Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филиппин президенті 1948-1953 жылдар аралығында
President of the Philippines from 1948 to 1953
Эльпидио Ривера Кирино (; 1890 жылғы 16 қараша – 1956 жылғы 29 ақпан) – филиппиндік заңгер және саясаткер, 1948-1953 жылдар аралығында Филиппиннің 6-шы президенті болды. Заңгер мамандығы бойынша Кирино 1919 жылдан 1925 жылға дейін Илокос Сур провинциясының өкілі болып саясатқа қадам басқан. Содан кейін 1925 жылдан 1935 жылға дейін сенатор болып сайланды. 1934 жылы ол Вашингтонға жіберілген Филиппин тәуелсіздік комиссиясының мүшесі болды, ол АҚШ Конгресінде Тайдингс-Макдаффи заңының қабылдануын қамтамасыз етті. 1935 жылы ол жаңадан құрылған Филиппин одағы үшін 1935 жылғы Филиппин Конституциясын жазған Конституциялық конвенцияға сайланды. Жаңа үкіметте ол президент Мануэль Л. Кесонның кабинетінде ішкі істер және қаржы министрі қызметін атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Кирино 1946 жылғы сәуірде өткен президенттік сайлауда вице-президент болып сайланды, бұл Комонвелл үшін екінші және соңғы, ал Үшінші республика үшін бірінші сайлау болды. 1948 жылғы сәуірде қолданыстағы президент Мануэль Роксастың қайтыс болуынан кейін ол президенттік лауазымға ие болды. Ол Либералдық партиядан толық мерзімге сайланды, Nacionalista партиясының бұрынғы президенті Хосе П. Лорелді және өзінің партияласы, бұрынғы Сенат президенті Хосе Дира Авелиноны жеңді. Кирино әкімшілігіне Хукбалахап үнемі қарсылық көрсетіп, қалалар мен бариоларды тонады. Кирино 1953 жылғы қарашада тағы да президенттікке кандидат болды, бірақ Рамон Магсайсайдан үлкен айырмамен жеңілді.
Elpidio Rivera Quirino (; November 16, 1890 – February 29, 1956) was a Filipino lawyer and politician who served as the 6th President of the Philippines from 1948 to 1953. A lawyer by profession, Quirino entered politics when he became a representative of Ilocos Sur from 1919 to 1925. He was then elected as a senator from 1925 to 1935. In 1934, he became a member of the Philippine Independence Commission that was sent to Washington, D. C., which secured the passage of Tydings–McDuffie Act to the United States Congress. In 1935, he was also elected to the 1935 Constitutional Convention that drafted the 1935 Philippine Constitution for the newly established Philippine Commonwealth. In the new government, he served as secretary of the interior and finance under the cabinet of President Manuel L. Quezon. After World War II, Quirino was elected vice president in the April 1946 presidential election, consequently the second and last for the Commonwealth and first for the Third Republic. After the death of incumbent President Manuel Roxas in April 1948, he succeeded to the presidency. He won a full term under the Liberal Party ticket, defeating Nacionalista former president José P. Laurel as well as fellow Liberalista and former Senate President José Dira Avelino. The Quirino administration was generally challenged by the Hukbalahap, who ransacked towns and barrios. Quirino ran for president again in November 1953 but was defeated by Ramon Magsaysay in a landslide.
