Кіріспе
АҚШ-тың 19 ғасырындағы сайлау құқығы үшін күрескен ұйым. Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (NWSA) 1869 жылдың 15 мамырында АҚШ-та әйелдердің сайлау құқығын қорғау мақсатымен құрылды. Оның басшылары Сьюзан Б. Энтони мен Элизабет Кейди Стэнтон болды. Бұл ұйым әйелдер құқығы қозғалысы АҚШ Конституциясына ұсынылған он бесінші түзету мәселесінде екіге бөлінгеннен кейін құрылды. Бұл түзету қара нәсілді ер адамдарға дауыс беру құқығын беруді көздеді. Қозғалыстың бір бөлігі түзетуді қолдады, ал екінші бөлігі, NWSA-ны құрғандар, оған қарсы болды. Олар дауыс беру құқығы барлық әйелдерге де, барлық афроамерикандықтарға да бірдей берілуі керек деп талап етті. NWSA әйелдердің дауыс беру құқығын қорғау үшін негізінен федералдық деңгейде жұмыс істеді. 1870-ші жылдардың басында олар әйелдерді дауыс беруге тырысуға және егер оларға тыйым салынса, сотқа шағымдануға шақырды. Олардың пікірінше, конституция барлық азаматтарға тең қорғауды кепілдегендіктен, әйелдерге де имплицитті түрде сайлау құқығы берілген. Көптеген әйелдер дауыс беруге тырысты, соның ішінде Сьюзан Б. Энтони да болды. Ол тұтқындалды және көпшілікке жария болған сот процесінде кінәлі деп танылды. Жоғарғы Сот конституция әйелдерге имплицитті түрде сайлау құқығын бермейтінін шешкеннен кейін, NWSA оны ашық түрде бекітетін түзетуді қабылдау үшін күш салды. NWSA және оның басшылары әйелдердің сайлау құқығы қозғалысының тарихын жазу және әлі де жұмыс істеп келе жатқан Халықаралық әйелдер кеңесін құру сияқты басқа да жобалармен айналысты. 1890 жылы NWSA өзінің бәсекелесі – Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (AWSA)мен бірігіп, Энтони мен Стэнтонның басшылығымен Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құрды. Осылайша, сайлау құқығы қозғалысындағы екі топтың арасындағы дау шешілді.
The National Woman Suffrage Association (NWSA) was formed on May 15, 1869, to work for women's suffrage in the United States. Its main leaders were Susan B. Anthony and Elizabeth Cady Stanton. It was created after the women's rights movement split over the proposed Fifteenth Amendment to the U. S. Constitution, which would in effect extend voting rights to black men. One wing of the movement supported the amendment while the other, the wing that formed the NWSA, opposed it, insisting that voting rights be extended to all women and all African Americans at the same time. The NWSA worked primarily at the federal level in its campaign for women's right to vote. In the early 1870s, it encouraged women to attempt to vote and to file lawsuits if prevented, arguing that the constitution implicitly enfranchised women through its guarantees of equal protection for all citizens. Many women attempted to vote, notably Susan B. Anthony, who was arrested and found guilty in a widely publicized trial. After the Supreme Court ruled that the constitution did not implicitly enfranchise women, the NWSA worked for an amendment that would do so explicitly. The NWSA and its leaders also worked on related projects, such as a history of the women's suffrage movement and the establishment of the International Council of Women, which is still active. The split in the suffrage movement was healed in 1890, when the NWSA merged with its rival, the American Woman Suffrage Association (AWSA) to form the National American Woman Suffrage Association under the leadership of Anthony and Stanton.
