Британдық жетекші зымырандық эсминецтер класы

Кіріспе

Британдық соғыс кемелері класы

Каунти класы – британдық басқарылатын зымырандық эсминецтер класы, Корольдік теңіз күштерінде салынған алғашқы осындай соғыс кемелері. Бұл кемелер негізінен "SeaSlug" әуеге қарсы зымырандық жүйесінің айналасында жобаланған. Олардың басты міндеті – ядролық соғыс қаупі бар жағдайда авиациялық топтаманы қоршаған аумақтық әуе қорғанысын қамтамасыз ету болды. Сегіз кеме салынды және қызметке түсті. Екеуі 1982 жылы Фолкленд соғысында британдық теңіз күштерінің құрамында қызмет етті. Британдық қызметтен шыққаннан кейін төрт кеме Чили теңіз күштеріне, ал біреуі Пәкістан теңіз күштеріне сатылды.

Даму

1958 жылы он кемеден тұратын класс әрқайсысы шамамен 6-7,5 миллион фунт стерлингке жоспарланды, бұл төрт үлкен, Seaslug қаруланған, 15 000 тонналық крейсерлерге бағаланған бағдарламаға теңестірілді (әрқайсысы 14 миллион фунт стерлинг), жаңартылған Minotaur класты крейсер негізінде (1951), 1955 жылдың басында толық жобалау үшін бекітілді. County класының соңғы төрт кемесі, корпус нөмірлері 07-10, 1960 жылы су астына қарсы эскорт тасымалдаушысы қарастырылып жатқанда кейінге шегерілді. 07 және 08 корпус 1963 жылы уақытша шара ретінде бекітілді, ал тоғызыншы және оныншы корпус жойылды. Класс гибридтік крейсер-эсминец ретінде жобаланды, өлшемдері 1951 жылғы Dido кластың кең корпусына ұқсас. Бұрынғы 2800 тонналық кемелерден әлдеқайда үлкен жаңа County класы авианосецтік топтары үшін эсминецтердің жетекшілері болар еді, ал "Суэц шығысында" жұмыс істегенде жағалауды бомбалау және жау кемелеріне шабуыл жасау арқылы дәстүрлі крейсерлік штаб-квартира рөлін де атқаратын еді. 1955 жылы жаңа бірінші теңіз лорды Луи Маунтбеттен 4800 тонналық жылдам флоттық эскорт жобасын (DNC 7/959) Seaslug зымыранымен, кордағы екі 3 дюймдік зениттік қарудың орнына әзірлеуді тапсырды. Бұл 15 000 тонналық крейсер жобасын алмастырды, онда Seaslug, 984 типті 3D радары және Tiger класының стандартты қару-жарағы біріктірілуі керек еді. 1956-1958 жылдары жаңа жылдам эскорт үшін толық "балама" қарулану опциясы болды, ол қазіргі газ және бу турбиналық (COSAG) қозғалтқыш жүйесіне негізделген және екі қос 4,5 дюймдік, екі қос 40 мм Bofors және бір қос 3 дюймдік қарумен жабдықталған. 1957 жылғы наурызда Суэц дағдарысынан кейін және 1957 жылғы қорғаныс туралы ақ қағаздан кейін жаңа зымырандық эсминцтердің көлемін жеңіл крейсерлерге дейін ұлғайту және крейсерлік ерекшеліктерді қосу туралы шешім қабылданды. Зерттеуде 18 Seaslug және төрт ядролық оқ-дәрілі Seaslug орнатылған 505 фут (154 м) ұзын корпус таңдалды, бұл ұшаққа қарсы, зымыранға қарсы және кемеге қарсы қарулардың қашықтығын арттыруға мүмкіндік берді. "Жасыл жарық" зымыранының болашағы мен тиімділігіне күмән болғандықтан екі 40 мм Bofors сақталды. Лимбо минометтері су астына қарсы қарудың жалғыз түрі болды. 