Ерте өмір және мансап
Эльпидио Кирино и Ривера 1890 жылғы 16 қарашада Виган провинциялық түрмесінде дүниеге келді. Ол Илокос Сурдағы Каоян қаласының Мариано Кирино и Квебрал мен Ла Юниондағы Агу қаласының Грегория Ривера мен Мендозаның үшінші баласы болды. Қытай-метис тегінен таралған Кирино 1890 жылғы 19 қарашада крещениеден өтті. Кирино өзінің балалық шағын Ла Юниондағы Арингай қаласында өткізді. Ол туған жері Цаоянда бастауыш білімін оқып бітірді, содан кейін барио мұғалімі болды. Орта білімін Виган орта мектебінде алды. 1911 жылы Манила орта мектебін бітіріп, мемлекеттік қызмет емтиханын бірінші санатта тапсырды. Кирино Маниладағы Филиппин университетінде оқыды. 1915 жылы университеттің құқық факультетін бітіріп, сол жылдың соңында адвокаттыққа қабылданды. Ол жеке құқық қызметімен айналысты. Ересек болған жылдарында 1950 жылы Филиппин университетінің кәсіби сауда бауырластығына қабылданды. Оның қызы Виктория 1948 жылғы 17 сәуірде Кирино президенттік лауазымға тағайындалғанда, Малакананг сарайының ең жас үй иесі болды, оған 16 жас болған. 1950 жылы Филиппиннің Испаниядағы елшісі болған Луис М. Гонсалесқа тұрмысқа шықты, ол 1966 жылдан 1971 жылға дейін қызмет етті.
Elpidio Quirino y Rivera was born on November 16, 1890, at the Vigan Provincial Jail in Vigan, Ilocos Sur. He was the third child of Mariano Quirino y Quebral of Caoayan, Ilocos Sur and Gregoria Rivera y Mendoza of Agoo, La Union. A Chinese mestizo descendant, Quirino was baptized on November 19, 1890. Quirino spent his early years in Aringay, La Union. He studied and graduated from his elementary education to his native Caoayan, where he became a barrio teacher. He received secondary education at Vigan High School. He graduated from Manila High School in 1911 and also passed the civil service examination, first grade. Quirino attended the University of the Philippines in Manila. In 1915, he earned his law degree from the university's College of Law, and was admitted to the bar later that year. He was engaged into the private practice of law. During his early years as an adult he was inducted into the Pan Xenia Fraternity, a professional trade fraternity in the University of the Philippines, in the year 1950. His daughter, Victoria, became the youngest hostess of Malacañang Palace, at 16 years old, when Quirino ascended to the presidency on April 17, 1948. She married Luis M. Gonzalez in 1950, who became Philippine ambassador to Spain from 1966 to 1971.
Өкілдер Палатасы
Кирино жеке құқықпен айналысып, 1919 жылдан 1925 жылға дейін Филиппин өкілдер палатасына депутат болып сайланды, Альберто Рейестен кейін осы лауазымға келді. 1925 жылы оның орнын Висенте Сингсон Пабло басты.
Quirino was engaged in private law practice of until he was elected as member of the Philippine House of Representatives from 1919 to 1925, succeeding Alberto Reyes. In 1925, he was succeeded by Vicente Singson Pablo.
Сенат
1925 жылы Куирино бірінші сенаторлық округтен сенатор болып сайланды және 1935 жылға дейін қызмет етті. Содан кейін ол Ұлттық Достастықтың қаржы және ішкі істер министрі болды. 1934 жылы Куирино Мануэль Л. Кесон басқарған, Вашингтонға жіберілген Филиппин тәуелсіздік комиссиясының мүшесі болды, олар АҚШ Конгресінде Тайдингс-Макдаффи заңын қабылдауға қол жеткізді. Бұл заң Филиппиннің 1945 жылы тәуелсіздік алу күнін белгіледі. Ресми жариялау 1946 жылдың 4 шілдесінде жасалды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Куирино Сенатқа қайта сайланды, бірақ 1945 жылға дейін қызмет ете алмады. Соғыстан кейін Филиппин Ұлттық Достастық Үкіметі қайта құрылды. Конгресс де қайта ұйымдастырылды, Сенатта Куирино Сенат президентінің міндетін атқарушысы болып тағайындалды.