Өмірбаян
АҚШ-та әйелдердің сайлау құқығы 1800 жылдардың ортасында маңызды мәселе ретінде көтерілді. 1848 жылы Элизабет Кэди Стэнтон бастаған алғашқы әйелдер құқығы жөніндегі конвенция – Сенека-Фоллс конвенциясы, оқиғаның басты кезеңі болды. Әйелдердің дауыс беру құқығы конвенцияда, тіпті әйелдер қозғалысының өзінде де дау тудырған идея бойынша қызу пікірталас өткеннен кейін ғана мақұлданды. Бірақ конвенция аяқталғаннан кейін көп ұзамай, ол қозғалыстың басты ұстанымына айналды. 1851 жылы Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтони он жылға созылған серіктестік құрды, ол әйелдер құқығы қозғалысы және болашақ Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (NWSA) үшін маңызды рөл атқарды. Келесі бірнеше жыл бойы олар құлдықты жою және әйелдер құқығы үшін бірлесіп күш салды. 1866 жылы Энтони мен Стэнтон Азамат соғысы басталғаннан бері өткен алғашқы Он бірінші Ұлттық әйелдер құқығы конвенциясын ұйымдастырды. Конвенция өзін Америкалық тең құқықтар қауымдастығы (AERA) деп жариялады, оның мақсаты – барлық азаматтардың, әсіресе сайлау құқығының теңдігі үшін күресу болды. Оның мүшелері көбінесе әйелдер құқығы және құлдықтан босату қозғалысының белсенділерінен құралды, ал оның басшыларында Лукреция Мотт, Люси Стоун және Фредерик Дуглас сияқты көрнекті тұлғалар бар еді. Бірақ уақыт өте келе, әйелдердің сайлау құқығын басты мақсат тұтқан AERA мүшелері екі топқа бөліне бастады. Бір топтың, Люси Стоун басқаратын тобы, аболиционистердің талабына сәйкес, қара нәсілді еркектерге бірінші болып сайлау құқығы берілуіне және Республикалық партиямен жақын байланысты сақтауға дайын болды. Екінші топ, Стэнтон мен Энтони басқаратын топ, әйелдер мен қара нәсілді еркектердің бір уақытта сайлау құқығын алуын қалап, қаржылық және басқа да ресурстар үшін аболиционистерге тәуелді болмайтын, саяси тәуелсіз әйелдер қозғалысын құруға ұмтылды. 1868 жылы Энтони мен Стэнтон Нью-Йоркте "Революция" атты әйелдер құқығын қорғайтын апталық газет шығара бастады, ол олардың қозғалысының тобын қолдау үшін маңызды құралға айналды. АҚШ Конституциясына он бесінші түзету енгізілгеннен кейін дау одан әрі қызуланды, бұл түзету нәсіл бойынша сайлау құқығынан бас тартуға тыйым салып, қара нәсілді еркектерге мүмкіндік берді. Люси Стоун түзетуді қолдады, тіпті әйелдердің сайлау құқығы ел үшін қара нәсілді еркектерге қарағанда пайдалырақ болар еді деп мәлімдеді. Ал Стэнтон мен Энтони оған қарсы шығып, барлық әйелдер мен барлық афроамерикандықтардың бір уақытта сайлау құқығын алуын талап етті. Стэнтон барлық еркектерге сайлау құқығы беріліп, әйелдерден құқықтары алынса, түзету еркектер әйелдерден жоғары деген сенімге конституциялық негіз береді, "жыныстық аристократияны" құрады деп мәлімдеді. Пікірталас кезінде Стэнтон "Революция" газетіне кейде элиталық және нәсілшілдік көзқарастарды көрсететін мақалалар жазды. Шерис Крамарей мен Лана Ракноудың айтуынша, Стэнтон "түсқорлықтан" және "адам нәсілінің эволюциялық дамуына" деген сенімінен ажыратылған. Мысалы, Стэнтон кейде "адамзаттың төменгі сатыларына" сілтеме жасады, бұл оның білім мен "мәдениет" адамдардың топтарын (әсіресе американдық қаралар мен ақ жұмысшы иммигранттарды) варварлықтан шығарып, дамудың шыңына жеткізу үшін қажет екендігіне сенгенін көрсетеді. Қара