Которманичтер мен Шубичтер: Босния билігі үшін күрес
Stephen II, Ban of Bosnia
Босния тарихы: Стефан Котроманычтің туыстары Дубровникке қашып кетті. Хорватиялық барон Младен II Шүбичтің билігі, сербтермен соғыс, және әулеттік саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1314 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін хорват банды Младен II Шубич Задар графы, Далмация князі және екінші Босния банды атанды. Стивеннің анасы Елизавета оны және оның бауырларын алып, Дубровник Республикасына жер аударып кетті. Младен Боснияда танымал болған жоқ, және ол Сербия Корольдігіне (Стефан Урош II Милутин басшылығымен) және Венецияға (оларға 1313 жылы Задарды жоғалтты) қарсы, сондай-ақ көптеген ішкі қарсыластарымен бірге қанды, бірақ сәтсіз соғыстар жүргізді. Младен Стивен Котроманичті Босниядағы өзінің вассалы етіп тағайындауды ойлады, өйткені ол Боснияда жақсы қабылданатынына сенді. Котроманичтер әулетінің зұлматты жауы болған Шубичтер енді олардың қорғаушыларына айналды. Младен Стефан II-ні қатаң бақылауда ұстап, оны Босния шіркеуін жою үшін пайдалануды жоспарлады, сондықтан ол Стефанды Карниола билеушісі, Ортенбург графы Майнхардтың отбасынан шыққан ханшайымға үйлендірді. Папа бұл некеге қарсы болды, себебі екі отбасы да туыс еді, бірақ бұл Стивенге тиімді болар еді, сондықтан ол Папаны рұқсат беруге көндірді.
When his father died in 1314 and Croatian Ban Mladen II Šubić emerged as Count of Zadar, Princeps of Dalmatia and Second Bosnian Ban, Stephen's mother Elizabeth took him and his siblings and fled with them into exile to the Republic of Dubrovnik. Mladen was not popular in Bosnia and had fought bloody but losing wars against the Serbian Kingdom (under Stephen Uroš II Milutin), and the Venetians (to whom he lost Zadar in 1313), along with numerous internal opponents of his regime. Mladen came to the idea to impose Stephen Kotromanić as his vassal in Bosnia, for he was sure that he would be well accepted in Bosnia. The Šubić, vengeful enemies of the House of Kotromanić now became their protectors. Mladen decided to keep Stephen II under his firm grip and to use him to eradicate the Bosnian Church, so he arranged a marriage between Stephen and a Princess from the family of the Count Meinhard of Ortenburg that ruled in Carniola. The Pope was against the marriage since both families were related, but it would give Stephen certain advantages, so he convinced the Pope to allow it.
Көтерілу
Хорватия баны, Шубич тайпасының мүшесі Младен II, 1305 жылы Босния баны болды, оның інісі Павел I Босния баны етіп тағайындаған және 1304 жылы «босниялық дінсіздермен» шайқаста қаза тапқан. 1305 жылғы жарғыда Павел I өзін бүкіл Боснияның иесі деп атады, бірақ оның бүкіл Боснияны бақылауда ұстағаны күмәнді. 1319 жылға дейін Младен II әскері Босниядан толығымен шегініп кетті, өйткені ол Далмациядағы көтерілісші қалалармен көптеген қиындықтар мен қақтығыстарға тап болды. Бұл тәртіпсіздік Стефан II-ге ықпал етуге және өз билігін құруға мүмкіндік берді, сонымен қатар оның жоғары феодалы, венгр королі Карл I Роберт, баннің көмегіне мұқтаж болды. Карл I патшалыққа толық ие болу үшін хорват магнаттарын жоюға кірісті. Ол Матей III Чакті оқшаулап, Кёсеги әулетін жойды. Шубичтердің кезегі келді. 1321 жылдың соңында ол Стефан II-ге Босниядан әрекет етуді бұйырды, оған Славониядан бан Иван Бабонич көмектесті, Хорватияны қоршап, оқшаулады. Стефан II енді король Карл I Роберттің тікелей бағынышына көшті. Ол Шубичтерден кек алуға және құтылуға ниеттенгендіктен, бұл оған пайдалы болды, себебі ол Боснияны Далмациядан келген шабуылдарсыз, дерлік толығымен өздігінен басқара алатын болды, ал Карл I оның әрбір қадамын қадағалауға тым алыс болатын. Бұдан өзге, ол Хорватиядағы ықпалын кеңейту мүмкіндігіне ие болды. Шешуші шайқас 1322 жылы Младеннің астанасы Скрадин маңында болды, онда ол жеңіліске ұшырады. Младен II Клис бекінісіне қайтарылып, Карл I-нің келуін күтті, корольдің таққа отыруына Шубичтердің адал қызметінің арқасында өзінің билігін сақтай алатынына сенді. Бірақ Карл I Книнге келді және Младенді кездесуге шақырды, сол жерде ол дереу тұтқындалды және Венгриядағы түрмеге жіберілді, онда қайтыс болды.
Ban of Croatia, Mladen II, member of the Šubić noble family, became Ban of Bosnia in 1305, following his uncle, who was appointed Ban of Bosnia by his brother Paul I and was killed in fighting "Bosnian heretics" in 1304. Paul I referred to himself as Lord of all of Bosnia in a charter from 1305, but it is doubtful that he held all Bosnia at any time. Until 1319 Mladen's II army had already entirely retreated from Bosnia, as he had found himself stuck in numerous troubles and conflicts with revolting cities in Dalmatia. This disorder greatly helped Stephen II as he gained influence and the chance to rule on his own and build up his realm opened up, all the while his supreme liege, the Hungarian king Charles I Robert, had plans which required Ban's help. Charles I went on a campaign to eradicate the Croatian magnates in order to become the sole ruler of the realm. He isolated Matthew III Csák and destroyed the Kőszegi family. The time had come for the Šubićs. Near the end of 1321, he ordered Stephen II to act from Bosnia supported by Ban Ivan Babonić from Slavonia, encircling and isolating Croatia. Stephen II now fell under King Charles Robert's direct command. Due to the fact that he wanted to get revenge and get rid of the Šubićs, this was useful to him for the time being, since he could then rule Bosnia uninterrupted without incursions from Dalmatia, and practically entirely by himself as Charles I would be too far away to watch his every move. Besides that, he also got a chance to expand his influence in Croatia. The decisive battle happened near Mladen's capital Skradin in 1322, where he was defeated decisively. Mladen II fell back to Klis Fortress and waited for Charles I to come, blindly believing that he would somehow retain his power because of Šubić's loyal service during King's ascension to tron. However, Charles I came to Knin and invited Mladen to meet him there where he was immediately arrested and sent to a dungeon in Hungary where he died.
