Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың Ұлттық партиясы – 1993 жылғы федералды сайлауға қатысқан, қысқа ғана өмір сүрген канадалық саяси партия. Бұл партия 1979 жылы құрылған бұрынғы Ұлттық партиямен ешқандай қатысы жоқ.
The National Party of Canada was a short lived Canadian political party that contested the 1993 federal election. The party is not related to the earlier National Party that was founded in 1979.
Құрылу
Эдмонтон, Альберта қаласындағы баспагер Мел Хуртиг (ең әйгілісі – «Канада энциклопедиясының» баспашысы) құрып, басқарған Ұлттық партия 1992 жылы Канада-АҚШ еркін сауда келісіміне, құрлықтық интеграцияның күшеюіне және Брайан Малрунидің прогрессивті консервативті үкіметінің жекешелендіру саясатына қарсы шығу мақсатымен құрылды. Партия 1993 жылғы сайлауда экономикалық ұлтшылдық платформасымен бақ сынасты, экспортты ынталандыру және әлеуметтік жауапкершілікті арттыру үшін АҚШ долларына шаққанда Канада долларының құнын төмендетуді ұсынды. Ұлттық партия сайлау науқандарына қаржыны әрбір канадалықтың жыл сайын шағын сомада үлес қосу арқылы қаржыландыру керек деген идеяны қолдады, осылайша саяси науқандарды қаржыландыратын ірі, көпұлттық корпорациялардың артық ықпалын жоюға тырысты.
Founded and led by Edmonton, Alberta, publisher Mel Hurtig (best known as publisher of The Canadian Encyclopedia), the National Party was created in 1992 to oppose the Canada–U. S. Free Trade Agreement, an increase in continentalism, and the privatization policies of the Progressive Conservative government of Brian Mulroney. The party ran in the 1993 election on a platform of economic nationalism, lowering the value of the Canadian dollar relative to the American to encourage exports, and social responsibility. The National Party promoted the idea that electoral campaigns should be funded by individual Canadians each contributing a small amount each year, thus taking away what the National Party considered was the undue influence of large, multinational corporations funding political campaigns.
1993 жылғы сайлау
Сайлауда Квебек блогы мен Реформа партиясы сияқты тағы екі жаңа партия сәтті болғанымен, Ұлттық партия бір мандатқа ие бола алмады. Партия 171 үміткерді тікелей ұсынды, олар барлығы 189 778 дауыс жинады (бұл халықтың дауысының 1,40% немесе осы 171 округтегі дауыстардың 2,34% құрайды). Ешкім сайланбады, алайда Хуртиг Эдмонтон Солтүстік-Батыс округінде 12,8% дауыс алды.
While the election was successful for two other new parties, the Bloc Québécois and the Reform Party, the National Party failed to win a seat. The party nominated 171 candidates who won a total of 189,778 votes (1.40% of the popular votes, or 2.34% of the votes in those 171 ridings). None were elected, although Hurtig won 12.8% of the votes in his riding, Edmonton Northwest. Riding Province Candidate % of vote Edmonton Northwest Alberta Mel Hurtig 12.8% Kootenay West—Revelstoke British Columbia Bev Collins 8.54% Elk Island Alberta James Keith Steinhubl 8.19% Vancouver Centre British Columbia Thorsten Ewald 7.99% Skeena British Columbia Isaac Sobol 7.72% Winnipeg South Centre Manitoba Bill Loewen 7.385% North Island—Powell River British Columbia Mark A. Grenier 7.34% Victoria British Columbia Cecilia Mavrow 7.00% Vancouver Quadra British Columbia W. J. Willy Spat 6.39% Comox—Alberni British Columbia Ernest Daley 6.05%
Thirteen other candidates exceeded 4%, and another 18 exceeded 3%. During the election, the party unsuccessfully sued the Canadian Broadcasting Corporation to try to force it to allow Hurtig to participate in the leaders' debates.
