Британ армиясының 49-шы (Батыс Райдинг) атқыштар дивизиясы

Кіріспе

Британ армиясының жаяу әскер дивизиясы. Лақап аты="Баркерс Беарс""Ақ аюлар""Ақ аюлар қасапшылары". Патрон=. Девиз=. Түстер=. Марш=. Талисман=. Шайқастар=Бірінші дүниежүзілік соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыс. Мерейтойлар=. Марапаттар=. Ұрыс құрметтері=. 49-шы (Батыс Ридинг) жаяу әскер дивизиясы – Британ армиясының жаяу әскер дивизиясы. Дивизия Бірінші дүниежүзілік соғыста Батыс майданның окоптарында, Франция және Фландрия далаларында шайқасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде дивизия Норвегия кампаниясында және Солтүстік-Батыс Еуропада шайқасты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1946 жылы таратылды, содан кейін 1947 жылы қайта құрылды. 1967 жылы таратылғанға дейін Солтүстік командасымен бірге болды.

Құрылу

Территориялық күш (TF) 1907 жылғы Территориялық және резервтік күштер туралы заңның (7 Edw.7, c.9) қолданысқа енуінен кейін 1908 жылдың 1 сәуірінде құрылды. Бұл заң ескі ерікті күштерді, Құрметті артиллерия компаниясын және йоманриді біріктіріп, қайта ұйымдастырды. Алғашқыда Батыс Райдинг дивизиясы деп аталған бұл дивизия 1-ші, 2-ші және 3-ші Батыс Райдинг бригадаларынан тұрды, әр бригадада төрт жаяу әскер батальоны және қолдау бөлімшелері болды. Дивизия бейбіт уақыттағы Территориялық күштің (TF) құрамына кіретін он төрт дивизияның бірі болды. Бейбіт уақытта дивизия штаб-пәтері 1912 жылдан бастап Йорк қаласындағы Тауэр-стритте орналасқан.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Дивизияның құрамы 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде жылдық жазғы лагеріне аттанған еді және Ұлыбритания соғысқа кірген күнінен кейін, 5 тамызда, әскери қызметке шақырылды. 1907 жылғы Аумақтық және резервтік күштер туралы заңға сәйкес, TF-нің сарбаздары олардың рұқсатынсыз шетелде қызмет етуге міндетті емес еді, сондықтан 31 тамызда дивизияға екінші резервтік бөлім құруға бұйрық берілді – 2-ші Батыс Райдинг дивизиясы, ол негізінен теңіз артына қызмет етуге ерікті болмаған сарбаздардан құралды. Дивизия толық уақытты соғыс қызметі үшін шақырылды және, Ұлыбританияда бірнеше ай бұрын әскери міндеттілік енгізілгендіктен, көптеген бөлімдер офицерлер мен сарбаздарды екінші құрамға жіберу салдарынан жеткіліксіз болғандықтан, дивизия көптеген соғысқа шақырылғандарды қабылдады. Соғыс жарияланғанымен, дивизия Солтүстік командасының құрамында, 146-шы, 147-ші және 148-ші жаяу әскер бригадаларымен бірге, бастапқыда стационарлық қорғаныс міндеттерін орындады, маңызды нысандарды күзетті және оқуға аз уақыт бөлінді. Алайда, оқу көп ұзамай басталды, мақсаты – дивизия толық даярланғаннан кейін Франциядағы Британдық экспедициялық корпусына (BEF) қосылуы керек еді. Бірақ бұл орын алмады, өйткені 1940 жылдың ақпан айында дивизия "Avonforce" құрамына кіру және Норвегия арқылы Финляндияға жіберіліп, Кеңес Одағымен жүргізіліп жатқан қысқы соғыста Финляндия армиясына көмектесу туралы бұйрық алды. 4 сәуірде 49-дивизия жұмысын тоқтатты және 146-шы және 148-ші бригадалар (147-ші бригада Англияда қалды), екеуі де нашар даярланған және жабдықталған, Тронхейм және Нарвик порттарын неміс әскерінен қайтарып алу мақсатымен жүзеге асырылған, сәтсіз аяқталған Норвегия кампаниясына қатысты. Бірақ бір қуанышты жайт – олар Екінші дүниежүзілік соғыста жаумен шайқасқан алғашқы британдық әскерлердің қатарында болды және, әрине, бұл құрметті алғашқы территориялықтарға бұйырды. Бригадалар Ұлыбританияға оралды, онда 10 маусымда дивизия Шотландия командасында қайта құрылды. Жаңа бас офицер (GOC) Кертис Франция шайқасы кезінде және BEF-тің Дюнкеркке шегінуі кезінде оның әріптес дивизиясы – 46-шы дивизияға басшылық еткен еді, ол көптеген жарақаттармен Англияға эвакуацияланды.