Quirino was elected as a senator in 1925 representing the First Senatorial District, serving until 1935. He then served as secretary of finance and of the interior under the Commonwealth. In 1934, Quirino became a member of the Philippine Independence Commission that was sent to Washington, D. C., headed by Manuel L. Quezon, that secured the passage in the United States Congress of the Tydings–McDuffie Act. This legislation set the date for Philippine independence by 1945. Official declaration came on July 4, 1946. Before World War II, Quirino was re elected to the Senate, but was not able to serve until 1945. After the war, the Philippine Commonwealth Government was restored. The Congress was likewise re organized and in the Senate and Quirino was installed was Senate President pro tempore.
Вице-президенттік (1946-1949 жж.)
1945 жылы Ұлттық үкімет қайта құрылғаннан кейін көп ұзамай сенаторлар Мануэль Роксас, Куирино және олардың жақтастары Филиппин президенті мен вице-президентін, сондай-ақ Конгресс мүшелерін сайлау үшін мерзімінен бұрынғы ұлттық сайлау өткізуді ұсынды. 1945 жылдың желтоқсан айында АҚШ Конгресінің Аралдық істер жөніндегі комиссиясы сайлау күнін 1946 жылдың 30 сәуірінен кешіктірмей белгілейтін бірлескен қаулыны бекітті. Осы конгресс шешіміне байланысты президент Серхио Осменья Филиппин Конгресін үш күндік арнайы сессияға шақырды. Конгресс 725 нөміріндегі Ұлттық актіні қабылдады, онда сайлау күні 1946 жылғы 23 сәуір деп белгіленді. Актке президент Осменья 1946 жылдың 5 қаңтарында қол қойды. Куирино Сенат Президенті Мануэль Роксастың үміткері ретінде ұсынылды. Бұл екеуі сайлауда жеңіске жетті. Вице-президент ретінде Куирино Сыртқы істер министрі қызметіне тағайындалды.
Soon after the reconstitution of the Commonwealth Government in 1945, Senators Manuel Roxas, Quirino and their allies called for an early national election to choose the president and vice president of the Philippines and members of the Congress. In December 1945, the House Insular Affairs of the United States Congress approved the joint resolution setting the date of the election on not later than April 30, 1946. Prompted by this congressional action, President Sergio Osmeña called the Philippine Congress to a three day special session. Congress enacted Commonwealth Act No. 725, setting the date of the election on April 23, 1946. The act was signed by President Osmeña on January 5, 1946. Quirino was nominated as Senate President Manuel Roxas's running mate. The tandem won the election. As Vice President, Quirino was appointed Secretary of Foreign Affairs.
Төрағалық (1948-1953 жж.)
Куириноның бес жылдық президенттік мерзімі соғыстан кейінгі айтарлықтай жаңғырту, жалпы экономикалық өсім және АҚШ-тан экономикалық көмектің ұлғаюымен сипатталды.
Quirino's five years as president were marked by notable postwar reconstruction, general economic gains and increased economic aid from the United States.
Кiру
Куирино 1948 жылдың 17 сәуірінде президенттікке кірісті, Мануэль Роксастың қайтысынан екі күн өткен соң қызметке ант берді. Оның президент ретіндегі алғашқы ресми әрекеті – Роксастың өліміне орай бүкіл елде аза тұру жариялау болды. Куирино жесір болғандықтан, оның қалған жалғыз қызы Виктория ресми қабылдаушы болып қызмет етеді және дәстүрлі түрде Бірінші ханымға жүктелген міндеттерді атқарады.
Quirino assumed the presidency on April 17, 1948, taking his oath of office two days after the death of Manuel Roxas. His first official act as the President was the proclamation of a state mourning throughout the country for Roxas' death. Since Quirino was a widower, his surviving daughter, Victoria, would serve as the official hostess and perform the functions traditionally ascribed to the First Lady.
