Британдық "Majestic" кластығының броненосецтері

Кіріспе

Британдық Корольдік теңіз-жаяу әскері флотының пре-дредноут тізімдік кемелері класы.

Маджестик класы – 1890 жылдардың ортасында Джон Пойнтс Спенсердің әскери-теңіз министрлігі атынан Спенсер бағдарламасы бойынша Корольдік теңіз-жаяу әскері флоты үшін салынған тоғыз пре-дредноут тізімдік кеме. Тоғыз бірліктен тұратын бұл кемелер ең көп санды тізімдік кемелер класына жатты. Тоғыз кеме – , , , , , , , , және – 1894 және 1898 жылдар аралығында Корольдік флотты Франция және Ресей деген екі дәстүрлі қарсыласына қарсы нығайту мақсатындағы бағдарлама аясында салынды. Бұл 1889 жылғы Теңіз қорғаныс заңымен басталган теңізді қайта қаруландыру бастамаларын жалғастырды. Маджестик британдық тізімдік кемелердің дизайнына бірқатар маңызды жақсартулар енгізді, соның ішінде басты батареяның барбеткаға орнатылған зеңбіректерi үшiн брондалған зеңбірек қалқандары. Кемелерде төрт 12 дюймдік BL Mark VIII зеңбірегінен тұратын басты батарея болды, бұл Корольдік теңіз флотында түтінсіз ұшқыштарды қолданған алғашқы ірі калибрлі қару болды, ол бұрынғы, ірі зеңбіректерге қарағанда барлық жағынан артықшылықтар берді. Сондай-ақ, олар Харви бронясын қолданған алғашқы британдық кемелер болды, бұл оларға қорғаныстың толық деңгейін қамтамасыз етуге мүмкіндік берді. Кемелер өз заманындағы ең табысты жобалардың бірі болды және жапондық және жапондық Микаса тізімдік кемесі сияқты шетелдік флоттарда кеңінен көшірілді, олар Маджестик дизайнының өзгертілген нұсқалары болды. Тоғыз кеме өмірі бойында түрлі рөлдерде қызмет етті. Олар негізінен Канал флотында қызмет етті, бірақ бірнешеуі Жерорта теңіз флотында кезекпен тұрды, ал Викториус 1900–1902 жылдары Қытайдағы станцияда қызмет етті. 1914 жылдың шілдесінде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, олар енді алдыңғы қатардағы кемелер емес еді, олар Британ экспедициялық корпусының өтуін және Ұлыбритания жағалауындағы түрлі нүктелерді қорғау үшін пайдаланылды. 1915 жылы бірнеше кеме қарусыздандырылды, олардың зеңбіректерi -ке берілді. Қарусыздандырылған тізімдік кемелер Дарданелл операциясы кезінде әскер тасымалдау кемелері ретінде пайдаланылды, ал Принс Джордж және Маджестик жау позицияларын бомбалауға пайдаланылды, содан кейін Маджестик неміс U- қайығымен торпедаланды. Аман қалған кемелер 1915 жылдан бастап қосалқы рөлдерде қолданылды, ал соғыс аяқталғаннан кейін 1920–1922 жылдары барлығы металл тескілеуге сатылды. Тек біреуі, Принс Джордж, Кампердуинде құлап, металл тескілеушілердің қолынан құтылды.

The Majestic class of nine pre dreadnought battleships were built for the Royal Navy in the mid 1890s under the Spencer Programme, named after the First Lord of the Admiralty, John Poyntz Spencer. With nine units commissioned, they were the most numerous class of battleships. The nine ships, , , , , , , , , and , were built between 1894 and 1898 as part of a programme to strengthen the Royal Navy versus its two traditional rivals, France and Russia. This continued the naval re armament initiatives begun by the Naval Defence Act 1889. The Majestics introduced a number of significant improvements to British battleship design, including armoured gun shields for the barbette mounted main battery guns. The ships were armed with a main battery of four BL 12 inch Mark VIII guns, the first large calibre weapon in the Royal Navy to use smokeless propellant, which made it superior in almost all respects to earlier, larger guns. They were also the first British ships to incorporate Harvey armour, which allowed them to carry a much more comprehensive level of protection. The ships proved to be among the most successful designs of their day, and they were widely copied in foreign navies, including the Japanese and the battleship Japanese battleship Mikasa, which were both modified versions of the Majestic design. The nine ships served in a variety of roles throughout their careers. They primarily served in the Channel Fleet, though several took rotations in the Mediterranean Fleet, and Victorious served on the China Station in 1900–02. No longer frontline ships by the outbreak of World War I in July 1914, the vessels were used to protect the crossing of the British Expeditionary Force and various points on the British coast. In 1915, several of the ships were disarmed, their guns going to equip the s. The disarmed battleships were used as troop ships during the Dardanelles Campaign, and Prince George and Majestic were used to bombard enemy positions before Majestic was torpedoed by a German U boat. The surviving ships were employed in secondary roles from 1915 onwards, and after the war, all were sold for scrapping in 1920–22. Only one, Prince George, avoided the breakers' yards by wrecking off Camperduin.

