Жорж Марше: Француз коммунистік партиясының басшысы
Georges Marchais
Жорж Марше: француз саясаткері, Франция Коммунистік партиясының (PCF) 1972-1994 ж. жетекшісі. 1981 президенттік сайлауға қатысты. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1920–1997)
French politician (1920–1997)
Жорж Рене Луи Марша (7 маусым 1920 – 16 қараша 1997) 1972 жылдан 1994 жылға дейін Франция Коммунистік партиясының (PCF) төрағасы және 1981 жылғы Франция президенттік сайлауына үміткер болды.
Georges René Louis Marchais (; 7 June 1920 – 16 November 1997) was the head of the French Communist Party (PCF) from 1972 to 1994, and a candidate in the 1981 French presidential election.
Ерте өмір
Ла-Хогеттеде католик отбасында дүниеге келген ол, Екінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында Société Nationale d'Étude et de Construction de Moteurs d'Aviation компаниясында механик болды. Францияның құлауынан кейін, ол нацистік Германияға Мессершмитт ұшақтарын құрастыру зауытына жұмыс істеуге кетті. 1943 жылдың мамыр айында жалған құжаттармен Францияға қайтып келді. 1946 жылы Исси-ле-Мулинодағы металл жұмысшыларының кәсіподағының хатшысы болды және 1951 жылдан бастап өз қаласындағы Confédération générale du travail ұйымында жол ашты, 1953 жылдан 1956 жылға дейін Сена металлургия жұмысшыларының кәсіподақ федерациясының хатшысы қызметін атқарды.
Born in La Hoguette into a Roman Catholic family, he became a mechanic, just before the beginning of World War II, with the Société Nationale d'Étude et de Construction de Moteurs d'Aviation. After the fall of France, he went to Nazi Germany to work in the Messerschmitt aircraft manufacturing plant. He returned to France in May 1943 with forged documents. In 1946, he became secretary of the metalworkers' trade union in Issy les Moulineaux, and advanced in the Confédération générale du travail in his commune from 1951, becoming secretary of the Seine Metallurgical Workers' Union Federation from 1953 to 1956.
Саяси мансап
1947 жылы Франция Коммунистік партиясына қосылды. 1956 жылы кеңейтілген Орталық комитетінің мүшесі болып тағайындалды және партияның тарихи көшбасшысы Морис Торездің бекінісінде Оңтүстік Сенаның жергілікті федерациясын басқарды. Үш жылдан кейін Орталық комитет пен Политбюроның толық мүшесі болды. Кейбір студенттерді буржуазиядан шыққан "жалған революционерлер" деп айыптады. Содан бері ол ФКП атынан БАҚ-қа сұхбат беретін тұлғалардың бірі болды. 1970 жылы Роше ауырып қалғанда кіші бас хатшы болып тағайындалды. Шын мәнінде, сол сәтте ФКП-ның нақты басшысы болды. Осыған байланысты 1972 жылғы маусымда Социалистік партиямен (ПС) және Солшыл радикалдар қозғалысымен (MRG) бірлескен бағдарламаға қол қойды. 1973 жылдан 1997 жылға дейін Париждің оңтүстік маңындағы Валь-де-Марн департаментінің депутаты болды. 1972 жылғы желтоқсанда Уолдек Роше зейнеткерлікке шыққаннан кейін ресми түрде Бас хатшы болды. Алғашында өзінің алдыңғысының "Солшылдар одағы" саясатын жалғастырды. Осы ретте ФКП 1974 жылғы президенттік сайлауда Франсуа Миттеранның (ПС) кандидатурасын қолдады. Бас хатшы лауазымындағы мандатының басында ФКП сайлауда 20%-ға жуық дауыс жинады. Бірақ 1970 жылдардың ортасында ол "бірінші солшыл партия" деген орнын Франсуа Миттеранның Социалистік партиясына жоғалтты. Басында ол партиядағы реформаларды қолдады, ол итальяндық коммунистер партиясы Энрико Берлингюермен және испандық коммунистер партиясы Сантьяго Каррильомен бірге еврокоммунизмге қатысты және пролетариат диктатурасы туралы түсініктен бас тартты (22-ші съезд, 1976). Алғашында Кеңес басшыларының сын-ескертпелеріне ұшырады. Содан кейін, партиясының есебінен ПС-тің сайлаудағы өсуіне байланысты 1970 жылдардың соңында Кеңес Одағымен қайтадан келісімге келді. Солшыл партиялар ортақ бағдарламаларын жаңарта алмады және 1978 жылғы заң шығарушы сайлауда жеңіліске ұшырады, тіпті сауалнамаларда алдыңғы орында тұрды. Партияның ішінде де, сыртында да оны осы жеңіліске жауапты деп айыптады. Бір жылдан кейін ол Ауғанстанға совет әскерлерінің кіруін қолдады (1979), коммунистік үкіметтерді "жақсы бағалады" және Социалистік партияның "оңға қарай бұрылуын" сынады. 