1958 жылғы наурыздағы қайта қарастырылған жобаға Seaslug және Seacat зымырандары, сондай-ақ телескопиялық ұшақ ангары қосылды. Маунтбеттен флагман офицерлері мен саясаткерлерге әсерлі демонстрациялық ату жасады: HMS Girdle Ness сынақ кемесі он Seaslug зымыранын, оның ішінде екі Seaslug зымыранының залпын бірге іске қосты. Сәттілікке екі поршеньді қозғалтқышпен жабдықталған Fairey Firefly радио басқарылатын ұшақтарының 315-375 миль/сағ жылдамдықпен ұшып бара жатқанда, олардың қауіпті аймағына тиюі де кірді. Бұл қорғаныс министрі Дункан Сэндиске 1958 жылы Seaslug өндірісін бекіту үшін Кабинеттің қорғаныс комитетінен мақұлдау алуға мүмкіндік берді. Зымыран тегіс ұшатын нысаналарға қарсы жұмыс істесе де, қашықтықтағы және бұрқасынды судағы сәулелік басқару жүйесі күмәнді болды, сондықтан County класының жобасына сегіз бекітілген стабилизатор қосылды. Басқарылатын зымырандарды орнатуды Маунтбеттен қолдады және Кабинет жүйеге келісті, зымырандардың сенімсіздігі мен дәлдігі туралы персоналдық есептерге қарамастан. Бұл 1959 жылы Оңтүстік Австралиядағы Вумера полигонындағы келесі Seaslug нысаналық атуларындағы көңілсіз нәтижелермен расталды. Көптеген Австралия Корольдік теңіз флоты офицерлері Seaslug RAN үшін қолайсыз деп санайтын. 1958 жылғы жобаның соңғы түзетулері B мұнарасынан жоғары жазық палубаны қабылдау, ішкі кеңістікті арттыру, ядролық ұңғылы Seaslug-ты жою және Seaslug үшін бүгілетін қанаттарды қосу болды, бұл 20 қосымша зымыран корпустарын сақтауға мүмкіндік берді. Персоналдың кеңесіне қарамастан, бірінші теңіз лордының талап етуімен су астына қарсы "Вестленд Вессекс" тікұшағы үшін тығыз орнатылған, бекітілген ангар қосылды. Бұл дұрыс емес макет болғанымен, 1982 жылы Фолкленд соғысында сынақтан өткенде пайдалы болды. Лорд Маунтбеттен County класын басқарылатын зымырандық эсминецтер ретінде жіктеді, бұл қазынашылықтан және саяси қолдаудан ұсынылған, ал крейсерлер бұқаралық ақпарат құралдарында отарлық реликтілер, соғыс кемелері сияқты ескірген деп аталады. Корольдік теңіз флотының қызметкерлері мен офицерлері County класын крейсерлер деп санады және олардың негізгі беттік бірліктер екенін көрсету үшін оларға бұрынғы крейсерлер, соның ішінде алдыңғы County класының ауыр крейсерлері және Бірінші дүниежүзілік соғыстағы бронекрейсерлер болған атаулар берілді. Алайда, олар нағыз крейсерлерден кем болды, броньсыз және эсминец стандарттарына сәйкес, персоналдық жағдай мен қосымша байқау радарымен жабдықталған ескірген, қысқа қашықтыққа, жартылай автоматты 4,5 дюймдік қарулану. Олар Фолкленд соғысынан кейін болғандай, қажет болған жағдайда орнатылатын жеңіл Бофорс пен Оерликон үшін орын мен салмақ берді. "SeaSlug" ұшағының "Gloster Meteor UC15" зымырандарына қарсы көрсеткен әсерлі өнімділігі, Корольдік теңіз флотына көптеген әсерлі County класты "эсминецтерді" және амбициялы офицерлер үшін кемелер мен лауазымдардың көбірек санын сыйлады. Традициялық крейсердің қолдау және логистикалық қосалқы бөлшектері жетіспесе де, 1960 жылдары Директорлар кеңесінің теңіз құрылысы оларды "вероятно" крейсерлік рөлде қолдануға болатынын, штаб-квартира кеңселеріне және адмиралдың баржасына орын болатынын көріп отырды. Оның зымырандық қабілеті 1962-63 жылдары HMS Devonshire және Hampshire пайдалануға енген кезде ұшақтардың дамуымен басылып қалды, бірақ 1960 жылдардың басында және ортасында осы басқарылатын зымырандық эсминцтердің қазіргі заманғы сызықтары, дәстүрлі RN крейсерлік стилі және әсерлі көрінетін зымырандары, Корольдік теңіз флотына Малайзия мен Борнеоға Индонезия-Малайзия қақтығысы кезінде Индонезияның радикалды, солшыл қауіптерін жоюға жеткілікті күшті көрсетуге мүмкіндік берді.

