Америкалық Остин Автомобиль Компаниясының Тарихы

Кіріспе

Америкалық автомобиль өндіруші

American Austin Car Company Inc. – Делавэр штатында тіркелген американдық автомобиль өндіру корпорациясы. Компания 1929 жылдың 23 ақпанында құрылған. 1930 жылдан 1934 жылға дейін банкроттықтан қорғануға өтініш бергеннен кейін британдық Austin Motor Company компаниясынан лицензия алған моторлы көліктерді өндірді. Компания 1935 жылы таратылды, активтері Evans Operations, Inc. компаниясымен сатып алынды және 1936 жылдың маусымында American Bantam Car Company жаңа компаниясы тіркелді.

Тарих

Американдық Остин автокөлік компаниясы Пенсильвания штатының Батлер қаласында, Standard Steel Car компаниясына тиесілі ғимараттарда өндіріс жұмыстарын бастады. Олардың мақсаты – Америка Құрама Штаттарында "Американ Остин" деп аталатын "Остин 7" машинасының нұсқасын құрастыру және сату еді. Алғашқы табысқа ие болғаннан кейін Ұлы депрессия басталды, сату өндіріс тоқтатылғанша төмендеді. 1934 жылы компания банкроттыққа өтініш берді, ал 1935 жылы таратылды. Остин автомобилі АҚШ-та шағын автомобильдерді ұнататын тұтынушыларға арналған нарық құру ниетімен жасалды. Автомобильдерде тік қатар орналасқан төрт цилиндрлі қозғалтқыш болды, бұл машинаға май құюдың әрбір ретінде 1000 миль (1609 км) жол жүруге мүмкіндік берді. Ол жоғары жылдамдық беруде өте тиімді болды. Дизайн шағын Chevrolet көліктеріне ұқсады, Stutz және Marmon стиліндегі көлденең капот жапқыштарымен. Корпусын Алексис де Сахнофский жобалап, Детройттегі Hayes Body Company компаниясы жасады. Купе седан ретінде сатылды және құны 445 доллар болды, бұл Ford V8 roadster-ден сәл арзан. Ұлы депрессия кезінде қолданылған арзан көліктерге сұраныс артты, сондықтан сату көлемі азайды. 1930 жылы, компанияның алғашқы (және ең жақсы) жылы 8 448 автомобиль сатылды, бірақ 1931 жылы тек 1279 көлік өндірілді. Сатулар 1932 жылдың көктемінде өндіріс тоқтатылғанша төмендеді. Американдық Остин қайта ұйымдастырылды, ал Рубен О. Гилл президент және бас менеджер болып тағайындалды. Гилл АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы дилерлік желісінің иесі Рой Эванспен байланыс орнатты. Тамыз айына қарай өндіріс айына орташа есеппен 600 көлікке дейін өсті, 1932 жылы 3846 автомобиль өндірілді, олардың 80% Эвансқа сатылды. 1933 жылы Американдық Остинның ішкі сатылымы 4726 бірлікке жетті, бірақ бұл көрсеткіш 1929 жылғы апат алдындағы "180 000 нақты тапсырыс" санынан әлдеқайда төмен болды. 1934 жылы металлдан жасалған корпус бөліктерінің қоры таусылғандықтан, Американдық Остин шағын көлемде пикап жүк көліктерін шығара бастады, енді корпус өндірісі өз күшімен жүзеге асырылды. Бірақ өндіріс баяулады және жаз айларында Американдық Остин федералды сотқа қайта ұйымдастыру жоспары жасау үшін өтініш берді. Көлік құралын шығару 1934 жылдың 1 желтоқсанында тоқтатылды. 1934 жылдың соңына қарай 20 000-ға жуық Американдық Остин автокөлігі өндірілді. 1934 жылдың 19 шілдесінде Американдық Остинге тарату туралы бұйрық шығару себебін көрсетуді талап етті. Келесі аптада федералды сот Американдық Остин таратылуын бұйырды және Гиллді сенімді тұлға ретінде тағайындады. Эванс Американдық Остин сатылымға шығарылатынын естігенде, жақын досы және заңгері Билл Уордты Батлерге келіссөздер жүргізу үшін жіберді. Уорд Американдық Остин жерін, ғимараттарын, жабдықтарын және қорларын 5000 доллар ақшаға сатып алу туралы келісім жасады, сонымен қатар 214 099,83 долларлық қарызды өз мойнына алды. 1935 жылдың 21 тамызында таратушы сенімді тұлға Остин активтерін Рой С. Эванс, Мартин Тоу және Уильям А. Уорд кішіге сатты. Эванстың ұсынысы қабылданған күні Индианаполистегі (Индиана штаты) "Индустриалдық жақсарту компаниясы" Американдық Остин активтерін Эванстың синдикатына сатуды тоқтату үшін сотқа шағым түсірді. "Индустриалдық жақсарту компаниясы" бәсекелес ұсыныс жасады, жалпы соманы 5000 долларға арттырды, бірақ олардың ұсынысы қабылданбады. Соттасушы кредиторлардың 80%-ы Рой Эванстың сатып алуын қолдады және сотқа тек Эванстың ұсынысын қабылдауға рұқсат берді, сондықтан судья шағымды қабылдамай, Американдық Остин активтерін сатуды заңды деп жариялады. Активтерді сатқаннан кейін бір ай өткен соң, зауыт қайтадан жұмыс істей бастады, енді ол Эванстың синдикатына тиесілі және Evans Operations, Inc. деген атпен жұмыс істеді. 1960 жылдардан бастап автомобиль "хот-роддерлер" және сүйрегіш жарыскерлер арасында танымал болды. Оның дөңгелек аралығы Anglia көлігімен салыстырғанда да тартымды болды.