Дизайн

1891 жылы Корольдік теңіз күштерінің бақылаушысы контр-адмирал Джеки Фишер жаңа линкор дизайнына қатысты өтініш берді. Кеме құрылысы басқармасының директоры Уильям Генри Уайт 12 дюймдік зеңбіректердің төртеуімен қаруланған кеменің алдын ала жобасын дайындады және жақында жасалған зеңбірек пен Харви бронясын қамтитын, бірақ бұрынғыдан әлдеқайда берік болған броняны енгізді. Уайт 1892 жылғы 27 қаңтарда жобаны Басқармаға ұсынды. Харви бронясының артық беріктігіне байланысты, бірдей қорғаныс деңгейін қамтамасыз ету үшін одан аз мөлшерде қолдануға болады, бұл салмақты айтарлықтай азайтуға мүмкіндік берді. Нәтижесінде, қорғау схемасы «Royal Sovereign» кемелеріне қарағанда күштірек және толыққанды болды, сонымен бірге суырудың ұлғаюын шектеді. Бұл негізгі батареяның зеңбіректерiне толық жабық брондалған қалқандарды орнатуды қамтыды. Басқарма жобаны мақұлдады және 1892 жылғы бағдарлама бойынша үш кемені салуды жоспарлады, бірақ 12 дюймдік зеңбіректерді жасау күткеннен ұзаққа созылды, сондықтан құрылыс 1893 жылғы бағдарламаға ауыстырылды. Сол кезде «Majestic» класының үшінші кемесі екінші класты линкор ретінде қайта жобаланды, ал 1893 жылғы смета бойынша құрылысы жоспарланған екі кеме қалды. Алайда, 1893 жылдың тамызына қарай, халық Корольдік теңіз күштерінің күші дәстүрлі қарсыластары – француз және орыс теңіз күштерімен салыстырғанда төмендегенін сезді. Адмиралтействоның бірінші лорды Джон Спенсер, қоғамдық пікірді басу үшін «Majestic» класындағы тағы жеті линкорды қамтитын Спенсер бағдарламасы деп аталатын кең ауқымды теңіздік кеңейтім жоспарын ұсынды. «Majestic» кемелері Dreadnought-қа дейінгі барлық кемелер үшін эталон болып табылуы керек еді. Алдыңғы «Royal Sovereign» класындағы линкорлар британдық линкор дизайнында революция жасап, оны тұрақтандырды, алдыңғы және артқы жағында барбеттерде екі зеңбіректік ұяларда төрт негізгі батареялық зеңбіректі орнату арқылы. «Majestic» кемелері 12 дюймдік негізгі батареяны қабылдады және барбеттерде брондалған зеңбірек үйлерін орнатуды бастады; бұл үйлер бұрынғы стильдегі ауыр, дөңгелек зеңбірек мұнараларынан өте ерекше болғанымен, олардың өзі «мұнаралар» деп аталды және бүкіл әлемдегі соғыс кемелерінде стандартқа айналды. «Majestic» класы – ең көп салынған линкор класы, өз заманындағы ең табысты линкорлардың бірі және олардың үлгілері кеңінен қолданылды. Шындығында, жапондық «Касуга» және «Микаса» линкорлары тікелей «Majestic» кемелерінің негізінде салынды.

