Кіріспе

1934 ж. Филиппинге тәуелсіздік алу жолын қамтамасыз ететін АҚШ федералды заңы.

Тайдингс-МакДюфи заңы, ресми түрде Филиппин тәуелсіздік заңы – бұл Конгресс қабылдаған акт, ол он жылдық кезеңнен кейін Филиппиннің тәуелсіз мемлекет болу процесін белгіледі. Аталған актінің негізінде 1935 жылғы Филиппин Конституциясы жасалды және Филиппин Ұлттық Республикасы құрылды, алғашқы тікелей сайланған Филиппин президенті сайланды. (Филиппин заң шығарушы органына тікелей сайлау 1907 жылдан бері жүргізіліп келеді.) Сондай-ақ, акт Филиппин азаматтарының АҚШ-қа көшіп-қонуына шектеулер қойды. Акттің авторлары 73-ші АҚШ Конгресінде сенатор Миллард Э. Тайдингс (демократ), Мэриленд штаты және өкіл Джон МакДюфи (демократ), Алабама штаты болды.

Иммиграция

Бұл заң филиппиндіктердің барлығын, АҚШ-та тұратындарды қоса алғанда, Америкаға көшіп келу үшін шетелдіктер деп қайта жіктеді. Жыл сайын 50 иммигрантқа квота белгіленді.

Тарих

Филиппиндік тәуелсіздіктің соңғы мерзімін белгілеуге жасалған алғашқы әрекет 1933 жылғы «Харре-Хоуес» заңында көрінді. Конгресс оны президент Гувердің ветосын ескермей қабылдады, бірақ тәуелсіздікке нақты кесте құруға қол жеткізе алмады. Заң жобасының күшіне енуі үшін Филиппин Сенатының келісімі қажет болды, бірақ сол кездегі Сенат президенті Мануэль Л. Кэзон АҚШ-тың аралдарда тұрақты әскери базалар орнатуына мүмкіндік беретін ережелеріне байланысты оны қабылдамауға Сенатты көндірді. Осылайша, Конгресс бұл наразылықтарды жою үшін жаңа заң жобасын жасауға және колонияның тәуелсіздігі үшін мерзімді анықтауға мүкіндік алды. 1934 жылы Филиппин Сенатының президенті Мануэль Л. Кэзон Вашингтон қаласына «Филиппин тәуелсіздігі миссиясын» жетекшілік етті. Олар Конгресске лобби жасап, заңның қабылдануын қамтамасыз етті. 1935 жылы заңның талаптарына сәйкес, Филиппиннің 1935 жылғы Конституциясы жасалып, заң күшіне енді, сайланған басшысы – Филиппин Президенті бар Филиппин Достастығы құрылды. Достастық тәуелсіздік күні 1946 жылдың 4 шілдесіне белгіленген он жылдық мерзімге арналған уақытша үкімет болуға тиіс болды. Осыған орай, президент Гарри С. Трумэн 1946 жылдың 4 шілдесінде Филиппиннің тәуелсіздігін ресми мойындаған 2695 нөміріндегі жарлыққа қол қойды.

Иммиграция

Заң бойынша иммиграциялық квота төмен болды, бірақ иммиграция заңдық квотадан әлдеқайда жоғары деңгейде жалғасты. Бұл Гавайидегі қант плантациялары сияқты ауыл шаруашылығы лоббилерінің күшті болуына байланысты еді, олар федералдық үкіметті қажеттіліктерін дәлелдеген жағдайда, көбірек еркек филиппиндік ауыл шаруашылығы жұмысшыларын рұқсат етуге сәтті итермеледі. Бұл Гавайидегі филиппиндік халқының санын одан әрі арттырды, олар бір кезде аралдардағы ауыл шаруашылығы жұмысшыларының 25 пайызын құраған. Бұл акт 1924 жылғы Иммиграциялық актінің Азиялықтарды шеттету саясатын жақын арада бұрынғы аумаққа да таратып берді. Бұл саясат АҚШ-тағы көптеген филиппиндіктердің өмірін қиындатты, себебі Филиппинге барып, содан кейін АҚШ-қа оралуды қалаған кез келген филиппиндік Америкаға азиялық иммиграцияға қатысты шектеулерге тап болып, қайтып оралу мүмкіндігінен айырылуы мүмкін еді. Бұл акт болмаса, филиппиндіктердің АҚШ-қа көшіп келуіне тыйым салынар еді. Екі күннен кейін, 1946 жылдың 4 шілдесінде Филиппин Манила шартына қол қойылып, тәуелсіздік алды.