Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс стратегиялық бомбалаушысының прототипі
Messerschmitt Me 264
Messerschmitt Me 264: Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс стратегиялық бомбалаушысы. «Америка бомбалаушысы» бағдарламасы, ұзақ қашықтыққа ұшу, және Ju 390-ға алмастырылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс стратегиялық бомбалаушысының прототипі
German strategic bomber prototype
Messerschmitt Me 264 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс Люфтваффесі үшін негізгі стратегиялық бомбалаушы ретінде әзірленген ұзақ қашықтықты стратегиялық бомбалаушы. Бұл жоба кейіннен Рейхслюфтфартминистриумының (Германия Әуе министрлігі) «Америкабомбер» (America Bomber) бағдарламасында, Франция немесе Азор аралдарындағы базалардан Нью-Йорк қаласына шабуыл жасауға қабілетті стратегиялық бомбалаушы ретінде Messerschmitt-тің басты бәсекелесі ретінде таңдалды. Үш прототип салынды, бірақ Messerschmitt-тің истребитель өндірісіне шоғырлануына мүмкіндік беру үшін өндіріс тоқтатылды және оның орнына Junkers Ju 390 таңдалды. Одан кейін әзірлеме теңіздік барлау ұшағы ретінде жалғасты.
The Messerschmitt Me 264 was a long range strategic bomber developed during World War II for the German Luftwaffe as its main strategic bomber. The design was later selected as Messerschmitt's competitor in the Reichsluftfahrtministeriums (the German Air Ministry) Amerikabomber (America Bomber) programme, for a strategic bomber capable of attacking New York City from bases in France or the Azores. Three prototypes were built but production was abandoned to allow Messerschmitt to concentrate on fighter production and the Junkers Ju 390 was selected in its place. Development continued as a maritime reconnaissance aircraft instead.
Даму
Me 264 жобасының бастауы 1930 жылдардың соңында Messerschmitt-тің ұзақ қашықтықтағы барлау ұшағы P.1061 жобасынан туындады. P.1061-дің бір түрі P.1062 болды, оның үш прототипі салынды. P.1061-дегі төрт "қозғалтқышқа" қарағанда, P.1062-де тек екі "қозғалтқыш" болды, бірақ олар қуаттырақ Daimler Benz DB 606 "қуат жүйелері" еді, олардың әрқайсысы DB 601 инвертті V 12 қозғалтқыштарының жұбынан тұрды. Бұл қозғалтқыштар Messerschmitt Me 261 ұшағында да қолданылды, ол 1937 жылы Messerschmitt P.1064 дизайны ретінде пайда болған. DB 606-ның кейін Heinkel He 177A ұшағының конструкциясында қолданылуы 1942 жылдың тамызында Рейхсмаршал Герман Герингтің "бірге дәнекерленген қозғалтқыштар" деп қынжырлауына себеп болды, себебі қозғалтқыштардың орнатылуы нашар болған. 1941 жылдың басында Messerschmitt-тен Me 264 белгісімен алты P.1061 прототипі тапсырылды. Кейін бұл көрсеткіш үш прототипке дейін төмендетілді. Бұл жобалардың дамуы баяу болды, бірақ Германия Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін төрт күн өткен соң АҚШ-қа соғыс жариялағаннан кейін, Рейхслюфтфартминистрлігі (RLM) 1942 жылдың көктемінде өте ұзақ қашықтықтағы бомбалаушы үшін "Америка бомбардировщик" бағдарламасын бастады. Осының нәтижесінде үлкен, алты қозғалтқышты ұшақ, сондай-ақ үлкен бомба тасымалдау қабілеті қажет болды. Junkers Ju 390, Focke Wulf Ta 400, Heinkel He 277 дизайнының жаңадан жасалған нұсқасы (1943 жылдың ақпанында RLM ұшақ нөмірін алды, бұл Heinkel-ге 1943 жылдың соңында "Америка бомбардировщик" бағдарламасына қатысуға мүмкіндік берді) және кеңейтілген қанаттары бар алты қозғалтқышты Messerschmitt Me 264B дизайны ұсынылды. Алты қозғалтқышқа қажеттілік Германияның авиациялық қозғалтқыш жасаушыларының