Кіріспе

Holland Land Company – Амстердамнан шыққан он үш голланд инвесторынан құралған, Филадельфияда кеңсесі орналасқан, Америка жерін дамыту және спекуляциялық мақсатта үлкен учаскелерді сатып алған, корпорацияланбаған синдикат. Олардың негізгі сатып алуы 1792 және 1793 жылдары Фелпс пен Горхам сатып алған жердің батыс екі бөлігінің бірі болды, кейін бұл аймақ Голландия сатып алуы деп аталды. Солтүстік-батыс Пенсильванияда да қосымша жерлер сатып алынды. Нью-Йорк штатының заң шығарушы органының арнайы актісі болмаса, шетелдіктерге Нью-Йорк штатында жерге ие болуға тыйым салынғандықтан, инвесторлар өз қаражатын Нью-Йорк штатының орталық және батыс бөлігінде жер сатып алған белгілі бір сенімділерге тапсырды. Синдикат жерді жылдам сату арқылы үлкен пайда табуды жоспарлады. Алайда, көп жыл бойы олар сатып алған жерге қосымша инвестиция салуға мәжбүр болды: оны зерттеуге, жолдар салуға, каналдар қазуға, оны қоныстандырушылар үшін тартымды етуге, сондай-ақ компания жерінде Эри каналын және мемлекеттік жолдарды салуға көмектесуге. Олар осы мақсаттарға жету үшін штат үкіметіндегі губернатор Девитт Клинтонның фракциясын қолдады. Компания 1839 жылы Нью-Йорк жерлерін, 1849 жылы Пенсильвания жерлерін сатуды аяқтады және 1858 жылы таратылды. Олар Массачусетстен сатып алған жер шамамен бес бөлікке бөлінді, Милл-Ярд учаскесінен басқа, оны Фелпс пен Горхам Геннесиден шығысқа қарайғы жерлерімен бірге сақтап қалды. Ол көп ұзамай өз қарызының салдарынан қысымға ұшырап, жерді басқа сатып алушы іздеуге мәжбүр болды. Ол өзі үшін 19 шақырымға дейін ені бар бір учаскені сақтап қалды, ол Батыс Нью-Йорктің ені бойымен, Онтарио көлінен Пенсильванияға дейін созылып, Моррис қорығы деп аталды. Қалған төрт учаскенің құқығы 1792 жылдың желтоқсаны мен 1793 жылдың шілдесі аралығында Мористен, Казенов және сенімді Герман Лерой арқылы синдикатты құрайтын голланд инвесторлары сатып алды.

Үлкен ағаш туралы келісім

Морис Голландия жер компаниясына осы жерге құқық беруге үлкермес бұрын, үндістердің оған деген құқығын жою қажет еді. Қатысқан басшылар мен сақшылардың ішінде Қызыл Жакета, Жүгері Егуші, Губернатор Қара Жылан, Фермердің Інісі және шамамен 50-ге жуық адам болды. Қызыл Жакета мен Жүгері Егуші жерді сатуға қарсы сөз сөйледі. Олар өздері пайдалануы үшін резервациялар, яғни үндістерге тиесілі жерлерді талап етті.

Инвесторлар

1798 жылы Нью-Йорк заң шығарушы органы Аарон Беррдің көмегімен шетелдіктерге жерді тікелей меншікке алуға рұқсат берді, ал сенімділер Голландия сатып алымын нақты иелеріне берді. Голландия жер компаниясының мүшелері Америкаға ешқашан сапар шекпеді.

Жерді зерттеу

1795 жылы Джозеф Элликот компанияның бас геодезисі ретінде жұмысқа алынды. (қазіргі ақшамен шамамен $). Буффало-Крик қорығының шекараларын өлшеу кезінде Портер қорықтың солтүстік-батыс бұрышын өзгертіп, Голландия жер компаниясының Буффало ауылы салынатын өзен сағасы маңындағы жерге ие болуына мүмкіндік жасады.