In 1891, Rear Admiral Jackie Fisher, then the Controller of the Royal Navy, issued a request for a new battleship design based on the , but that incorporated a recently designed gun and Harvey armour, which was significantly stronger than compound armour. The Director of Naval Construction, William Henry White, prepared a preliminary design for a ship armed with four of the 12 in guns and protected with an armour belt that was thick. White submitted the design on 27 January 1892 to the Board. Due to the greater resilience that Harvey armour provided, less of it could be used for the same level of protection, allowing for significant weight reduction. As a result, the protection scheme was made stronger and more comprehensive than in the Royal Sovereigns, while minimising increased displacement. This included the fitting of fully enclosed armoured gun shields for the main battery guns. The Board approved the design and intended to lay down three ships under the 1892 programme, but work on the 12 in gun was taking longer than predicted, and so construction was delayed to the 1893 programme. By that time, the third ship of what was to be the Majestic class was redesigned as a second class battleship, , leaving only two ships to be laid down under the 1893 estimates. By August 1893, however, the public perceived the strength of the Royal Navy to have fallen relative to its traditional rivals, the French and Russian navies. John Spencer, the First Lord of the Admiralty, proposed a large naval expansion plan referred to as the Spencer Programme that included seven more Majestic class battleships to soothe public opinion. The Majestics were to be a benchmark for all successor pre dreadnoughts. While the preceding Royal Sovereign class battleships had revolutionised and stabilised British battleship design by introducing the high freeboard battleship with four main battery guns in twin mountings in barbettes fore and aft, it was the Majestics that settled on the 12 in main battery and began the practice of mounting armoured gunhouses over the barbettes; these gunhouses, although very different from the old style, heavy, circular gun turrets that preceded them, would themselves become known as "turrets" and became the standard on warships worldwide. The Majestic class, the largest class of battleships ever built, were some of the most successful battleships of their time, and they were widely copied. Indeed, the Japanese and the battleship Japanese battleship Mikasa were based directly on the Majestics.

Жалпы сипаттамалары мен машиналары

Маджестиктердің ұзындығы перпендикулярлар арасында 119 метр (390 фут), жалпы ұзындығы 128 метр (421 фут) болды. Олардың ені 23 метр (75 фут), сусымасы 8 метр (27 фут) құрады. Толық жауынгерлік жүктемеде олардың суыру қабілеті болды. Кемелердің борттары алдыңғы жағында 8 метр (25 фут), ортасында 5 метр (17 фут), артқы жағында 5 метр (18 фут) биіктікте болды. Олардың корпустары су өткізбейтін көптеген бөлімдерге бөлінген, броньды цитадельдің ішінде 72 бөлім, сыртында 78 бөлім болды. Қос түбі корпустың көп бөлігін алып жатты. Олар екі бағаналы мачтамен жабдықталған, әрқайсысының үстінде екі шайқас платформасы орналасқан. Цезарь, Ганнибал және Иллюстриус болмаса, қалғандарында көпір бастион мұнарасының артында, алдыңғы мачтаның табанында орналасқан жаңа конструкция қолданылды, бұл шайқас кезінде зақымдалған көпірдің мұнараға құлауын болдырмау үшін жасалған. Маджестиктер жоғары борттарының арқасында, оңай тепетеңдігімен және жақсы бу машиналарымен жақсы теңіздік кемелер саналды, бірақ олардың отын тұтынуы жоғары болды. Дегенмен, олар өте маневрлі болды. Толық жүктеме кезінде олардың көлденең метацентрлік биіктігі 1 метр (3.7 фут) құрады. Кемелердің экипажы 672–794 офицер мен сарбаздан тұрды, бұл сан кемелер арасында және олардың қызмет ету кезеңінде өзгеріп отырды. Әр кемеде әдетте үш булы пинас, бір 13 метрлік (42 фут) булы қайық, екі 10 метрлік (34 фут) кеспе, екі 8 метрлік (27 фут) кит аулау кемесі, үш гиг, бір 5 метрлік (16 фут) шлюпка және бір 4 метрлік (13 фут) сал бар. Кемелер алты іздеу шаммен жабдықталған, олардың төртеуі көпірде, ал біреуі әр мачтада орналасқан. Барлық тоғыз кеме 1909–10 жылдары I типті сымсыз хабар тарату құралдарымен жабдықталды. Алдыңғы линкордың теңіз сынақтары кезінде кеме инженерлері қозғалтқыштардың күшті бумен жұмыс істегенде бұзылуы мүмкін екенін анықтады. Осыған байланысты Маджестиктер бірдей ең жоғары жылдамдыққа қол жеткізу үшін қуаттырақ қозғалтқышпен жасалды. Бұл инженерлерге ең жоғары жылдамдықта қауіпсіздік маржасын кеңейтуге мүмкіндік берді. Олардың қозғалтқыш жүйесі екі 3 цилиндрлі үш кеңейімді қозғалтқыштан тұрды, әрқайсысы бір төрт пернелі бұранданы қозғалтады. Бу сегіз көмірмен жұмыс істейтін, бір ұшты шотланд теңіз қазандықтарымен қамтамасыз етілді, олар қатар орналасқан екі түтікке құйылды. Олардың қозғалтқыштары қалыпты бумен жұмыс істегенде болды, ал ең жоғары жылдамдық болды. Күшті бумен жұмыс істегенде олар жете алатын жылдамдық болды. 1908 жылға қарай кемелер аралас көмір және мұнаймен жұмыс істейтін қазандықтармен қайта жабдықталды. Кемелерде әдетте көмірдің сақталуы болды, ал қосымша кеңістіктерге дейін сақтауға мүмкіндік болды. Жаңа қазандықтарды орнатумен бірге мұнай сақтау көлемі ұлғайтылды. 15 миль/сағат (24 км/сағ) жылдамдықпен кемелер жүзіп өте алатын қашықтық болды, ал 10 миль/сағат (16 км/сағ) жылдамдықпен круиздік радиусы төмендеді.