Ерте билік ету және басқа некелер
Сербия патшасы Стефан Урош II Милутин 1321 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол Усора және Соли жерлерін алуда еш қиындыққа ұшырамады және 1324 жылы оларды толығымен өзіне қосты. Ол өзінің туысы Владислав Сирмиялыққа бүкіл Сербияны қайтаруға көмектесті, бірақ Рудниктегі Островица Стефан Дечанскийдің қолынан құлағаннан кейін, Сербия тағы үшін күресте оны қолдаудың мәні қалмады, сондықтан ол Усора және Солиді өзіне алды. Осыдан туған Босния мен Сербия арасындағы араздық бірнеше жылдан кейін Степан II Котроманичтің Дечанскиге қарсы соғысына әкеп соқты. Оның туысы Владислав қайтыс болғаннан кейін, ол Сирмия патшалығының бір бөлігін иеленді. Осыдан кейін Степан II билігінің алғашқы жылдарын салыстырмалы бейбітшілікте өткізді. Ол жергілікті ақсүйектерге көптеген жеңілдіктер беріп, халық арасындағы беделін арттырды. Ең танымал жеңілдіктердің бірі – князь Вукославқа (жупа) берген жарлық. Ол 1326 жылдан бері өзінің бауыры Владиславты Босния князі деп атап, онымен бірге билік ететінін айтты, бірақ Степан Бан болғандықтан, нақты билік оның қолында болды. 1323 жылы венгр королі Карл Роберт Бан Степан II Котроманичқа ықпалын арттыруды қалады. Ол Стефанға әйелінің алыс туысы, Гневков герцогы Казимир III-тің қызы Куявиялық Елизаветаның қолын ұсынды және корольден осы некеге байланысты батыста бұрын Младен I Шубич Брибирскиге тиесілі болған жерлерді, ал солтүстікте Усора және Солиді Стефан Драгутин мен оның ұлы, Неманичтерден Владислав II-ге берді. Неке 1339 жылы заңдастырылды. 1339 жылға дейін Степан болгар патшасының қызымен үйленген еді және бұрын Ортенбург графының қызымен үйленген болатын.
Immediately after the death of Serbian King Stefan Uroš II Milutin in 1321, he had no problem in acquiring his lands of Usora and Soli, which he fully incorporated in 1324. He helped his uncle Vladislav of Syrmia to regain all Serbia, but after the fall of Ostrvica at Rudnik at the hands of Stefan Dečanski, there was no more point in supporting him during the struggles for the Serbian throne, so he took Usora and Soli for himself. The hostility caused by this between Bosnia and Serbia would lead to Stephen II Kotromanić's war against Dečanski several years later. When his uncle Vladislav died, he gained some parts of his realm of Syrmia. After this, Stephen II spent the first years of his reign in relative peace. He gave numerous privileges to the local nobility to increase popularity. One of the most famous was the edict in which he gave some župe) to Prince Vukoslav. In the edicts he refers to his brother Vladislav with the title Prince of Bosnia sharing equal rule with him since 1326, although Stephen had, being Ban, the real rule. In 1323 Hungarian King Charles Robert wanted to increase influence over Ban Stephen II Kotromanić. He offered Stephen the hand of his wife's distant relative, Elizabeth of Kuyavia, daughter of Duke Kazimierz III of Gniewków and received from the King as a gift with the marriage the lands to the west formerly held by Mladen I Šubić Bribirski and Usora and Soli in the north formerly held by Stephen Dragutin and his son, Vladislav II of the Nemanjić. The marriage was legalized by 1339. Up to 1339 Stephen was still married to the daughter of the Bulgarian tsar and had been previously married to a countess of Ortenburg.
Далмациядағы қақтығыстар
Венгрия королі Карл I Роберт 1323 жылы Степан II-ден Никола Омодиевтің жаңа Славония баніне қосылып, Хорватиядағы Нелипичке қарсы бірлескен шабуыл жасауды сұрады. Николаның экспедициясы ақырында сәтсіз аяқталды, бірақ ол Нелипичке қарсы Юрай II Шубичті (Младен II Шубичтің інісі) және ақырында босниялық Бан Стефан II-ді көтерді. Бұл қозғалыстың мақсаты – Хорватияда Шубич әулетінің билігін қайта орнату, Юрай II-ні таққа отырту еді. 1324 жылдың жазында хан Иван Нелипич пен Юрай II Шубич әскерлері арасында толыққанды соғыс басталғанда, Бан Стефан II өзінің күштерін қақтығыстарға араластырмай, Шубичтерге айтарлықтай көмек көрсетті. Бұл дұрыс шешім болды, себебі Шубичтің жақтастары Книн маңында талқандалып, Юрай II Шубичтің өзі князь Нелипакқа тұтқынға түсті. Стефан II Юрай II-ні түрмеден босатуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Иван Нелипич дереу Бан Стефан II-ге қарсы күреске кірісіп, Висуца қаласын басып алды. Алайда, Стефанның саяси шеберлігі мен абыройлы адамдарға жеңілдіктер беруге дайындығы нәтежесін берді, Вукославич әулетінен Вук оған қаланы қайтаруға көмектесті. Стефанның әскери амбициялары толыққанды сәтті болмаса да, ол Шубичтің жауларына қарсы соғысын жалғастырды. Оның мақсаты – Нелипичтің науқанына қолдау көрсеткен маңызды қалалардың бірі – Троггир қаласы еді. Стефан қатал тактика қолданды. Оның әскерлері Троггирден келген керуендерді тонады, бұл қала тұрғындарын бейбітшілік шартына қол қоюға және оны Боснияның, Усора мен Солидің, сондай-ақ Хумның билеушісі, құдіретті Иесі Стефан деп мойындауға мәжбүр етті. Осыдан кейін Стефан сауда мәселесі бойынша Рагуза Республикасымен қарым-қатынасқа түсті. Стефан өте талапкер келіссөзші ретінде танылды және келіссөздер 1326 жылы аяқталды. Бан Никола Омодеев Нелипичтің беделін әлсірете алмайтынын көрген соң, Венгрия королі Карл I оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Бұл жұмысты оның ең сенімді адамының бірі – Бан Микач Михалевич атқарды. 1325 жылдың жазында Бан Микач Хорватияға қарай жол тартты. Босния Баны Стефан II оған шабуылда көмектесу үшін бірнеше отряд жіберді. 1326 жылы Бабоничтер қалаларын басып алғаннан кейін Микач Хорватияға тереңдеп кірді, онда Стефанның күштерімен кездесті. Экспедиция күтілгендей сәтті аяқтамады, сондықтан Микач әскерінің бір бөлігін Бихачқа жіберді, ол Нелипичтің қарсы шабуылына қарсы қорғаныс ретінде қызмет ететін еді, ал өзі Венгрияға қайтып келді. Бан Стефан II территориясын кеңейтіп, Четина мен Неретва өзендерінің сағалары арасындағы жағалау аймағын, Боснияның негізгі бөлігі мен жағалау арасындағы кең карсттік аймақтарды – Ливанское, Дуванское және Гламочко аймақтарын қосып алды. Бұл аймақтар осы кезден бастап Заврже (немесе "Батыс жақтар") деп аталатын болды, Осман империясы кезінде аумақтық қайта бөлініске дейін. Бан Имотски, Ливно, Дувно, Гламоч, Грахово қалалары мен бекіністерін де қосып алды. Осыдан бір жыл өткен соң Стефан II Захумльеге бет бұрып, оны да Босния мемлекетіне қосты.
