Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Лэнгдон (26 маусым 1741 – 18 қыркүйек 1819) – Нью-Гэмпшир штатының американдық саясаткері және мемлекеттің негізін қалаушылардың бірі. Ол Конституциялық конвенцияға делегат ретінде қатысты, АҚШ Конституциясына қол қойды және Нью-Гэмпширден сайланған алғашқы екі АҚШ сенаторының бірі болды. Континенттік конгрестің мүшесі ретінде Лэнгдон Тәуелсіздік соғысын ерте қолдағандардың қатарында болды. Кейін ол 12 жыл бойы АҚШ Конгресінде қызмет етті, соның ішінде Сенаттың бірінші уақытша төрағасы болып, одан кейін Нью-Гэмпшир президенті және губернаторы болды. 1812 жылы АҚШ вице-президентіне кандидаттыққа ұсынылғаннан бас тартты.
American politician and Founding Father (1741–1819)
John Langdon (June 26, 1741September 18, 1819) was an American politician and Founding Father from New Hampshire. He served as a delegate to the Constitutional Convention, signed the United States Constitution, and was one of the first two United States senators from New Hampshire. As a member of the Continental Congress, Langdon was an early supporter of the Revolutionary War. He later served in the United States Congress for 12 years, including as the first president pro tempore of the Senate, before becoming president and later governor of New Hampshire. He turned down a nomination for U. S. vice presidential candidate in 1812.
Ата-бабалары мен ерте өмір
Джон Лэнгдонның нақты шежіресі туралы ақпарат кеңінен таралмағанмен, оның отбасының Англиядан шыққандығы белгілі. Оның әкесі, Джон Лэнгдон аға, американдық колонияларға келген ағылшын қоныс аударушыларының ұрпағы еді. Лэнгдон отбасы 17 ғасырда Жаңа Англияға келген еуропалық қоныс аударушылардың алғашқы толқынының құрамына кірді, жаңа мүмкіндіктер мен діни бостандық іздеп келген. Лэнгдон тегінің тамыры аңглосаксондық кезеңге дейін жетеді және Англияның әртүрлі аймақтарында пайда болған деп саналады. 17 ғасырда Лэнгдон тегі Англияның оңтүстік-батыс округтерінде, әсіресе Корнуолл мен Девон графтықтарында жиі кездесетін. Тегінің аты көне ағылшын тіліндегі "lang" (ұзын) және "dūn" (төбе) сөздерінен шыққан. Бұл – жер-орналасқан тег, яғни оны ұзын төбе немесе осы сияқты географиялық нысанға жақын тұратын адамдарға берген болуы мүмкін. Лэнгдонның елтаңбасының бір мысалы, әсіресе Корнуолл мен Девон Лэнгдондарымен байланысты, былай сипатталады: «Күміс қалқанда (argent) қара шеврон (chevron sable) және үш қара шақпақ қабығы (escallops sable) орналасқан». Геральдика тілімен айтқанда, бұл күміс немесе ақ түсті қалқанды (argent) білдіреді, онда қара шеврон (chevron sable) және үш қара шақпақ қабығы (escallops sable) шевронның үстінде және астында орналасқан. Лэнгдонның әкесі – өнімді фермер және жергілікті кеме жасаушы, оның отбасы 1660 жылға дейін Корнуолл, Карадон, Шевиоктан Америкаға көшіп келген. Лэнгдондар Жаңа Англияның алғашқы маңызды теңіз порттарының бірі болды. Лэнгдон 1745 жылғы Луисбург қамалында французға қарсы күрескен Жаңа Франциядағы Луисбург бекінісінің ардагері басқарған жергілікті гимназияда оқыды. Бастауыш білімін аяқтағаннан кейін ол және оның үлкен ағасы, Вудбери Лэнгдон, әкесінің табысты шаруашылығымен айналысу мүмкіндігінен бас тартып, жергілікті теңіз саудагерлеріне оқуға түсті. 22 жасқа келгенде Лэнгдон Вест-Индияға сауда жүк таситын «Андромаха» кемесінің капитаны болды. Төрт жылдан кейін ол өзінің алғашқы сауда кемесін сатып алды және Портсмут, Кариб теңізі және Лондон арасындағы үшбұрышты саудамен айналысатын кемелер паркін құруды жалғастырды. Оның ағасы халықаралық саудада одан да сәтті болды, ал 1777 жылға қарай екеуі де Портсмуттың ең бай азаматтарының қатарына кірді.