The Majestics were 390 feet (119 m) long between perpendiculars and 421 feet (128 m) long overall. They had a beam of 75 feet (23 m) and a draught of 27 feet (8 m). They displaced up to at full combat load. The ships had a freeboard of 25 feet (8 m) forward, 17 feet (5 m) amidships, and 18 feet (5 m) aft. Their hulls were divided into numerous watertight compartments, with 72 compartments inside the armoured citadel and 78 outside it. A double bottom extended for much of the length of the hull. They were fitted with two pole masts, each with two fighting tops. Except for Caesar, Hannibal, and Illustrious, they had a new design in which the bridge was mounted around the base of the foremast behind the conning tower to prevent a battle damaged bridge from collapsing around the tower. The Majestics were considered good seaboats, in large part due to their high freeboard, with an easy roll and good steamers, although they suffered from high fuel consumption. They were nevertheless very manoeuvrable. They had a transverse metacentric height of 3.7 feet (1 m) at full load. The ships had a crew of 672–794 officers and ratings, and this number varied between ships and over the course of their careers. Each ship carried a variety of smaller boats, usually including three steam pinnaces, one 42 feet (13 m) steam launch, two 34 feet (10 m) cutters, two 27 feet (8 m) whalers, three gigs of between , one 16 feet (5 m) skiff dinghy, and one 13 feet (4 m) raft. The ships were equipped with six searchlights, with four on the bridge and one on each mast. All nine ships received Type I wireless transmitters in 1909–10. During the sea trials for the preceding battleship , the ship's engineers learned that the engines might fail at high levels of forced draught; as a result, the Majestics were designed to reach the same maximum speed with a more powerful engine. This allowed the engineers a wider margin of safety at maximum speed. Their propulsion system consisted of two 3 cylinder triple expansion engines, each driving a single four bladed screw. Steam was provided by eight coal fired, single ended Scotch marine boilers, which were trunked into a pair of funnels placed side by side. Their engines were rated at at normal draught, and they provided a top speed of At forced draught, they could reach and By 1908, the ships had been re boilered with mixed coal and oil fired models. The ships carried of coal normally, and additional spaces allowed for up to to be stored. With the installation of the new boilers, oil storage amounting to was added. At a speed of , the ships could steam for At , their cruising radius fell to .

