Гарвард университетінің болашақты ғалымдар қоғамы – жас ғалымдарға зерттеулерге қолдау, қаржылық көмек және даму мүмкіндіктері ұсынады. Өмірлік мүшелік!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гарвард университеті мансабының бастауында тұрған ғалымдарды іріктейтін «Феллолар қоғамы» – Гарвард университетінің болашағы зор ғалымдарды, олардың академиялық білімді дамыту әлеуетіне сенім артып, таңдап алатын тобы. Жас феллолар аға феллолар тарапынан бұрынғы академиялық жетістіктеріне сүйене отырып тағайындалады және Гарвард университетінде кез келген мамандық бойынша тәуелсіз зерттеу жүргізе отырып, үш жыл бойы жан-жақты қаржылық қолдау алады. Оларға дипломдық талаптарды орындау немесе ешқандай бағалау жүргізілмейді. Бір ғана талап – олардың феллостық мерзімі ішінде Массачусетс штатының Кембридж қаласында тұруы керек. Қоғамға мүшелік – өмір бойына сақталады. Бұл қоғам Гарвард университетінің профессорлық құрамына көптеген ғалымдарды қосып, университеттегі дискурстың сипатына елеулі әсер етті. Оның ең белгілі мүшелері: философ В. В. О. Куайн, Jf '36; мінез-құлық зерттеушісі Б. Ф. Скиннер, Jf '36; екі мәрте Нобель сыйлығының лауреаты Джон Бардин, Jf '38; экономист Пол Самуэльсон, Jf '40; тарихшы Артур М. Шлезингер, Jf '43; президент кеңесшісі МакДжордж Банди, Jf '48; тарихшы және ғылым философы Томас Кун, Jf '51; тіл білімі маманы және белсенді Ноам Чомский, Jf '55; биолог Э. О. Уилсон, Jf '56; когнитивтік ғалым Марвин Минский, Jf '57; Гарвард университетінің бұрынғы деканы, экономист Генри Росовский, Jf '57; экономист және ақпарат беруші Даниэль Эллсберг, Jf '59; философ Саул Крипке, Jf '66; этнограф және фотограф Брюс Джексон, Jf '67; Филдс жүлдесінің иегері, теориялық физик Эд Виттен, Jf '81; және жазушы, сыншы және редактор Леон Визельтьер, Jf '82.
Group of scholars selected at the beginnings of their careers by Harvard UniversityThe Society of Fellows is a group of scholars selected at the beginnings of their careers by Harvard University for their potential to advance academic wisdom, upon whom are bestowed distinctive opportunities to foster their individual and intellectual growth. Junior fellows are appointed by senior fellows based upon previous academic accomplishments and receive generous financial support for three years while they conduct independent research at Harvard University in any discipline, without being required to meet formal degree requirements or to be graded in any way. The only stipulation is that they maintain primary residence in Cambridge, Massachusetts, for the duration of their fellowship. Membership in the society is for life. The society has contributed numerous scholars to the Harvard faculty and thus significantly influenced the tenor of discourse at the university. Among its best known members are philosopher W. V. O. Quine, Jf '36; behaviorist B. F. Skinner, Jf '36; double Nobel laureate John Bardeen, Jf '38; economist Paul Samuelson, Jf '40; historian Arthur M. Schlesinger, Jr., Jf '43; presidential advisor McGeorge Bundy, Jf '48; historian and philosopher of science Thomas Kuhn, Jf '51; linguist and activist Noam Chomsky, Jf '55; biologist E. O. Wilson, Jf '56; cognitive scientist Marvin Minsky, Jf '57; former dean of the Harvard faculty, economist Henry Rosovsky, Jf '57; economist and whistleblower Daniel Ellsberg, Jf '59; philosopher Saul Kripke, Jf '66; ethnographer and photographer Bruce Jackson, Jf '67; Fields Medal winning theoretical physicist Ed Witten, Jf '81; and writer, critic, and editor Leon Wieseltier, Jf '82.
