Ақ жүзді тұғыр (Egretta novaehollandiae) – Аустралазия, Жаңа Зеландия, Индонезияда кең таралған орташа мөлшердегі құс. Сипаттамасы, мекендеу орындары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Ақ бетті тұғыр (Egretta novaehollandiae), сондай-ақ ақ маңдайлы тұғыр деп те аталады, Австралазияның көп бөлігінде, оның ішінде Жаңа Гвинеяда, Торрес бұғазы аралдарында, Индонезияда, Жаңа Зеландияда және Австралияның ең құрғақ аймақтарын қоспағанда барлық жерде кездеседі. Бұл орташа мөлшердегі, ақшыл, сәл көкшіл сұр түсті, сары аяқтары мен ақ бет белгілері бар тұғыр. Оны тұзды немесе тұщы судың жақын жерлерінде кездестіруге болады. Қылықтанып, алысқа қанат қағып ұшып кеткенімен, бұл құс қалалық балық шаруашылықтарына шабуыл жасауға да батыл.
The white faced heron (Egretta novaehollandiae) also known as the white fronted heron, is a common bird throughout most of Australasia, including New Guinea, the islands of Torres Strait, Indonesia, New Zealand, and all but the driest areas of Australia. It is a medium sized heron, pale, slightly bluish grey, with yellow legs and white facial markings. It can be found almost anywhere near shallow water, fresh or salt, and although it is prompt to depart the scene on long, slow beating wings if disturbed, it will boldly raid suburban fish ponds.
Таксономия
Ақ бетті тұғыр 1790 жылы ағылшын орнитологы Джон Лэтаммен ресми түрде сипатталған. Ол оны тұғырлар тұқымдасына қосты және Ardea novaehollandiae деген екі атауын берді. Лэтам өзінің сипаттамасын 1789 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстің бірінші губернаторы Артур Филипптің "Губернатор Филипптің Ботани шығанағына саяхаты" кітабында сипатталған және суреттелген "ақ маңдайлы тұғырға" негіздеді. Бұл тұғыр тарихи түрде Ardea тұқымдасына жақын деп есептелді, бірақ біраз уақыт бойы ол өз туысы – Notophoyx – деп бөлек жіктелді, себебі оның қауырсындары бұл туысқа тән емес еді. Сол сияқты, швед натуралисі Кай Карри Линдал бұл түрді Ardea тұқымдасының кішкентай түрі деп санады. Роберт Б. Пэйн мен Кристофер Дж. Рисли ақ бетті тұғырды Egretta туысына жатқызды, өйткені оның қаңқа анатомиясы Ardea тұғырларына қарағанда тұғырларға көбірек ұқсады. Олар Бок бұл түрді Ardea туысына жатқызу себебін көрсетпегенін және оның ең жақын туысы кішкентай көк тұғыр (Egretta caerulea) екенін, оның қауырсын және бас сүйегінің құрылысы бойынша ұқсастықтарын атап өтті. 1987 жылы Фредерик Шелдон ДНК-ДНК гибридтеуді қолданып, ақ бетті тұғырдың тұғырлар кладының мүшесі екенін растады. Австралиядағы E. n. novaehollandiae және E. n. parryi, Жаңа Каледониядағы E. n. nana және Ириан-Джаядағы E. n. austera түрлері бұрын сипатталған, бірақ қазір таксономиялық тұрғыдан мойындалмайды.
The white faced heron was formally described in 1790 by the English ornithologist John Latham. He placed it with the herons in the genus Ardea and coined the binomial name Ardea novaehollandiae. Latham based his account on the "white fronted heron" that had been described and illustrated in 1789 by the first Governor of New South Wales Arthur Phillip in his book The Voyage of Governor Phillip to Botany Bay. It was historically considered to be closely related to Ardea but for some time it was placed in its own genus—Notophoyx—because of the absence of the plumes typical in that genus. Similarly, Swedish naturalist Kai Curry Lindahl felt the species was a dwarf member of the genus Ardea. Robert B. Payne and Christopher J. Risley placed the white faced heron in the genus Egretta due to its skeletal anatomy resembling egrets more than Ardea herons. They noted that Bock had not given reasons why he had placed the species in Ardea, and felt its closest relative was the little blue heron (Egretta caerulea) on account of plumage and skull similarities. Using DNA DNA hybridization in a 1987 study, Frederick Sheldon confirmed the white faced heron was a member of the egret clade. Subspecies E. n. novaehollandiae and E. n. parryi in Australia, E. n. nana from New Caledonia and E. n. austera from Irian Jaya have previously been described, but are now not recognised taxonomically.
Сипаттама
Ересек ақ бетті тұңғыш көкшілі орташа мөлшерде болады және көбінесе ақшыл көк сұр түсті. Маңдайы, басы, жағы және жоғарғы жұтқыншағы ақ түсті. Басқа үлгісі өзгергіш, кейде мойнының төменгі жағына дейін ақ түс таралады; осы өзгергіштік жеке құстарды анықтауға мүмкіндік береді. Ересек құстың салмағы және бойы әдетте ... және көбінесе ішкі жағы қызғылт түсті болады. Балапандар көбінесе сұр түсті қауырсында жабылады. Кокос аралдары мен Соломон аралдарында кездеседі. Көбінесе Солтүстік территорияға қысқы келуші болып табылады. Көбеюі көбінесе Оңтүстік Австралияда жүзеге асады, ал жылдың басқа уақытында құстар алысқа таралады. Екі жыныс та ұя салу, жұмыртқаларды жақындату және балапандарға күтім жасау жұмысын бөліседі. Олардың әртүрлі тамағы – балық, бақа, кішкентай бауырымен жорғалаушылар және жәндіктер. Олар азық табу үшін әртүрлі тәсілдерді қолданады, соның ішінде қозғалмай тұрып, олжаның қозғалысын күту (суда немесе құрлықта ерекше ырғақты мойын қозғалысын пайдалана отырып), шалшық суда баяу жүру, қанатты шапалақтау, аяқпен қазу немесе тіпті ашық қанаттарымен олжаны қуу. Ақ бетті тұңғыш көкшілдер әдетте жалғыз немесе кішкентай топтарда тамақтанады. Көбею маусымында ақ бетті тұңғыш көкшілдер аумақтық болып табылады, бірақ көбею маусымынан тыс уақытта, әсіресе жаңбырдан немесе су тасқынынан кейін топта тамақтануы мүмкін.
The adult white faced heron is medium sized for the family and mostly pale blue grey. The forehead, crown, chin and upper throat are white. The crown pattern is variable, with the white occasionally spreading down the neck; the variability makes identification of individuals possible. The adult typically weighs and ranges from in height. and often have a reddish colour on the underparts. Chicks are typically covered with grey down. the Cocos Islands and the Solomon Islands. It is mostly a winter visitor to the Northern Territory. Breeding generally takes place in southern Australia, and birds disperse for long distances at other times of year. Both sexes share the task of building the nest, incubating the eggs and caring for the young. and their varied diet is fish, frogs, small reptiles and insects. It uses a variety of techniques to find food including standing still and waiting for prey movement (often employing a peculiarly rhythmic neck movement whether in water or on land), walking slowly in shallow water, wing flicking, foot raking or even chasing prey with open wings. White faced herons generally feed solitarily or independently in small groups. White faced herons are generally territorial during breeding season but may feed in groups during non breeding season, particularly after rain or flooding.