Қару-жарақ

Majestic және оның әпкелері төрт BL 12 дюймдік Mk VIII 35 калибрлі екі мұнаралы, алдында және артында орналасқан қарулармен жабдықталған. Бұл калибр келесі он бес жыл бойы салынған барлық британдық соғыс кемелерінің стандарты болды. Олар 1880 жылдан бері 12 дюймдік негізгі батареясы бар алғашқы жаңа британдық линкорлары болды. Жаңа зеңбірек баллистикасы және зеңбірек өзінің беріктігі тұрғысынан Majestic-ке дейінгі Admiral және Royal Sovereign сыныптарына орнатылған 13,5 дюймдік (343 мм) зеңбірекке қарағанда айтарлықтай жақсартылған, сонымен қатар ол салмағы жеңіл болды. 12 дюймдік зеңбірек түтiнсiз ұшқыш заттарды пайдалану арқасында 13,5 дюймдік зеңбірекке қарағанда жоғары оқ жылдамдығына ие болды және ұңғысынан снарядты ұзаққа атуға мүмкіндік берді. Зеңбірек мұнаралары алмұрт пішіндес барбеттерге орналастырылған; алғашқы алты кемеде осы құрылым болды, бірақ соңғы екеуі, Цезарь және Иллюстриус, дөңгелек барбеттерге ие болды. Алғашқы алты кеменің BII орнатулары мұнарада сақталған дайын оқ-дәрілерді барлық жағынан жүктеуге мүмкіндік берді, бірақ оқ-дәрілерді қоймалардан көтеру үшін зеңбіректер орталық сызыққа оралуға мәжбүр болды, өйткені оқ-дәрілерді көтеру құрылғылары мұнарамен бірге айналмайтын. Цезарь және Иллюстриус, олардың дөңгелек барбеттерінде айналмалы көтергіштері бар BIII орнатуларына ие болды, бұл қоймалардан барлық жағынан жүктеуге мүмкіндік берді. BII және BIII орнатуларының биіктік бұрышы -5 градустан 13,5 градусқа дейін, ал жүктеу бұрышы максималды биіктікте болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде төрт Majestic зеңбіректен айырылды, ал олар сегіз шағын крейсерді қаруландыру үшін пайдаланылды. Негізгі батареяның салмағын азайту Majestic класына 12 QF (жедел атулы) 6 дюймдік 40 калибрлі зеңбіректерден тұратын қосалқы батареяны алып жүруге мүмкіндік берді, бұл бұрынғы сыныптарға қарағанда күшті қосалқы қаруландыру болды. Олар кеменің ортасындағы екі палубада орналасқан казематтарға орнатылды және 15 градусқа көтерілгенде нысананы тигізуге болатын снарядтарды жылдамдықпен атып шығарды. Кемелерде сонымен қатар 16 QF 12 фунттық Mk I және 12 QF 2 фунттық Mk I зеңбіректері торпедалық катерлерге қарсы қорғаныс үшін болды. Олар казематтарда, басты батарея мұнараларының шатырында және шатырларда орналасқан әртүрлі орнатуларда орналастырылды. Кемелерде бес 18 дюймдік (450 мм) торпеда түтігі де болды, олардың төртеуі кеменің корпусына батырылған, ал соңғысы кормадағы палубаға орнатылған ұшырғыш құрылғыда болды. Вулвич арсеналы Mark IV үлгісінде торпедаларды жасады, олар жарылғыш бөлігіне ие болды және белгілі бір жылдамдықпен ұшуға қабілетті болды.