Elements of the division had, by the outbreak of the First World War in August 1914, just departed for their annual summer camp and were mobilised for war service on 5 August, the day after Britain entered the war. According to the Territorial and Reserve Forces Act 1907, men of the TF were not obligated to serve overseas without their permission and so, on 31 August, the division was ordered to form a second line reserve unit, the 2nd West Riding Division, formed mainly from those men who, for various reasons, choose not to volunteer for overseas service. was mobilised for full time war service and, with conscription having been introduced in the United Kingdom some months earlier, and with many units understrength after having to post officers and men to the second line units, the division absorbed many conscripts. Although war was declared, the division, serving under Northern Command, still with the 146th, 147th and 148th Infantry Brigades under command, was initially engaged in static defensive duties, guarding vital points and little time was allotted for training. However, training began soon afterwards with the overall intention being that the division, once fully trained, would join the British Expeditionary Force (BEF) in France. In the event, this was not to happen as, in February 1940, the division received orders to form part of "Avonforce" and be sent to Finland, via Norway, and aid the Finnish Army during its Winter War with the Soviet Union. On 4 April, the 49th Division ceased to function and the 146th and 148th Brigades (with the 147th Brigade remaining in England), both very poorly trained and equipped, took part in the short and ill fated Norwegian Campaign, that were intended to retake the ports of Trondheim and Narvik from the German Army. One consolation, however, was that they gained the distinction of being amongst the very first British troops to fight the enemy in the Second World War, and certainly the first Territorials to do so. The brigades returned to the United Kingdom, where, on 10 June, the division was reconstituted in Scottish Command Curtis, the new General Officer Commanding (GOC), had commanded the division's sister formation, the 46th Division, during the Battle of France and in the BEF's subsequent retreat to Dunkirk, where it was evacuated to England, albeit with very heavy casualties.

1940 - 42 жылдары Исландиядағы қызмет

Дивизия құрамында енді тек 146-шы және 147-ші жаяу әскер бригадалары қалды, олар Исландияға аттанды. 146-шы бригада 8 мамырда, 147-ші бригада 17 мамырда, ал дивизия штабы 23 маусымда жетті. Штаб HQ Alabaster Force деп қайта аталды, ал 1941 жылдың қаңтарында – Исландия күштері, соңында HQ Британ әскерлері Исландия болып өзгертілді. Осының нәтижесінде, мұздың үстінде тұрған ақ аю бейнеленген жаңа дивизиялық таңба қабылданды. 1941 жылы Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилльтің өтініші бойынша дивизия таулы және арктикалық жағдайлардағы соғысқа дайындалды. 1942 жылдың сәуірінде Исландия үшін жауапкершілік АҚШ-қа берілді, ал өткен жылдың шілдесінде 1-ші Жеңілдетілген теңіз бригадасы келді. Үш бригада алмастырыла бастады, сонда генерал-майор Кертис теңізшілерге ақ аю таңбасын тағуды ұсынды. 1943 жылдың сәуірінде дивизия генерал-лейтенант Джерард Бакналлдың басқаруына бағынышты I корпусына қосылды және келесі жылдың көктеміне жоспарланған Нормандияға шабуылға арналған дивизия ретінде белгіленді. 30 сәуірде дивизия жаңа генерал-майор Эвелин "Баблз" Баркерді қабылдады. "Ол аю тым бағынышты. Мен дивизияма қарсылық танытатын белгі қаламын, оның басын көтеріп, арыстандай аңырауын қалаймын", - деп жазды Баркер. Содан кейін 49-шы дивизияға жаңа "агрессивті" таңба берілді, енді ол басын жоғары көтеріп, аңырап тұрған ақ аюды бейнелейді. Алайда, 1944 жылдың басында генерал сэр Бернард Монтгомери алдағы шабуылдағы барлық одақтас құрлық әскерлеріне басшылық ететін 21-ші армия тобының басшылығын қабылдағанда, Солтүстік Африка мен Сицилияда өзгеше көзге түскен генерал-майор Дуглас Грэмнің 50-ші (Нортумбрия) жаяу әскер дивизиясы Монтгомеридің екі британдық шабуыл дивизиясының бірі ретінде таңдалды. Екінші дивизия генерал-майор Том Реннидің 3-ші дивизиясы болды. 49-шы дивизия, осы рөлге көп айлар бойы дайындалса да, керісінше, екінші деңгейге түсірілді, бұл барлық шендегілерге үлкен көңіл көтерусіздік әкелді. 1944 жылдың қаңтарында дивизия Шығыс Англияға көшірілді, онда 2 ақпанда ол генерал-лейтенант Джон Кроккердің I корпусынан XXX корпусына ауыстырылды.