нәсілді еркектерді сайлау құқығына қабылдау оларды "еркектікке" қабылдауды білдіреді, бұл әйелдер үшін азаматтықты қайта анықтау міндетін одан әрі қиындатады. Ол сондай-ақ барлық "төменгі сатылар" "әйелдік туралы төмен идеяларды" насихаттайды деп болжады. Стэнтон былай деп жазды: "Америкалық әйелдер, егер сіз байлыққа, білімге, ізгілікке және нәзіктікке ие болсаңыз, егер сіз төменгі сатыдағы қытайлықтардың, африкалықтардың, немістердің және ирландтықтардың, олардың әйелдік туралы төмен идеяларымен сіздер мен қыздарыңыз үшін заңдар жасауын, сіздердің билеушілеріңіз, судьяларыңыз және қазылар алқасы болуын қаламасаңыз, сіздерді басқаруға болатын азаматтық, бірақ моральдық кодекстерді ғана емес, қазіргі жағдайыңыздың қауіп-қатерлерін де ескеріңіз және сонымен қатар әйелдердің де үкіметте болуын талап етіңіз!" Бұл сенімдер мен пікірлер оның "Революция" журналының алғашқы сандарынан жарияланған пікірлеріне сәйкес келді. Мысалы, 1868 жылы ол "әкімшілікті құрудың бір ғана қауіпсіз, сенімді жолы бар, ол барлық азаматтардың теңдігі, ерлер мен әйелдер, қаралар мен ақтар. Егер әйелге бірнеше саксондық аталардың, ерліктің ең жақсы буынының қысымшы заңдарын көтеру қиын болса, онда ол төменгі буындардың бәрі, тума жерліктер, шетелдіктер, голландтар, ирландтар, қытайлықтар және африкалықтар оған және оның қыздарына заң шығарса, қандай қиындықтарға тап болар еді?" Эллен Дубоис осы "төменгі сатылардың" әсіресе тізімін "оның жасырын элитаризмін" көрсеткендігін айтты, ал Сью Дэвис оның сұрағын "расистік және ұлтшылдық пікірлерден" тұратын тізімнің бірі деп бағалады. Стэнтон АҚШ сенаторларының "әйелдердің саяси мәртебесін жуындырылмаған және сауатсыз канал қазушыларға, жылқы бақташыларына, қасапшыларға және шаштараздарға" дейін төмендеткенін айтты. Стэнтон сондай-ақ заңдарды "Патрик пен Самбо, Ханс пен Юнг Тунг" сияқты, монархия мен республика арасындағы айырманы білмейтін және "Тәуелсіздік жариянамасын" немесе "Уэбстердің оқулығын" ешқашан оқымаған адамдардың шығаруына қарсылық білдірді.
Ұлттық әйелдер сайлау құқығының құрылуы
AERA 1869 жылы өткен даулы конвенциядан кейін құлдырап, оның нәтижесінде екі қарсыласатын әйелдер сайлау құқығын қолдайтын ұйым құрылды. Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (NWSA) 1869 жылдың 15 мамырында, AERA-ның соңғы конвенциясынан екі күн өткен соң, Энтони мен Стэнтон бастауымен құрылды. Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (AWSA) 1869 жылдың қараша айында Люси Стоун жетекшілігімен құрылды. AWSA бастапқыда ірілеу және қаржыландырылуы жақсырақ болды, бірақ Стэнтон мен Энтони әйелдер сайлау құқығы қозғалысының белгілі көшбасшылары ретінде танылып, оның бағытын анықтауда үлкен әсерге ие болды. NWSA мүшелерінің арасында Антони мен Стэнтон құрған ұйымдардың белсенділері де болды. Олардың бірі – Әйелдердің адал ұлттық лигасы, оның 5000 мүшесі 1864 жылға қарай ел тарихындағы ең ірі петицияны, құлдықты жоюға қатысты түзетуді қолдау мақсатында аяқтады. Тағы бірі – Жұмысшы әйелдер қауымдастығы, ол бастапқыда жалақы алатын әйелдердің ұйымы ретінде құрылды, бірақ журналистер, дәрігерлер және басқа да орта тапқа жататын жұмыс істейтін әйелдерден тұратын ұйымға айналды. Оның мүшелері NWSA штаб-пәтері орналасқан Нью-Йорк бөлімшесінің ядросын құрады.