сенімді және жеткілікті қуатты қозғалтқыштарды жасауға келмейтін болғандықтан туындады, соның салдарынан төрт қозғалтқышпен де осыны істеуге тырысулары сәтсіз аяқталды. Ұқсас алты қозғалтқышты Junkers Ju 390 Ju 290 үшін қолданылып жүрген компоненттерді пайдалана алатындықтан, осы дизайн таңдалды. Me 264 жобасы тоқтатылмады, өйткені Kriegsmarine (Германияның әскери-теңіз күштері) бұл рөлде жаңартылған Fw 200 Condor ұшағын ауыстыру үшін ұзақ қашықтықтағы теңіздік патрульдеу және шабуылдау ұшағын жекелеген түрде талап етті. Бұл пікір 1942 жылдың мамырында Вермахт армиясының генерал-майоры Эккард Фрайхерр фон Габленцтің пікірімен нығайтылды, ол генералфельдмаршал Эрхард Мильхтің шақыруымен Me 264-тің "Америка бомбардировщик" миссиясына сәйкестігі туралы пікірін білдірген еді; Габленц Kriegsmarine-нің кейінгі пікірін қайталады. Қалған екі прототипті Me 264A ұшағының әзірлеме прототиптері ретінде аяқтауға тапсырыс берілді.
The origin of the Me 264 design came from Messerschmitt's long range reconnaissance aircraft project, the P.1061, of the late 1930s. A variant on the P.1061 was the P.1062 of which three prototypes were built, with only two "engines" to the P.1061's four, but they were the more powerful Daimler Benz DB 606 "power systems", each comprising a pair of DB 601 inverted V 12 engines. These were also used in the long range Messerschmitt Me 261, itself originating as the Messerschmitt P.1064 design of 1937. The DB 606's later use in the Heinkel He 177A's airframe design resulted in derision by Reichsmarschall Hermann Göring as "welded together engines" in August 1942, due to badly designed engine installations. In early 1941, six P.1061 prototypes were ordered from Messerschmitt, under the designation Me 264. This was later reduced to three prototypes. The progress of these projects was slow but after Germany had declared war on the United States four days after the Pearl Harbor attack by Imperial Japan, the Reichsluftfahrtministerium (RLM) started the more serious Amerikabomber programme in the spring of 1942 for a very long range bomber, with the result that a larger, six engine aircraft with a greater bomb load was called for. Proposals were put forward for the Junkers Ju 390, the Focke Wulf Ta 400, a redesign of the Heinkel He 277 design (itself only receiving its RLM airframe number by February 1943 to give Heinkel an entry in the Amerikabomber program later in 1943), and a design study for an extended wingspan six engine Messerschmitt Me 264B. The need for six engines was prompted by the inability of Germany's aero engine designers to create reliable powerplants of and greater, thwarting efforts to do the same with four engines instead. As the similarly six engined Junkers Ju 390 could use components already in use for the Ju 290 this design was chosen. The Me 264 was not abandoned as the Kriegsmarine (German navy) separately demanded a long range maritime patrol and attack aircraft to replace the converted Fw 200 Condor in this role. This was reinforced by an opinion given by then Generalmajor Eccard Freiherr von Gablenz of the Wehrmacht Heer (German Army) in May 1942, who had been recruited by Generalfeldmarschall Erhard Milch to give his opinion on the suitability of the Me 264 for the Amerikabomber mission; Gablenz echoed the Kriegsmarine's later opinion. The two pending prototypes were ordered to be completed as development prototypes for the Me 264A ultra long range reconnaissance aircraft.