Компания агенттері

1799 жылы Пол Бусти (Паоло Бусти) Казеновтың орнын басып, Бас агент болды. Бусти Милан қаласында туған, бірақ Амстердамда мансап жасады, онда синдикат мүшелерінің бірі Исаак тен Катенің қарындасы Элизабет Мэйге үйленді. Голландия тамыры бар басқа агенттердің қатарында Джон Линклан, Геррит Бун және оның бауыры Томас Лудлоу Огден компанияға заң кеңесшілері болып жұмыс істеді.

Компанияның операциялары

Голландиялық жер компаниясы 1801 жылы Нью-Йорк штатының Батавия қаласында бас кеңсесін ашты, ол кейіннен Генсеси округінің орталық қаласы болды. Вермонт штатының Денби қаласында тағы бір кеңсе ашылды. Компания Пенсильваниядағы жерлерін сатуға тырысты, бірақ олар егін шаруашылығына жарамсыз болды және бүгінгі күні сирек қоныстанған аймақтар болып табылады. Элликотт компанияның жолдар салу және күтіп ұстауға қажетті ресурстары жоқ екенін түсінді, сондықтан ол жергілікті жол құрылысын бақылауға алу үшін бастапқыда Голландия сатып алған барлық жерлерді қамтитын Генсеси округін құру үшін штат заң шығарушы органымен келіссөздер жүргізді. Сәттілікке жеткен соң, Элликотт округтің барлық лауазымды тұлғалары компанияға көңілді болады деп қамтамасыз етті. Көптеген қоныс аударушылар компания мен мемлекеттік қызметтердің әлі де жеткіліксіз екенін ойлады, сондықтан 1810 жылдардан бастап мемлекеттік жақсартуларды қаржыландыру үшін резидент емес адамдарға салық салу мақсатында халықтық науқандар ұйымдастырылды. Компания пайдасын арттыру үшін бұрынғы жеңілдік саясатын тоқтатты. Сонымен қатар, ол жер құжаттарын жергілікті инвесторларға сата бастады, олар қарызды өндіріп алу және үйден шығаруды одан да қатаң түрде жүзеге асырды. 1836 жылы Мейвилл мен Батавиядағы кеңселерге қарақшылар шабуыл жасады.

Огден жер компаниясы

Дэвид Огден 1810 жылы Голландия жер компаниясынан қалған Сенека резервациясының жерлерін сатып алды және 1821 жылы Роберт Троуп, Томас Лудлоу Огден және Бенджамин В. Роджерс басқарған «Огден жер компаниясы» деп аталған жаңа синдикатқа құқықты берді. 1826 жылы синдикат бірнеше резервация жерлерін, соның ішінде Канеадеа резервациясын, Канавагус резервациясын, Биг-Три резервациясын, Сквауки-Хилл резервациясын, сондай-ақ Гардиан, Тонаванда, Каттарагус және Буффало-Крик резервацияларының бөліктерін 48 216 долларға сатып алу туралы келісім жасады. Бұл келісім Сенатта ратификацияланбады, ал 1896 жылы Сенека ұлты жерді қайтаруға әрекеттенді. 1838 жылы Огден қайтыс болғаннан кейін компания Нью-Йорктегі барлық ирокездердің жерлері үшін Буффало-Крик шарттарының екіншісіне қатысты, ол ратификацияланды, бірақ алаяқтық деп есептелді. Бұл жерді сатып алу 1842 жылғы Буффало-Крик шарттарының үшіншісі және 1857 жылғы Буффало-Крик шарттарының төртіншісімен өзгертілді. 1856 жылы компания агенттері Сенека Джон Блэксмитпен «Феллоу против Блэксмит» ісінде оның жөтелгіш тісті орнатылымын күштеп шығарғаны үшін сотқа тартылды. 1895 жылы «Огден жер компаниясының» жалғыз тірі сенімді тұлғасы Чарльз Эпплби компанияның Аллегани және Каттарагус резервацияларына қатысты иелік құқықты жойғанын және оларға толық құқығы бар екенін жалған мәлімдеді. Ол бұл жерлерді АҚШ үкіметіне 300 000 долларға сатуға тырысты, және сол жылы үкіметтік қаржыландыру туралы заңда осы мақсатқа қаражат бөлінді. Бұл шараны Сенатта Дэвид Хилл қолдады, бірақ Өкілдер палатасы оған қарсы болды және ақырында жеңіліске ұшырады.