Majestic and her sisters were armed with four BL 12 inch Mk VIII 35 calibre guns in twin gun turrets, one forward and one aft. This calibre would become the standard for all British battleship classes built for the next fifteen years. They were the first new British battleships to mount a 12 inch main battery since the 1880s. The new gun was a significant improvement on the 13.5 inch (343 mm) gun which had been fitted on the Admiral and Royal Sovereign classes that preceded the Majestics, in terms of ballistics and strength of the gun itself, and it was significantly lighter. The 12 in gun had a muzzle velocity of —a significant increase over the 13.5 in gun owing to the use of smokeless propellant—and it could fire a shell with a range of
The turrets were placed on pear shaped barbettes; the first six ships had this arrangement, but the last two, Caesar and Illustrious, had circular barbettes. The BII mountings in the first six ships allowed all around loading from the supply of ready ammunition kept in the turret, but the guns had to return to the centerline to bring ammunition up from the magazines, as the ammunition hoists did not rotate with the turret. Caesar and Illustrious, with their circular barbettes, had BIII mountings with rotating hoists, and these allowed all around loading from the magazines. Both the BII and BIII mounts had a range of elevation from −5 degrees to 13.5 degrees, with the loading angle at maximum elevation. During World War I, four of the Majestics were disarmed, and these guns were used to arm eight s. A further two turrets from Illustrious were later emplaced as coastal guns on the Tyne. The saving in weight from the main battery allowed the Majestic class to carry a secondary battery of twelve QF (quick firing) 6 inch 40 calibre guns, a larger secondary armament than in previous classes. These were mounted in casemates in two gun decks amidships, and they fired a shell at a muzzle velocity of Elevated at 15 degrees, they could hit targets out to The ships also carried sixteen QF 12 pounder Mk I guns and twelve QF 2 pounder Mk I guns for defence against torpedo boats. These were placed in a variety of mounts, including in casemates, on the main battery turret roofs, and in the fighting tops. The ships were also equipped with five 18 in (450 mm) torpedo tubes, four of which were submerged in the ship's hull, with the last in a deck mounted launcher in the stern. The Woolwich Arsenal manufactured the torpedoes, which were the Mark IV model; these carried a warhead and had a range of at a speed of .

Қару-жарақ

Majestic класындағы бронебелді 9 дюймдік (229 мм) Харви болаттан тұрды, бұл бұрынғы броня түрлерімен салыстырғанда салмақ бойынша төмен қорғаныс құнына мүмкіндік берді. Бұл кемелерге бұрынғы соғыс кемелерінен гөрі терең және жеңіл белдікке ие болуға, қорғанысты жоғалтпай мүмкіндік берді. Белдік 220 футқа (67 м) созылды; ол су сызығынан 5 фут (2 м) жоғары және 9 фут (3 м) төмен жағын қамтыды. Белдік барбеттер арқылы алдыңғы жағында қалың көлденең және артқы жағында 12 дюймдік қалыңдықпен жалғастырылды. Кеменің броньды палубасы орталық бөлігінде қалың болды, ал еңкейген қабырғалары белдік бронясының төменгі жиегіне жалғасты. Бұл құрылым белдікті тесіп өткен снарядтың кеменің өмірлік маңызды бөліктеріне жету үшін палубадан да өтуін қажет етті. Палубаның қалыңдығы кеменің басы мен қауырсынына қарай азайтылды. Басты батареяның барбеттері жоғарыдағы броньды палубаның үстіндегі ашық жағында 14 дюймдік бронямен қорғалды, ал палубаның астындағы жасырылған бөлігінің қалыңдығы азайтылды. Басты батареяның ұңғыларының алдыңғы жағы қалың, бүйірлері қалың, артқы жағы және 2 дюймдік қалыңдықтағы шатыры болды. Екінші қаптардың қабырғалары 6 дюймдік қалыңдыққа ие болды, ал бүйірлері мен артқы жағы қаптар экипажын сынықтардан қорғау үшін 2 дюймдік болды. Артқы торпедалық түтік 6 дюймдік қалыңдықтағы манжетпен жабылған. Алдыңғы басқару мұнарасының қабырғаларында 14 дюймдік болат болды, артқа қараған жағы 12 дюймге дейін азайтылды. Артқы басқару мұнарасы барлық жағынан 3 дюймдік бронямен қорғалды.