1981 жылғы президенттік сайлауда ол бірінші турда 15% дауыспен төртінші орынға ие болды, содан кейін екінші турда жеңіске жеткен Миттеранды қолдады. Премьер-министр Пьер Моруайдың кабинетіне төрт ФКП саясаткерінің кіруіне келісті. 1984 жылы президент Миттеран солшылдардың ортақ бағдарламасынан бас тартқаннан кейін және Еуропалық парламент сайлауында сайлаушылардың наразылығынан (дауыстардың 11% ғана) кейін ФКП министрлері кабинетінен кетті. Сайлаушылардың төмендеуі болды және Маршаи Пьер Жукин, Клод Поперен және Чарльз Фитерман сияқты бұрынғы министрлердің ішкі қарсылығына тап болды. Партияның кейбір мүшелері, әсіресе жергілікті сайлаушылар оны өзін-өзі өлтіру стратегиясын жүргізуде деп айыптады. Ол оларды Миттеранмен бірге ФКП-ны әлеуметтік демократияда тарату үшін сөз байласты деп айыптады. 1988 жылғы президенттік сайлауда партияның атынан Франция Ұлттық Ассамблеясындағы коммунистік топтың жетекшісі Андре Лажуайнге мүмкіндік берді. Перестройкаға қатысты тартынды. Италиялық коммунистерден айырмашылығы, ол Кеңес блогы ыдырағаннан кейін француз партиясының атын өзгертуден бас тартты. 1994 жылы ФКП-ның 28-ші съезінде ол Бас хатшы лауазымын Роберт Хьюге тапсырды, бірақ ол Политбюро мүшесі ретінде өзінің титулдық рөлін сақтады, ол қазір Ұлттық кеңес деп аталды. Сол жылы ол ФКП Comité pour la défense des libertés et droits de l'homme en France et dans le monde ("Францияда және бүкіл әлемде адам бостандықтары мен құқықтарын қорғау комитеті") президенті болды. Ол партияның жаңаруына сын көзбен қарады. 1997 жылы қайтыс болды.
He joined the French Communist Party in 1947. In 1956, he was appointed a member of the extended Central Committee and lead the South Seine PCF local federation, in the bastion of Maurice Thorez, the historical leader of the Party. Three years later, he became a full member of the Central Committee and of the Politburo. He accused some students of being "false revolutionaries" coming from the bourgeoisie. From then on, he was one of the personalities intervening in the media in the name of the PCF. When Rochet fell ill, in 1970, he was promoted junior General Secretary. In fact, he was at this moment the real leader of the PCF. In this, he co signed the Common Programme with the Socialist Party (PS) and the Movement of Left Radicals (MRG) in June 1972. From 1973 to 1997, he was deputy of Val de Marne département, a southern Paris suburb. In December 1972, he became officially General Secretary, following Waldeck Rochet's retirement. At first, he pursued the policy of his predecessor in favour of the "Union of the Left". In this, the PCF sided with François Mitterrand (PS)'s candidacy in the 1974 presidential election. At the beginning of his mandate of General Secretary, the PCF scored around 20% in the elections. But in mid 1970s, it lost its place of "first left wing party" to François Mitterrand's Socialist Party. At the beginning, he supported reforms in the party, which participated to Eurocommunism with the Italian Communist Party of Enrico Berlinguer and the Spanish Communist Party of Santiago Carrillo and renounced the notion of a dictatorship of the proletariat (22nd congress, 1976). At first, he faced with the reproaches of Soviet leaders. Then, faced with electoral growing of the PS at the expense of his party, he imposed a re alignment on the Soviet Union at the end of the 1970s. The left wing parties failed to update their Common Programme and lost the 1978 legislative election, even though they were leading