who, according to Usama, was Nasr's lover. Thirteenth century historian Ibn al Athir says that Usama was the instigator of this plot. Usama may also have been behind the assassination of az Zafir by Abbas, in 1154. Az Zafir's relatives called upon a supporter, Tala'i ibn Ruzzik, who chased Abbas out of Cairo, and Usama followed him. He lost his possessions in Cairo, and on the way to Damascus his retinue was attacked by the crusaders and Bedouin nomads, but in June 1154 he safely reached Damascus, which had recently been captured by Nur ad Din. Ibn Ruzzik tried to persuade him to come back, as the rest of his family was still in Cairo, but Usama was able to bring them to Damascus, through crusader territory, in 1156. The crusaders promised to transport them safely, but they were attacked and pillaged, and Usama lost his entire library.
Кейінгі жылдар
1157 жылы Шайзар жер сілкінісінен қирады, нәтижесінде Усаманың барлық туыстары көз жұмды. Олар Усаманың інісі Мұхаммедтің ұлының сүндет тойына қатысу үшін сол жерде болған еді, ол жақында Сұлтанның орнын басып, әмірлікке ие болған болатын. Аман қалған жалғыз адам – Мұхаммедтің әйелі. Усама Дамаскіде қалды, ал туған жері қирағаннан кейін жартылай зейнеткерлікке шықты. 1160 жылы Меккеге қажылық сапар жасап, 1162 жылы Нұр әд-Динмен бірге крестшілерге қарсы жорыққа қатысты. 1164 жылы Харим шайқасында болды. Сол жылы Усама Нұр әд-Диннің қызметінен кетіп, солтүстікке, Хисн Кайфаның артукид әмірі Қара Арсланның сарайына барып қосылды. Усаманың Хисн Кайфадағы өмірі туралы мәліметтер аз, бірақ ол аймақ бойынша саяхаттап, көптеген еңбектерін сол жерде жазған болуы мүмкін. 1174 жылы Усама Дамаскқа Саладиннің қызметіне шақырылды, ол сол жылдың басында Нұр әд-Диннің орнын басып, Усаманың ұлы Мурхафтың досы еді. Усама Хисн Кайфадағыдай жартылай зейнеткерлікпен өмір сүрді және әдебиет және соғыс мәселелерін талқылау үшін Саладинмен жиі кездесті. Ол Дамаскіде поэзия мен хадисті оқытқан және Саладин мен оның ірі қолбасшылары, соның ішінде әл-Қади әл-Фадил және Имад әд-Дин әл-Исфахани үшін поэзия кештерін өткізген болуы мүмкін. 1188 жылдың 17 қарашасында қайтыс болды. Ол Дамаскіде Қасиюн тауында жерленді, бірақ қабірі қазір жоғалып кеткен.
In 1157, Shaizar was destroyed by an earthquake, killing almost all of Usama's relatives. They were there for the circumcision of the son of his cousin Muhammad, who had recently succeeded Sultan as emir. The only survivor was Muhammad's wife. Usama had remained in Damascus, and after the destruction of his homeland he remained there in semi retirement. He went on pilgrimage to Mecca in 1160, then went on campaign against the crusaders with Nur ad Din in 1162, and was at the Battle of Harim in 1164. That year, Usama left Nur ad Din's service and went north to the court of Kara Arslan, the Artuqid emir of Hisn Kayfa. Usama's life in Hisn Kayfa is very obscure, but he travelled throughout the region, and probably wrote many of his works there. In 1174, Usama was invited to Damascus to serve Saladin, who had succeeded Nur ad Din earlier that year and was a friend of Usama's son Murhaf. Usama lived in semi retirement, as he did in Hisn Kayfa, and often met with Saladin to discuss literature and warfare. He may have also taught poetry and hadith in Damascus, and held poetry salons for Saladin and his chief men, including al Qadi al Fadil and Imad ad Din al Isfahani. He died on 17 November 1188. He was buried in Damascus on Mount Qasiyun, although the tomb is now lost.
Отбасы
Усаманың үш бауыры болды: Мұхаммед, 'Али және Мункид. Оның туысы, сондай-ақ Мұхаммед, Усаманың әкесі Сұлтаннан кейін Шайзар әмірі болды. 1126 жылы оның Мурхаф есімді ұлы дүниеге келді, ал тағы бір ұлы, Әбу Бәкір бала кезінде қайтыс болды. 1166 жылы Хисн Кайфада Умм Фарва есімді қызы болды. Ол басқа балалары туралы да айтады, бірақ олардың есімдері, сондай-ақ оның әйелі немесе әйелдерінің есімдері белгісіз. Ол әкесін дүниелік істерге қызығушылық танытпаған, сондай-ақ дінге берілген адам ретінде сипаттады. Ол уақытының көп бөлігін Құран оқып, ораза ұстап, күндіз аң аулап, ал түнде Құранды көшіріп жазумен өткізді. Сондай-ақ, ол өзінің "Китаб әл-Итибар" автобиографиясында крестшілерге қарсы болған бірнеше шайқас туралы айтқан.
Usama had three brothers, Muhammad, 'Ali, and Munqidh; his cousin, also named Muhammad, succeeded Usama's uncle Sultan as emir of Shaizar. He had a son, Murhaf, in 1126, and another son, Abu Bakr, who died as a child. He had a daughter, Umm Farwa, in Hisn Kayfa in 1166. He mentions other children, but their names, and the name of his wife or wives, are unknown. The picture he painted of his father was of a pious religious man who was not interested in the affairs of this world. He would spend most of his time reading the Quran, fasting and hunting during the day and at night would copy the Quran. He also recounted a few battles his father joined against the crusaders in his autobiography Kitab al Itibar.
Дін
Кейде Усама шииттікке жатады деп есептеледі, себебі ол жиі Әли туралы жазады, оның отбасы Фатимидтермен және басқа шииттік династиялармен байланыс құрған, ал ол өзі Мысырда Фатимидтерге қызмет еткен. Филип К. Хитти оның шииттерге "сырын ашуға дайындығы" болған деп ойлады. Пол М. Кобб бұл мәселеде жететін дәлел жоқ деп санайды, бірақ ол, мүмкін, "шығуға болатын шииттік бейімділіктері" бар суннит болған деседі. Роберт Ирвин Бану Мункидті он екілік шииттер деп есептейді (Фатимидтерден өзгеше, олар жетіліктер болған), ал Усаманың шииттікке қатыстылығын тағы бір көрсеткіші – ол шииттік доктринадағыдан өзгеше джихадты жақтырмауы. Усама христиан монахтары мен қасиетті адамдарын да сыйлаған, мұсылмандардың христиандардай дінге берілмегеніне алаңдаған. Өмірінің соңында Дамаскіде суфизм туралы білгенде, оған қатты әуеленген.
It is sometimes assumed that Usama was Shi'ite, because he often writes about 'Ali, his family cooperated with the Fatimids and other Shi'ite dynasties, and he himself served the Fatimids in Egypt. Philip K. Hitti thought he had a "secret sympathy" with the Shi'ites. Paul M. Cobb does not think there is enough evidence one way or the other, but believes he was probably Sunni with "acceptable Shi'ite tendencies." Robert Irwin thinks the Banu Munqidh were Twelver Shi'ites (unlike the Fatimids who were Seveners), and that another clue to Usama's Shi'ism is his dislike of jihad, which is different in the Shia doctrine. Usama also admired Christian monks and holy men, and was disturbed that Muslims were not as pious as Christians. He was very fond of Sufis when he first learned about them late in his life in Damascus.