Кіріспе

1936 жылғы тәжірибелік ұшақ

Александр Липпиштің Delta IV ұшағы – оның Delta I, Delta II және Delta III ұшақтарында бастау алған дельта қанатты конструкциялар бойынша жұмысының жалғасы болды.

Fieseler F 3 Wespe

Жоба Герхард Физелердің 1932 жылғы Europarundflug әуе раллиінде ұшу үшін компаниясы құрастыратын дизайнға тапсырыс беруімен басталды. Нәтижесінде, үлкен дельта қанаттары, канарлары және ұшақтың мұрны мен құйрығына орнатылған қозғалтқыш пен винті бар өте ерекше конструкция пайда болды. Физелер бұл конструкцияны F 3 Wespe ("Шершең") деп атады, бірақ ол өте тұрақсыз болып шықты, нәтижесінде Физелер алғашқы ұшуында оны құлатты. Келесі жақсартулар бұл кемшіліктерді жоюға көмектеспеді, ал бірнеше апаттан кейін Физелер ұшақтан бас тартты.

DFS 39

Липпиш проблемаларды шешуге болатынына сенді және DFS (Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug – Германиялық планеризмді зерттеу институты) профессоры Вальтер Георгийде одақтас тапты. Георгий, ұшақты Физелерден сатып алу және оны жетілдіру үшін RLM (Reichsluftfahrtministerium – Рейхтік әуе министрлігі) қаржысын қамтамасыз етті. DFS-те Липпиш ұшақты қайта жасап, алдыңғы қанаттарын (canards) және артқы қозғалтқышты алып тастады, оны Delta IVa деп атады. Бұл ұшақ алдыңғысына қарағанда жақсырақ ұшса да, Липпиштің жұмысын зерттеуге алып келген өте ауыр апатқа ұшырады. RLM және DVL (Deutsche Versuchsanstalt für Luftfahrt – Германиялық авиациялық зерттеу институты) Delta сериясының қауіпті ғана емес, сонымен қатар авиациялық тұйыққа соқтыратындығын анықтады. Георгийдің үздіксіз қолдауы болмағанда, олар зерттеуді тоқтатуға бұйрық берген болар еді. Ұшақ тағы бір рет қайта жасалды, бұл жолы Липпиштің жақындағы Storch X планерімен алған тәжірибесіне негізделген жаңа аэродинамикалық жетілдірулер енгізілді. Delta IVb деп аталған жаңа нұсқа дұрыс бағыттағы қадам болды. Сәттілік соңғы өзгерістер кезінде келді. Ұшақ тағы бір рет қайта жасалды, қанаттарының бұрылысы азайтылды және олардың ұштарына кішкентай, төмен қараған қанаттар қосылды. Корпусының ұзындығы біршама ұзартылды және оған кішкентай руль қосылды. Қазір Delta IVc деп аталатын нәтиже, Липпиш іздеген нәрсеге айналды. 1936 жылы ұшақ Рехлиндегі Люфтваффе ұшу сынақ орталығына жеткізілді, онда сынақ пилоты Хайни Диттмар оны сынақтан өткізіп, типке арналған ұшуға жарамдылық сертификатын және ресми RLM белгісін – DFS 39 алды.

Мессершмитт МЕ 163

Бұл өте тұрақты және жақсы басқарылатын конструкция болып шықты, содан кейін RLM-нің назарына ілікті, оны ракеталық қозғалтқышты зерттеу ұшағының негізі ретінде пайдалануға болатын еді. Жұмыс құпия сақталды, ал Delta IV-тің жаңа түрі X жобасы деп аталды. Ұшақ корпусының құрылысында металл кеңінен қолданылуы тиіс болды, бірақ DFS-те мұндай мүмкіндік болмағандықтан, Липпиш пен X жобасы Messerschmitt-ке жіберілді. Ол Me 163 деп қайта аталды және ақырында Messerschmitt Me 163 Komet ракеталық истребителі ретінде пайда болды.