Рио-де-ла-Платаның бірінші президенті: Бернардино Ривадавия
Bernardino Rivadavia
Бернардино Ривадавия – Аргентинаның тұңғыш президенті (1826-1827). Өмірі, саяси қызметі, және Río de la Plata Біріккен Провинциялары тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларының тұңғыш президенті
1st President of the United Provinces of the Río de la Plata
Бернардино де ла Тринидад Гонсалес Ривадавия (20 мамыр 1780 – 2 қыркүйек 1845) – Аргентинаның тұңғыш президенті, сол кезде Рио-де-ла-Платаның біріккен провинциялары деп аталған мемлекеттің басшысы, 1826 жылғы 8 ақпаннан 1827 жылғы 27 маусымға дейін қызмет еткен. Ол Сан-Карлос Корольдік колледжінде білім алған, бірақ оқуын аяқтаған жоқ. Британдық шабуылдар кезінде Галисия еріктілерінің үшінші лейтенанты болып қызмет етті. 1810 жылғы 22 мамырда вице-корольді қызметтен шеттету туралы дауыс берген ашық кеңеске қатысты. Бірінші триумвиратқа зор ықпал етті, ал кейін Буэнос-Айрес провинциясының Үкімет және Сыртқы істер министрі болды. Конституция жобасын жасау үшін Бас Конгресс құрылғанмен, Бразилиямен соғыс басталуы Аргентина президенті лауазымын дереу құруға себеп болды; Ривадавия осы лауазымға алғаш тағайындалды. Аргентинаның 1826 жылғы Конституциясы кейін жарияланды, бірақ провинциялар оны қабылдамады. Өзінің саяси партиясының қарсылығына тап болған Ривадавия отставкаға кетіп, оның орнын Висенте Лопес и Планес басты. Ривадавия Испанияға көшіп, 1845 жылы қайтыс болды. Оның денесі 1857 жылы Аргентинаға қайтарылып, генерал-капитан атағымен құрметтелді. Оның денесі оның атымен аталған Ривадавия даңғылының жанындағы Плаза Мисерередегі мавзолейде сақталған.
Bernardino de la Trinidad González Rivadavia (May 20, 1780 – September 2, 1845) was the first President of Argentina, then called the United Provinces of the Río de la Plata, from February 8, 1826 to June 27, 1827. He was educated at the Royal College of San Carlos, but left without finishing his studies. During the British Invasions he served as Third Lieutenant of the Galicia Volunteers. He participated in the open Cabildo on May 22, 1810 voting for the deposition of the viceroy. He had a strong influence on the First Triumvirate and shortly after he served as Minister of Government and Foreign Affairs of the Province of Buenos Aires. Although there was a General Congress intended to draft a constitution, the beginning of the War with Brazil led to the immediate establishment of the office of President of Argentina; with Rivadavia being the first to be named to the post. Argentina's Constitution of 1826 was promulgated later, but was rejected by the provinces. Strongly contested by his political party, Rivadavia resigned and was succeeded by Vicente López y Planes. Rivadavia retired to Spain, where he died in 1845. His remains were repatriated to Argentina in 1857, receiving honors as Captain General. His remains are in a mausoleum in Plaza Miserere, adjacent to Rivadavia Avenue, named after him.
Ерте өмір
Ривадавия 1780 жылы 20 мамырда Буэнос-Айресте, испан заңгері Бенито Бернардино Гонсалес де Ривадавияның төртінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы – Мария Жозефа де Хесус Родригес де Риваденейра. Екі ата-анасы да Галисияның Монфорте-де-Лемос қаласында туған. Ривадавияның шашы қара болғандықтан, оның африкалық түбі бар деген болжамдар айтылды. 1809 жылы 14 желтоқсанда Бернардино Ривадавия Рио-де-ла-Плата вице-королі Хоакин дель Пиноның қызы Хуана дель Пино и Вера Мухикамен үйленді. Хуананың анасы – вице-королева Рафаэла Франсиска де Вера Мухика и Лопес Пинтадо. Оның әскери қызметке тағайындалуын Мариано Морено қабылдамады.
Rivadavia was born in Buenos Aires on May 20, 1780, the fourth son of Benito Bernardino González de Rivadavia, a wealthy Spanish lawyer, and his first wife, María Josefa de Jesús Rodríguez de Rivadeneyra. Both parents were born in the Galician town of Monforte de Lemos. Because of his dark appearance it has been alleged Rivadavia had African ancestry. On December 14, 1809, Bernardino Rivadavia married Juana del Pino y Vera Mujica, daughter of the viceroy of the Río de la Plata, Joaquín del Pino and his second wife, the vicereine Rafaela Francisca de Vera Mujica y López Pintado. His military appointment was rejected by Mariano Moreno.