The division, now with only the 146th and 147th Infantry Brigades left, departed for Iceland, the 146th arriving there on 8 May, the 147th on 17 May, and the divisional HQ arriving on 23 June, when it was redesignated HQ Alabaster Force and, in January 1941, Iceland Force before finally being redesignated HQ British Troops Iceland. As a result, a new divisional insignia, featuring a polar bear standing on an ice floe, was adopted. In 1941, at the request of British Prime Minister, Winston Churchill, the division was trained in mountain warfare and also in arctic warfare. By April 1942, responsibility for Iceland had been handed over to the United States, with the arrival in July the previous year of the 1st Provisional Marine Brigade and the three brigades began to be relieved, and Major General Curtis suggested the Marines wear the polar bear insignia. In April 1943, the division was assigned to I Corps, under Lieutenant General Gerard Bucknall, and was earmarked as an assault division for the invasion of Normandy, scheduled for spring the following year. On 30 April the division received a new GOC, Major General Evelyn "Bubbles" Barker. "That Bear is too submissive. I want a defiant sign for my division, lift up its head and make it roar", Barker wrote. Subsequently the 49th Division was issued with a new "aggressive" insignia, now featuring a Polar Bear with its head facing upwards, roaring. However, in early 1944, when General Sir Bernard Montgomery took over command of the 21st Army Group, which commanded all Allied land forces in the upcoming invasion, Major General Douglas Graham's 50th (Northumbrian) Infantry Division, which had fought with distinction in North Africa and Sicily, was chosen by Montgomery as one of the two British assault divisions – the other being Major General Tom Rennie's 3rd Division – and the 49th Division, despite training for the role for many months, was instead relegated to a backup role, causing great disappointment to all ranks. In January 1944, the division moved to East Anglia, where, on 2 February, it was transferred from Lieutenant General John Crocker's I Corps, with which it had served since April 1943, to XXX Corps,

Солтүстік-батыс Еуропа, 1944-45 жж.