The Hungarian king Charles I Robert had asked Stephen II again, around 1323, to join the new Ban of Slavonia Nikola Omodijev and launch a joint offensive against Nelipić in Croatia. Nikola's expedition eventually failed, but it did rise up Juraj II Šubić (brother of Mladen II Šubić) against Nelipić, and, eventually, Bosnian Ban Stephen II himself. The movement wanted to return the Šubić to power in Croatia with Juraj II on the throne. When an all out war broke out between the armies of Prince Ivan Nelipić and Juraj II Šubić in the Summer of 1324, Ban Stephen II contributed considerable support to the Šubićs, without involving his forces into clashes. It turn out to be good move, because the Šubić's party was massacred near Knin and Juraj II Šubić himself was captured by Prince Nelipac. Stephen II had attempted to liberate Juraj II from imprisonment, but without success. Ivan Nelipić immediately pushed the fight against Ban Stephen II, and managed to capture city of Visuća, but Stephen's shrewd politics and willingness to bestow his nobility with privileges had paid off, as Vuk of Vukoslavić family had helped him to retake the city. Although Stephen's military ambitions were only relatively successful he continued to wage war against the enemies of the Šubić. His target was the city of Trogir which was one of the major supporters of Nelipić's campaigning. Stephen adopted a harsh tactic. His forces raided Caravans from Trogir, which eventually forced its denizens to humbly sign a peace and addressed him as the high and mighty lord Stephen free ruler and master of Bosnia, Usora and Soli and many other places and Prince of the Hum. It is because of this that Stephen started a conflict with the Republic of Ragusa regarding trade. Stephen was shown as a very tough negotiator and the negotiations finally ended in 1326. After seeing that Ban Nikola Omodejev was unable to weaken the position of Nelipić, Hungarian King Charles I deposed him. The new man for the job was one of his most trusted men, Ban Mikac Mihaljević. Ban Mikac advanced toward Croatia in the summer of 1325. Bosnian Ban Stephen II sent several squadrons to assist him in his offensive. In 1326, after taking Babonić family cities Mikac advanced deeper into Croatia, where he meet Stephen's reinforcements. The expedition eventually had little success, so Mikac sent a portion of his army to Bihać which would serve as defence against Nelipić's possible counterattacks and retreated to Hungary. Ban Stephen II gained territories, expending his realm to the coast by annexing space between mouths of the Cetina and the Neretva rivers, and all in between Bosnia main proper and the coast, namely vast expanses of karst poljes of Livanjsko, Duvanjsko and Glamočko, which will from that point on be known as Završje (also "Western Sides", ), until territorial reconfiguration under Ottomans. Ban also annexed towns and forts of Imotski, Livno, Duvno, Glamoč, Grahovo. In just a year from this point Stephen II will turn to Zahumlje and annex it for Bosnian realm as well.
Сербиямен қақтығыс
1326 жылы Бан Стефан II Рагуза Республикасымен әскери одақтасып Сербияға шабуыл жасады және Захумлье (немесе Хум) жерін басып алды, Адриатика теңізінің жағалауының көп бөлігіне ие болды – Неретваның сағасынан Конавлеге дейін. Бұл аймақтарда Охрид архиепископтығының қарауындағы православиелік халық көптеп қоныстанды, ал жағалау аймақтары мен Стон маңында православиелік және католиктер аралас тұрды. Ол сондай-ақ Заврьеге, Гламоч, Дувно және Ливно далаларына дейін кеңейді. Бан басып алып, Боснияға қосылған Хум провинциясының бұл бөліктерін серб вассалдары Бранивоевичтер мен олардың үстемдігінде болған Креп биледі. Креп – Стефан Дечанскийдің Требинье және Стон маңындағы жағалау аймақтарындағы вице-королі, Бранивоевичтер оған шабуыл жасап, өлтірді. Король Стефан бұл әулетті және олардың жерлерін Бан Стефанның күштерінен қорғауға ниеттенбеді, олардың бұрынғы жасаған күнәларын айтты, бірақ шындығында босниялықтардың өзінің күштеріне қарсы тұруға тым күшті екенін түсінді. Босния жағалауын Рагуза шекарасынан Неретва арқылы Омиске дейін бақылады. Бан Стефан Бранивоевичтердің екі мүшесін өлтірді, ал Бранко Бранивоевич Сербияға қашып, король Стефаннан көмек сұрады, содан кейін Рагузаға бет бұрды, одан Стонга барды. Бан Стефан Бранконы қуды, бірақ ақырында Рагуза күштері Бранивоевичтердің төрт бауырының соңғысын ұстады. Босниялық титулдардың бірі – Хум жерінің иегері. Бан Стефан Омисті қоспағанда, Цетинадан Неретваға дейінгі барлық жердің билеушісі болды. 1329 жылы Бан Стефан II Котроманич Сербияға тағы бір әскери жорық жасады, Требинье және Конавлидің билеушісі Витомирге шабуыл жасады, бірақ оның күшінің басым бөлігі Прибойда король Стефан Дечанскийдің әскерлеріне басшылық еткен жас король Душаннан жеңіліске ұшырады. Шайқаста Банның аты қаза тапты, егер оның вассалы Вук оған өз атын бермегенде, ол өмінен айырылар еді. Осылайша Вук өзінің өмірін құрбан етіп, серб әскерлерімен ашық шайқаста қаза тапты. Осылайша Бан өзінің иелігіне Невесинье және Загорье қалаларын қосты. Захумляндықтар көбінесе Банның билігін қабылдағанмен, кейбіреулері қарсылық көрсетті, мысалы, Петар Толженович, ол Поповодағы астанасынан теңіз жағалауын басқарды; ол әйгілі Андрияның, Хум князінің немересі еді. Петар көтеріліс ұйымдастырды, көбірек автономия немесе толық тәуелсіздік және басып алынған аумақтарды Сербияға қайтаруды талап етті. Ол Бан Стефан II-ге қарсы шайқаста жеңіліп, тұтқындалды және тізбекке бұғауланды. Стефан оны атпен бірге тік жардан лақтырып жіберді. Петір құлағаннан кейін бір сағатқа жуық тірі қалды. Хумды басқарған Банның вассалы Рагузаның сауда жолдарына шабуыл жасады, бұл Хумды басып алған кезде өте жақсы болған босниялық-Рагуза қарым-қатынастарын нашарлатты. Бұдан да нашарлығы, ол (Банның вассалы) Рагузадан оған дәстүрлі түрде Хум және серб билеушілеріне төленген могориш салығын төлеуді және тіпті оның жоғарғы билігін мойындауды сұрады. Рагуза Республикасы бұл талапты бірден қабылдамады.