Қызмет тарихы

Маджестик, Магнифисент, Юпитер, Марс, Принц Джордж және Ганнибал тапсырмаға алынғаннан бастап Канал флотында қызмет етті, Магнифисент 1895 жылдан бастап флагмандық кеме болды. Олар 1897 жылғы маусымда Виктория патшайымының Алмаз юбилейіне қатысып, 1902 жылғы тамызда Ганнибалмен бірге король Эдуард VII-нің тәж кию рәсіміне қатысты. Ал Цезарь мен Иллюстриус Жерорта теңіз флотына ауыстырылды, олар 1903 және 1904 жылдарға дейін онда болды, содан кейін Англияға оралып, өз әпкелеріне қосылды. Викториус 1897 жылы Жерорта теңіз флотында қысқа уақыт қызмет етті, содан кейін 1898 жылы Қытай станциясына ауыстырылды, ол 1900 жылға дейін онда қалды. Содан кейін кеме 1900 жылдан 1903 жылға дейін Жерорта теңіз флотында тағы бір рет қызмет етті, ал 1904 жылы ол өз әпкелеріне қосылды. 1906 жылы Маджестикке жалақы төленді; келесі жылы ол және Магнифисент Нор дивизиясына қайта тағайындалды. Сол уақытта Цезарь, Викториус және Марс Девонпорт дивизиясына, ал Ганнибал, Принц Джордж, Юпитер және Иллюстриус Портсмут дивизиясына кетті. 1912 жылғы наурыз айында Цезарь 4-ші эскадрильяның резервіне жіберілді. Сол жылы Маджестик, Принц Джордж және Иллюстриус 7-ші шайқас эскадрильясына (BS) тағайындалды. 1914 жылғы тамызда Ұлыбритания Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін Цезарь мен Юпитер 7-ші BS-ге тағайындалды, ол өз кезегінде Канал флотына тағайындалды және ағылшын арнасынан Францияға өтіп бара жатқан Британдық экспедициялық күшін қорғау міндеті алды. Сол уақытта Ганнибал, Марс, Магнифисент және Викториус 9-шы шайқас эскадрильясына тағайындалып, британдық жағалауды қорғау үшін Хамберде орналасты. Иллюстриус Ұлы Флоттың күзет кемесі ретінде пайдаланылды және бастапқыда Лох-Юде орналасқан. 1915 жылдың басында Маджестик пен Принц Джордж Осман империясына қарсы Дарданелл операциясына қатысты; олар мамыр айына дейін Дарданелл айналасындағы Осман позицияларын бомбалады, ол кезде Маджестик торпедамен зардап шегіп, Геллес мүйісінің жанында неміс U қайығымен батып кетті. Сол уақытта Принц Джордж Осман жағалау батареясынан снаряд алды, бұл Мальтада жөндеуді қажет етті. Ганнибал, Магнифисент, Викториус және Марс 1915 жылдың басында тоқтатылды және олардың 12 дюймдік зеңбіректері Лорд Клайв кластық мониторларын қаруландыру үшін алынды. Иллюстриус та солай қарусыздандырылды, оның екі зеңбірегі Тайн мұнараларына жіберілді. Ганнибал, Магнифисент және Марс содан кейін Дарданеллден тыс операциялар кезінде әскер тасымалдау кемелері ретінде пайдаланылды. 1915 жылдың соңында Дарданелл операциясы аяқталғаннан кейін Ганнибал Египетте деполық кеме ретінде орналасты, ал Магнифисент және Марс Англияға оралып, тиеу кемесі және деполық кеме ретінде пайдаланылды. Викториус 1915–1916 жылдары жөндеу кемесіне айналдырылды және Ұлы Флоттың негізгі базасы болған Скапа-Флоуда орналасты. Юпитер 1915 жылдың ортасында Суэц каналы патруліне ауыстырылды, содан кейін 1916 жылдың соңында Девонпортқа оралып, тоқтатылды. 1916 жылы Иллюстриус сауда кемесіне айналдырылып, Чатхэмге орналастырылды; ол сонда казармалық кемеге айналды. 1914 жылғы желтоқсаннан 1918 жылғы қыркүйекке дейін Цезарь күзет кемесі ретінде жұмыс істеді, алдымен Гибралтарда, содан кейін Солтүстік Америка және Батыс Индия станциясында. 1918 жылғы қыркүйекте Адриатика эскадрильясында, ал қазан айында Эгей эскадрильясында қызмет етті. Соғыстан кейін ол Ресей азаматтық соғысына одақтастардың араласуын қолдады, деполық кеме ретінде Қара теңізде. Ол шетелде кез келген қызметте қызмет еткен соңғы британдық пре-дредноут болды. Ганнибал мен Юпитер 1920 жылғы қаңтарда сатылып, содан кейін Италияда және Ұлыбританияда бөлшектелді. Иллюстриус 1920 жылғы маусымда Барроу-ин-Фурнестегі кеме құрастырушы зауытына жіберілді. Цезарь 1920 жылғы сәуірде тоқтатылды және ақырында 1922 жылғы шілдеде Германияда бөлшектеуге сатылды. Магнифисент және Марс 1921 жылғы мамырда бөлшектеуге сатылып, Инверкейтинг және Бритон-Ферриде бөлшектелді. Принц Джордж қыркүйекте Германияда бөлшектеуге сатылды, бірақ ол Кампердуин жағасында жағаға отырды. Викториус 1920 жылы Индус II деп аталды және ақырында 1922 жылғы желтоқсанда бөлшектеуге сатылды.