in the polls. Outside and inside the party, he was accused of being responsible for this defeat. One year later, he supported the Soviet invasion of Afghanistan (1979), judged the Communist governments "fairly positive", and criticized the "right wing drift" of the Socialist Party. In the 1981 presidential election, he came fourth in the first round, with 15% of votes, thereafter endorsing Mitterrand, who won the second round. He negotiated the entry of four PCF politicians in the cabinet of Prime Minister Pierre Mauroy. In 1984, after President Mitterrand renounced the left's Common Programme and the electoral sanction in the European Parliament election (only 11% of votes) the PCF's ministers resigned from the cabinet. An electoral decline ensued and Marchais faced internal dissent from figures such as Pierre Juquin, Claude Poperen and former ministers as Charles Fiterman. Indeed, some party members, notably among the locally elected, accused him of leading a suicidal strategy. He accused them of plotting with Mitterrand in order to dissolve the PCF in Social Democracy. He let André Lajoinie, leader of the Communist group in the French National Assembly, represent the party in the 1988 presidential election. He was reserved about perestroika. Unlike the Italian Communists, he refused to change the name of the French party after the collapse of the Soviet bloc. In 1994, at the 28th Congress of the PCF, he ceded his place as General Secretary to Robert Hue, although he maintained his titular role as a member of the Politburo, which was now significantly renamed the National Office. The same year, he became President of the PCF Comité pour la défense des libertés et droits de l'homme en France et dans le monde ("Committee for the defense of human liberties and rights in France and throughout the world"). He criticized the renovation of the party under his successor. He died in 1997.
Санаты
Жорж Марше өзінің ерекше мінез-құлқымен (Ct'un scandaaaale — "Бұл скандал!") және тікелей сөйлеу әдебімен көзге түскендіктен, көбінесе комик Тьерри Ле Лурон оны сынап-міңдеген. Ол әсіресе журналист Жан Пьер Елкаббахқа айтқан деп саналатын "Таisez vous Elkabbach!" ("Елкаббах, тыныштық сақта!") деген сөзімен еске алынады, бірақ шындығында Марше бұл сөзді айтқан емес (оны Пьер Дуглас, Маршеге еліктеп, Тьерри Ле Луронға айтқан, ал ол Раймонд Барреге еліктеген). Оның телеарнадағы сұхбаттары француз көрермендерінің естелігінде қалды, онда журналистер мен оппоненттерге қатысты агрессивті және әзіл-қалжыңға толы тон қолданған. Мысалы, Елкаббах пен Ален Духамель экономикалық ұсыныстары туралы сұрағанда, ол былай деп жауап берді: "Сіздер өте жақсы жағдайдасыз, көптеген жұмыстарыңыз бар және жақсы жалақы аласыз (телевизияда, радиода, газеттерде), сіздерді менің байлық салығы туралы ұсынысым алаңдатуы мүмкін, мен сіздердің неге өзгеріс қаламағандарыңызды түсінемін!"
Georges Marchais was a notable personality because of his mannerisms (Ct'un scandaaaale — "This is a scandal!") and brusque demeanor, often lambasted by comic Thierry Le Luron. He is particularly remembered for an outburst to journalist Jean Pierre Elkabbach, Taisez vous Elkabbach ("Shut up, Elkabbach! "), which was not actually ever said by Marchais (it was said by Pierre Douglas while imitating Marchais to Thierry Le Luron, who was himself imitating Raymond Barre). During his TV performances, which stayed in the memory of French audiences, his tone with journalists and opponents was aggressive and humorous. For instance, questioned by Elkabbach and Alain Duhamel about his economic propositions, he answered: "you are privileged, you hold many jobs and make good salaries (in TV, radio, papers ), probably you are concerned by my proposition for a wealth tax, I understand why you don't want the change!"