Мансап
Ривадавия 1806 жылғы британдық шабуылға қарсы аргентиналық қарсылық қозғалысында және 1810 жылы Аргентинаның тәуелсіздігі үшін мамыр революциясында белсенді қатысты. 1811 жылы Ривадавия қазына және соғыс министрі ретінде билік ететін триумвираттың ең ықпалды мүшесі болды. 1812 жылдың қазан айында құлағанға дейін бұл үкімет күшті орталық үкімет құруға, Испаниямен қарым-қатынасты реттеуге және әскерді ұйымдастыруға баса назар аударды. 1814 жылы Испания королі Фердинанд VII таққа оралып, Америкадағы үкіметтерге ауыр салдар әкелген Абсолютизмді қалпына келтіруді бастады. Мануэль Белграно мен Ривадавия Испания мен Ұлыбританиядан Біріккен Провинцияларға қолдау іздеу үшін Еуропаға жіберілді. Олар Испания королі Карл IV-тің ұлы Франсиско де Пауланың Біріккен Провинциялардың регенті ретінде таққа отыруын қолдауға тырысты, бірақ ол Испания королінің мүддесіне қарсы әрекет етуден бас тартты. Дипломатиялық миссия Испанияда да, Ұлыбританияда да сәтсіз аяқталды. Ол Францияға да сапар шекті және 1821 жылы достарының өтінішімен Буэнос-Айреске оралды. Ұлыбританияда болған кезде Ривадавия Өнеркәсіптік революцияның дамуын және Романтизмнің өркендеуін көрді. Ол Буэнос-Айресте де осындай дамуды ынталандыруға тырысты және көптеген адамдарды қалаға көшіруге шақырды. Ол Эме Бонпланды елге келуге көндірді, бірақ басқа шақырулардың көп бөлігі қабылданбады. 1821 жылдың маусым айында губернатор Мартин Родригес оны Буэнос-Айрес үкіметінің министрі етіп тағайындады. Келесі бес жыл ішінде ол үлкен ықпалға ие болды және көбінесе Аргентинаның есебінен Буэнос-Айрес қаласын жақсартуға көп көңіл бөлді. Қаланың сыртқы түрін еуропалыққа жақындату үшін Ривадавия үлкен даңғылдар, мектептер, тас төселген және жарықтандырылған көшелер салды. Ол Буэнос-Айрес университетін, сондай-ақ Театр, Геология және Медицина академияларын, континенттегі алғашқы табиғаттану мұражайын құрды. Ол заң шығарушы органды ешқашан іске асырылмаған қоғамдық жұмыстарға бір миллион фунт стерлинг несие беруге рұқсат сұрады. Аймақтық облигациялар Лондонда, жергілікті және Буэнос-Айрестегі британдық саудагерлер қаржы делдалы ретінде әрекет ететін Baring Brothers Bank арқылы сатылды. Қарыз алған ақша бұл бизнесмендерге берілді, олар оны қайтарған жоқ. Алғашқы миллион фунттың ішінде Буэнос-Айрес үкіметіне тек 552 700 фунт түсті. Провинцияның сыртқы қарызы 1825 жылы мемлекетке ауыстырылды, соңғы төлемі 1904 жылы жасалды. Аргентинадағы күшті, орталықтандырылған үкіметтің жақтаушысы Ривадавия оппозициялық федералистерден жиі қарсылыққа тап болды. 1826 жылы Ривадавия Аргентинаның бірінші президенті болып сайланды. Өкіметтік мерзімінде ол көптеген мұражайлар құрды және ұлттық кітапхананы кеңейтті.