By 1326 Ban Stephen II attacked Serbia in a military alliance with the Republic of Ragusa and conquered Zahumlje (or Hum), gaining more of Adriatic Sea coast, from mouth of the Neretva to Konavle, with areas significant Orthodox population under Archbishopric of Ohrid and mixed Orthodox and Catholic population in coastal areas and around Ston. He also expanded into Završje, including the fields of Glamoč, Duvno and Livno. These parts of the province of Hum, that Ban conquered and annexed for Bosnia, were ruled by the Serbian vassalage family the Branivojevićs and their overlord Crep, Stefan Dečanski's viceroy for Trebinje and coastal areas around Ston, whom Branivojević attacked and killed. The King Stefan had no desire to defend this family and their lands from Ban Stephen's forces claiming their past sins, but in reality he assessed Bosnians to strong for his forces. Bosnia controlled the coast from the border with Ragusa across Neretva to Omiš. Ban Stephen himself killed two members of the Branivojević, while Branko Branivojević fled to Serbia and sought help from King Stefan and then headed to Ragusa, from where he proceeded to Ston. Ban Stephen pursued the chase of Branko, but eventually the Ragusan forces caught the last of the four brothers from the Branivojević. The Bosnian titles included Lord of the Hum Land ever after. Ban Stephen became the ruler of all the lands from Cetina to Neretva with the exception of Omiš which was taken by the Hungarians. In 1329, Ban Stephen II Kotromanić pushed another military attempt into Serbia, assaulting Lord Vitomir of Trebinje and Konavli, but the main portion of his force was defeated by the Young King Dušan who commanded the forces of King Stefan Dečanski at Priboj. The Ban's horse was killed in the battle, and he would have lost his life if his vassal Vuk had not given him his own horse. By doing so, Vuk sacrificed his own life, and was killed by the Serbian troops in open battle. Thus the Ban managed to add Nevesinje and Zagorje to his realm. Although the Zahumljans mostly accepted the Ban's rule, some resisted, like Petar Toljenović who ruled the Seaside from his capital in Popovo; he was the grandson of the famous Andrija, Prince of Hum. Petar raised a rebellion, wishing either more autonomy or total independence and the eventual restoration of the conquered territories to Serbia. He lost a battle against Ban Stephen II and was imprisoned and put in irons. Stephen had him thrown with his horse off a cliff. Peter survived for a full hour after the fall. The Ban's vassal that governed Hum started to raid Ragusa's trade routes, which worsened Bosnian Ragusan relations that were very high during the conquest of Hum. To make matters worse, he (Ban's vassal) asked Ragusa to pay him the old traditional mogorish tax that it traditionally paid to the Hum and Serbian rulers and even asked it to recognize his supreme rule. The Republic of Ragusa refused outright.
Босниядағы діни шиеленістер
Рим папасы Босниядағы діни шиеленістердің күшеюіне ашуланып, Францискан орденінің мүшесі Фабианды Славонияда инквизитор етіп тағайындады және оған Босниядағы ерестікті түбінен жоюды тапсырды. Папа Стефан II-нің толық қолдауын сұрады. 1327 жылы доминикандықтар мен францискандықтар еретиктерді кім өртеп жіберу керектігін таласты. Фабиан ақырында қозғалысты басқарды, бірақ толық сәтсіздікке ұшырады. Содан кейін Рим папасы Венгрия короліне Боснияға әскери араласу туралы хат жолдады. 1334 жылы босниялық епископ Петр қайтыс болды, оның орнын толтыру үшін үлкен дау басталды. Венгрия королі Карл Роберт өзінің жақтасын алмастыра алды, бірақ католик шіркеуінің пайдасына соңғы шешім 1336 жылға дейін қабылданбады. Папа Бенедикт XII шыдамдылығын жоғалтып, 1337 жылы Хорватия князі Нелипақтың ұсынысын қабылдады, ол Боснияны хорват билігіне қайтаруды және Стефан II Котроманичтің бұрынғы жасаған зияндары үшін жеке кек алуды қалады. Әлі де күшті хорват Шубичтер отбасы Нелипақтың шешіміне қарсылық білдірді. 1338 жылы Клис бекінісінде босниялық бан Стефан II-нің інісі Владислав пен Хорватия банының қарындасы Младен III Шубичтің қызы Елена Шубичтің некесі қиылды. Младен III Шубичтің әйелі серб королі Стефан Душанның қарындасы Елена Неманджич болды, осылайша Котроманичтер, Шубичтер және Неманджичтер отбасынан құралған мықты династиялық одақ құрылды, ол князь Нелипақтың билігіне қатаң қарсы болды. Нелипақтың қолынан бірінші болып Шубичтер зардап шекті, олар Стефан II-нің үнемі көмегіне қарамастан, Нелипакпен бейбітшілік шартын жасасуға және соғыс үшін өтемақы төлеуге мәжбүр болды. Чарльз Роберт өзінің бағынышты жерлерінде соғыс болғанын көңілі көнбеді. Ол Хорватияға әскерін көшіруге және Нелипақты тақтан түсіруге дайындалып жатты. Стефан II мүмкіндікті пайдаланып, Нелипаққа қарсы тұрып, оның бір бөлігін өзіне қаратып алды. Көп ұзамай бан Стефан II батыстың крест жорықтарының босниялық шіркеуге төндіретін үнемі қауіпін тоқтатты. 1339 жылы францискан басшысы Жерар король Карл Роберттің венгриялық сарайында болғанда, босниялық еретиктерді қудалау мәселесін талқылау үшін босниялық банге сапар шекті. Бастапқыда Стефан II Рим-католик шіркеуіне мойынсұну уақыты келді деп ойлады, бірақ ол көршілес православиеліктар босниялық шіркеуге қарсы әрекет етсе, оларға қарсы тұруы мүмкін екенін түсінді. Сонымен қатар, Сербия да қақтығысқа араласуға себеп іздеді, өйткені оның королі сербтерге қарсы босниялық соғыстағы шығындары үшін кек алуды қалады, сондықтан бан Стефан бұл ойдан бас тартты. Дегенмен, Стефанның дипломатиялық күш-жігері 1340 жылдың ақпанында папаны Боснияны тағы да құтқарып, ол адал католик екеніне сендірді. Босниялық бан мен Папалық арасындағы соңғы бейбітшілікке қол жеткізілгеннен кейін, католик шіркеуі 1340-43 жылдары Боснияда ықпалын тездетіп өсірді. Рим-католик монахтары Усора мен Хумда көптеген монастырлар салды және Рагуза Республикасындағы Стонға бара жатқан босниялық еретиктерді шомылдыру рәсімінен өткізді. Бұл процесс Босниядағы діни өмірге үстемдік еткен босниялық шіркеудің құлауына әкелді.