Majestic, Magnificent, Jupiter, Mars, Prince George, and Hannibal served in the Channel Fleet from their commissioning, with Magnificent as the flagship from 1895. They were present at the Diamond Jubilee for Queen Victoria in June 1897 and took part in the Coronation Review for King Edward VII in August 1902, along with Hannibal. Caesar and Illustrious instead went to the Mediterranean Fleet, remaining there until 1903 and 1904, respectively, when they returned to Britain to join their sisters in the Channel Fleet. Victorious served briefly in the Mediterranean Fleet in 1897 before being transferred to the China Station in 1898, remaining there until 1900. The ship then returned for another stint in the Mediterranean Fleet from 1900 to 1903, and in 1904 she joined her sisters in the Channel Fleet. In 1906, Majestic was paid off; the following year she and Magnificent were recommissioned into the Nore Division. At the same time, Caesar, Victorious, and Mars went to the Devonport Division, while Hannibal, Prince George, Jupiter, and Illustrious went to the Portsmouth Division. In March 1912, Caesar was reduced to reserve in the 4th Squadron, Home Fleet. Later that year, Majestic, Prince George, and Illustrious were assigned to the 7th Battle Squadron (BS). Following Britain's entry into World War I in August 1914, Caesar and Jupiter were assigned to the 7th BS, which was in turn assigned to the Channel Fleet and tasked with protecting the British Expeditionary Force as it crossed the English Channel to France. At the same time, Hannibal, Mars, Magnificent, and Victorious were assigned to the 9th Battle Squadron and stationed in the Humber to protect the British coast. Illustrious was instead used as a guard ship for the Grand Fleet, and was initially based at Loch Ewe. In early 1915, Majestic and Prince George took part in the Dardanelles Campaign against the Ottoman Empire; they bombarded Ottoman positions around the Dardanelles until May, when Majestic was torpedoed and sunk by the German U boat off Cape Helles. At around the same time, Prince George was hit by a shell from an Ottoman coastal battery, requiring repairs at Malta. Hannibal, Magnificent, Victorious, and Mars were laid up in early 1915 and had their 12 in guns removed to arm the Lord Clive class monitors. Illustrious was similarly disarmed, with two of her guns going to the Tyne Turrets. Hannibal, Magnificent, and Mars were then used as troop ships during the operations off the Dardanelles. In late 1915 after the conclusion of the Dardanelles Campaign, Hannibal was stationed in Egypt as a depot ship, while Magnificent and Mars returned to Britain to be used as an ammunition ship and a depot ship, respectively. Victorious was converted into a repair ship in 1915–1916 and based in Scapa Flow, the main base of the Grand Fleet. Jupiter was transferred to the Suez Canal Patrol in mid 1915, before returning to Devonport in late 1916 to be paid off. By 1916, Illustrious had been converted into a storeship and based in Chatham; she was joined there by Prince George, by then converted into a barracks ship. From December 1914 to September 1918, Caesar was employed as a guard ship, first at Gibraltar and then in the North America and West Indies Station. She served in the Adriatic Squadron in September 1918, and then in the Aegean Squadron in October. After the war, she supported the Allied intervention in the Russian Civil War in the Black Sea as a depot ship; she was the last British pre dreadnought to serve overseas in any capacity. Hannibal and Jupiter were sold in January 1920 and thereafter broken up in Italy and Britain, respectively. Illustrious followed her sisters to the breakers in June 1920, being scrapped at Barrow in Furness. Caesar was paid off in April 1920 and eventually sold for scrapping in Germany in July 1922. Magnificent and Mars were sold for scrap in May 1921 and broken up at Inverkeithing and Briton Ferry, respectively. Prince George was sold for scrapping in Germany in September, but while en route she ran aground off Camperduin. Victorious was renamed Indus II in 1920 and eventually sold for scrap in December 1922.