AWSA-мен салыстыру
Бесінші түзету 1870 жылы ратификацияланғаннан кейін де екі ұйым арасында маңызды айырмашылықтар сақталды, ал кейбіреулері уақыт өте келе туындады. NWSA көбінесе әйелдердің сайлау құқығын қамтамасыз ету үшін конституциялық түзетуге баса назар аударды, ал AWSA сол мақсатқа көбінесе штаттық деңгейде жұмыс істеді. NWSA-ның жиналыстары барлығына ашық болды, бірақ AWSA-ның жиналыстарында тек мойындалған штаттық ұйымдардың делегаттары ғана дауыс беруге құқылы болды, бірақ кез келген мүше қатыса алатын және сөз сөйлей алатын. NWSA бастапқыда әйелдерге қатысты бірнеше мәселемен айналысты, мысалы, ажырасу реформасы және әйелдерге тең еңақы төлеу, ал AWSA негізінен сайлау құқығына ғана назар аударды. AWSA мүшелігіне әйелдер де, ерлер де кірді, ал оның алғашқы президенті Генри Уорд Бичер болды. Стэнтон бастапқыда NWSA мүшелігін әйелдермен шектеуді ұсынған, бірақ оның ұсынысы қабылданбады. Бірақ іс жүзінде NWSA мүшелері мен лауазым иелерінің көп бөлігі әйелдерден тұрды. NWSA өз конвенцияларын Вашингтонда, негізінен федералдық деңгейде жұмыс істеу стратегиясына сәйкес өткізді, ал AWSA, негізінен штаттық деңгейде жұмыс істей отырып, елдің әртүрлі қалаларында жиналды. Сайлау құқығы қозғалысындағы афроамерикандық әйелдер туралы зерттеудің авторы 1870 жылдары AWSA-ға қатысқан тоғыз әйелді және NWSA-ға қатысқан алты әйелді тізімдеді. NWSA басшысы Стэнтон «әйелдер құқығын қорғау қозғалысын оның бұрынғы құлдыққа қарсы дәстүрдегі негіздерінен бөліп тастауға ұмтылды». Ол мерзімді түрде «расалық және этникалық преудиттерге жүгінді, туған жері Ақ әйелдердің ақ емес және иммигранттарға қарағанда дауыс беруге лайықты екенін айтты». Ли Бумер және Нью-Йорк тарихи қоғамының педагогтары «NWSA ұлттық деңгейде қара әйелдерге қатысуға тыйым салған жоқ, бірақ жергілікті [NWSA] ұйымдары олардың қатысуын қабылдамауы мүмкін» екенін атап өтті.