1944 жылдың 13 маусымында 49-дивизияның көп бөлігі екі жылдан астам жаттығудан кейін "Оверлорд" операциясының аясында Нормандияға түсті. Бұл позицияны ақырында 7-батальон, Герцогтар, подполковник Джон Вили қол астында алды. 49-дивизияның алғашқы ірі әрекеті "Мартлет" операциясы кезінде болды, ол "Эпсом" операциясының бірінші кезеңі, британдықтардың Кан қаласын басып алуға жасаған әрекеті. Генерал-лейтенант сэр Ричард О'Коннордың VIII корпусы басты күш-жігерді жұмсағанымен, 49-дивизияны басқарумен XXX корпусы Раурей қыратын басып алып, VIII корпустың оң жақ фланкісін қорғауды көздеді. Операция 25 маусымда басталды, дивизия 8-ші бронетанкті бригаданың бөлімдерімен және 250-ден астам артиллериялық қарудан құралған ауыр артиллериялық оқ жаудырылысымен қолдау көрсетілді, бастапқыда жақсы өтті. Бірінші кезеңнің мақсаты – Фонтенэй қаласы, бірінші күнінің соңында екі неміс танк дивизиясының (2-ші және 9-шы) бөлімдеріне қарсы алынды. Дегенмен, Раурейді басып алу қиынға соқты, бірақ қатал шайқастан кейін, оның көп бөлігі жақын арадағы шайқастарда 27 маусымда 70-бригадаға түсті. Олар келесі бірнеше күн бойы өте қатал қарсы шабуылдарды тойтарып, 1-батальон, Тайнсайд шотландтық және 11-батальон, Дархам жеңіл жаяу әскері неміс шабуылдарының күшін өздеріне қабылдады. Шайқастар екі тарапқа да ауыр шығын әкелді, бірақ немістер әлдеқайда көп зардап шекті. Нормандиядағы қатал шайқастар кезінде нацистік пропагандалық диктор Лорд Хоу-Хоу дивизияны "Ақ аю қасапшылары" деп атады, ақ аю белгісін таққан британдық сарбаздар берілуге тырысқан СС танк экипаждарын өлтірді деп мәлімдеді. Кейбір бөлімшелерге "майор шенінен төменгі офицерлерге тұтқын алуға тыйым салынды" деген бұйрық берілді. 49-дивизияның бас қолбасшысы генерал-майор "Баблз" Баркер 2 шілдедегі күнделігінде былай деп жазды: "Кеше ескі 49-дивизиясы үлкен атаққа ие болды және біз бәріміз өзімізге қатты ризамыз. Сол жағыма күні бойы жаяу әскер мен танктер шабуыл жасады. Кешке қарай шағын қарсы шабуылдан кейін біз бастапқы позициямызға оралдық. Біз оларға қатты соққы бердік және шамамен 35 танкты, көбінесе "Пантера" танктерін жойғанымызды есептейміз. Шотландиялық батальондарымыздың бірі ерекше көзге түсті. Біз оларға артиллериямызбен тиімді соққы бердік, қозғалыс күтілетін кез келген нүктеге өте күшті назар аудардық". 25 шілдеде дивизия Букналлдың XXX корпусынан, онда ол шамамен алты ай бойы қызмет еткен, генерал-лейтенант Джон Кроккердің I корпусына ауысты. Осы уақытқа дейін дивизия 70-бригададан айырылды, ол кіші, 2-ші деңгейдегі аумақтық құралым ретінде, басқа бөлімшелерге күш беру үшін таратылды. Бірақ 70-бригаданың орнына 56-бригада келді, бұл бұрынғы тәуелсіз құралым, толығымен тұрақты армия бөлімдерінен құралған және D күні Нормандияға түскен. Дивизия тамыздың соңында Сена өзеніне жетіп, өзеннен өткеннен кейін Ле-Хавр қаласын басып алуға бет бұрды (Астония операциясын қараңыз). Ле-Хавр 12 қыркүйекте алынды, 49-дивизия мен оның қолдаушы бөлімдері өте аз шығынға ұшырады – 19 адам қаза тапты және 282 адам жараланды, сонымен қатар 6000-нан астам неміс әскерін тұтқынға алды. Генерал-майор "Баблз" Баркер өзінің күнделігінде "Бұл дивизия мен мен үшін есте қаларлық күн" деп жазды. Алайда, дивизияның барлық көлігі Бельгияға қарай жылжып жатқан басқа бөлімшелерге жіберілді, "Ақ аюларды" уақытша тоқтатты, бірақ Нормандияға түскеннен бері үш айға жуық шайқасқа қатысып, 5000-нан астам адамды жоғалтқан дивизияға бірнеше күн демалыс беруге мүмкіндік берді. Дивизияға қозғалуға бұйрық берілді, ол 200 миль сапардан кейін 21 қыркүйекте Нидерландының оңтүстігінде, Антверпен-Тернхаут каналынан оңтүстікке қарай 10 миль жерде орналасқан шоғырлану аймағына келді. Келесі бірнеше күнде дивизия Тернхаутты азат етіп, Антверпен-Тернхаут каналын кесіп өтті. Осы кезеңде дивизияға Екінші дүниежүзілік соғыстағы алғашқы және жалғыз Виктория кресі (ВК) берілді, ол Хэлламшир батальонының, Йорк және Ланкастер полкінің капралы Джон Харперге тиесілі болды. Нормандияға түскеннен бері шабуылда болған дивизия келесі бірнеше аптаны голланд шекарасында қорғаныста өткізді, содан кейін шабуылға қайта оралды. "Фазан" операциясы қазанның үшінші аптасында басталды, мақсаты Тильбург пен Бреда 49-дивизияға түскеннен кейін Русендаал қаласын басып алу болды, ол он күндік қатал шайқастан кейін алынды. Генерал-майор Баркер қаланы "Жыл басында АҚШ Әуе күштері бомбалаған үлкен емес жер" деп сипаттады. Біз 10 күнде 20 мильді кесіп өттік және оның әр қадамын шайқаспен басып өттік". Шайқастар дивизия Виллемстадқа жеткенге дейін жалғасты. Содан кейін дивизия генерал-лейтенант Кроккердің I корпусынан генерал-лейтенант Нил Ричидің XII корпусына ауысты.