A class of ten ships was envisaged in 1958 for about £6–7.5 million each, equivalent to a costed Programme for four large, Seaslug armed, 15,000 ton cruisers, estimated at £14 million each, based on an upgraded Minotaur class cruiser (1951), approved for full design in early 1955. The final four County class ships, with hull numbers 07 to 10, were delayed in 1960 while an anti submarine escort carrier was considered. Hulls 07 and 08 were approved in 1963 as a temporary stopgap, and the ninth and tenth hulls were cancelled. The class was designed as a hybrid cruiser destroyer with dimensions similar to the broad beam 1951 Dido class. Much larger than predecessors such as the 2,800 ton the new County class would be destroyer leaders for aircraft carrier task forces and when operating "East of Suez" also play a traditional cruiser flagship role with shore bombardment, and attacking enemy shipping. In 1955 the new First Sea Lord Louis Mountbatten specified the development of 4,800 ton Fast fleet escort design (DNC 7/959) with a Seaslug missile replacing a stern twin 3 inch anti aircraft mounting,. This replacing a 15,000 ton cruiser design which would have combined Seaslug with the Type 984 3D radar and a conventional Tiger class gun armament. During 1956–1958 a full "alternative" gun armament was an option for the new Fast Escort for the fleet based on a modern combined gas turbine and steam turbine (COSAG) propulsion unit and armed with two twin 4.5 inch guns, two twin 40 mm Bofors and a single twin 3 inch gun. A detailed March 1957 study following the Suez Crisis and the 1957 Defence White Paper decided to increase the size of the new missile destroyers to that of light cruisers and include some cruiser features The study opted for a 505 feet (154 m) long hull with a fit of 18 Seaslug and four nuclear warhead fitted Seaslug for extended range anti aircraft, anti missile and anti ship. Twin 40 mm Bofors were kept due to doubt over the future and effectiveness of the "Green Light" missile then under development. The Limbo mortar was the only anti submarine weapon. A revised design in March 1958 added Seaslug and Seacat missiles and a telescoping aircraft hangar. Mountbatten staged an impressive demonstration shoot for flag officers and politicians: the Seaslug test ship HMS Girdle Ness launched ten Seaslugs, including a salvo of two Seaslugs together. The success included hits in the lethal zone of two piston engine Fairey Firefly radio controlled drones at flying at a speed of 315 375 mph. This enabled the Minister of Defence Duncan Sandys to gain the approval of the Cabinet Defence Committee for Seaslug production to be approved in 1958. While the missile worked against level flying targets, the beam guidance system was dubious at range and in rough water and eight fixed stabilisers were added to the design of the County class. Advocacy for the guided missiles fit was led by Mountbatten and the Cabinet agreed with using the system, despite staff reports over missile unreliability and inaccuracy,. This was confirmed by the dismal performance in the following Seaslug target launches at Woomera range, South Australia in 1959 Many Royal Australian Navy officers felt Seaslug was unsuitable for the RAN. Final revisions to the design in 1958 were to adopt a high flush deck from B turret, increasing internal space, the cancellation of the nuclear tipped Seaslug, and provision for folding fins for the Seaslug; this allowed storage of 20 extra missile bodies which could be rapidly assembled. Against staff advice, a tight fitting, fixed side hangar for the anti submarine Westland Wessex helicopter was added on the insistence of the First Sea Lord. While a flawed layout, it proved usable when tested in the Falklands War in 1982. Lord Mountbatten classified the County class as guided missile destroyers to gain Treasury and political support with cruisers discredited in the media as colonial relics, obsolete gunships like battleships. The Royal Navy staff and officers regarded the County class as cruisers and to signify they were major surface units they were given names previously carried by cruisers including the preceding County class heavy cruisers and First World War armoured cruisers. They were however less than real cruisers, unarmoured and fitted to destroyer standards, except for staff accommodation and a dated, short ranged, semi automatic, 4.5 destroyer armament given additional spotting radar. They did provide space and weight for light Bofors and Oerlikons to be fitted if required as happened post Falklands War. The apparently impressive performance of Seaslug against jet Gloster Meteor UC15 drones, giving the Royal Navy a good number of impressive County class 'destroyers' and a greater number of ship commands and posts for ambitious officers. While short on the support and logistic spares stocks of a traditional cruiser, they were envisaged by the Director of Naval Construction as being 'probably' used in the cruiser role with space for Flag staff offices, and admiral's barge accommodation in the 1960s: the last decade when the UK oversaw significant colonial territory East of Suez. Its missile capability had been overtaken by aircraft development by 1962–63, when HMS Devonshire and Hampshire entered service, but in the early and mid 1960s the modern lines of these guided missile destroyers, with their traditional RN cruiser style and their impressive looking missiles, enabled the overstretched Royal Navy to project sufficient power to close down the threat of a militant, left leaning Indonesia to Malaysia and Borneo during the Indonesia Malaysia confrontation.