Алғашқы жылдар
Көптеген суфражистер бұл бөлінуге қатты наразылық білдіріп, қайта бірігуді талап етті. Газет редакторы және әйелдер құқығын қолдаушы Теодор Тилтон бөлінуді тоқтатуға шақыратын петиция жинады. 1870 жылғы сәуірде ол екі ұйымның мүшелерін жинап, екі топты біріктіруге тырысты. Энтони, сондай-ақ оның қарсыласы Люси Стоун да бірігу идеясына қарсы болды. NWSA отырысқа үш ресми өкіл жіберді, олар жаңа ұйым әйелдерге сайлау құқығын беру үшін он алтыншы түзетуді қабылдаса ғана, олардың ұйымы бірігуге келісетінін мәлімдеді. Осы кезде Люси Стоун және ұйымдарының бейресми өкілдері болған тағы екі AWSA мүшесі отырысты қалдырды. Қалғандары, соның ішінде ұйымға қатыспаған белсенділер, жаңа ұйым құрды – Әйелдердің сайлау құқығын қолдау қауымдастығы (UWSA), президенті Тилтон, ал басты мақсаты – он алтыншы түзетуді қабылдау. Біраз уақыттан кейін, құлдырап бара жатқан AERA-ның атқару комитеті жиналып, Стоунның қарсылығына қарамастан, UWSA-ға қосылуға дауыс берді. Келесі айда NWSA да UWSA-ға қосылды, ол жаңа атаумен NWSA болып қайта құрылды. 1870 жылғы мамыр айында Энтони үлкен қарыздардың салдарынан «Революцияны» сатуға мәжбүр болды, осылайша NWSA-ның басты медиа платформасын жоғалтты. Содан кейін NWSA өз көзқарасын жеткізу үшін Матильда Жослин Гейджтің редакциялаған «The National Citizen and Ballot Box» және Клара Бевик Колбидің редакциялаған «The Woman's Tribune» сияқты кішкентай мерзімді басылымдарға сүйенді. NWSA Стентон мен Энтони жасаған кең ауқымды лекциялық сапарлардан үлкен пайда көрді, бұл ұйымға жаңа мүшелерді әкеліп, жергілікті, штат және ұлттық деңгейде нығайтты. Олардың сол кезеңдегі саяхаттары ешбір реформатордың немесе саясаткердің саяхаттарымен салыстыруға келмейтін. 1869 жылдан 1879 жылға дейін Стентон жылдың сегіз айын лекциялық турларда өткізіп, әдетте күніне бір лекция оқыды, ал жексенбі күндері – екі лекциядан. Бір жылдың ішінде ғана Энтони 13 000 шақырымнан астам қашықтықты жүріп өтіп, кемінде 170 лекция оқыды. NWSA ұлттық кеңсесіне ие болған жоқ, оның пошталық адресі тек бір офицердің мекенжайы болды. Энтони мен Стентон ұйымнан жалақы алмады, лекция оқып тапқан ақшамен өздерін асырады. Энтонидің жағдайында ақша кері ағып, ол «Революцияның» қарызын төлегеннен кейін лекциядан түскен ақша ұйымды қаржыландыруға көмектесті. Энтонидің үйленбегені оған ұйымды құруда заңдық артықшылық берді. Сол кезде үйленген әйелдің заңдық жағдайы «feme covert» деп белгіленді, ол басқа нәрселермен қатар, оны келісімшартқа қол қоюдан шығарды (ол оның орнына күйеуіне қол қоюға рұқсат беруі керек еді). Энтонидің күйеуі болмағандықтан, ол «feme sole» заңдық жағдайына ие болды, бұл оған конгресс залдары мен баспа материалдарын жалға алуға келісімшарттарға қол қоюға мүмкіндік берді.