The Pope was enraged by the religious tensions that grew in Bosnia, installed Fabian of the Franciscan Order as the Inquisitor in Slavonia and gave him the task of rooting out heresy in Bosnia. The Pope requested Stephen II's full assistance. In 1327 the Dominicans and Franciscans argued over who would be granted the task of burning the heretics. Although Fabian eventually took over the leadership over the movement, he utterly failed. Then the Pope wrote to the Hungarian King for a military intervention in Bosnia. In 1334, the Bosnian Bishop Peter died, and a huge dispute began over his successor. Hungarian King Charles Robert managed to replace his supporter, but it would take until 1336 for the final dispute to be resolved in the Catholic Church's favour. Pope Benedict XII lost all patience and eventually accepted the offer of Prince Nelipac of Croatia in 1337, who not only wanted to restore Bosnia under Croatian control, but also desired personal revenge on Stephen II Kotromanić for the past troubles that he had caused him. The still powerful Croatian Šubićs family protested Nelipac's decision. An arranged marriage was made between Bosnian Ban Stephen II's brother, Vladislav and the sister of Ban of Croatia Mladen III Šubić, Jelena Šubić in 1338 in Klis Fortress. Mladen III Šubić's wife was Jelena Nemanjić, sister of the Serbian King Stefan Dušan, so this created a strong dynastic alliance of three families: the Kotromanić, the Šubić and the Nemanjić that strictly opposed Prince Nelipac's reign. The first to fall to Nelipac's hand were the Šubićs who were, despite constant help from Stephen II, were forced to sign a peace treaty with Nelipac and compensate him for the war. Charles Robert did not watch easily as his subjected lands were being war torn. He was preparing to move to Croatia and depose Nelipac. Stephen II seized the opportunity and pushed against Nelipac, talking some of his lands for himself. Soon, Ban Stephen II would finally stop the constant threat of the Western Crusades to the Bosnian Church. In 1339, during Franciscan General Gerard's stay at the Hungarian Court of King Charles Robert, Gerard paid a visit to the Bosnian Ban to negotiate an arranged prosecution of Bosnia's heretics. At first, Stephen II thought that it was time to bow to the Roman Catholic Church; but he realised that the neighboring Orthodox Christians might stand up to him if he moved against the Bosnian Church, their allies. In addition, Serbia wanted a reason to involve itself in a conflict, for its King desired revenge for the losses in the Bosnian war against the Serbs, so Ban Stephen abandoned the thought. Nevertheless, Stephen's diplomatic efforts convinced the Pope that he was a loyal Catholic in February 1340, once again saving Bosnia. After the final peace between the Bosnian Ban and the Papacy, the Catholic Church started to grow in influence rapidly throughout Bosnia in 1340–43. The Roman Catholic monks had constructed numerous monasteries in Usora and Hum and baptised a large number of Bosnia's heretics on their way to Ston in the Republic of Ragusa. This process eventually brought on the demise of the Bosnian Church that held supremacy over the religious life in Bosnia.
Тақтадағы өзгерістер
1342 жылы Мажарстан патшасы Карл Роберт қайтыс болды, ал 1343 жылы Степан II-нің бұрынғы одақтасы Славонияның Микац та қайтыс болды. Бұл жаңа идеяға мүмкіндік берді. Боснияны Венгрия Корольдігінен бөліп, Бан Стефан II-ге тәуелсіз басқару мүмкіндігі туды. Ол дереу Венгрияның ең үлкен жауы – Венеция Республикасынан көмек сұрады. 1343 жылдың жазында ол Венецияға одақ құру туралы ұсыныспен елші жіберді. Венециялықтар жеңіске жетуге толық сенімді болған жағдайда ғана әрекет етуге дайын болды, сондықтан олар одақта тағы бір мүше іздеді; олардың дәстүрлі одақтасы – Сербия. Өкінішке орай, серб патшасы венециялықтар үшін басқа мәселелермен айналысып жатты. Венеция кенәз Нелипакқа қарсы соғыс жүргізіп жатқандықтан, Боснияның әскерін қаруландыруға және нығайтуға көмектесуге келісті, бірақ Стефан II-ден Венгрияға қарсы әрекет жасамауын өтінді. Венециялықтардың Бан Стефан II-ді Нелипакқа қарсы қосымша қолдау үшін пайдаланғысы келгені анық болды. 1344 жылы Нелипак күтпеген жерден қайтыс болды, бұл мажар дворяндарын жаңа славониялық банге Нелипактың жесірі Владислава мен оның ұлы Иваннан Книнді тартып алуға бұйрық беруге итермеледі. Владислава Венециядан көмек сұрауға тырысты, бірақ хорват дворяндары келіссөздерді тоқтатты. Венгрия патшасы асығыс болды, сондықтан бан Николаға дереу Книнге көшіп баруды және Боснияның бані Стефан II-ге бірден көмек жіберуді бұйырды. Бан Стефан әскерін бастап келді. Книн маңында 10 мыңнан астам сарбаз жиналды, бұл тек алғашқы толқын болды, өйткені әскердің негізгі бөлігі Венгрия королі бастап келе жатқан еді. Князь Владислава Нелипичтің талаптарды қабылдаудан басқа жолы қалмады. Венгрия патшасы жаңа тәртіпте өзінің жағалаудағы аумақтарының шекараларын жоспарлады. Ол Хорватияның Нелипич әулетінен бірнеше қалаларды тартып алды, бірақ Стефан II Четина аймағын қайтарып бергенге дейін ең үлкен екі қаласын оларға қалдырды. Босния бані Стефан II өзінің он екі салт аттысының алдында келісімді сақтауға ант берді, оларды ол өзінің билігіне көмектесу үшін Босния ақсүйектерінің ең батыл және тәжірибелі адамдарынан құраған еді. 1345 жылдың ортасында Бихачта жаңа тәртіп бекітілді. Венгрия патшасы кейіннен Загребте Бан Стефан II-ні өзінің отбасының мүшесі ретінде қабылдап, 30 мың әскерімен Венгрияға оралды. Көптеген өзгерістерден кейін Задар Венециядан Венгрияға қайтты, бірақ олардың хаты Венгрия патшасына Бихачта болғанда жетпеді, сондықтан олар Шубичтер мен серб патшасы Стефан Душандан балама одақтастар іздеуге мәжбүр болды. Венециялықтар шабуылға шығатыны белгілі болғанда, Задар тікелей Венгриядан араласуды өтінді. Венгрия патшасы Бан Стефан II мен бан Никола Славонияға өздерінің әскерлерімен көмекке жүгінуге бұйрық берді. Екі бан өзінің 10 мың сарбазымен Задарға келді, бірақ венециялықтар 28 бастидасы (мұнарасы) бар ағаш қамал салғанын көрді, бұл бүкіл венециялық әскерді орналастыруға жеткілікті болды. Венециялықтарға қарсы әрекет жасамауға шешім қабылдаған Бандар, Задар оларды сатқындыққа айыптағанына қарамастан, әрқайсысы 1000 флорин пара алды. Венгрия патшасы венециялық позицияларға қарсы жаңа шабуылға күш жинады, бірақ екі тарап та Бан Стефан II-ге көмектесу және екі жақты соғыс тараптары арасында бітімге келу үшін делдалдық партия құру үшін жаңа серб императоры Стефан Душанды сайлады. Ақырында барлық келісімдер сәтсіз аяқталды. 