Rivadavia was active in both the Argentine resistance to the British invasion of 1806 and in the May Revolution movement for Argentine Independence in 1810. In 1811, Rivadavia became the dominant member of the governing triumvirate as Secretary of the Treasury and Secretary of War. Until its fall in October 1812, this government focused on creating a strong central government, moderating relations with Spain, and organizing an army. By 1814 the Spanish King Ferdinand VII had returned to the throne and started the Absolutist Restoration, which had grave consequences for the governments in the Americas. Manuel Belgrano and Rivadavia were sent to Europe to seek support for the United Provinces from both Spain and Britain. They sought to promote the crowning of Francisco de Paula, son of Charles IV of Spain, as regent of the United Provinces, but in the end he refused to act against the interests of the King of Spain. The diplomatic mission was a failure, both in Spain and in Britain. He visited France as well, and returned to Buenos Aires in 1821, at their friends' request. During his stay in Britain, Rivadavia saw the growing development of the Industrial Revolution, and the rise of Romanticism. He sought to promote a similar development in Buenos Aires, and invited many people to move to the city. He convinced Aimé Bonpland to visit the country, but few other invitations were accepted. In June 1821, he was named minister of government to Buenos Aires by governor Martín Rodríguez. Over the next five years, he exerted a strong influence, and focused heavily on improving the city of Buenos Aires, often at the expense of greater Argentina. To make the former look more European, Rivadavia constructed large avenues, schools, paved and lighted streets. He founded the University of Buenos Aires, as well as the Theatre, Geology, and Medicine Academies and the continent's first museum of natural science. He persuaded the legislature to authorize a one million pound loan for public works that were never undertaken. The provincial bonds were sold in London through the Baring Brothers Bank, local and Buenos Aires based British traders also acting as financial intermediaries. The borrowed money was in turn lent to these businessmen, who never repaid it. Of the original million pounds the Buenos Aires government received only £552,700. The province's foreign debt was transferred to the nation in 1825, its final repayment being made in 1904. A strong supporter of a powerful, centralized government in Argentina, Rivadavia often faced violent resistance from the opposition federalists. In 1826, Rivadavia was elected the first President of Argentina. During his term he founded many museums, and expanded the national library.
Төрағалық
Оның үкіметі көптеген мәселелерге тап болды, ең бастысы – қазіргі Уругвай аумағы үшін Бразилиямен үздірілмейтін соғыс және провинциялық биліктердің қарсылығы. Федералист партиясының күшінің артуымен және бірнеше провинцияның ашық бүлік көтеруімен Ривадавия 1827 жылғы 27 маусымда отставкаға кетті. Оның орнын Висенте Лопес и Планес басты. Бастапқыда ол жеке өміріне қайтып келді, бірақ 1829 жылы Еуропаға жер аударылды. Ривадавия 1834 жылы Аргентинаға оралып, саяси қарсыластарымен бетпе-бет келді, бірақ дереу қайтадан жер аударылды. Ол алдымен Бразилияға, содан кейін Испанияға барып, 1845 жылғы 2 қыркүйекте қайтыс болды. Ол өзінің денесінің Буэнос-Айреске ешқашан қайтарылмауына өтініш жасады. Дегенмен, оның қалдықтары 1857 жылы Аргентинаға қайтарылып, Капитан-генералдан құрмет алды. Қазір олар Буэнос-Айрестегі Плаза Мисеререде орналасқан мавзолейде жатыр, оның құрметіне аталған Ривадавия даңғылының жанында.
His government had many problems, primarily an ongoing war with Brazil over territory in modern Uruguay and resistance from provincial authorities. Faced with the rising power of the Federalist Party and with several provinces in open revolt, Rivadavia submitted his resignation on June 27, 1827. He was succeeded by Vicente López y Planes. At first he returned to private life, but fled to exile in Europe in 1829. Rivadavia returned to Argentina in 1834 to confront his political enemies, but was immediately sentenced again to exile. He went first to Brazil and then to Spain, where he died on September 2, 1845. He asked that his body would never be brought back to Buenos Aires. However, his remains were repatriated to Argentina in 1857, receiving honors from Captain General. At present they rest in a mausoleum located in the Plaza Miserere, in Buenos Aires, adjacent to Rivadavia Avenue, named in their honor.
Мұра
Ривадавия Аргентинаның алғашқы президенті ретінде танылған, бірақ оның билігі тек Буэнос-Айресте мойындалған, толық мерзімін аяқтамаған, билігінің жартысынан астамы конституциясыз өткен және президенттік ұрпақтар тізбегін құра алмаған. Аргентина президентінің тағы "Ривадавия тағы" деп аталады, бірақ бұл тек метафоралық мағынада: Ривадавия қызметтен кеткен кезде барлығын, тіпті тақты да алып кетті, оны ешқашан қайтару мүмкін болмады.
Rivadavia is recognized as the first president of Argentina, even though his rule was accepted only in Buenos Aires, he did not complete a full mandate, there was no constitution for more than half of his rule, and did not start a presidential succession line. The chair of the President of Argentina is known as the "chair of Rivadavia", but only metaphorically: Rivadavia took everything when he left office, including the chair, which could never be retrieved.