Жаңа жолға шығу
1869 жылы NWSA мүшесі Вирджиния Майнор және оның күйеуі Фрэнсис әйелдердің сайлау құқығын алу үшін он алтыншы түзетуді қажет етпейтін идеяны ұсынды. Олардың «Жаңа бағыт» деп аталған тәсілі, әйелдерге АҚШ Конституциясы бойынша бұрыннан берілген құқықтар бар деген сенімге негізделген. Олардың стратегиясы он төртінші түзетуге көп сүйенді, онда «Ешбір штат АҚШ азаматтарының құқықтары мен бостандықтарын шектемейді және өз билігіндегі ешбір адамды заң алдында тең қорғаудан айырмайды» делінген. 1871 жылдың қаңтар айында UWSA Вашингтондағы жылдық конвенциясының ашылу сессиясын кейінге шегерді, мүшелері Конгресс алдында сөйлеген алғашқы әйел Виктория Вудхаллдың Тараптар комитетіне арналған тарихи сөзін тыңдай білсін. Бай демеушілері бар, бірақ әйелдер қозғалысымен бұрын көп байланысы болмаған ол «Жаңа бағыт» стратегиясының өңделген нұсқасын ұсынды. Конституция әйелдерге тікелей сайлау құқығын бергенін соттан талап етудің орнына, ол Конгресстен осы мақсатқа жету үшін декларативтік акт қабылдауын сұрады. Комитет оның ұсынысын қабылдамады. Вудхолл UWSA-ның түстен кейінгі сессиясында сол баяндаманы оқуға шақырылды және оны ынтамен қарсы алды. Вудхоллдың әйелдердің сайлау құқығын қолдаушысы ретіндегі беделі содан кейін де өсті. Стентон мен Энтони бастапқыда оны ынтамен қолдады, бірақ Энтони оған күдікпен қарауын күшейтті. 1872 жылғы UWSA конвенциясында Вудхолл ұйымды өз билігіне алуға тырысты, делегаттарын келесі күні басқа залға жиналып, өзін АҚШ президентіне кандидат ретінде жаңа саяси партия құруға шақырды. Соңғы жағдайда Энтони «UWSA келесі күні әдеттегідей өтеді» деп айқайлап, сессияны аяқтады. UWSA жоспарланғандай келесі күні кездесті, бірақ қатысушылар саны азайды, өйткені көптеген адамдар Вудхоллдың іс-шарасына барды. UWSA осы кездесуде Энтони президенті ретінде қайта құрылған NWSA-ға айналуға дауыс берді. Кейін сол жылы Вудхолл белгілі NWSA одақтасы Теодор Тилтонның әйелі Элизабет Тилтон мен AWSA-ның бірінші президенті Генри Уорд Бичердің арасындағы қарым-қатынас туралы мәліметтерді жариялады, бұл әйелдер қозғалысының беделіне ауыр соққы берді.
Дауыс беру құқығынан бас тартуға қарсылық білдіру
1872 жылы Сьюзан Б. Энтони кейбір сайлау комиссияларын сол жылғы президенттік сайлауда дауыс беруге рұқсат етуге көндірді, осының нәтижесінде ол тұтқындалды және көпшілікке жария болған сот процесінде кінәлі деп танылды. Сотта төрағалық еткен судья – Уорд Хант болды, ол АҚШ Жоғарғы Сотына жақында тағайындалған және сол кездегі федералдық сот жүйесінің бөлігі ретінде сот отырысын жүргізді. «АҚШ-қа қарсы Сьюзан Б. Энтони» ісін ұлттық баспасөз жақыннан қадағалады. Ол кездегі ортақ құқық нормалары федералдық соттарда қылмыстық айыпталушылардың куәлік беруіне тыйым салғандықтан, Хант үкім шығарылғанға дейін Энтониге сөйлеуге рұқсат бермеді. Соттың соңында судья Хант жазбаша түрінде дайындалған пікірін жариялап, қазылар алқасына кінәлі деп тану туралы тапсырма берді. Ол Энтониден сұрағанда, тарихшы Энн Д. Гордонның айтуынша, ол «әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестің тарихындағы ең танымал сөйлеуін» жасады. Судьяның үндеуін тоқтатып, отыру туралы бұйрығын бірнеше рет елемеген ол, оны қазылар алқасының отырысына қатысу мүмкіндігінен айырғаны үшін сынады, бірақ егер ол қазылар алқасына істі талқылауға рұқсат берген болса да, әйелдер қазылар құрамына кіргізілмегендіктен, ол әділ соттан айырылған болар еді. 1875 жылы Жоғарғы Сот «Minor v. Happersett» ісінде «АҚШ Конституциясы ешкімге сайлау құқығын бермейді» деген шешім шығарды. NWSA конституциялық түзетулер арқылы сайлау құқығын алудың әлдеқайда қиын стратегиясына қайта оралуға мәжбүр болды. 1878 жылы сенатор Аарон А. Саргент, ол NWSA қазынашысы Эллен Кларк Саргентке үйленген, Конгресске әйелдердің сайлау құқығына түзету ұсынды, ол қырық жылдан кейін АҚШ Конституциясының Он тоғызыншы түзетуіне айналды. Оның мәтіні он бесінші түзетудің мәтінімен бірдей, бірақ нәсілге емес, жынысына байланысты сайлау құқығынан бас тартуға тыйым салады.