Дизайн

Каунти класы GWS1 Seaslug сәулелі ұшуға қарсы зымыран жүйесіне негізделген. Seaslug – бұл бірінші буынның жер-әуе зымыраны, ол жоғары ұшқан ядролық қаруланған бомбалаушыларды және Tupolev Tu 16 "Badger" және Tupolev Tu 95 "Bear" сияқты бақылау ұшақтарын жоюға арналған. Бұл зымырандар британдық флотқа қарсы зымырандық эсминецтер мен зымырандық су асты кемелерден тікелей соққы беруге қабілетті еді. Ту-95 және жетілдірілген Туполев Ту-142 – Seaslug үшін қиын нысаналар болды; ұзақ қашықтықтағы советтік турбовинтолеттер 12 км биіктікте ұшып, Seaslug-тың ұрыс қабілетінің шегінде болды. 1956 жылы HMS Girdle Ness кемесінде Sea Slug-тың алғашқы сынақтары кезінде Sea Slug-ты жою мүмкіндігі қарастырылды. RAF Seaslug төмен және жоғары деңгейдегі нысаналарды қамтымайтынын және тек 3–10 миль қашықтықтағы және 1–7 миль биіктіктегі субсоникалық нысаналарға ғана қабілетті екенін, ал 1956 жылғы Суэц қақтығысында қолданылуы мүмкін қазіргі заманғы V Бомбалаушы, English Electric Canberra және советтік Il 28 типті ұшақтарға қарсы тиімді емес екенін анықтады. Көптеген адмиралдар мен депутаттардың пікірінше, зымыран ескірген еді. 1958 жылы қолданысқа енген USN Terrier зымыранымен, RAF Bristol Bloodhound және Британ армиясының Thunderbird жартылай белсенді басқару зымырандарымен салыстырғанда бұл параметр нашар болды. CNS, Маунтбеттен және Вице-адмирал Рид инженерлердің жетіспеушілігі мен Кореяға басымдық беруге байланысты Sea Slug-тың артта қалуын "нашар" деп бағалады, бірақ Sea Slug-ты жалғастыру Корольдік теңіз флоты мен Ұлыбританияның беделі мен тәуелсіздігі үшін маңызды болды. Жаңа британдық зымыранды жасау немесе Terrier Mk11 немесе Thunderbird зымыранын қабылдау тым ұзаққа созылар еді. Seaslug-тың жақсартылған Mark 2 нұсқасы 3000 м биіктікке және жылдамдыққа ие болды. "Мұз құрт" жүйесі үлкен қару еді. Әр зымыранның ұзындығы екі тонна салмаққа ие болды; оның басқару құрылғылары мен электроника жүйелері де үлкен болды; сондықтан тіпті Каунти сияқты кемеге бір жүйе орнату қиындық тудырды. Зымырандар су сызығының үстінде орналасқан ұзын бронесыз қоймада көлденең сақталды, ол кеме ішінде көп орын алды. Қойманың жанында өрт шығу қаупі автоматты су шашырату жүйесімен тексерілді. Зымырандардың санын арттыру үшін соңғы төрт кемеде зымырандардың кейбіреулері жартылай бөлшектелген күйде қойманың алдыңғы бөлігінде сақталды. Олардың қанаттары мен қанаттары қайтадан бекітіліп, кейін басқару кеңістіктерінің артқы бөліктеріне ауыстырылып, ақырында ату үшін үлкен екі еселенген пулеметке жүктелді. Жарықпен басқару әдісінің шектеулілігі және басқару басының болмауы Mk 1 және 2 Seaslug-тың ядролық нұсқаларын жасауға әкелді – үлкен жарылыс дәлдіксіздікті өтеуге тиіс болды. Алайда Mk 1 Seaslug үшін ядролық оқ-дәрі (кемелердің бірінші тобы үшін) кішігірім корпуста қосымша экипаж, орын және қауіпсіздік қажет болғандықтан тасталды; екінші топтағы Seaslug үшін ядролық оқ-дәріні әзірлеу 1962 жылдың маусым айында теңіз бюджетін қысқарту және RN талаптарын 334 тактикалық ядролық оқ-дәріден төмендету үшін тоқтатылды. Каунти класы және Seaslug зымыраны аралық шешім болды, ал жаңа Sea Dart әуеге қарсы зымырасы ядролық оқ-дәріге мұқтаж болмай-ақ соққы беруді қамтамасыз ететін жылдамдық пен дәлдікке ие болды. Маунтбеттен 1962 жылы тактикалық ядролық қарудың пайдалылығына күмән келтірді, себебі эскалация теориялары, ғылыми кеңестер және жауын-шашын салдары туралы дәлелдер көп болды, бұл 1963 жылы Ядролық сынақтарға жарым-жартылай тыйым салу туралы келісімге әкелді. Сонымен қатар, ядролық оқ-дәрілерді тасымалдаумен байланысты персонал және орын мәселелері болды. 1952 жылы Әуе штабының бастығы Джон Слессор (Әуе штабының бастығы), Уинстон Черчилльтің ең ықпалды қорғаныс кеңесшісі, теңіз күштерін ядролық соғыста маңызды емес деп санайды, ол алғаш рет теңіз күштерінің рөлі үлкен флотты ұстап тұру үшін "белгісіз" екенін және ол тек саяси себептермен қажет екенін анықтады. 