Although information about John Langdon's specific ancestry is not widely available, it is known that his family had roots in England. His father, John Langdon Sr., was a descendant of English settlers who had come to the American colonies. The Langdon family was part of the early wave of European settlers who arrived in New England in the 17th century, seeking new opportunities and religious freedom. The Langdon surname is of Anglo Saxon origin and is believed to have originated from multiple places in England. In the 17th century, the Langdon last name was particularly common in the southwestern counties of England, specifically in Cornwall and Devon. The name is derived from Old English words "lang" (meaning long) and "dūn" (meaning hill). It is a locational surname, meaning it was likely given to individuals who lived near a long hill or a similar geographical feature. One example of a Langdon coat of arms, particularly associated with the Langdons of Cornwall and Devon, is described as follows: "Argent, a chevron between three escallops sable." In heraldic terms, this description indicates a silver or white shield (argent) featuring a black chevron (chevron sable) with three black scallop shells (escallops sable) placed above and below the chevron. Langdon's father was a prosperous farmer and local shipbuilder whose family had emigrated to America before 1660 from Sheviock, Caradon, Cornwall. The Langdons were among the first of New England's major seaports. Langdon attended the local grammar school run by a veteran of the 1745 Siege of Louisbourg against the French at Fortress of Louisbourg in New France. After finishing his primary education, he and his older brother, Woodbury Langdon, rejected the opportunity to join in their father's successful agricultural livelihood and apprenticed themselves to local naval merchants. By age 22, Langdon was captain of the cargo ship Andromache, sailing to the West Indies. Four years later he owned his first merchantman and would continue over time to acquire a small fleet of vessels engaging in the triangle trade between Portsmouth, the Caribbean, and London. His older brother was even more successful in international trade, and by 1777 both young men were among Portsmouth's wealthiest citizens.
Америка революциясы
Британдықтардың кеме жүргізу өнеркәсібіне бақылау жасауы Лэнгдонның бизнесін шектеді, бұл оны 1770 жылдары революциялық қозғалыстың белсенді және көрнекті қолдаушысы болуға ынталандырды. Ол Нью-Гэмпширдегі хат алмасу комитеті мен импортты тоқтату комитетінің мүшесі болды, сондай-ақ түрлі патриоттар жиналыстарына қатысты. 1774 жылы ол Форт-Уильям мен Мэриден британдық оқ-дәрілерін тартып алуға және конфискациялауға қатысты. Лэнгдон 1775 жылдан 1776 жылға дейін Екінші Континенттік Конгресс мүшесі болды, сонымен қатар Теңіз комитетінде қызмет етті. Ол АҚШ Конституциясына қол қойғандардың бірі еді. 1776 жылдың маусымында Конгресстен кетіп, британдықтарға қарсы Континенттік әскерлердің өкілі болды және «Рали», «Америка» және «Рейнджер» сияқты бірнеше соғыс кемелерін салуды бақылады. 1777 жылы ол британдықтарға қарсы экспедицияны жабдықтады, Беннингтон шайқасына қатысты және Саратога мен Род-Айлендте Лэнгдонның жеңіл атқыштар еріктілерінің отрядына қолбасшылық етті.
British control of the shipping industries limited Langdon's business, motivating him to become a vigorous and prominent supporter of the revolutionary movement in the 1770s. He served on the New Hampshire committee of correspondence and a nonimportation committee and also attended various Patriot assemblies. In 1774, he participated in the seizure and confiscation of British munitions from Fort William and Mary. Langdon served as a member of the Second Continental Congress from 1775 to 1776, serving as a member of the Marine Committee. He was one of the signatories of the U. S. Constitution. He resigned from the Congress in June 1776 to become an agent for the Continental forces against the British and superintended the construction of several warships including the Raleigh, the America, and the Ranger. In 1777, he equipped an expedition against the British, participating in the Battle of Bennington and commanding Langdon's Company of Light Horse Volunteers at Saratoga and in Rhode Island.
Саяси мансап