Дизайн
Me 264 – классикалық конструкциядағы, жоғары қанатты, төрт қозғалтқышпен жабдықталған ауыр бомбалаушы. Фюзеляжының көлденең қимасы дөңгелек пішіндес және шыныланған мұрын бөлігінде кабинасы бар, ол пилоттар үшін бөлек желбезек бөлімі жоқ "басқышсыз кабинаны" құрады, бұл кейінгі неміс бомбалаушы конструкцияларының көпшілігі үшін тән еді. Бұл сияқты ерекше ұқсас дизайн сәл ертерек пайда болған B-29 үшін де қолданылған. Қанаттың алдыңғы жиегі сәл иілген, ал артқы жиегі түзу болды. Құйрық бөлігінде қос құйрық қанаттары орналасқан. Шасси – қанатқа орнатылған үлкен диаметрлі дөңгелектері бар, кері тартылатын үш дөңгелекті шасси. Қару-жарақтар қашықтан басқарылатын мұнараларда және фюзеляждың бүйірлерінде орналастырылу жоспарланған. Отын сыйымдылығы мен ұшу қашықтығын арттыру мақсатында, ұшақта өте аз броня және азын-малы қару-жарақ болған. Me 264 прототипінің алғашқы нұсқасы бастапқыда төрт Junkers Jumo 211 инвертті V12 қозғалтқыштарымен жабдықталған, бұл жаңа Kraftei (немесе "қуат жұмыртқасы") қозғалтқыш орнатуы еді, бұл бұрынғы Ju 88A Schnellbomber үшін стандартталған. Бірақ Jumo 211 қозғалтқыштарының жеткіліксіз қуаты Me 264 V1 прототипінде оларды төрт BMW 801G қозғалтқыштарымен ауыстыруға әкелді. Ұзақ қашықтыққа жасалатын ұшуларда жол жүршілерге қолайлы жағдай жасау үшін Me 264 ұшағында төсек-орындар және ыстық плиталары бар кішкентай ас үй болған.
The Me 264 was an all metal, high wing, four engine heavy bomber of classic construction. The fuselage was round in cross section and had a cabin in a glazed nose, comprising a "stepless cockpit" with no separate windscreen section for the pilots, which was common for most later German bomber designs. A strikingly similar design was used for the B 29, of slightly earlier origin. The wing had a slightly swept leading edge and a straight trailing edge. The empennage had double tail fins. The undercarriage was a retractable tricycle gear with large diameter wheels on the wing mounted main gear. The planned armament consisted of guns in remotely operated turrets and in positions on the sides of the fuselage. It carried very little armour and few guns as a means of increasing fuel capacity and range. The Me 264's first prototype was originally fitted with four Junkers Jumo 211 inverted V12 engines using the new Kraftei (or "power egg") engine installation as standardized for the earlier Ju 88A Schnellbomber, but inadequate power from the Jumo 211 engines led to their replacement on the Me 264 V1 first prototype with four BMW 801G engines. To provide comfort on the proposed long range missions, the Me 264 featured bunk beds and a small galley complete with hot plates.