1956 жылғы Суэц операциясының сәтсіздігі және 1954-57 жылдардағы британдық сутек бомбасының сынақтары 1957 жылы Ұлыбританияның қорғанысын қайта қарауға, стратегиялық ұшақтарға, зымырандарға және зымырандық су асты кемелеріне ядролық қоршауға арқа сүйеуге және ядролық соғыстың Атланттық мұхитты кесіп өтетін конвойларды қажет ететін уақытқа дейін созылатынына күмән келтіруге әкелді. Соңғы 1954-5 HC Черчилль мен Эйзенхауэрдің сөздеріне негізделген ірі дәстүрлі соғыстың әлі де мүмкін еместігіне байланысты күмән, британдық және американдық ірі кемелер, эсминецтер және авиатасымалдаушылар бағдарламаларын үлкен қысқартуға және Корольдік теңіз күштерінің болашақ рөлі мен маңыздылығы "белгісіз" болды, бұл RN-ді тек қана орташа британдық авиатасымалдаушыларын қарулаған және Seaslug және Seacat қаруланған эсминецтерді қамтитын, шектеулі ядролық соққыға қабілетті Шығыс Суэцке бағытталған күштерге көшірді, негізінен Индонезия сияқты аймақтық державаларды ұстап тұруға бағытталған Blackburn Buccaneer S.1 (және кейін жақсартылған S.2) шабуылдық ұшақтарымен. АҚШ-тың эквивалентті зымыран жүйесінің алғашқы нұсқалары RIM 2 Terrier, Seaslug сияқты, жарықпен басқаруға сенген және төмен деңгейдегі және қашықтықтағы дәлдіксіздікті өтеу үшін ядролық оқ-дәрі нұсқасына мұқтаж болды. Алайда 1962 жылға қарай АҚШ орташа қашықтықтағы радармен басқарылатын RIM 24 Tartar және ұзақ қашықтықтағы RIM 8 Talos зымырандарына назар аударды, олар 1968 жылдан бастап Солтүстік Вьетнам ұшақтарына қарсы сәтті қолданылды. Корольдік әуе күштерінің жартылай белсенді құрлықтағы Bristol Bloodhound зымыраны Seaslug әзірлемесімен байланысты болмады, бірақ RN жұмысынан ең жақсы ғалымдарды тартып алды. Каунти класының дизайны ядролық жарылыстан максималды қорғауды қамтамасыз етуге бағытталған. Кемедегі басқару орталығы, кемедегі басқару пункті, көпірдің астындағы бес палубада орналасқан, оған лифт арқылы қосылған, бұл кейбір екі еселенген басқару жүйелерін сақтады. Басқару орталығында негізгі радар, сонар және электрондық соғыс экрандары, сондай-ақ байланыс деректері мен компьютерлік байланыстар болды. Seaslug үшін қажетті электроника – үлкен Type 901 өртті басқару радары және Type 965 әуе іздеу радары болды. Бұл кемеде жоғары орналасқан көп салмақты қажет етті, бұл кеме құрылымын әсер етті. Type 984 радары басым болғанымен, ол одан да ауыр болды және кеме алдындағы 4,5 дюймдік екі мұнаралық қаруды орнатуға кедерілді, ол жағалаудағы нысаналарға немесе басқа кемелерге қарсы ату үшін қажет болды. RN авиатасымалдаушылары Type 984 радарын қолданып, деректер байланысы арқылы эсминецтерге негізгі әуе нысаналарын ұсынуы күтілді. RN теңіз сәулетшісінің сөзіне сүйенсек, "Sea Slug үміттерді ақтамады" және 1957 жылға қарай ескірген еді. Ауыр және ескірген Seaslug жүйесіне байланысты жасалған компромистер, әйтпесе жетілген кеме дизайнының табысына және танымалдылығына кедерілді. Оның тиімсіздігі және осал қоймасы мен зымыран отыны кластың сенімділігін төмендетті, ол басқару кемелері ретінде әлеуетке ие болды, жақсы теңіздік қасиеттері, жылдамдығы және екінші топтағы кемелерде кеңінен орналасқан басқару орталығы болды. 1960 жылы АҚШ жасаған зымырандар Seaslug-дан басым деп есептелгендіктен, Корольдік Австралия теңіз күштері (RAN) US Tartar зымыранымен қаруланған және екі қосымша модификациясы бар Каунти класының нұсқасын ұсынды: үш Westland Wessex тікұшағына арналған ангар және Каунти класында қолданылған бу және газ жүйесінің орнына бу жүйесі. Алайда RAN орнына (АҚШ-тың модификацияланған нұсқасы) жүруге шешім қабылдады. Австралиялық шешімге екі себеп айтылды: Австралия тарихына сәйкес, британдық билік бумен жұмыс істейтін нұсқаға рұқсат бермеді, ал британдық мәліметтерге сәйкес, Tartar зымыранына бейімделу үшін қажетті қайта құру RAN қабылдағаннан ұзаққа созылар еді. АҚШ-тың Terrier зымыраны RN штабының арасында қолдау тапты, бірақ екінші топтағы төрт кеме үшін оны сатып алу туралы мәселе қарастырылмады, өйткені Каунти класы британдық технологияның "терезісі" болды және британдық зымыран және әуе-космикалық өнеркәсібі Sea Slug жобасын жалғастыруы өте маңызды болды.