Тарих
1925 жылдан бастап Гарвард ғалымдары Генри Осборн Тейлор, Альфред Норт Уайтхед және Лоуренс Джозеф Хендерсон университеттегі аспирантура жағдайына наразылықтарын талқылау үшін бірнеше рет кездесті. Олардың пікірінше, ерекше зерттеулер жасау үшін ең қабілетті адамдар қаржылық алаңдаушылықтан босатылуы, формалды талаптар азайтылуы және оларды қызықтырған зерттеу тақырыбын таңдауға еркіндік берілуі керек. Олар көп ұзамай сол кездегі Гарвард президенті Эбботт Лоуэллден қолдау тапты, ол 1926 жылы Хендерсонды төраға етіп, аспирантура білімінің сапасын арттыратын мекеменің моделін зерттеу үшін комиссия құрды. Комиссия Гарвардтағы Стипендиаттар қоғамын құруды ұсынды, бұл Кембридждегі Тринити колледжіндегі сыйлық стипендиясының үлгісінде жасалатын еді.
Beginning in 1925, Harvard scholars Henry Osborn Taylor, Alfred North Whitehead and Lawrence Joseph Henderson met several times to discuss their frustration with the conditions of graduate study at the university. They believed that in order to produce exceptional research, the most able men required freedom from financial worries, fewer formal requirements, and the liberty to choose whatever object of study attracted them. They soon found an ally in then Harvard president Abbott Lawrence Lowell who appointed a committee in 1926, with Henderson as chairman, to study the nature of an institution that might improve the quality of graduate education. The committee recommended the establishment of a Society of Fellows at Harvard, modeled particularly on the Prize Fellowship at Trinity College, Cambridge,
Сыртқы қаржыландыруды жылдар бойы тартуға тырысқаннан кейін, Лоуэлл қоғамды өзі қаржыландырды – 1932 жылдың қарашасында отставкаға кеткенге дейінгі соңғы маңызды институционалдық қадамы. Лоуэллдің анонимді сыйлықтың көзі екені жасырын болғанымен, оның қатысында бұл туралы ешкім айтқан жоқ. Лоуэлл 1943 жылы қайтыс болғаннан кейін сыйлық ресми түрде жарияланды; ол Лоуэллдің әйелінің құрметіне Анна Паркер Лоуэлл қоры деп аталды. Қоғам 1933-1934 оқу жылының басында Ph.D. жүйесіне балама ретінде ресми түрде ашылды, стипендиаттарға дәстүрлі академиялық салалардың шегінен асып түсетін зерттеулерді жүргізуге еркіндік берді. Әр түрлі академиялық салалардағы ғалымдар арасындағы бейресми талқылаулардың маңыздылығына сенім болғандықтан, аға және кіші стипендиаттар оқу барысында әр дүйсенбі күні кешкі асқа жиналады. Бастапқыда университеттегі он екі резиденциялық колледждің бірі – Элиот Хаустағы екі бөлмелі пәтерде орналасқан қоғам 1972 жылға дейін әйелдерге жабық болды, содан кейін Марта Нуссбаум алғашқы кіші әйел стипендиаты болып таңдалды.
After years of trying to attract outside donations, Lowell funded the Society himselfhis last major institutional act before his resignation in November 1932. Though it was an open secret that Lowell was the source of the anonymous donation, this was never acknowledged in his presence. After Lowell's death in 1943, the donation was officially made public; it is known as the Anna Parker Lowell Fund in memory of Lowell's wife. The society was officially inaugurated as an alternative to the Ph. D. system with the beginning of the 193334 academic year, granting fellows freedom to pursue lines of inquiry that transcended traditional academic disciplinary boundaries. Because of the core belief in the importance of informal discussions between scholars in different academic fields, both senior and junior fellows have met for dinner every Monday night during term time. Originally headquartered in a two room suite at Eliot House, one of the university's twelve residential colleges, the society was closed to women until 1972, when Martha Nussbaum was selected as the first female junior fellow.