Тәуелсіздік декларациясының 100 жылдығы
1876 жылдың 4 шілдесінде АҚШ өзінің 100 жылдығын Филадельфиядағы Тәуелсіздік залында өткен салтанатты шарамен атап өтті. Осы оқиғаға дайындық ретінде NWSA жақын жерде штаб-пәтер ашып, елдің еркек "саяси билеушілеріне" қарсы "айыптама қағаздарын" дайындауға кірісті. NWSA өкілдері ресми салтанатта әйелдер құқықтарының Декларациясын оқуға рұқсат сұрады, бірақ оларға рұқсат берілмеді. Рұқсат алмағанмен, Энтони бастаған бес әйел салтанат кезінде трибунаға шығып, өздерінің Декларациясын АҚШ вице-президенті және салтанатты ұйымдастырушы болған сенатор Томас Ферриге тапсырды. Олар кеткен кезде, жиналған халыққа Декларацияның көшірмелерін таратып берді. Зал сыртындағы бос оркестр алаңына шығып, Энтони көпшілыққа Декларацияны оқыды және баршаны жақын жердегі унитариян шіркеуінде Стентон, Лукреция Мотт және басқа да спикерлердің баяндамаларын тыңдауға шақырды. Декларацияға Сьюзан Б. Энтони және NWSA-ның басқа да жетекші мүшелері қол қойды: Лукреция Мотт, Элизабет Кэди Стентон, Паулина Райт Дэвис, Эрнестин Л. Роуз, Кларина И. Х. Николс, Мэри Энн Макклинток, Эми Пост, Сара Пью, Матильда Джослин Гейдж, Клеменс София Харнд Лозиер, Олимпия Браун, Матильда Франциска Аннеке, Матильда Ф. Вендт, Аделаида Томсон, Лора де Форс Гордон, Эллен Кларк Сарджент, Вирджиния Л. Майнор, Сара Эндрюс Спенсер, Лилли Девер Блейк, Фиби Кузинс, Джейн Грэм Джонс, Абигейл Скотт Двей, Белва А. Локвуд. Декларацияға қол қойғандардың арасында бірінші болып AERA-ның бұрынғы президенті Лукреция Мотт тіркелді және ол NWSA-ның вице-президенті болды. Осы кезеңде әйелдер қозғалысының тарихшысы Салли Грегори Макмилленнің айтуынша, Лукреция Мотт әйелдер қозғалысының екіге бөлінуіне қатыспауға тырысып, екі тарапқа да қолдау көрсетті. Бірақ күйеуінің ауыруына байланысты жобадан бас тартуға мәжбүр болды. Стентон қайтыс болғаннан кейін Энтони Ида Хастед Харпердің көмегімен 4-томды жариялады. Энтони қайтыс болғаннан кейін Харпер соңғы екі томды аяқтап, тарихты 1920 жылға дейін жеткізді. Стентон мен Энтони өздерінің қарсыласы Люси Стоунды жұмыста көмектесуге немесе кем дегенде оның қозғалысының тарихын жазу үшін пайдалана алатын материалдарды жіберуге шақырды, бірақ ол кез келген ынтымақтастықтан бас тартты. Стентонның қызы Харриот Стентон Блатч, Стоун және AWSA туралы 120 беттік тарауды жазды, ол 2-томда жарияланды. Дегенмен, Әйелдердің сайлау құқығы тарихы Стентонды, Энтониді және NWSA-ны қозғалыстың тарихының ортасына қойып, Стоун мен AWSA-ның рөлін екінші орынға ысырады.