The County class was designed around the GWS1 Seaslug beam riding anti aircraft missile system. Seaslug was a first generation surface to air missile intended to hit high flying nuclear armed bombers and surveillance aircraft like the Tupolev Tu 16 "Badger" and Tupolev Tu 95 "Bear", which could direct strikes against the British fleet from missile destroyers and cruise missile armed submarines. The Tu 95 and the improved Tupolev Tu 142 were demanding targets for a missile like Seaslug; the long range Soviet turboprop aircraft flew at an altitude of 7.5 mile (12 km), at and were barely within the engagement capability of Seaslug. In 1956 during the first integrated trials of Sea Slug on HMS Girdle Ness cancellation of Seaslug was considered. The RAF found Seaslug could not cover low and high level targets and was only marginally capable on subsonic targets at 3–10 miles and height of 1–7 miles, and not effective against modern V Bomber, English Electric Canberra and Soviet Il 28 type aircraft which were likely to be used in a 1956 Suez confrontation. The missile was obsolete in many Admirals and MPs views compared the USN Terrier missilem the RAF Bristol Bloodhound and the British Army's Thunderbird semi active homing missiles in service by 1958. CNS, Mountbatten and Vice Admiral Reid, saw it as 'deplorable' that Sea Slug was so far behind due to the lack of engineers and higher priority for Korea but it was essential to Royal Navy and UK credibility and independence to continue with Sea Slug. A new British missile or adoption of the Terrier Mk11 or Thunderbird would take too long. The improved Mark 2 version of Seaslug had 10,000 ft (3000 m) greater altitude and speed. The Seaslug system was a large weapon. Each missile was long and weighed two tons; its handling arrangements and electronics systems were also large; so even fitting a single system aboard a ship the size of the Counties was a challenge. The missiles were stowed horizontally in a long unarmoured magazine which was sited above the waterline and took up a great deal of internal space. The risk of fire near the magazine was checked by an automatic sprinkler system. In order to increase the number of missiles that could be carried, on the last four ships, some of the missiles were stored partly disassembled in the forward end of the magazine. Their wings and fins would be reattached before being moved into the aft sections of the handling spaces and eventually loaded onto the large twin launcher for firing. The limitations of the beam riding guidance method and lack of a homing head, meant the Mk 1 and 2 Seaslug were intended to have nuclear variants the much larger blast compensating for lack of accuracy. However nuclear warhead for Mk 1 Seaslug (for the first group of ships) was dropped as it needed extra crew, space and security which were not available on the smaller hull; development of the nuclear warhead for Seaslug on the second group of ships was cancelled in June 1962, to reduce the naval budget, and the RNs requirement below 334 tactical nuclear warheads. The County class and the Seaslug missile were interim solutions and the new Sea Dart anti aircraft missile would have speed and accuracy to ensure a hit without requiring a nuclear warhead. Mountbatten doubted the usefulness of tactical nuclear weapons by 1962, due to escalation theories, scientific advice and greater evidence of fallout consequences, leading to the Partial Nuclear Test Ban Treaty in 1963. There were also staff and space difficulties with carrying nuclear warheads on confined destroyers. As early as 1952, Air Chief Marshal John Slessor (Chief of the Air Staff) the most influential defence Advisor to Winston Churchill considered the Navy irrelevant in a nuclear war, he first defined, the role of RN was "uncertain" as a pretext to maintain a large fleet and required only for political reasons. The collapse of the 1956 Suez operation and the huge impact of the British hydrogen bomb tests in 1954 57 led to the 1957 review of Britain's defences, reliance on nuclear deterrence by strategic aircraft, missiles and missile submarines and doubt that a nuclear war would last long enough to require trans Atlantic convoys. Corresponding doubt whether major conventional war was still possible on the basis of the last 1954 5 HC speeches of Churchill and Eisenhower, justified large cutbacks of British and American large ship, destroyer and carrier programmes and the future role and relevance of the Royal Navy was "unclear" moving the RN to more limited East of Suez task forces with gun and Seaslug and Seacat armed destroyers escorting medium British aircraft carriers with only a limited nuclear strike capacity against ships and cities equipped with Blackburn Buccaneer S.1 (and then the improved S.2) strike aircraft mainly aimed to deter regional powers such as Indonesia. Early versions of the equivalent US missile system RIM 2 Terrier, like Seaslug, relied on beam riding and needed a nuclear warhead variant to compensate for inaccuracy at low level and range. However, by 1962, the US was concentrating on the medium range radar guided RIM 24 Tartar and long range RIM 8 Talos, which had success against long range North Vietnamese aircraft from 1968. The Royal Air Force's semi active land based Bristol Bloodhound was unrelated to Seaslug development, but drew top scientists away from RN work. The County class design attempted to give maximum protection from nuclear fallout. The operation rooms, where the ship was fought from, was located deep in the ship five decks below the bridge with a lift connecting it to the latter, which maintained some duplicated command systems. The operations room had the main radar, sonar and electronic warfare screens, and communication data and computer links. The electronics required for the Seaslug were the large Type 901 fire control radar and the Type 965 air search radar. These required a great deal of weight to be carried high up on the ship which affected the ship layout. Although superior the Type 984 radar was rejected as it was even heavier and would excluded fitting a twin turret 4.5 inch armament forward which was needed for gunfire support or action against surface vessels. It was hoped that RN carriers with Type 984 would provide primary air targeting for the destroyers through a datalink. According to a RN naval architect, "Sea Slug did not live up to expectations" and was obsolete by 1957. The compromises required by the heavy and dated Seaslug system detracted from the success and popularity of an otherwise advanced ship design. Its ineffectiveness and vulnerable magazine and missile fuel reduced confidence in the class, which had potential as command ships, having good seaworthiness, speed and in the group two ships a spacious operations room with ADAWS. In 1960, because US designed missiles were seen at the time to be superior to the Seaslug, the Royal Australian Navy (RAN) proposed a variation of the County class armed with the US Tartar missile and two additional modifications: hangar space for three Westland Wessex helicopters and a steam propulsion system, rather than the combined steam and gas system used in the County class. However, the RAN instead decided to proceed with the (a modified version of the US ). Two different reasons have been put forward for the Australian decision: according to an Australian history, British authorities would not allow a steam propelled variant of the county, whereas, according to a British account, the re design required to accommodate the Tartar missile would have taken longer than the RAN was prepared to accept. The US Terrier missile had some support amongst the RN staff but consideration was not given to acquiring it for the second batch of four ships, as the County class were "shop windows" for advanced UK technology, and it was vital for the British missile and aerospace industry to continue the Sea Slug project, to allow the development of the much improved Sea Dart missile. Following problems with the original version, a reworked Action Data Automation Weapon System (ADAWS) was successfully trialled on HMS Norfolk in 1970. In the mid 1960s the County class destroyers were assets; their impressive appearance and data links, feeding off the carriers' Type 984 radar, projected effective capability during the Indonesia–Malaysia confrontation. The Mark 1 Seaslug was operationally reliable and proved useful as a missile target for the new Sea Dart missiles in the late 1970s and early 1980s; the supersonic Mark 2 version proved less effective for this. There are questions as to whether it was ever fully operational and there were problems with missiles breaking up when the boosters separated. Inaccuracy, primitive beam riding guidance and lack of infrared homing or a proximity fuze in the Mk 1 made it of limited value. Short range air defence was provided by the GWS 22 Seacat anti aircraft missile system, which made the Counties the first Royal Navy warships to be armed with two different types of guided missile.