On 13 June 1944, most of the 49th Division, after just over two years of training, landed in Normandy as part of Operation Overlord. The position was eventually taken by the 7th Battalion, Dukes, under Lieutenant Colonel John Wileey. The 49th's first major action as a division came during Operation Martlet, the first phase of Operation Epsom, the British attempt to capture Caen. Although Lieutenant General Sir Richard O'Connor's VIII Corps made the main effort, XXX Corps, with the 49th Division under control, was to protect VIII Corps' right flank by seizing the Rauray ridge. The operation commenced on 25 June, and the division, supported by elements of the 8th Armoured Brigade and a massive artillery barrage from over 250 guns, initially went well, with the first phase objective, the town of Fontenay, being captured by the end of the first day against units of two German panzer divisions (the 2nd and 9th). However, capturing Rauray itself proved more difficult although, after hard fighting, much of it in close quarters, it eventually fell to the 70th Brigade on 27 June which, for the next few days, had to ensure a series of very fierce counterattacks, with the 1st Battalion, Tyneside Scottish and 11th Battalion, Durham Light Infantry bearing the brunt of the German attacks, which were repulsed with heavy losses on both sides, although the Germans suffering by far the greater. It was during this period of the fierce fighting in Normandy that the Nazi propaganda broadcaster, Lord Haw Haw, referred to the division as "the Polar Bear Butchers", alleging that British soldiers wearing a Polar Bear flash had massacred SS tank crew who were trying to surrendering. Some units had been issued with the order "NPT below rank major", meaning that they were not to take prisoners below that rank. The 49th's GOC, Major General "Bubbles" Barker, explained it in his diary on 2 July, "Yesterday the old 49 Div made a great name for itself and we are all feeling very pleased with ourselves. After being attacked on my left half, all day by infantry and tanks, we were in our original positions after a small scale counter attack by the evening. We gave him a real bloody nose and we calculate having knocked out some 35 tanks mostly Panthers. One of my Scots Battns distinguished themselves particularly. We gave him a proper knockout with our artillery with very strong concentration on any point where movement was expected". until its participation in the Second Battle of the Odon, before, on 25 July, transferring from Bucknall's XXX Corps, in which the division had served nearly six months, to Lieutenant General John Crocker's I Corps. It was during this time that the division lost the 70th Brigade, which as a junior, 2nd line territorial formation, was broken up to provide reinforcements to other units. However, substituting the 70th Brigade was the 56th Brigade, formerly an independent formation comprising entirely Regular Army units, that had landed in Normandy on D Day. The division reached the River Seine in the late August, and, upon crossing the river, turned towards the capture of Le Havre, which was captured on 12 September (see Operation Astonia) with very light casualties to the 49th Division and its supporting units − 19 killed and 282 wounded − and capturing over 6,000 Germans in the process. Major General "Bubbles" Barker, the GOC, wrote in his diary that it "will be a memorable day for the Div[ision] and myself". However, the division then had all its transport sent forward to other units then advancing into Belgium, temporarily grounding the "Polar Bears", although giving the division a few days rest, deservedly so after having endured almost three months of action since landing in Normandy and suffered over 5,000 casualties. The division received the order to move, arriving, after travelling some 200 miles, in the south of the Netherlands at a concentration area on 21 September, ten miles south of the Antwerp Turnhout Canal. Over the next few days, the division liberated Turnhout and crossed the Antwerp Turnhout Canal. It was during this period that the division was awarded its first and only Victoria Cross (VC) of the Second World War, belonging to Corporal John Harper of the Hallamshire Battalion, York and Lancaster Regiment. The division, after being on the offensive since landing in Normandy, then spent the next few weeks on the defensive along the Dutch frontier, before returning to the offensive. Operation Pheasant commenced in the third week of October, with the objective, after Tilburg and Breda had fallen to the 49th, being the capture of the town of Roosendaal, which fell after ten days of vicious fighting. Major General Barker described the town as "not much of a place, bombed by USAF early in the year We have crossed 20 miles in 10 days and had to fight every inch of it". Further fighting continued until the division ended up at Willemstad at the Hollandsche Diep. The division then transferred from Lieutenant General Crocker's I Corps to Lieutenant General Neil Ritchie's XII Corps