Халықаралық әйелдер кеңесі
Энтони 1883 жылы Еуропаға сапар шегіп, бірнеше ай бұрын күйеуі британдық болған қызын көруге келген Стэнтонмен қосылды. Тоғыз ай бойы олар Еуропадағы әйелдер қозғалысының басшыларымен кездесіп, халықаралық әйелдер ұйымын құруға негіз салды. NWSA Стэнтон мен Энтони құруға ұмтылып жатқан ұйымның құрылтай съезін өткізуге келісті. Халықаралық әйелдер кеңесінің (ICW) алғашқы конгресі 1888 жылы Вашингтонда өткізіліп, он елден келген елу үш әйелдер ұйымының делегаттары қатысты. Делегаттар сайлау құқығын қолдайтын бірлестіктер, кәсіби топтар, әдеби клубтар, тыйым салушылар одағы, еңбек лигасы және миссионерлік қоғамдар сияқты түрлі ұйымдарды өкілдік етті. AWSA конгреске қатысты. ICW конгресі әйелдер қозғалысына үлкен даңқ пен бедел әкелді, әсіресе президент Гровер Кливленд делегаттарды Ақ үйге шақырып құрмет көрсеткен кезде. ICW әлі де активті қызмет етеді және Біріккен Ұлттар Ұйымымен байланыста.
Қозғалысты қайта біріктіру
Люси Стоун бәсекелес сайлау құқығы ұйымдарын қайта біріктіруді бастады. Ол жетпіс жаста, денсаулығы нашарлап, AWSA күшін жоғалтып жатты. Ал Энтони, әйелдер тарихының белгілі тарихшысының айтуынша, "АҚШ-тағы жетекші саяси тұлғалардың қатарында" болды. Стентон да көп сөз сөйлейтін, газет-журналдарға көп мақала жазатын белгілі тұлға еді. 1877 жылдың қараша айында өткен AWSA жылдық мәжілісінде Стоунға Энтонимен бірігу мүмкіндігін талқылауға рұқсат беретін қаулы қабылданды. Бұл ұсыныс AWSA ішінде айқын дау тудырмады. Дегенмен, NWSA ішінде күшті қарсылық болды. Энтонидің әріптесі және өмірбаян жазушысы Ида Хастед Харпер, осы мәселені қарастырған NWSA отырыстары "қауымдастықтың тарихындағы ең қызыл даулы кездесулер" болды деді. Бірігуге қарсы болған Матильда Жослин Гейдж "Әйелдердің Ұлттық Либералдық Одағы" деп аталатын қарсы ұйым құрды, бірақ ол көп жақтас таппады, ал бірігу жоспарлары жалғасты. NWSA және AWSA Вашингтонда бірлескен конвенция өткізіп, 1890 жылдың 18 ақпанында Ұлттық Американдық Әйелдер Сайлау Құқығы Қауымдастығын (NAWSA) құрды. Энтонидің талабымен Стентон оның төрағалығын қабылдауға келісті. Бұл көбінесе символдық қадам болды; президент сайланғаннан кейін бір күн өткен соң Стентон Англиядағы қызының үйіне кетіп, он сегіз ай болды, нәтижесінде Энтони іс жүзінде басшылыққа ие болды. Стоун атқару комитетінің төрағасы болып сайланды. NAWSA екі миллион мүшесі бар елдегі ең ірі ерікті ұйымға айналды. 1920 жылы АҚШ Конституциясына Он Тоғызыншы түзету қабылданып, әйелдерге сайлау құқығы берілгеннен кейін NAWSA өзін Әйелдер Сайлаушылар Лигасына трансформациялады, ол әлі де қызмет етеді.