Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Деколлаж – өнерде коллажға кері техника. Коллажда суреттердің толық немесе бөліктерінен жасалса, деколлаж түпнұсқа суреттен бөліктерді жыртып, алып тастау арқылы құрылады. Француз тіліндегі "décollage" сөзі ағылшын тіліне "ажырату", "жабыспау" немесе "көтерілу" деп аударылады. Деколлаж мысалдарына этрецименттер және кесу техникасы жатады. Ұқсас техника – жарылған плакат, яғни бір немесе бірнеше плакаттың үстіне басқа плакат жабыстырылып, үстіңгі плакат жыртылып, астыңғы плакаттарды көбірек немесе аздап көрсетеді.
an art technique
Décollage, in art, is the opposite of collage; instead of an image being built up of all or parts of existing images, it is created by ripping and tearing away or otherwise removing, pieces of an original image. The French word "décollage" translates into English literally as "take off" or "to become unglued" or "to become unstuck". Examples of décollage include etrécissements and cut up technique. A similar technique is the lacerated poster, a poster in which one has been placed over another or others, and the top poster or posters have been ripped, revealing to a greater or lesser degree the poster or posters underneath.
Деколяж жасаушылар
Деколяждың маңызды шебері Вольф Востелл болды. Вольф Востелл 1954 жылғы 6 қыркүйекте Le Figaro газетінде «деколяж» сөзін кездестірді, онда ол ұшақтың бірден ұшып кетуі мен құлауын сипаттады. Ол бұл терминді эстетикалық философияны білдіру үшін пайдаланды, сондай-ақ тікелей эфирде өтетін қойылымдар жасау үшін де қолданды. Востеллдің деколяж жөніндегі жұмыс концепциясы – «Де колл/аж», 1954 жылы басталған, – ескірген құндылықтарды бұзуға және оларды медиадан алшақтатылған функция ретінде ойлаумен алмастыруға бағытталған визуалды күш. Ол өзінің қойылымдарын «Де колл/аж хаппенинг» деп атады. Францияда деколяж техникасының, әсіресе, жыртылған плакаттардың ең танымал суретшілері – Франсуа Дюфрен, Жак Виллегле, Миммо Ротелла және Реймонд Хейнс. Реймонд Хейнс жыртылған плакатты жаңа пайда болған ірі масштабты жарнамалық техниканы сынауға бағытталған көркемдік әрекет ретінде пайдаланды. Оның деколяжы жарнаманы жояды, бірақ оның қалдықтарын жұртшылықтың зерделеуі үшін қалдырады. Көбінесе бұл суретшілер бірлесіп жұмыс істеді және олардың Париж қаласында өз туындыларын анонимді түрде ұсыну ниеті болды. Бұл төрт суретші 1960 жылдары «Жаңа реализм» (Nouveau Réalisme) деп аталатын үлкен топтың құрамына кірді, бұл Париждің американдық поп-арт қозғалысына берген жауабы еді. Бұл топ негізінен Париждік топ (оның құрамында Ив Кляйн, Кристо және Бурхан Доғанчай болды және сыншы Пьер Рестанидің көмегімен құрылды), бірақ Ротелла итальяндық болғандықтан, топ құрылғаннан кейін көп ұзамай Италияға оралды. Бастапқыда кейбір шеберлер бұзылған плакатты бастапқы контекстінен алып тастап, оны поэзия, фотография немесе сурет салу салаларына енгізуге тырысты. Жыртылған плакаттар Ричард Женовезенің қазба жұмыстарымен тығыз байланысты. Деколяжға ұқсас әдістерді қолданатын қазіргі заманғы суретшілер – Марк Брэдфорд, Майкл Вивиани және Брайан Деттмер. Ол кітаптардан материалды алып тастау арқылы деколяждың жаңа әдісін қолданады, таңдалған суреттер мен мәтінді қалдырып, мүсіндік коллаждар жасайды. Сондай-ақ, Fizz Fieldgrass, ағылшын суретшісі, цифрлық түрде өңделген фотосуреттерді қолданады, оларды жапондық консервациялық сападағы немесе жақсы қағаз Мулбериде қайталау арқылы жыртып, кері бұрып, басқа қабаттарды ашады, соның нәтижесінде үш өлшемді сурет пайда болады. Деколяждың киномысалы – испандық тәжірибелі кинорежиссер Антони Пиненттің жұмыстары, олардың әрқайсысы целлулоидтық пленкаларды қамтиды.