1346 жылдың көктемінде Венгрия патшасы өзінің 100 мыңнан астам сарбазымен келді, олардың 30 мыңынан атылған және қаруланған әскерлер, ал Бан Стефан II-нің 10 мың сарбазы келді. Венециялықтар бірнеше венгр генералдарына, соның ішінде Бан Стефан II-ге пара беруге тырысты, ол венгр әскерлерінің орналасқан жерін үлкен ақшаға сатты, осылайша "Ібілістің шәкірті" деген лақап ат алды. 1346 жылдың 1 шілдесінде қатал шайқас болды, оны венгрлер сандық артықшылығының арқасында жеңіп алды, бірақ 7 мыңнан астам венгр сарбазы қаза болғандықтан пирр жеңісіне қол жеткізді. Венгрия патшасы Бан Стефан II-ге деген сенімін жоғалтып, Венгрияға оралды. Бан Стефан II Венеция мен Венгрияны бір-біріне қарсы қойып, Боснияны бірте-бірте тәуелсіз басқаруға кірісті және жақын арада хорват және венгр дворяндарының кейбір мүшелерімен оның венгр феодалына қарсы сөз байласты. 1346 жылы Задар ақыры Венецияға қайтты, ал венгр патшасы соғыста жеңілгенін көріп, 1348 жылы бейбітшілік жасады. Хорватия бані Младен II Шубич Стефан II-нің саясатына қатты қарсы болды, оны опасыздыққа айыптады және екі бан арасындағы қарым-қатынас одан әрі нашарлады. Босния бані Стефан II-нің Венециямен қарым-қатынасы жақсара бастады, өйткені босниялық епископ Перегрин францискан орденінің белгілі венециялық мүшесі болды.
In 1342, Hungarian King Charles Robert died and so did Stephen II's past ally, Mikac of Slavonia in 1343. This gave rise to a new idea. The opportunity arose to detach Bosnia from the Kingdom of Hungary and for Ban Stephen II to rule it independently. He immediately sought help from Hungary's greatest foe, the Republic of Venice. In the summer of 1343 he sent an emissary to Venice, proposing an alliance. The Venetians wanted to act only if victory was certain, so they wanted another member in their alliance; their traditional ally, Serbia. The Serbian King was, unfortunately for the Venetians, busy with other matters. Venice was just waging war against Prince Nelipac, so it only agreed to arm and help build up Bosnia's military, but begged Stephen II not to move against Hungary without it. It became evident that the Venetians only wanted to push Ban Stephen II against Nelipac for additional support. In 1344, Nelipac himself unexpectedly died, which prompted Hungarian nobility to ordered the new Slavonian Ban to seize Knin from Nelipac's widow Vladislava and her son Ivan. She attempted to negotiate help from Venice, but the Croatian nobility cut off the negotiations. The Hungarian King became impatient, so he commanded Ban Nikola to move to Knin immediately and ordered Ban Stephen II of Bosnia to send help at once. Ban Stephen came leading his forces. A large 10,000 strong Army was amassed near Knin, and this was only the first wave as the main part of the Army was arriving headed by the Hungarian King himself. This time Princess Vladislava Nelipić had no choice but to accept demands. The Hungarian King planned the shape of his coastal territories in the new order that he would create. He annexed several cities from the Nelipić family of Croatia, but left them the two largest until Stephen II gave the Cetina region back. Bosnian ban Stephen II swore an Oath to respect the treaty in front of his Twelve Knights, whom he had just formed out of the most valiant and experienced of the Bosnian nobility to assist him in his reign. In the middle of 1345 the new order was ratified in Bihać. The Hungarian King subsequently issued a proclamation in Zagreb accepting Ban Stephen II as a member of his family and returned with his 30,000 men to Hungary before attempting to reconquer the coastal cities taken by the Venetians. Upon the numerous changes, Zadar switched side from Venice back to Hungary, but their letter missed the Hungarian King during his stay in Bihać, so they had to seek alternative allies whom they found in the Šubić and the Serbian King Stefan Dušan. When it became evident that the Venetians were going to attack, Zadar asked Hungary directly to intervene. The Hungarian King ordered Ban Stephen II and Ban Nikola of Slavonia to move with their forces in assistance. The two Bans moved with their 10,000 man Army to Zadar, only to find out that the Venetians had constructed an improvised wooden fortification with 28 bastidas (towers), huge enough to man the entire Venetian army. Deciding not to move against the Venetians, the Bans accepted a bribe of 1,000 florins each, although Zadar had accused them of treason. The Hungarian King was amassing forces for a new strike against the Venetian positions, but both parties had elected the new Serbian Emperor Stefan Dušan to assist Ban Stephen II and form a mediation party to decide a truce between the two warring sides. Eventually, all agreements failed. In the spring of 1346 the Hungarian King arrived with his vast Royal Army of 100,000 men of whom more than 30,000 were cavalry and men at arms and 10,000 soldiers under Ban Stephen II arrived. The Venetians had attempted to bribe several Hungarian generals, including Ban Stephen II, who gave away the positions of the Hungarian troops for a handsome sum of money, thereby earning the nickname "Devil's Student". On 1 July 1346 a fierce clash occurred, which the Hungarian side eventually won only due to numerical superiority and achieved a pyrrhic victory with more than 7,000 Hungarian troops killed in battle. The Hungarian King lost trust in Ban Stephen II and, losing confidence as well, returned to Hungary. Ban Stephen II played Venice and Hungary against each other, slowly ruling Bosnia more and more independently and soon initiated a conspiracy with some members of the Croatian and Hungarian nobility against his Hungarian liege. In 1346 Zadar finally returned to Venice, and the Hungarian King, seeing that he had lost the war, made peace in 1348. Ban of Croatia Mladen II Šubić was greatly opposed to Stephen II's policy, accusing him of treason and the relations between the two Bans worsened ever afterwards. Bosnian Ban Stephen II's relations with Venice started to improve, as the Bosnian Bishop Peregreen was a notable Venetian member of the Franciscan Order.