Округ Провинция Үміткер Аталған үлес (%)
Эдмонтон Солтүстік-Батыс Альберта Мел Хуртиг 12,8%
Кутенэй Батыс—Ревелстоук Британдық Колумбия Бев Коллинз 8,54%
Елк Айленд Альберта Джеймс Кит Штайнхубл 8,19%
Ванкувер Орталығы Британдық Колумбия Торстен Эвальд 7,99%
Скена Британдық Колумбия Исаак Собол 7,72%
Виннипег Оңтүстік Орталық Манитоба Билл Лоувен 7,385%
Солтүстік арал—Пауэлл өзені Британдық Колумбия Марк А. Граниер 7,34%
Виктория Британдық Колумбия Сесилия Мавроу 7,00%
Ванкувер Квадра Британдық Колумбия В. Дж. Вилли Спат 6,39%
Комокс—Альберни Британдық Колумбия Эрнест Дейли 6,05%
While the election was successful for two other new parties, the Bloc Québécois and the Reform Party, the National Party failed to win a seat. The party nominated 171 candidates who won a total of 189,778 votes (1.40% of the popular votes, or 2.34% of the votes in those 171 ridings). None were elected, although Hurtig won 12.8% of the votes in his riding, Edmonton Northwest. Riding Province Candidate % of vote Edmonton Northwest Alberta Mel Hurtig 12.8% Kootenay West—Revelstoke British Columbia Bev Collins 8.54% Elk Island Alberta James Keith Steinhubl 8.19% Vancouver Centre British Columbia Thorsten Ewald 7.99% Skeena British Columbia Isaac Sobol 7.72% Winnipeg South Centre Manitoba Bill Loewen 7.385% North Island—Powell River British Columbia Mark A. Grenier 7.34% Victoria British Columbia Cecilia Mavrow 7.00% Vancouver Quadra British Columbia W. J. Willy Spat 6.39% Comox—Alberni British Columbia Ernest Daley 6.05%
Thirteen other candidates exceeded 4%, and another 18 exceeded 3%. During the election, the party unsuccessfully sued the Canadian Broadcasting Corporation to try to force it to allow Hurtig to participate in the leaders' debates.
Тағы он үш үміткер 4%-дан жоғары нәтиже көрсетті, ал тағы 18-і 3%-дан асты. Сайлау барысында партия Канадалық радио хабар тарату корпорациясын Хуртигті көшбасшылардың дебаттарына қатысуға мәжбүрлеу үшін сотқа берді, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды.
While the election was successful for two other new parties, the Bloc Québécois and the Reform Party, the National Party failed to win a seat. The party nominated 171 candidates who won a total of 189,778 votes (1.40% of the popular votes, or 2.34% of the votes in those 171 ridings). None were elected, although Hurtig won 12.8% of the votes in his riding, Edmonton Northwest. Riding Province Candidate % of vote Edmonton Northwest Alberta Mel Hurtig 12.8% Kootenay West—Revelstoke British Columbia Bev Collins 8.54% Elk Island Alberta James Keith Steinhubl 8.19% Vancouver Centre British Columbia Thorsten Ewald 7.99% Skeena British Columbia Isaac Sobol 7.72% Winnipeg South Centre Manitoba Bill Loewen 7.385% North Island—Powell River British Columbia Mark A. Grenier 7.34% Victoria British Columbia Cecilia Mavrow 7.00% Vancouver Quadra British Columbia W. J. Willy Spat 6.39% Comox—Alberni British Columbia Ernest Daley 6.05%
Thirteen other candidates exceeded 4%, and another 18 exceeded 3%. During the election, the party unsuccessfully sued the Canadian Broadcasting Corporation to try to force it to allow Hurtig to participate in the leaders' debates.
Ішкі келіспеушіліктер
1993 жылғы сайлаудан кейін Хуртиг пен партияның басты қаржылық демеушісі, Виннипег кәсіпкері Билл Лоуэн партияның бағыты бойынша келіспеушілікке келді. Хуртиг пен Лоуэн партия ішінде қарсыласатын топтар құрып, бақылау үшін күресті. Осы уақытта ішкі сайлау жоспарлары жалғасты және 1994 жылдың маусым айында өткен құрылтайда іске асырылды. Лоуэн партияны қайтадан басқару мақсатымен, Курт Лоубты партия төрағасы, ал Даниэль Ветунгты президенттік лауазымға қолдаған үміткерлер тізімін ұсынды. 1993 жылы Торонтодағы Йорк-Центр сайлау округінде Ұлттық партиядан кандидат болған Лоуб, шамамен 18 ай ішінде жаңа төрағалық сайлау өткізу үшін уақытша төрағалыққа үмітттенді. Ветунг сол кезде көпке таныс емес еді. Партия мүшелері қолданыстағы президент Энди Бойлға наразы болды, ол Ветунгтан жеңіліс тапты. Хуртиг Лоубты жеңді. Лоуэн партия бірлігін көрсету үшін дауыс беруді бірауыздан жариялауды ұсынды.
After the 1993 election, Hurtig and the party's chief financial backer, Winnipeg entrepreneur Bill Loewen, disagreed about the direction the party was taking. Hurtig and Loewen developed rival factions within the party, and battled for control. Meanwhile, plans for internal elections continued and were carried out at the June 1994 Convention. Loewen ran a slate of candidates that he supported in an effort to regain control of the party, including Kurt Loeb as party leader and Daniel Whetung as President. Loeb, National Party candidate in 1993 in the Toronto area riding of York Centre, reportedly sought the leadership on an interim basis, to hold a new leadership convention within about 18 months. Whetung was a relative unknown at the time. Party members were reportedly dissatisfied with the incumbent President, Andy Boyle, who was defeated by Whetung. Hurtig defeated Loeb. Loewen called for the vote to be made unanimous to demonstrate party unity.