1784 жылы ол Портсмут қаласында қазіргі губернатор Джон Лэнгдон үйі деп белгілі болған сарай салды. Лэнгдон Нью-Гэмпширдің президенті лауазымына екі рет сайланды, біріншісі – 1785 және 1786 жылдар аралығында, екіншісі – 1788 және 1789 жылдар аралығында. Ол 1787 жылы Конфедерация Конгресінің мүшесі болды және сол жылы Конституциялық конвенцияның төрағасы болып сайланды, сонымен қатар Нью-Гэмпшир делегациясының құрамында өкілдік етті. Лэнгдон АҚШ Сенатына сайланып, 1789 жылдың 4 наурызынан 1801 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті. Ол 1789 жылдың 6 сәуірінде Сенаттың бірінші уақытша төрағасы болып сайланды және Екінші Конгресс кезінде де осы лауазымды атқарды. 1787 жылы Филадельфиядағы конституциялық пікірталас кезінде Лэнгдон Джеймс Мэдисон ұсынған штат заңдарына вето құқығын беру туралы идеяға қарсы сөйледі, себебі ол бұл құқықтың Сенатқа емес, Өкілдер палатасына берілуі керек деп есептеді, өйткені Сенатқа берілсе, бұл «Өкілдер палатасы мүшелерінің көңілін қалдыруы мүмкін» еді. Лэнгдон Нью-Гэмпширде АҚШ Конституциясын ратификациялауды қолдаушылардың белсенді жақтасы болды. 1788 жылдың 21 маусымында Нью-Гэмпшир 57 дауысқа 47 дауыспен Конституцияны ратификациялады. Ол дереу Джордж Вашингтонға хат жолдап, Нью-Гэмпширдің тоғызыншы штат болғанын хабарлады және оны «Ұлы арканың кілті» деп сипаттады. Ратификацияға қарсылық көрсеткен Джошуа Атертон нәтижені қабылдап, «Қабылданды. Оны сынап көрейік» деді. 1789 жылдың сәуір айында Лэнгдон Джон Адамс вице-президент болып сайлануына дейін АҚШ Сенатының уақытша төрағасы қызметін атқарды және алғашқы президенттік сайлауда сайлаушылар алқасының дауыстарын санады. 1798 жылы Лэнгдон Они Джаджқа Джордж және Марта Вашингтонның туысы Бервелл Бассеттен қашуға көмектесті, ол Джаджты ұрлап, оны Вашингтонмен бірге құлдыққа қайтаруды жоспарлаған. Сол шілдеде ол Квази соғысында әскери күш қолдануға қарсы дауыс берген төрт сенатордың бірі болды. Лэнгдон Нью-Гэмпшир заң шығарушы органының мүшесі болды (1801–1805), соңғы екі мерзімінде спикер болып қызмет етті; ол 1805 жылдан 1812 жылға дейін Нью-Гэмпшир губернаторы болды, бірақ 1809 және 1810 жылдар аралығында бір жыл үзіліс болды. 1808 жылы оның немере қызы Кэтрин Уиппл Лэнгдон Эдмунд Робертске үйленді. Лэнгдон 1812 жылы Джеймс Мэдисонмен вице-президенттікке кандидат болудан бас тартты.
In 1784, he built at Portsmouth the mansion now known as the Governor John Langdon House. Langdon was elected to two terms as president of New Hampshire, once between 1785 and 1786 and again between 1788 and 1789. He was a member of the Congress of the Confederation in 1787 and became president of the Constitutional Convention in 1787, serving as a member of the New Hampshire delegation. Langdon was elected to the U. S. Senate and served from March 4, 1789, to March 3, 1801. He was elected the first president pro tempore of the Senate on April 6, 1789, and also served as president pro tempore during the Second Congress. During the 1787 constitutional debates in Philadelphia, Langdon spoke out against James Madison's proposed "negative" on state laws simply because he felt that should the Senate be granted this power and not the House of Representatives, it would "hurt the feelings" of House members. Langdon was an ardent supporter of the drive to ratify the Constitution of the United States in New Hampshire. On June 21, 1788, it was ratified by New Hampshire by a vote of 57 47. He immediately wrote to George Washington to inform him that New Hampshire had become the ninth state which he described as the "Key Stone in the Great Arch. Joshua Atherton, who campaigned against ratification, accepted the result and stated, 'It's adopted. Let’s try it'”. In April 1789, Langdon served as president pro tempore of the U. S. Senate, prior to John Adams' election as vice president, and counted the votes of the electoral college in the first presidential election. In 1798, Langdon assisted Oney Judge to evade Burwell Bassett, the nephew of George and Martha Washington, who had intended to kidnap Judge and return her to slavery with the Washingtons. That July, he was one of four senators to oppose military force in the Quasi War. Langdon served as a member of the New Hampshire Legislature (1801–1805), with the last two terms as speaker; he served as governor of New Hampshire from 1805 to 1812, except for a year between 1809 and 1810. In 1808, his niece, Catherine Whipple Langdon, married Edmund Roberts. Langdon declined the nomination to be a candidate for vice president with James Madison in 1812.
Өлім және мұра
Лэнгдон 1819 жылы Портсмут қаласында қайтыс болды және Солтүстік зираттағы Лэнгдон мазарында жерленді. Нью-Гэмпшир штатындағы Лэнгдон қаласы, сондай-ақ негізін қалаушы аталардың есімдерімен аталатын көптеген көшелері бар Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Лэнгдон көшесі оның құрметіне аталған. Оның туған інісі Генри Шерберн Лэнгдон Энн Юстиске үйленді және Джон Агустин Лэнгдон Юстис есімді ұлдары болды. Ол Аргентинаға көшіп, 1876 жылы Буэнос-Айресте қайтыс болды. Оның көптеген ұрпақтары болды, олар Аргентинаның жоғары әлеуметтік топтарына үйленді, мысалы, Саэнс Валиенте, Пуэрредон, Обаррио және Беккар Варела отбасылары.
Langdon died in Portsmouth in 1819 and was interred at the Langdon Tomb in the North Cemetery. The town of Langdon, New Hampshire, is named after him, as is Langdon Street in Madison, Wisconsin, a city with numerous streets named after Founding Fathers. His nephew, Henry Sherburne Langdon, married Ann Eustis and had a son named John Agustine Langdon Eustis. The latter emigrated to Argentina and died in Buenos Aires in 1876. He had many descendants, who in turn married into the high society of Argentina, such as the Saenz Valiente, Pueyrredon, Obarrio and Beccar Varela families.