Сербиямен қақтығыстың жалғасуы
Сербия императоры Стефан Душан Бан Стефан II Котроманычтан Хум аймағын Неманджич әулетіне қайтаруды үнемі талап етіп отырды, бірақ Стефан II әрқашан бас тартты. Бан Степеннің Босниясы Сербия империясынан әлсіз болғандықтан, ол Венециядан өзара одақтас ретінде делдал ретінде әрекет етуін сұрады. Сербия императоры үш жылдық агрессиясыз келісімге келді, өйткені ол Византия империясымен болған қақтығыстармен айналысты. Босниялық бан бірден соғыс дайындықтарын бастады және Неретва өзенінің маңында Хум қаласына бекініс салуға барды. Сонымен қатар, ол венециялықтарды патшамен соғыс жағдайында оған теңіздік қолдау көрсетуге көндіруге тырысты. Венециялықтар оны қамал салудан бас тартқанмен, ол оны солай да соқты. Патша Стефан Душанның алыстағы соғыстары Стефан II Котроманычке бірінші қадам жасауға мүмкіндік берді. 1349 жылы Рождество мерекесінде Боснияның Баны тез қозғалды, Конавлиден өтіп, Котор шығанағына жеткенше қатты шабуыл жасады. Требинье, Гачко және Рудинье оның әскери операциялары кезінде қиратылды. Венеция соғысушы тараптар арасында тағы бір бейбітшілік орнатуға тырысты, бірақ серб императоры тек қарсы шабуыл жасауды сәл тоқтатуға келісті. 1350 жылдың қазан айында патша Стефан Душан 50,000 атты әскері мен 30,000 жаяу әскерімен Дрина өзенінен өтті. Бан Стефан II-нің ашық ұрыста өз әскеріне қарсы тұру үшін күші болмады, сондықтан ол партизандық тактиканы қолдануға шешім қабылдады. Ол Босниядағы барлық негізгі жолдарды ағаш пен таспен бөгеп, өз күштерін ормандар мен тауларға баяу тартты, өзінің мемлекетінің қиын өңірлерін және бекіністерін шабуылдаушыдан қорғану үшін пайдаланды. Ол Боснияны қорғау жоспарын жасады, күштерін оның аумағына кіретін барлық бағыттарды қорғауға жеткілікті етіп бөлді. Бірақ оның жоспары көп ұзамай күйреуге бет бұрды, өйткені Душан Банның ең сенімді қызметкерлеріне пара беріп, олар өз қызметтерін тастап кетті. Қақтығыстың бақылауын жоғалтып, Бан Стефан II өзінің ең сенімді адамдарымен Боснияның ең қолжетімсіз тауларына шегінді. Ол енді кімге сенім артуға болатынын білмейтіндіктен, үнемі жаңа адамдарды жұмысқа алып, ескілерін қызметтен босатып отырды. Оның үлкен қызы Елизавета Банның сарайында және Боснияның ең мықты бекіністерінің бірі Бобовацта Душандан жасырынды. Душанның әскерлері шашыраған босниялық отрядтарды жеңіске ұшыратып, Боснияны біртіндеп басып алу жорығына шықты. Ақырында Бобовац қоршауға алынды, бірақ Душан оны басып ала алмады, бұл оның науқанының сәттілігіне кедергі келтірді. Бірақ ол өз әскеріне Боснияға шабуыл жасауға бұйрық берді. Боснияда күш-қуатымен мықты табан тірегеннен кейін, Душан өз әскерінің бір бөлігін Цетинаға, екіншісін Хорватияға Кркаға қарай шабуылға жіберді, ал қалған әскерлерімен Сербияға Македонияда Византияның қоздырған жаңа қақтығыстарын шешу үшін оралды. Екі сәтсіз қоршау Bubovac және Бан Стефан II-ні ұстап алуға жасалған тырысқаннан кейін Душан Боснияны тастап, әскерлеріне шегінуге бұйрық берді. Сондықтан Бан Стефан II соғысты жеңіске жеткізді, тіпті көптеген шайқастарда жеңіліске ұшыраса да. Бұл Банды Хумды бірлесіп басқару туралы Дюшанның барлық ұсыныстарын қабылдамауға ынталандырды. Хумда қалған Душан әскерлері кем дегенде осы аймақты ұстап қалуға тырысты, бірақ Бан Стефан II көп ұзамай әскери науқан бастады және Душанға жоғалтқан барлық аумақтарды қайта басып алды. Рагуза Республикасы Хумдағы соғыстан ашуланды, өйткені бұл олардың саудасына үлкен зиян келтірді, сондықтан Венеция Республикасы қолдаған Дубровник Душанға императордың ұлы король Стефан Урош V пен Стефан II қызы Елизаветаның арасындағы некеге тұруға мүмкіндік беретін бейбітшілік туралы ұсыныс жасады. Бейбітшілік келісімінде Хум аймағын Стефан II-ге беруді талап етті, бірақ Неманджичтің жері ретінде. Стефан II-нің қызы үшін жақсы жоспарлары болғандықтан, ол келісімнен бас тартты. Бан бір адамның автократиялық басқаруымен басқарылатын көп ұлтты империя табысқа жете алмайды деп ойлады. Саяси және әскери тұрғыдан дарынды Бан енді өзін көреген екенін дәлелдеді, өйткені ол көп ұзамай Душан империясының құлдырауының алғашқы іздерін көре бастады, ал ол өзінің мемлекеті Боснияны толық бақылауға алды.