Тарату
Хуртигтің 1994 жылғы маусымдағы съездеғы шешулі жеңісіне қарамастан, ішкі даулар тоқтамады. Съезден кейін көп ұзамай Ветунг партияның ресми және заңдық құжаттарын Канада сайлау комиссиясында өзгертуге тырысты, өзін партия басшысы деп жариялап, Ұлттық кеңестің мойындалған мүшелерін өзі таңдаған жақтастарымен ауыстырды. Оның Ұлттық кеңестің құрамын өзгерту әрекеті Канада сайлау комиссиясы тарапынан қабылданбады. Хуртиг жанжалдың және одан туындайтын сот процесінің шығындарынан сақтану үшін басшылықтан кетті. Лоуэн, Certified General Accountants Association мүшесі (Лоуэн 1994 жылдың басында Онтарио сотының шешімімен партияның директорлар кеңесінен шығарылған, және ешқашан партияның Ұлттық кеңесінің мүшесі болған емес) партияның есептелмеген 610 000 долларлық қаражатын қайтару және Ветунгқа партияның сайланған Ұлттық кеңесінен билікті тартып алуға көмектесу мақсатында бірнеше сотқа шағымдануын жариялады. Сот материалдарында Лоуэннің аты жиі кездеседі, бірақ ешбір сот процесінде ол талапкер ретінде қатыспаған (Сот тізімі). Дэниел Ветунг басшылық еткен жеті сот процесіне Жак Рубаша, Ширли Демайн, Дайан Улрих, Уэйн Хилл, Стив Ранта және Гарри Холлингсворт қатысты. Айыпталушылардың ешқайсысы да сотта жеңіске жетпеді. Дегенмен, партияны жеті сот процесінен қорғауға кеткен шығын, Лоуэнмен байланысты болмаған, партияның банкротқа ұшырауына себеп болды. Британ Колумбиясының Жоғарғы сотының судьясы Дорганның (Виктория тіркелімі, 94 4041 нөмірі) сөзіне сәйкес, есептелмеген қаражатқа қатысты «М. Ветунгтың талаптарында ешқандай негіз жоқ». Бұл ақшаның жоғалғаны туралы мәлімдеме, бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен таралды және Лоуэннің шағымдарының негізі болды. Осы талаптарды Ветунг іске қосты. Партияның қаржылық есептемелері деп саналатын және Дэниел Ветунгқа ұсынылған құжаттар, Британ Колумбиясының Жоғарғы сотында жоғалған қаражаттың дәлелі ретінде ұсынылды. Дәлелдемелерде үлкен (6 таңбалы) қайталама жазба болды, ол қаржылық құжаттармен расталмады және партияның қаржылық жағдайын бұрмалады. Whetung-тың заң кеңесшісі сотқа қайталама жазбаның анықталғаннан кейін қызметтен кетті. Жаңа кеңесшімен Ветунг тобы партия қаржысының сараптамалық аудитін өткізуді талап етті және оны төлеуге дайын екенін мәлімдеді. Алайда, партия осы жылдың басында қаржылық құжаттарын сараптамалық аудитке тапсырған болатын. Аудиторлар жеткілікті деректердің болмауына байланысты аудитті аяқтауға мүмкіндік алмады. Whetung Федералды сотта партияның қаржылық жазбалары туралы білмейтінін айтқанмен, БК Жоғарғы сотында аудитті аяқтау үшін қажетті қаржылық жазбаларға ие екенін мойындады. Британ Колумбиясының Жоғарғы соты оған құжаттарды аудиторларға тапсыруға және аудитті төлеуге бұйрық берді. Партияның аудиторларының мәлімдемесіне сәйкес, пікір беру үшін жеткіліксіз жазбалар ұсынылды. Айыпталушылар олардың жұмысы үшін ешқандай төлем алмады. Көптеген еріктілердің жұмысынан кейін, партияны тіркеуден шығару алдында Канаданың Бас сайлау комиссиясының талаптарына сәйкес келетін қаржылық жазбалар Бас сайлау комиссарына ұсынылды. Ветунг фракциясын провинциялық және федералды деңгейдегі жетекші заң фирмалары ұсырды. Ұлттық кеңесте қаржы жетіспеуіне байланысты партияның президенті және бас агенті Уильям Стивенсон, қазынашы Майкл Ким Степнер және жетекші Пол Рид өкілдік етті. Ветунг тобының Ұлттық кеңеске қарсы барлық шағымдары негізсіз деп танылды. Ұлттық кеңеске төленген шығындар әлі төленбеген. 1998 жылғы 10 қыркүйекте Федералды апелляциялық соттағы соңғы шағым сәтсіз аяқталды (Сот ісінің нөмірі A 1056 96). Бұрын-соңды болмаған қадам ретінде, үш мүшеден тұратын Федералды апелляциялық сот Ұлттық кеңес пайдасына шешім шығарды, Ветунг және басқа да талапкерлердің барлық талаптарын толығымен қабылдамады. Партия мүшелігі 1993 жылғы сайлаудан кейін өсуді жалғастырды, бірақ жеті негізсіз сот процесі партияның имиджіне және қаржысына зиян келтірді, соның салдарынан Канаданың Ұлттық партиясы партияның бағдарламасын ілгерілетуге немесе келесі сайлауларға қатысуға мүмкіндік алмады. 1997 жылғы маусымда Канаданың Бас сайлау комиссары партияны ресми түрде тіркеуден шығарды. Ветунг тобының бірнеше мүшелері және топтың заңгерлерінің бірі партияның Ұлттық кеңесінен және мүшелерінен партияны бақылауды алуға бағытталған сот процесі кезінде басқа партиялардың кандидаттары ретінде сайлауға түсті.