Жаңа астана
1948 жылғы 17 шілдеде Конгресс №333 Республикалық заңды бекітті, ол №502 Комонвелл заңын өзгертіп, Кесон-Ситиді Филиппиннің жаңа астанасы деп жариялады, Маниланың орнын басты. Бірақ, үкіметтік кеңселердің жаңа астанаға ресми түрде көшірілуі күтіліп тұрғандықтан, Манила барлық жағдай бойынша астана болып қала берді. Осы кезде зорлық-зомбылық пен әділетсіздіктер орын алды. Куириноның қарсыластары оның қолдаушылары немесе полиция тарапынан ұрылып, өлтірілді, сайлаудың бұзылғаны туралы пікірлер әлі де күшін жойған жоқ.
On July 17, 1948, Congress approved Republic Act No. 333, amending Commonwealth Act No. 502, declaring Quezon City as the new capital of the Philippines, replacing Manila. Nevertheless, pending the official transfer of the government offices to the new capital site, Manila remained to be such for all effective purposes. with violence and fraud taking place. Opponents of Quirino were beaten or murdered by his supporters or the police and the election continues to be seen as corrupt.
Америка конференциясы
1950 жылдың мамыр айында президент Кириноның шақыруымен және Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының төрағасы Карлос Ромулоның қысыммен ұсынған ұсынысы бойынша Үндістан, Пәкістан, Цейлон, Таиланд, Индонезия және Австралияның ресми өкілдері Филиппин тарапынан ұйымдастырылған өңірлік конференция үшін Багио қаласына жиналды.
In May 1950, upon the invitation of President Quirino and through the insistent suggestion of United Nations General Assembly President Carlos Romulo, official representatives of India, Pakistan, Ceylon, Thailand, Indonesia, and Australia met in Baguio for a regional conference sponsored by the Philippines.
Сапалылық жөніндегі кеңес
Үкіметті жақсарту жөніндегі талаптардың күшейіп бара жатуына байланысты президент Куирино жоғары мемлекеттік лауазымдардағы жемқорлық пен сыбайлас жемқорлық туралы хабарларды тергеу үшін Адалдық кеңесін құрды. Вице-президент Фернандо Лопес батыл ашықтары арқылы президент Куириноны осындай шешім қабылдауға баулыды. 1951 жылы Филиппин Суық соғыс кезеңінде коммунизм қаупін тойтару мақсатында Америка Құрама Штаттарымен өзара қорғаныс шартына қол қойды. Бұл әскери одақ бүгінге дейін Азиядағы американдық сыртқы саясаттың маңызды тірегі болып табылады, сонымен қатар Жапония, Оңтүстік Корея, Таиланд және Австралиямен жасалған қорғаныс келісімдерін де қамтиды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде филиппиндіктерге қарсы кісі өлтіру, зорлау және басқа да ауыр қылмыстар жасаған көптеген жапондық соғыс қылмыскерлерін кешіру арқылы даулы шешім қабылдады.
To cope with the insistent clamor for government improvement, President Quirino created the Integrity Board to probe into reports of graft and corruption in high government positions. Vice President Fernando Lopez was most instrumental through his courageous exposés, in securing such a decision from President Quirino. In 1951, the Philippines signed the Mutual Defense Treaty with the United States to deter the threat of communism that existed during the Cold War. The military alliance remains to this day a key pillar of American foreign policy in Asia that also includes defense pacts with Japan, South Korea, Thailand, and Australia. He controversially pardoned numerous Japanese war criminals in the Philippines who murdered, raped, and infliction other serious crimes towards Filipinos during World War II.