The Serbian Emperor Stefan Dušan was constantly demanding that Ban Stephen II Kotromanić return the Hum area to the Nemanjić dynasty, but Stephen II always refused. Ban Stepen's Bosnia was weaker than the Serbian Empire, so he asked Venice, as a mutual ally, to act as a mediator. Eventually the Serbian Emperor accepted a three year non aggression pact because he was busy with his conflicts with the Byzantine Empire. The Bosnian Ban immediately proceeded with war preparations and went to construct a fortress in Hum, near the Neretva river. He also attempted to convince the Venetians to give him naval support in the case of war with the Tsar. The Venetians discouraged him from building a fort, but he constructed it anyway. The distant wars of Tsar Stefan Dušan gave Stephen II Kotromanić the chance to move first. In the Christmas of 1349 Bosnia's Ban moved quickly, proceeding all the way across Konavli which he raided heavily until he reached the Bay of Kotor. Trebinje, Gacko, and Rudine were razed during his military operations. Venice attempted to make another peace between the warring sides, but the Serbian emperor agreed only to stall his counterattack a little. In October 1350, Tsar Stefan Dušan crossed the river of Drina with 50,000 cavalry and 30,000 infantry. Ban Stephen II did not have the strength to meet his army in open battle, so he decided to use a guerrilla tactic. Using timber and rock he blockaded all major roads in Bosnia and slowly withdrew his forces to forests and mountains, using impervious topography of his realm and forts to defend against advancing invader. He planned the defense of Bosnia, splitting his forces enough to defend every possible entryway into his realm. His plan soon started to break, as Dušan was able to bribe several of Ban's most trusted servants who abandoned their posts. Losing control over the conflict, Ban Stephen II retreated with his most trusted men to the most unreachable mountains of Bosnia. He no longer knew whom he could trust, so he regularly dismissed and recruited new men to serve him. His older daughter Elizabeth hid from Dušan in Ban's court and one of Bosnia's strongest fortresses, Bobovac. Dušan's forces easily defeated the scattered Bosnian squadrons and went on a campaign to slowly conquer Bosnia. Eventually, Bobovac was besieged, but Dušan failed to seize it which will prove detrimental to success of his campaign. But he proceeded by ordering his armies to raid Bosnia. After creating a strong foothold with forces in Bosnia, Dušan sent a portion of his army on raiding quests towards Cetina and the other to Croatia towards Krka, while he returned with the rest of his troops to Serbia to resolve new conflicts that the Byzantines stirred in Macedonia. Both failed siege of Bubovac and attempt to catch up with Ban Stephen II eventually compelled Dušan to abandon Bosnia and order his troops to retreat. Ban Stephen II therefore won the war, even though he lost most of the battles. This encouraged the Ban to refuse all suggestions from Dušan to share Hum as joint rulers. Dušan forces that remained in Hum tried to keep at least this region, however Ban Stephen II soon launched a military campaign and reconquered all the territories that he had previously lost to Dušan. The Republic of Ragusa was enraged by the war over the Hum because it greatly damaged their trade, so, backed up by the Venetian Republic, Dubrovnik suggested a peace to Dušan that would constitute a marriage between the Emperor's son King Stefan Uroš V and Stephen II's daughter Elizabeth. The peace treaty also required the giving of the Hum area to Stephen II, but as a land of the Nemanjić. Stephen II had better plans for his daughter, so he refused the agreement. Ban reasoned that a large multi ethnic Empire ruled autocratically by one man could not succeed. Politically and militarily savvy Ban, now proved himself foresighted too, as he will soon start witnessing first traces of Dušan's Empire demise, while he regained full control over his realm, Bosnia.
Соңғы жылдар
Банның қалған билігі көбінесе бейбіт өтті. Оның жалғыз қақтығысы Венеция Республикасы және Дубровникпен болған дау еді, себебі Банның адамдары олардың сауда керуендеріне шабуыл жасаған. Бан өзінің қолдаушысы, монах Питергринді жаңа босниялық епископ етіп тағайындауға қол жеткізді. 1352 жылдан бастап Стефан II өзін Боснияның Герцег (немесе герцог) деп атады, бұл неміс атағымен ұқсас болды. Сол жылы ол өзінің қарындасы немесе қызы Марияны Гелфенштейн графы Ульрихқа үйлендірді, бұл Венгрия королімен бекітілді. Ол өз қызы Екатеринаны (кейбір дереккөздер Екатеринаны Стефанның ағасы Владиславтың қызы деп көрсетеді) Сельже графы Герман I-ге үйлендіруге жіберді, бірақ неке Стефан II қайтыс болғаннан соң көп уақыт өткенде болды. Венгрия королінің анасы, Польшадан келген Елизавета, өзінің ұлы мен Стефанның қызы Елизаветаның үйленуін ұйымдастыруды қалады. Ол оны Венгрия сарайына тәрбиеге алу үшін дереу әкелуді талап етті. Стефан бастапқыда қарсылық көрсетті, бірақ ақырында Елизаветаны жіберді. Венгрия сарайында үш жыл өткен соң корольдің анасы Стефанды үйлену тойына Венгрияға шақырды. Босниялық бан ауыр сырқатқа шалдығып, рәсімге қатыса алмады. Стефан II Котроманич 1353 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды. Ол өзі салған, Високо қаласының жанындағы Миледегі "Кіші бауыр" Сент-Николас Рим-католик шіркеуіне жерленді. Оның орнына Стефанның ағасы Владислав Котроманичтің ұлы, кәмелетке толмаған немере інісі Твертко келді, ал Владислав Твертконың атынан билік жүргізді.
The rest of Ban's reign passed mostly in peace. The only conflict that he had was a dispute with the Republic of Venice and Dubrovnik since the Ban's men had raided their trade caravan. The Ban managed to elevate his supporter, Monk Petergreen as the new Bosnian Bishop. After 1352 Stephen II referred to himself as Bosnia's Herzeg (or herceg) in resemblance of the German title. The same year he gave his sister or niece, Marija, in marriage to Count Ulrich of Helfenstein, which was sanctioned by the Hungarian King. He sent his daughter Catherine (some sources describe Catherine as the daughter of Stephen's brother Vladislav) to marry Count Hermann I of Celje, but the actual marriage happened long after Stephen II's death. Elizabeth of Poland, the mother of the King of Hungary, wanted to arrange a marriage between her son and Stephen's daughter Elizabeth. She insisted immediately on bringing her to the Hungarian court for fosterage. Stephen was reluctant at first, but eventually dispatched Elizabeth. After three years of life at the Hungarian court, the King's mother invited Stephen to Hungary for the wedding. The Bosnian Ban became gravely ill and could not be present at the ceremony. Stephen II Kotromanić died in September 1353. He was ceremonially buried in his own foundation, the Roman Catholic Church of Saint Nicholas of the "Little Brother" in Mile, near Visoko. He was succeeded by his underage nephew Tvrtko, son of Stephen's brother Vladislav Kotromanić, with Vladislav governing in Tvrtko's name.