Even with Hurtig's decisive win in the June 1994 convention, internal divisions continued. Shortly after the convention Whetung unilaterally attempted to change the official and legal records of the Party at Elections Canada, naming himself as Party Leader and replacing recognized National Council members with self appointed supporters. His attempt to affect a change in the membership of the National Council was rejected by Elections Canada. Hurtig resigned the leadership hoping to avoid the scandal and cost of the litigation that followed. Loewen, a Fellow of the Certified General Accountants Association, (Loewen, removed from Party's Board of Directors by the Ontario Court of Justice, in early 1994, was never a member of the Party's National Council) publicly claimed to have launched several legal challenges to recover a purported $610,000 in unaccounted Party funds and assist Whetung with wresting control of the Party from its duly elected National Council. Though Loewen's name is repeatedly found throughout the hundreds of court filings, none of the related legal proceedings included Loewen as a plaintiff (Court Records). Headed by Daniel Whetung, the seven legal actions variously included Jacques Rubacha, Shirley Demaine, Diane Ullrich, Wayne Hill, Steve Ranta, and Garry Hollingsworth. None of the seven legal actions were successful for the Plaintiffs. However the cost of defending the Party from the seven legal actions, which did not appear to originate with Loewen, bankrupted the party. In the words of Justice Dorgan, of the British Columbia Supreme Court (Victoria Registry, File 94 4041), regarding the unaccounted funds, there was "no merit in Mr. Whetung's claims". The claim of missing funds, highly publicized in the media, was the cornerstone of Loewen's complaints. Those claims were pursued by Whetung. Documents, purported to be the Party's financial statements, and provided to Daniel Whetung were filed as evidence of missing funds in the British Columbia Supreme Court. The evidence contained a large (6 digits) duplicate entry, that was not supported by any accompanying financial documentation, and misrepresented the Party's financial position. Whetung's legal Counsel resigned after the duplicate entry was revealed to the satisfaction of the court. With new counsel the Whetung group called for, and offered to pay for, a forensic audit of party finances. However, the Party had already placed what financial records it had with a forensic auditor earlier that year. The auditors were unable to complete an audit, as there were too many missing records. Whetung, while stating in the Federal Court proceeding that he was unaware of any of the Party's financial records, admitted in the BC Supreme Court to having the financial records that were needed to complete the audit. The BC Supreme Court ordered him to deliver what records he controlled to the auditors, and to pay for the audit. According to the Party's auditors not enough of the missing records were delivered to provide an opinion. Payment for their work was never received from the Plaintiffs. After much work by volunteers, financial records meeting the requirements set by Elections Canada were provided to the Chief Electoral Officer, prior to the de registration of the Party. The Whetung faction was represented by top law firms at both the provincial and federal levels. The National Council, short of funds, was represented by the Party's President and Chief Agent, William Stephenson. Treasurer, Michael Kim Stebner, and Leader, Paul Reid. All challenges to the National Council by Whetung's group failed from lack of merit. Costs awarded to the National Council have not been paid. The final court challenge at the Federal Court of Appeal failed on September 10, 1998 (Court file number A 1056 96). In an unprecedented move, the three member Federal Appeal Court delivered their decision from the bench in favour of the National Council, rejecting, outright, all claims by Whetung and the other plaintiffs. Although party membership continued to grow after the 1993 election, the seven meritless court challenges having damaged the brand and the Party's finances, the National Party of Canada was prevented from promoting the Party's agenda or to contest any further elections. In June 1997, Canada's Chief Electoral Officer officially de registered the party. Some members of the Whetung group, and one of the group's legal counsel ran as candidates for other parties during the litigation to wrest control of the Party from the Party's National Council and members.