Қараша айының соңында дивизия бас қолбасшысы генерал-майор "Баблз" Баркер, 1943 жылғы сәуірден бері 49-дивизияны үздіксіз басқарып келген, генерал-лейтенант О'Коннордың VIII корпусының бас қолбасшысы болып тағайындалды және дивизияны тастап кетті. Баркердің 49 "Ақ аюлар" дивизиясын басқаруы, әсіресе Нормандиядағы "Эпсом" операциясы кезінде жоғары бағаланды. Кейін ол "Менің бақытым - Ақ аюларды басқару болды, олардың жетістіктері барлық деңгейдегі үлкен тиімділігімен, жоғары рухпен және тамаша командалық жұмысымен мүмкін болды. Бұл керемет жауынгерлік машина болды" деп жазды. Баркердің орнына бұрынғы 15-ші (шотланд) жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы генерал-майор Гордон "Бейб" Макмиллан келді. Өзінің ізашары сияқты, Макмиллан да Бірінші дүниежүзілік соғыстың қадірлі ардагері болды. Дегенмен, 1945 жылғы наурыздың соңында дивизия, енді генерал-майор Стюарт Роулинс басқаруында болды, Макмиллан 51-ші (Шотландия) жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы болуға бұйрық бергеннен кейін, "Аралды" тазалауға бұйрық алды, ол көптеген қатал шайқастардан кейін, бірақ салыстырмалы түрде аз шығынмен сәуірдің басында тазаланды, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай Арнхемге қарай жылжыды. 49-дивизияның Екінші дүниежүзілік соғысқа жасаған соңғы үлкен үлесі Арнхемді азат ету және оған әкелген қатал шайқастар болды. Дивизия енді генерал-лейтенант Чарльз Фулкс басқаратын I канад корпусының бөлігі болды.

1945 жылдың 7 мамырында неміс капитуляциясынан кейін 49-дивизия Утрехт қаласын азат етуге қатысты, 49-дивизияның барлау полкі бірінші болып кірді, содан кейін канад әскері кірді. Қаланың Бильтстраат көшесінде Ақ аюларға арналған ескерткіш орнатылған. Екінші дүниежүзілік соғыс барысында, Нормандиядан Арнхемге дейін 49-дивизия 11 000 офицер мен сарбаздың жараланғанына немесе жоғалып кеткеніне куә болды, олардың 1642-сі шайқаста қаза тапты.

Ескерткіш

Ипр қаласының сыртындағы Джон МакКрей орнында 49-шы (Батыс атты) жаяу әскер дивизиясының ескерткіші орналасқан. Ол Эссекс фермасы Достастық соғыс қабірлері комиссиясы зиратының тікелей артында, каналдың жағасында тұрғызылған. Ескерткіш обелиск пішіндес және зираттан канал жағалауына дейін жететін баспалдақ арқылы қол жеткізуге болады.