An important practitioner of décollage was Wolf Vostell. Wolf Vostell noticed the word "décollage" in Le Figaro on 6 September 1954, where it was used to describe the simultaneous take off and crash of an aeroplane. He appropriated the term to signify an aesthetic philosophy, applied also to the creation of live performances, Vostell's working concept of décollage, was the Dé coll/age and begun in 1954, is as a visual force that breaks down outworn values and replaces them with thinking as a function distanced from media. He also called his Happenings Dé coll/age Happening. The most celebrated artists of the décollage technique in France, especially of the lacerated poster, are François Dufrene, Jacques Villeglé, Mimmo Rotella and Raymond Hains. Raymond Hains used the lacerated poster as an artistic intervention that sought to critique the newly emerged advertising technique of large scale advertisements. In effect his decollage destroys the advertisement, but leaves its remnants on view for the public to contemplate. Often these artists worked collaboratively and it was their intention to present their artworks in the city of Paris anonymously. These four artists were part of a larger group in the 1960s called Nouveau Réalisme (New realism), Paris' answer to the American Pop Art movement. This was a mostly Paris based group (which included Yves Klein, Christo and Burhan Dogancay and was created with the help of critic Pierre Restany), although Rotella was Italian and moved back to Italy shortly after the group was formed. Some early practitioners sought to extract the defaced poster from its original context and to take it into areas of poetry, photography, or painting. Lacerated posters are also closely related to Richard Genovese's practice of excavations. Contemporary artists employing similar décollage techniques are Mark Bradford, Michael Viviani and Brian Dettmer, who employs a novel method of decollage by removing material from books, leaving behind select images and text to form sculptural collages. Also there is Fizz Fieldgrass, an English artist, who uses digitally enhanced photographic images, overlaid by duplication on either Japanese Conservation Grade or fine Paper Mulberry, torn and rolled back to reveal other layers generating the three dimensional image. A cinematic example of décollage are the works of Spanish experimental filmmaker Antoni Pinent, each involving celluloid film strips.
Дешираж
Дешираж (француз тілінен, déchirer: "жартылай ету") - қағазды үш өлшемді тіркеме жасау үшін қиындататын көркемдік стиль. Бұл – деколяждың бір түрі, түпнұсқа суретті кесу, ажырату және қабықтап алу арқылы физикалық түрде бөліп алу. Ромаре Биарден (1911 – 1988 ж.т.) – африкалық-американдық коллаж суретшісі деширажды абстрактілі экспрессионизм суреттерінің маңызды элементі ретінде пайдаланды. "Фотографиялық" дешираж (цифрлық фотосуреттердің қабаттарын жыртып, ерекше үш өлшемді бейне жасау) алғаш рет 2010 жылы Saatchi галереясындағы "Бүлек беру өнері" көрмесінде көрсетілді.
Déchirage (from the French, déchirer: 'to tear') is an artistic style that distresses paper to create a three dimensional patchwork. It is a form of décollage, taking the original image apart physically through incision, parting and peeling away. Romare Bearden (b. 1911 – d. 1988) the African American collage artist used déchirage as an important element of his abstract expressionist paintings. The first public display of "Photographic" Déchirage (the tearing of layers of digital photographs to create a distinctive three dimensional image) was at the Art of Givingexhibition at the Saatchi Gallery in 2010.