American Austin Car Company set up manufacturing operations in Butler, Pennsylvania, in premises that had belonged to the Standard Steel Car Company. Their intention was to assemble and sell in the United States a version of the Austin 7 car, called American Austin. After some initial success the Great Depression set in, and sales fell off to the point that production was suspended. In 1934 the company filed for bankruptcy protection and in 1935 the company was liquidated. The Austin automobile was designed in the hopes of creating a market for small car enthusiasts in the United States. The cars had inline four engines, enabling the car to return , and travel 1000 mile (1609 km) per fill of oil. It was capable of in high gear. Styling resembled small Chevrolets, with Stutz and Marmon style horizontal hood louvres. The bodies were designed by Alexis de Sakhnoffsky and made by the Hayes Body Company of Detroit. The coupe was billed as a sedan, and sold for $445, slightly less than a Ford V8 roadster. The Great Depression made the cheaper secondhand cars more appealing, so sales dropped off. American Austin produced 8,448 cars were sold during 1930, the company's first (and best) year of sales but only 1,279 vehicles were built in 1931. Sales fell off to the point that production was suspended in the spring of 1932. American Austin was reorganized, and Reuben O. Gill was appointed as president and general manager. Gill established a relationship with Roy Evans, owner of a large chain of dealerships in the southeast United States. By August production rose to an average of 600 vehicles per month with 3,846 cars being manufactured in 1932, with 80% of the cars sold to Evans. In 1933 American Austin domestic sales topped out at 4,726 units, still far short of the "180,000 firm orders" American Austin was supposed to have in 1929, before the crash. In 1934, running out of inventory for metal stamped body parts, American Austin started to produce small scale pickup trucks, making the bodies now in house. But production slowed down and during the summer American Austin filed a petition in federal court to plan for reorganization. Production of vehicles finally stopped on December 1, 1934. By the end of 1934 about 20,000 American Austin cars had been produced. On July 19, 1934 American Austin was ordered to show cause why an order for its liquidation should not be granted. The following week the federal court ordered the liquidation of American Austin and appointed Gill as trustee. When Evans heard that American Austin was about to be auctioned off, he quickly sent his good friend and lawyer Bill Ward Jr. to Butler to see if he might negotiate a favorable acquisition. Ward negotiated a deal to acquire the American Austin land, buildings, equipment and inventory for $5,000 cash in addition to assuming $214,099.83 in debt. On August 21, 1935, the liquidating trustee sold the assets of Austin to Roy S. Evans, Martin Tow and William A. Ward, Jr. The day Evans' bid was accepted, a company called Industrial Improvement Company, of Indianapolis, Indiana, filed a bill of equity to block the sale of American Austin assets to Evans' syndicate. Industrial Improvement had made a competing bid, increasing the total offer by $5,000, but their bid had been rejected. When the presiding judge learned that 80% of the creditors supported Roy Evans' acquisition and had authorized the court to accept only Evans' bid he threw out the challenge and the sale of American Austin's assets was final. A month after the sale of the assets, the factory was back in operation, now owned by Evans' syndicate and doing business as Evans Operations, Inc.

Beginning in the 1960s, the car gained a following with hot rodders, as well as among drag racers. The wheelbase made it attractive, even compared to the Anglia.