Президенттікке дейінгі өмір және қайтыс болуы (19531956)
Қайта сайлануға талпынғаннан кейін Кирино жеке өмірге шықты. Ол филиппин халқына қызмет етуге өзінің адалдығын ұсынды, соның нәтижесінде Филиппинде "Шетелдік қызметтің әкесі" атанды. 1956 жылдың 29 ақпанында Кирино бір жиналысқа дайындалып жатқанда күшті жүрек ұстамасы болды. Ол көп ұзамай, кешкі сағат 6:35-те 65 жасында Кесон қаласының Новаличес ауданындағы зейнеткерлік үйінде қайтыс болды. Президент Рамон Магсайсай наурыздың 1-інен 15-іне дейінгі кезеңді "жалпыұлттық аза тұту күні" деп жариялады, осыған орай елдегі барлық мемлекеттік мекемелердегі тулар аза тұту белгісі ретінде жартылай төмен түсірілді. Кириноның денесі наурыздың 2-сінен 4-іне дейін Малакананг сарайында жатты. 5 наурызда Манила қаласындағы Заң шығару ғимаратында оған арналған некрологтік рәсім өтті, ал оның денесі кейін Маниланың оңтүстік зиратына жерленді. 2016 жылдың 29 ақпанында оның денесі көшіріліп, өлімінің 60 жылдығына орай Тагигтегі Батырлар зиратындағы арнайы қабірге қайта жерленді.
Following his failed bid for re election, Quirino retired private life. He offered his dedication to serve the Filipino people, becoming the "Father of Foreign Service" in the Philippines. In the evening of February 29, 1956, Quirino was preparing to attend a meeting when he suffered a massive heart attack. He died shortly thereafter at 6:35 pm, at the age of 65, at his retirement house in Novaliches, Quezon City. President Ramon Magsaysay later declared March 1 to 15 as a "period of national mourning," wherein all flags at all government establishments in the country were flown at half mast as a sign of mourning. Quirino's remains lay in state at the Malacañang Palace from March 2 to 4. On March 5, a necrological service was held for him at the Legislative Building in Manila and his remains were later interred at the Manila South Cemetery. On February 29, 2016, his remains were relocated and reinterred at a special tomb site in the Libingan ng mga Bayani in Taguig, in time for the 60th anniversary of his death.
Жеке өмір
1921 жылы 16 қаңтарда Кирино Алисия Сикияға (1903–1945) үйленді. Олардың Томас, Армандо, Норма, Виктория және Фе Анжела деген бес баласы болды. 1945 жылы 9 ақпанда оның әйелі мен үш баласы (Армандо, Норма және Фе Анжела) Манила шайқасы кезінде үйлерінен қашып бара жатқанда жапон әскерлерінің қолынан қаза тапты. Шын ниетпен кешірім көрсетіп, Жапониямен қарым-қатынасты жақсарту мақсатында Куирино Филиппинде түрмеде жазасын өтеген немесе өлім жазасына кесілген барлық жапондық соғыс қылмыскерлері мен филиппин азаматтарына рақымшылық берді. Олардың барлығы 1953 жылдың желтоқсанына дейін босатылды. Сотталғандарды американдықтар басқарған Филиппин соғыс қылмыстары жөніндегі комиссиясы немесе филиппин азаматтық соттары соттаған. Оның інісі Антонио Кирино "Alto Broadcasting System" телерадиокомпаниясының иесі болды, ол кейін "Chronicle Broadcasting Network" телерадиокомпаниясымен бірігіп, "ABS CBN Broadcasting Corporation" телерадиокомпаниясын құрды.
Quirino was married to Alicia Syquía (1903–1945) on January 16, 1921. The couple had five children: Tomás, Armando, Norma, Victoria, and Fe Angela. On February 9, 1945, his wife and three of their children (Armando, Norma and Fe Angela) were killed by Japanese troops as they fled their home during the Battle of Manila. In an apparent show of genuine forgiveness and an attempt to improve public relations with Japan, Quirino granted amnesty to all Japanese war criminals and Filipino collaborators who were serving time or on death row in the Philippines. All of them were released by December 1953. The convicts had been tried by the American operated Philippine War Crimes Commission or Filipino civil courts. His brother Antonio Quirino was the owner of Alto Broadcasting System, which later merged with Chronicle Broadcasting Network to form the ABS CBN Broadcasting Corporation.