2-топтың жақсартылуы

Екінші төрт округте әуе шабуылы ескерту және нысананы анықтау радиолокациясы жақсартылды ("қос төсекті" 965M және жақын қашықтықтағы нысананы қадағалау үшін жаңартылған 992, бұрын тек жер бетіндегі ескерту үшін ғана қолданылған). Жаңартылған Seaslug Mk2 зымыраны 30 км-ге дейінгі қашықтықтағы үстін-үстін келетін және жер бетіндегі нысаналарға қарсы тиімді деп есептелді. ADAWS командалық-бақылау жүйесі 965 және 992 радарларымен, сондай-ақ осыған ұқсас жабдықталған Корольдік Әскери-теңіз күштерінің (RN) кемелері анықтаған әуе нысаналарын өңдеуге және басымдық беруге мүмкіндік берді. Бұл маңызды болды, өйткені 1967 жылдан 1972 жылға дейін "Викториус", "Гермес" және "Игл" авиатасымалдаушыларынан Type 984 3D өңдеу жүйесі алынып тасталды, бұл алғашқы төрт округ класындағы кемелерге әсер етті, олар Seaslug нысанасын өңдеу және негізгі радар үшін авиатасымалдаушы жүйелеріне сүйенді. Құрылысы бойынша округ класындағы кемелер екі бірдей QF 4,5 дюймдік зениттік пулеметпен қаруланды. Олардың әрқайсысының 225 оқтан тұратын қоймасы болды, бұл Leander класындағы фрегаттардағы оқ-дәрілердің үштен екі бөлігіне тең. Төрт кеменің екінші партиясы (Антрим, Файф, Гламорган және Норфолк) 1970-жылдардың ортасында қайта жабдықталды – олардың "B" мұнаралары алынып тасталды және кемеге қарсы зымырандарды іске қосуға арналған төрт бірлікті MM38 Exocet құрылғыларымен ауыстырылды, бұл авиатасымалдаушылар қызметтен шығарылғаннан кейін флоттың кемеге қарсы қабілетін арттыру мақсатында жасалды. Осының нәтижесінде округ класындағы кемелер Seaslug, Seacat және Exocet зымырандарымен жабдықталған Корольдік Әскери-теңіз күштерінің жалғыз кемелеріне айналды.

Мүмкін дамуы

Воспер Торникрофт графтықтарды суастына қарсы рөлге дамытуды ұсынды, Сейслаг жүйесін үлкен ангармен және ұшу палубасымен алмастыру, сондай-ақ Сейслагты алып тастап, қосымша Вестленд Линкс тікұшақтарын сақтау үшін зымыран туннелін қайта жабдықтау мүмкіндігін қарастырды. Әрине, бастапқыда бір Westland Wessex суастына қарсы тікұшағын пайдалану үшін орнатылған бұл құрылымдар мәселелі болды, өйткені ангар тым тар болғандықтан ұшақты ішке немесе сыртқа шығаруға бір сағат уақыт кетіп, осы уақытта сол жақ Seacat ұшырғышы қолдануға жарамсыз болды. Дегенмен, сәулелік шектеулер графтықтардың RN қызметіндегі тікұшақ операцияларын ескірген Wessex тікұшағымен шектейтіні анықталды, себебі олар британдық Sea King HAS тікұшағын басқаруға тым тар болды. Алайда, Чили теңіз күштері сатып алған төрт кемесінің екеуін осы бағытта қайта жаңартуға көшті.

Кеме класының кемелері

1959-1970 жылдар аралығында екі партияда сегіз кеме салынды, ал соңғы төрт кемеде жетілдірілген Seaslug GWS2 және жаңартылған электроника орнатылды, бұл мачталарды қайта құруды талап етті. Басты айырмашылығы – 2-ші партиядағы кемелердің 965 типті әуе іздеу радарын қамтитын ерекше көзге түсетін "қос төсекті" AKE 2 антенналары, сондай-ақ олардың 992Q типті төмен бұрышты іздеу радарын орналастырған биік алдыңғы мачталары болды.

Кемелердің атауы

"Каунтилердің" төртеуі танымал соғыстар аралық кезеңдегі округтердің аттарын алды: Лондон, Норфолк, Девоншир және Кент. (Осы топтың соңғы кемесі, , 1959 жылға дейін сынақ кемесі ретінде қызмет етті). Девоншир, Хэмпшир және Антрим – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы бронелинейлік крейсерлердің аттары болған. Жаңа кемелердің төртеуі Корольдік теңіз күштерінің кеме құрылысшылықтары орналасқан округтердің атымен аталды: Девоншир (Девонпорт кеме құрылысшылығы), Хэмпшир (Портсмут кеме құрылысшылығы), Кент (Чатэм кеме құрылысшылығы) және Файф (Росайт кеме құрылысшылығы). Гламорган және Антрим – Уэльсте және Солтүстік Ирландиядағы округтер, онда Кардифф және Белфаст порты мен аймақтық орталықтары орналасқан (Англияның Лондон қаласына ұқсас). Норфолк – Нельсонның туған жері, сондай-ақ 19 ғасырдағы маңызды порттар – Ұлы Ярмут және Кингс-Линн. Кемелердің үшiнiң аты кейiннен қайта қолданылды: 22-типтi фрегат. HMS Kent және HMS Norfolk RN Type 23 фрегаттары үшін қолданылды, бірақ олардың кейбіреулері британдық герцогтардың құрметіне аталды.