Пайдалану тарихы
Бірінші прототип, Me 264 V1, RE+EN Stammkennzeichen (зауыттық коды) таңбасымен, 1942 жылғы 23 желтоқсанда ұшты. Ол бастапқыда әрқайсысынан төрт Jumo 211J тізбектік қозғалтқыштарымен жабдықталған. 1943 жылдың соңында олар BMW 801G радиалды қозғалтқыштарына ауыстырылды, сынақтар көптеген ұсақ ақауларды көрсетті және басқару қиын болды. Оның бір кемшілігі – Me 264 ұшағының толық жүктелген кездегі қанат жүктемесі өте жоғары болды (қазіргі заманғы ұшақтардың қанат жүктемесі салыстырмалы түрде төмен болды: B-29-де , қайта жасалған He 277 және Ju 390-да әлдеқайда төмен болды). Қанатқа салыстырмалы түрде жоғары жүктеме нашар көтерілу қабілетіне, маневрлеуге, тұрақтылыққа және жоғары ұшу және қону жылдамдықтарына әкелді. Сонымен қатар, алғашқы прототип қару-жарақ немесе бронямен жабдықталмаған, олардың салмағы нашар жұмыс істеуге себеп болар еді. Екінші прототип, Me 264 V2, қозғалтқыштар, экипаж және қару орналасқан жерлерге бронямен жабдықталды, бірақ қорғаныс қарулары мен басқа да маңызды операциялық жабдықтар орнатылмады. Ешқашан аяқталмаған Me 264 V3 толық қаруланған және броньдалған болуы тиіс еді. 1943 жылы Kriegsmarine Me 264 ұшағына деген қызығушылығын тоқтатты, орнына Ju 290 және жоспарланған Ju 390 ұшақтарын таңдады. 1943 жылғы мамыр айында Luftwaffe өнімділік бағалауларына сүйене отырып, Amerikabomber (Америка бомбалаушысы) үміткері ретінде әлі салынбаған Ta 400 және Heinkel He 277 ұшақтарын басымдыққа қойды. 1943 жылғы қазан айында Milch ресми түрде Me 264 жобасының жұмысын тоқтатты, осылайша Messerschmitt басқа жобаларға, соның ішінде Me 262 реактивті ұшақ-бомбалаушысын әзірлеуге және өндіруге назар аударуға мүмкіндік алды. Messerschmitt AG-ға Me 264 жобасын дамыту жұмыстары үшін қосымша төлемдер жасалмады. 1943 жылдың соңында екінші прототип, Me 264 V2, бомбалау шабуылы кезінде жойылды. 1944 жылғы 18 шілдеде 5-ші Транспорттық эскадрильясының құрамында болған алғашқы прототип одақтастардың бомбалау шабуылы кезінде зақымдалды және жөнделмеді. Аяқталмаған үшінші прототип сол шабуыл кезінде жойылды. 1944 жылғы сәуірде бәсекелес Junkers жобасы тоқтатылды. Осының салдарынан 1944 жылғы 23 қыркүйекте Me 264 жобасының жұмысы ресми түрде тоқтатылды. Messerschmitt алты қозғалтқышты нұсқаны ұсынды, ол Me 264/6m немесе Me 364 деп аталды, бірақ ол да салынбады.
The first prototype, Me 264 V1, bearing a Stammkennzeichen (factory code) of RE+EN, was flown on 23 December 1942. It was powered at first by four Jumo 211J inline engines of each. In late 1943, these were changed to the BMW 801G radials which delivered Trials showed numerous minor faults and handling was found to be difficult. One of the drawbacks was the very high wing loading of the Me 264 in fully loaded conditions at some (Comparable contemporary aircraft had lower wing loadings: the B 29 had , the redesigned He 277 and the Ju 390 a much lower .) The relatively high wing loading caused poor climb performance, loss of manoeuvrability, stability and high take off and landing speeds. In addition, the first prototype was not fitted with weapons or armour, the weight of which would have caused worse performance. The second prototype, Me 264 V2, was completed with armour around the engines, crew and gun positions, but defensive weapons and other vital operational equipment were never fitted. The never completed Me 264 V3 was to have been fully armed and armoured. In 1943, the Kriegsmarine withdrew their interest in the Me 264, in favour of the Ju 290 and the planned Ju 390. The Luftwaffe indicated a preference for the unbuilt Ta 400 and the Heinkel He 277 as Amerikabomber candidates in May 1943, based on their performance estimates. In October 1943, Milch officially cancelled development work on the Me 264, so that Messerschmitt could concentrate on other projects, including development and production of the Me 262 jet fighter bomber. No further payments for development work on the Me 264 were made to Messerschmitt AG. Late in 1943, the second prototype, Me 264 V2, was destroyed in a bombing attack. On 18 July 1944, the first prototype, which had entered service with Transportstaffel 5, was damaged during an Allied bombing raid and was not repaired. The third prototype, which was unfinished, was destroyed during the same raid. In April 1944, the competing Junkers project was cancelled. Consequently, on 23 September 1944, work on the Me 264 project was officially cancelled. Messerschmitt proposed a six engine version, known as the Me 264/6m or Me 364, which also remained unbuilt.