Кеме құрылысшысы Құрылысы басталған күні Суға түсірілген күні Қызметке кірген күні Тағдыры
1-топ
Cammell Laird, Birkenhead 1959 жылдың 9 наурызы 1960 жылдың 10 маусымы 1962 жылдың 15 қарашасы 1984 жылдың 17 шілдесінде нысана ретінде батып қалды
John Brown & Company, Clydebank 1959 жылдың 26 наурызы 1961 жылдың 16 наурызы 1963 жылдың 15 наурызы 1979 жылы Briton Ferry-де бөлшектелді
Harland & Wolff, Belfast 1960 жылдың 1 наурызы 1961 жылдың 27 қыркүйегі 1963 жылдың 15 тамызы 1998 жылы Alang-та бөлшектелді
Swan Hunter, Wallsend 1960 жылдың 26 ақпаны 1961 жылдың 7 желтоқсаны 1963 жылдың 4 қарашасы 1982 жылдың наурызында Пәкістанға Babur ретінде сатылды
2-топ
Fairfield Shipbuilding, Govan 1962 жылдың 1 маусымы 1964 жылдың 9 шілдесі 1966 жылдың 21 маусымы 1987 жылдың тамызында Чилиге Blanco Encalada ретінде сатылды
Vickers Armstrongs, Newcastle 1962 жылдың 13 қыркүйегі 1964 жылдың 9 шілдесі 1966 жылдың 14 қазаны 1986 жылдың қыркүйегінде Чилиге Almirante Latorre ретінде сатылды
Upper Clyde Shipbuilders, Govan 1966 жылдың 20 қаңтары 1967 жылдың 19 қазаны 1970 жылдың 14 шілдесі 1984 жылдың маусымында Чилиге Almirante Cochrane ретінде сатылды
Swan Hunter, Wallsend 1966 жылдың 15 наурызы 1967 жылдың 16 қарашасы 1970 жылдың 7 наурызы 1982 жылдың сәуірінде Чилиге Capitán Prat ретінде сатылды. 2006 жылы Чили теңіз күштерінен шығарылды және 2008 жылы металл тескісіне сатылды.

1982 жылғы Фолкленд соғысы

Антрим мен Гламорган екеуі де Фолкленд соғысында қызмет етті; Антрим 1982 жылғы сәуірде Оңтүстік Джорджияны қайта басып алу операциясы – «Паракет» операциясының бас кемесі болды. Оның вертолеті, Westland Wessex HAS Mk 3 («Хамфри» деп аталған), Fortuna Glacier-ден 16 арнайы әуе күштерінің операторларын құтқаруға, сондай-ақ аргентиналық «Santa Fe» суасты кемесін анықтауға және оны істен шығаруға жауапты болды. Сан-Карлос суларында Антримге 450 кг салмақты бомба тиді, бірақ ол жарылмады. Гламорган көп күн бойы «атыс шебінде» Порт-Стенли әуежайын бомбалағаннан кейін, соғыстың соңында құрлықтан ұшырылған «Экзосет» зымыранына түсті. Ол кеменің әуе шараптарын сақтау ангарын және порттағы «Seacat» зениттік қондырғысын қиратты. Кеменің навигациялық офицерінің «Экзосетті» көзбен байқап, жылдам әрекет етуі кемені бұрып, кіріп келе жатқан зымыранға ең кішкентай нысананы (корпус артқы бөлігін) көрсету арқылы өте осал «Seaslug» оқ-дәрі қоймасына тиюін болдырмады. Нәтижесінде кемеде 14 адам қаза тауып, жараланған, бірақ кеме ауыр зақымдар мен су басудан аман қалды. Егер зымыран бірнеше сантиметр төмен тисе, су сызығының үстіндегі оқ-дәрі қоймасы жарылып, үлкен өрт шығып, экипаждың көп бөлігі қаза болуы мүмкін еді.

Тарату

Сегіз сыныптың барлығы Корольдік теңіз флотында қысқа қызмет етті, орташа есеппен 16 жылдан кем қызмет етті. Бірінші партиядан тек «Лондон» ғана одан әрі қызмет ететін (Пакистанға берілді), ал қалған үш кеме 1980 жылға дейін қызметтен шығарылды. «Хэмпшир» 1977 жылы бірден металлға тапсырылды, ал «Девоншир» 1984 жылы қару сынақтары кезінде батып кетті. «Кент» 1996 жылға дейін Портсмут портында жылмаңдаған (бірақ жылжымайтын) тұру және оқу кемесі ретінде қызмет етті. Дегенмен, екінші партияның төрт кемесі Чили теңіз күштеріне сатылғаннан кейін тағы 16-дан 23 жылға дейін пайдаланылды, олардың барлығы кең ауқымды жаңартулар мен модернизациядан өтті.

Құрылыс бағдарламасы

Кемелер Ұлыбританияның ірі кемежайларында салынған, ал кейбір жабдықтар Манчестердегі Associated Electrical Industries, Тайндағы Уолсендтегі Parsons Marine Steam Turbine Company, Саутгемптонның John I. Thornycroft & Company, Глазгоудағы Yarrows және Уолсенд Слипвей және Инженерлік компаниясынан (Уолсенд, Тайн) жеткізілген. +County class ships Pennant Name Салынған Тапсырыс берілген Құрылысы басталған Суға түсірілген Қызметке қабылданған Қызметке кірістірілген Шамамен құрылыс құны D02 Devonshire Cammell Laird, Birkenhead 24 қаңтар 1956 9 наурыз 1959 10 маусым 1960 қараша 1962 15 қараша 1962 £14,080,000 D06 Hampshire John Brown & Company, Clydebank 5 қаңтар 1965 15 наурыз 1966 16 қараша 1967 ақпан 1970 5 қаңтар 1965 20 қаңтар 1966 19 қазан 1967 қараша 1970 1981–82 £7.0 млн. County класты эсминдердің орташа жылдық жұмыс істеу шығындары" 1981–82 жылдардың орташа бағалары бойынша, байланысты ұшақтардың құны кірген, бірақ ірі жөндеулердің құны кірмейді.

Үлкен жөндеудің құны

1974 жылы Каунти класындағы кемелерді күрделі жөндеуге кеткен шығын 5,5 миллион фунт стерлингтен 8 миллион фунт стерлингке дейін бағаланды.